Op trektocht
door Zweden belanden meneer F. en ik in Mariestad. De stad ligt aan het Vänermeer
en staat die dag bol van rock en roll. Oldtimers rijden af en aan. Elvis look a likes,
vrouwen met petticoats onder hun jurken, grote zonnebrillen op de neus. Het
trekt allemaal voorbij. Het lijkt of we in Peyton Place lopen. Elk moment
verwacht ik dokter Rossi tegen het lijf te lopen, maar die look a like blijkt
niet van stal gehaald.
We gaan op zoek naar rustiger vertier en sluiten de deur van de Dom van Mariestad achter ons. In een weldadige rust bekijken we het interieur, hier geen schetterende muziek en opzichtige kleding.
De preekstoel die uit hout is gesneden en in blauwe kleuren en goud is uitgevoerd trekt samen met het orgel de meeste aandacht. Het orgel werd in 1860 gebouwd en het pijpmateriaal en de orgelkas zijn nog aanwezig. In 2011 werd het instrument gerenoveerd en gemoderniseerd. Over registers, klavieren en pedalen zal ik niet uitweiden want ik heb van orgels absoluut geen verstand, dat geldt overigens voor elk muziekinstrument. Ik kan geen noot lezen, laat staan dat ik een instrument bespeel. Neemt niet weg dat ik wel graag naar muziek luister.
Stiekem hoop ik dat de organist van deze Dom nog even moet oefenen voor de dienst van zondag, zodat we zittend in een kerkbank van zijn muziek kunnen genieten.
Helaas blijft het stil in de kerk tot we in een bepaalde hoek een zacht orgelspel horen.
We begrijpen er niets van want op het grote orgel na, is er in de kerk geen instrument te vinden. En dan zien we hem zitten hoog in een vensterbank, een grijze muis achter een piepklein orgel. Vol overgave bespeelt hij zijn instrumentje. De foto is het bewijs.
We gaan op zoek naar rustiger vertier en sluiten de deur van de Dom van Mariestad achter ons. In een weldadige rust bekijken we het interieur, hier geen schetterende muziek en opzichtige kleding.
De preekstoel die uit hout is gesneden en in blauwe kleuren en goud is uitgevoerd trekt samen met het orgel de meeste aandacht. Het orgel werd in 1860 gebouwd en het pijpmateriaal en de orgelkas zijn nog aanwezig. In 2011 werd het instrument gerenoveerd en gemoderniseerd. Over registers, klavieren en pedalen zal ik niet uitweiden want ik heb van orgels absoluut geen verstand, dat geldt overigens voor elk muziekinstrument. Ik kan geen noot lezen, laat staan dat ik een instrument bespeel. Neemt niet weg dat ik wel graag naar muziek luister.
Stiekem hoop ik dat de organist van deze Dom nog even moet oefenen voor de dienst van zondag, zodat we zittend in een kerkbank van zijn muziek kunnen genieten.
Helaas blijft het stil in de kerk tot we in een bepaalde hoek een zacht orgelspel horen.
We begrijpen er niets van want op het grote orgel na, is er in de kerk geen instrument te vinden. En dan zien we hem zitten hoog in een vensterbank, een grijze muis achter een piepklein orgel. Vol overgave bespeelt hij zijn instrumentje. De foto is het bewijs.
Zweden-Mariestad
foto ferrara
WE-300 Schrijf een fictief stuk in 300 woorden over het woord musiceren zonder het woord te gebruiken. Voor meer info: https://platoonline.wordpress.com/
Aha, ik las in mijn reactie dat je een WE ging schrijven. Maar dat ie er nu al staat is wel heel snel. En leuk ook. Tja, het bewijs is geleverd, muizen kunnen orgel spelen en Ferrara's kunnen stukjes schrijven. Een verrijking voor blogland. Humor en hoge kwaliteit gaan hier hand en hand. Hulde!!
BeantwoordenVerwijderenWat leuk geschreven
BeantwoordenVerwijderenJe hebt er weer een heel bijzondere invulling aan gegeven. Leuk!
BeantwoordenVerwijderenFerrara,
BeantwoordenVerwijderenGrappig stukkie!
-------------------------------
slechts even muisstil
plots gaan registers open
wat een muiSikant
-------------------------------
jeer
Heb je die echt gefotografeerd in de Dom? Weet dat het verhaal fictief is, maar de foto's zijn wel echt hé.
BeantwoordenVerwijderenLeuk, amusant verhaal.
enig!
BeantwoordenVerwijderenGeweldig beschreven en die verrassing op het eind is wel het allerleukst!
BeantwoordenVerwijderenAllen hartelijk dank voor jullie reacties en complimenten.
BeantwoordenVerwijderenDe organist was onderdeel van een puzzeltocht voor kinderen die uitgezet was in de Dom. Meneer F. en ik konden het niet laten en gingen aan de hand van een folder ook op zoek. Zo vonden we een muisje verkleed als priester, eentje met een collectezakje, een muisje als kunstschilder met een franse alpino op het kopje en een schildersezeltje naast zich. Er was er een met een koksmuts op en een pannetje in zijn/haar voorpootjes. Het klusmuisje hebben we niet gevonden, die had waarschijnlijk een klusje buiten de kerkdeur.
Een prachtige WE en dat muisje achter de piano zo enig.
BeantwoordenVerwijderenGroetje, Ria
Wat een mooie WE. Haha, zo schattig dat muisje!
BeantwoordenVerwijderenHahaha, dat muisje. Wat leuk bedacht.
BeantwoordenVerwijderenHey Ferrara,
BeantwoordenVerwijderenHa!
Wat een heerlijk verhaal.
En wat een enig muisje. En wat een leuk idee om een speurtocht te maken met allemaal muisjes, die zo gevonden moeten worden...
Dag!
Groetjes van Marlou
(Wat is een WE???)
Marlou, een WE-300 is een schrijfuitdaging die bij Plato is te vinden. Onder de foto van het muisje vind je de link naar zijn site. Het is een verhaal dat uit exact 300 woorden bestaat en dat over een bepaald woord gaat dat je dan vervolgens in je verhaal niet mag noemen. In dit geval was het woord musiceren.
VerwijderenWat betreft die muisjes, ze waren allemaal anders gekleed, zo waren er bijvoorbeeld een kok en een klusjesmuis. In veel kerken in Zweden zagen we aparte kinderafdelingen, met piepkleine bankjes en preekstoeltjes, ik vermoed dat de jeugd daar tijdens de diensten wordt zoet gehouden.