Tegenstelling

 Star-Flexibel
windwijzer in
Alkmaar

foto ferrara

In een vloek en een zucht

Mijn kleindochter is deze maand 20 jaar geworden.
Op haar verjaardag daalt ze gekleed in strakke jeans en een zwarte trui met een afgezakte schouder de trap af. Het roze BH-bandje piept als een sieraad tevoorschijn. De lange blonde haren zijn vandaag voorzien van grijze strepen.
Waar zijn ze gebleven de staartjes, de vlechtjes vastgeknoopt met kleurige kraaltjes of elastiekjes? Ze steekt haar hand op en trakteert me met een brede grijns en een gave rij tanden op haar gewoontegroet. ‘Hoi Oma.’ 
Waar zijn ze gebleven de schots en scheef staande tanden en kiezen. Jaren lang houdt ze dapper vol met alle mogelijke beugels. Het resultaat mag er zijn. Hetzelfde geldt voor haar lange nepnagels met glitterlak.
Waar zijn ze gebleven de tien kleine roze vingertjes met hun dunne kwetsbare nageltjes. De mollige voetjes in de eerste echte schoenen waar ze haar eerste stapjes op leert, steken vandaag in hippe sneakers van het nieuwste model.
Met vaste hand hanteert ze haar smartphone. Ik zoek het onbevangen kind dat onhandig met breinaalden in de weer was. Zou het poppendasje nog ergens op haar kamer zwerven?
Waar is de tijd van oppassen en later als ze naar de middelbare school gaat, commissie van toezicht. Het is goed dat je er bent als ze thuiskomt en dat je haar van eten en drinken voorziet, maar daar is ook alles mee gezegd. ‘Dag Oma, ik ga chillen met vriendinnen.’ En weg is ze op haar meidenfiets met voorop een reuzen formaat plastic krat.
Waar is het fietsje met zijwieltjes gebleven en de éénwieler waarop ze acrobatische toeren uithaalt. Op een dag blijkt het allemaal vervangen door een snelle scooter.
Met haar blonde lokken verstopt onder een monsterachtige helm trotseert ze het verkeer dat er met haar als deelnemer niet veiliger op wordt. Met een noodgang verdwijnt de puber, nog even zwaaiend, om de hoek. Op weg naar de zoveelste ruzie met haar moeder.

Vandaag zit ze gezellig babbelend met vriendlief, bijna aan haar vastgeplakt, tegenover me. Ten behoeve van hem haalt ze herinneringen met mij op.
Waar zijn ze gebleven, de stapels pannenkoeken die we bakten? De platen die we inkleurden. De lichte straffen die ze kreeg als ze mijn grenzen overstak? De serie boeken van Dr. Seuss die ze noemt, staan nog in de kast. Haar moeder las ze al voor er van haar sprake was. Dan vraagt ze naar de lievelingsknikker die ze me 11 jaar geleden met moeite schonk toen ik 60 werd. Ik diep hem op uit mijn broekzak en leg hem op tafel.

Die is er nog en zal altijd blijven. Twintig jaren, waar zijn die gebleven?

Tegenstelling

 Beperkt-Uitvoerig
Uitvoerig poetsen na een badbeurt
maar het blijft behelpen met zo'n kort snaveltje

foto ferrara

Een vrouw die schrijft

Geachte mevrouw de Olde,

‘Voor de zoveelste keer kijk ik naar uw foto die onderdeel is van het cursusmateriaal voor de cursus ‘Creatief schrijven’. Hoewel u een blauw jasje draagt, een van mijn lievelingskleuren, heb ik verder niets met uw kreukelkop, uw zuinige mondje en uw uitgezakte permanent. Met de dag irriteert u me meer. Ik moet over u schrijven, maar ik zou niet weten wat. Al mijn creativiteit kijkt u aan gort. Behalve op papier, bent u zittend op mijn schouder pesterig actief om elke poging iets van deze opdracht te maken, af te breken. Ik weet nu al dat de schrijfcoach hier in blauw zal zetten. ‘Oh ja en wat zei mevrouw de Olde dan?’

'Nou ze zei bijvoorbeeld dat ik niet moet denken dat ik kan schrijven, het is maar wat gefröbel in de marge.’
Dat weet ik al lang. U wilt niet weten hoe vaak ik na het lezen van een mooi boek denk.
‘Ik kruip nooit meer achter de laptop en de volgende schrijfcursus sla ik over.’
Lees het cursusmateriaal adviseert u. Dan kom ik uw hoofd weer tegen, sputter ik nijdig. Ik begrijp uw advies, maar vandaag werkt het niet.
U lijkt inmiddels op het rode monster uit de reclame om je verkoudheid te verdrijven.
Bij mij verdrijft u niets. U helpt me aan een pesthumeur van hier tot Tokio.

Als ik mijn nood klaag bij mijn echtgenoot reageert hij amper op mijn woorden.
Twee uur later vraagt hij of de schrijverij al wil lukken. Venijnig constateer ik dat hij me dus wel heeft gehoord. 'Ja hoor, maar het is telkens hetzelfde riedeltje, meestal zie je op zondag, twee dagen voor de deadline, het licht.' Narrig antwoord ik dat het dit keer anders is. Zijn blauwe ogen kijken me met lichte spot aan, laconiek haalt hij zijn schouders op en verlegt zijn aandacht weer naar de krant. Wijze raad hoef ik van hem niet te verwachten. Ik ben volledig op mezelf aangewezen.
Als ik mijn schrijfvriendin een mailtje met een noodkreet stuur, schrijft ze terug dat zij al iets in de steigers heeft staan. Zij wel …
We zitten met elkaar opgescheept mevrouw de Olde. Dit is vast weer zo’n overbodige zin, want dat heeft de lezer uit bovenstaande klaagzang heus begrepen.

Wat zegt u? Heb ik toch iets geleerd de afgelopen jaren.

Over het bestrijden van het verlammende opwippertje lees ik niets in het cursusmateriaal. Opwippertje heb ik gejat uit het boek ‘Vanuit hier zie je alles’. Een boeiend boek van Mariana Leky,  met bij-personages en zijpaden die allemaal hun eigen belangrijke, begrijpelijke rol hebben. Kijk en hier werk ik me dus in de nesten want hoe leg ik uit dat mijn  bij-personage van belang is. Ik weet niet eens of u of ik het hoofdpersonage in dit schrijven vertegenwoordigt.  
Want u mevrouw moet onderwerp zijn van dit schrijven, maar u bent ook het opwippertje en tevens oorzaak van mijn frustratie. U bent drie in een. Volgt u mij nog?
Als schrijver maak ik hier een knoeperd van een fout. Ik lees dat de bijfiguur het hoofdpersonage kan overschaduwen en dat het dodelijk kan zijn voor het verhaal.
De lezer raakt het spoor bijster. De schrijver in mij doet dat in elk geval.

Terug naar mijn frustratie die sinds vanochtend is toegenomen. In haar tomeloze enthousiasme heeft de schrijfcoach haar cursisten een mooi verhaal gestuurd wat ze begeleidt met het zinnetje dat het een prachtig plotgestuurd verhaal is.
Tot overmaat van ramp knikt Stephen Fry, de schrijver van het bewuste verhaal, me vanaf de weekendbijlage van de krant nog eens bemoedigend toe. Tjonge, wat word ik daar vrolijk van.

Ziet u dat, ik heb bijna een A-4tje vol geschreven, de helft van wat is toegestaan.'
Voor vandaag stop ik.

Dag mevrouw de Olde,

‘Twee dagen zijn verstreken en wij zijn samen geen stap verder. Gisteren heb ik u met opzet geheel links laten liggen, maar helaas het mocht niet baten. Tussen u en mij gaat het niets worden. Op dit moment kijkt u me alweer misprijzend aan. Zal ik u eens wat zeggen? Ik kap er mee. Of ik dit schrijven, conflict zo u wil via de deleteknop laat verdwijnen? Ja, ik ben daar gek, zonde van het werk. Ik bedank u toch maar voor uw aanwezigheid want zonder u was zelfs deze brief niet tot stand gekomen.'

Vriendelijke groet,
F.

Dit verhaal is een jaar oud, maar kan als schrijfveer goed dienst doen.
De titel is de schrijfveer van gisteren.
In verband met beeldrecht plaats ik de foto van de dame niet.
De schrijfcoach heeft haar waarschijnlijk van internet geplukt.

Tegenstelling

Nee-Ja

foto ferrara

Voor de klanten van het pontje bij Spijkerboor zijn mondkapjes verplicht.

De veerman heeft in de deur van zijn kajuit een handig loketje gemaakt.
Zelf zit hij zonder kapje veilig achter glas.
Onder het motto beter mee dan om verlegen fietsen we al de hele zomer met een aantal mondkapjes in de fietstas. Vandaag bleek dat geen overbodige luxe. 

De Sallandse Heuvelrug

Fietsend, wandelend of rijdend in de auto op en rond de Sallandse Heuvelrug zie je vanuit verschillende gezichtspunten het spitse torentje van De Sprengenberg in de boswachterij Haarle tussen de toppen van de bomen opduiken. In de volksmond heet het de Palthtetoren omdat het  kasteeltje, waar de toren deel van uitmaakt, door de familie van Wulfften-Palthe is gebouwd.
De aanblik werkt op mijn fantasie. Ik denk aan de boeken van Havank die ik vroeger heb verslonden en zie hoe inspecteur C.M. Carlier alias De Schaduw in zijn zilverkleurige Bentley bij nacht en ontij tussen Holten en Nijverdal verdwaalt en op een zandpad vol modderige kuilen belandt. Zoals gewoonlijk loopt de Bentley vast en moet de Schaduw mopperend op het smerige Hollandse weer op zijn dure van Bommels te voet zijn weg vervolgen. Het zal hem een zorg zijn of hij in Holten of Nijverdal uitkomt als hij maar een warm onderkomen en een goed glas cognac vindt.
Terwijl de striemende regen zijn bolhoed doorweekt en zijn sigaar als een nat dweiltje tussen zijn lippen hangt ziet de speurneus boven in de zwiepende boomkruinen een zwak lichtje schijnen. ‘Ha, er is hier toch enig leven in deze negorij, dapper voorwaarts vriend.’ En zo kan ik hier nog wel een potje plagiaat plegen en De Schaduw een griezelige kasteelheer vergezeld van het laatste exemplaar van de uitgestorven korhoen op zijn dak sturen maar dat ga ik niet doen. Als je het prachtig gelegen kasteeltje eenmaal in zijn volle glorie hebt aanschouwd maakt een luguber avontuur eerder plaats voor een sprookje. Hier had Doornroosje haar langdurige dutje kunnen doen.

In eerste instantie bouwde de familie van Wulfften-Palthe na aankoop van de grond in 1898 hier een achtkantige jachttoren. Op de foto links aan de voet van de toren nog te zien. Jachtvriend en architect Karel Muller adviseerde om op deze plek iets speciaals te bouwen. Zijn plannen werden op papier gezet en uitgevoerd.
Het huidige gebouw is in 1903 als vakantiehuis gebouwd. Het duurde niet lang voor het onderkomen elektriciteit en verwarming kreeg waarna het geschikt werd om als hoofdverblijf voor de familie te dienen.
Kijk hoe mooi het voormalig woonhuis van de familie van Wulfften-Palthe op de heuvel ligt. In deze tijd van het jaar geeft de paars bloeiende heide een extra fraai effect. Architect Karel Muller heeft het destijds goed gezien.

foto ferrara

Wie meer wil weten: https://nl.wikipedia.org/wiki/De_Sprengenberg

Tegenstelling

 Jongen-Meisje
Bruidskinderen bij de 
Hochzeitsturm in Darmstadt

foto ferrara

Alles wat je ziet in de Indesit

Zeker tien jaar lukte dat met alle wasgoed, geen vuiltje aan de lucht.
De dag voor we veertien dagen op vakantie gingen dacht ik nog even de laatste was weg te werken zodat ik bij thuiskomst met een lege wasmand aan de vakantiewas kon beginnen.
Tot het opwarmen naar 60 graden ging het goed en toen staakte de bejaarde dame de werkzaamheden. Water aftappen, opnieuw beginnen, mooi niet.
Mokkend stond ze op de badkamervloer en weigerde alle dienst. De wasmachine van mijn vriendin was in een beter humeur en zorgde voor de natte was die ik in haar trommel mocht stoppen.

Met de pest in belde ik de Witgoedexpert die bij het noemen van de leeftijd van de wasmachine meteen zei dat repareren waarschijnlijk duurder zou zijn dan een nieuwe kopen. We kwamen snel tot zaken. Twee dagen nadat we van vakantie thuiskwamen klommen twee sterke mannen met een nieuwe Indesit tussen hen in de trap op. Installeren en waterpas zetten ging sneller dan het kortste wasprogramma draait.
Het lezen en begrijpen van de gebruiksaanwijzing kostte ook enige tijd want in tien jaar is aan de bediening en technologie van de wasmachine een en ander veranderd.
Er is zelfs een anti-geurprogramma. Dat had ik wel willen hebben toen ik nog jong was en regelmatig in een met rook doorwasemde kroeg zelf een sigaret opstak.
Maar dat leven ligt al mijlen ver achter me dus waarschijnlijk zal programma 14 op mijn nieuwe wasmachine weinig dienst doen evenals knopje 11 met het symbooltje van sportkleding.

Inmiddels zijn we vier dagen verder en is alle was weggewerkt. Ik vermoed dat knop nummertje 9 ECO-stand veel gebruikt gaat worden. Met zonnepanelen op het dak en een hybride auto voor de deur past het goed in het milieubewuste plaatje.

Op en Rond de Deur

Versieringen
Klik voor het blog op de deurklink rechts op de pagina
of: http://ferrara-openronddedeur.blogspot.com/

Tegenstelling

Afmattend-Opwekkend
sporten op de Doubs
Besançon 

foto ferrara