2020-2021

Iedereen Prettige Jaarwisseling gewenst

Op naar betere tijden

gevelsteen in Monnickendam

Tegenstellling

 Oud-Nieuw
restauratie eerste schuttersstuk
van Caesar van Everdingen
Stedelijk Museum Alkmaar

foto ferrara

Zacheüs

In het dorp van mijn jeugd zet het Leger Des Heils jaarlijks een grote tent op.
Een vijftal heilsoldaten in donkere uniformen waaiert uit over het dorp om het evangelie te verkondigen en te collecteren. De mannen dragen een pet met een rode band en de vrouwen hebben een charmant hoedje met rode strik op hun hoofd.
Voor de kinderen levert het vrolijke middagen op met mooie, spannende verhalen en veel zingen. De tekstboekjes staan, naast de vrolijke liederen, vol met prachtige plaatjes met glitterbloemen. Na de zangdienst mogen de boekjes mee naar huis en ook daar zing ik: ‘Blij, blij, mijn hart is altijd blij, want Jezus is een vriend van mij, daarom is mijn hartje blij.’ 

Naast het zingen worden ook verhalen uit de Bijbel verteld waarbij ongetwijfeld het viltbord met afbeeldingen is gebruikt. Tijdens één van die middagen wordt de geschiedenis van Zacheüs in de vijgenboom verteld. Hij wilde Jezus zien om te weten wat voor iemand dat was, maar dat lukte niet vanwege de menigte. Zacheüs was klein van stuk en daarom liep hij vooruit en klom in een vijgenboom. Om het verhaal nog meer aanschouwelijk te maken mag klasgenootje Benny als Zacheüs in de tentpaal klimmen. Echt een klusje voor Benny, die bij ons als waaghals bekend staat.
Benny met zijn blonde kuif en staalblauwe ogen durft alles. Behendig klimt hij met beide armen en benen om de houten paal geklemd naar boven. Wij kijken hem vol ontzag na. Benny is Benny niet meer, voor mij is hij Zacheüs.
Maar de gladde tentpaal is geen vijgenboom en blijkbaar heeft onze verspieder niet voldoende grip op de materie want hij valt, na enige hoogte te hebben bereikt, pardoes naar beneden. Grote schrik bij zowel de kinderen als de heilsoldaten want Zacheüs blijft liggen en kermt van de pijn. Zijn ene been ligt er wat verwrongen bij.
Al snel zien de heilsoldaten er weinig heil in de voorstelling voort te zetten want dat er iets grondig mis is met Benny is wel duidelijk. Het lijkt erop dat zijn been is gebroken.
Het jeugdige publiek dat behoorlijk onder de indruk is, wordt naar huis gestuurd.
Het slachtoffer wordt met een ambulance van het plaatselijke taxibedrijf afgevoerd naar het ziekenhuis in de naburige stad.

Hevig snikkend kom ik thuis en moet met een glaasje water tot bedaren worden gebracht. Gevoel voor drama is mij blijkbaar niet vreemd. Mijn moeder wacht rustig af tot ik in staat ben te vertellen welk een verdriet mijn ziel beroert. Uiteindelijk weet ik uit te brengen; ‘Zacheüs klom in de vijgenboom, hij wilde Jezus zien en toen viel hij uit de boom en nu heeft hij zijn been gebroken.’ Voor mij is Benny op dat moment blijkbaar nog steeds Zacheüs. 
Mijn goedlachse moeder houdt met grote moeite haar gezicht in de plooi. Ze spreekt me troostend toe en zegt dat het met mijn klasgenootje vast helemaal goed zal komen.

Bureau slachtofferhulp zou vandaag de dag behoorlijk wat nazorg moeten bieden aan al die geschokte kinderzieltjes. Maar dat bureau bestond toen niet en bij mijn weten heeft niemand, behalve Benny, er een trauma aan overgehouden. Onze klas stuurt de held in het ziekenhuis regelmatig een kaartje en als hij na enkele weken weer in zijn bank plaatsneemt hangt de roem nog geruime tijd om hem heen. Of Benny na dit avontuur ooit nog tot De Heer is gekomen vertelt de geschiedenis niet.

Edward McDunn plaatste een foto m.b.t. het Leger des Heils. hier
Het opende bij mij een herinneringsluikje. Ik dacht dat ik dit verhaal al eens had geplaatst maar kon het op mijn blog niet vinden. Gelukkig bewaar ik alles dus na een speurtocht in mijn archief vond ik het terug.

Wens

 Met deze gevelsteen in Gorinchem

wens ik een ieder die hier leest

Goede Kerstdagen

Tegenstelling

 Open-Dicht
toegang naar een patio
Sevilla

foto ferrara

Foutje bedankt

Beste mensen,

Allemaal reuze bedankt voor jullie meelevende reacties. Daar is blogland sterk in.
Wees gerust, het gaat goed met me.
Natuurlijk voelt een extra zwaar ooglid en een opgezette wang niet fijn, maar pijnlijk is het gelukkig niet. Zoals ik al zei eigenlijk heb ik meer last van de gekneusde knie.
In rust is het geen probleem. Ik moet alleen op gang komen en daarna gaat het wel.
Kortom ’t is lastig. Ik ben blij dat het zo is afgelopen.
Hopelijk is woensdag de zwelling in mijn gezicht voldoende afgenomen zodat er een oogmeting gedaan kan worden i.v.m. een nieuwe bril. Voorlopig red ik me prima met de oude computerbril. Ik zie er wat minder scherp mee, maar dat begint al aardig te wennen. Zonder bril zou vervelender zijn.
Een ding is zeker ik maak gebruik van de aanbieding voor een tweede bril die ik als reserve hou. De laatste keer koos ik daarvoor een zonnebril want ook die moest vervangen na de staaroperaties. En deze computerbril? Die bewaar ik voor je weet maar nooit …

Inschattingsfout

Rijdend op mijn fiets maak ik een inschattingsfout.
Het is donker en zie aan een zwart-wit paaltje dat ik een wegversmalling nader.
Vraag me niet waarom ik denk dat ik rechts van het obstakeltje het rode fietspad kan blijven volgen. Op het moment dat ik de stoeprand zie weet ik dat ik naar links moet bijsturen, maar het is te laat. Mijn voorwiel raakt de rand en de fiets stuitert met mij in het zadel de stoep op. Een seconde later lig ik naast de fiets en voel meteen aan mijn voorhoofd dat er iets daar niet deugt. Ik krabbel overeind en merk dat mijn bril scheef staat. Afgekomen op de geluidsklap die mijn fiets heeft veroorzaakt schieten twee jonge mensen mij te hulp. Ook stopt er een auto waarvan de chauffeuse aanbiedt mij thuis te brengen. De jonge lui die bezig zijn de huisartsenpost aan de overkant schoon te maken willen mijn fiets wel veilig stellen.
Ik waardeer alle hulp enorm, maar ik denk dat ik wel naar huis kan fietsen en inderdaad lukt dat. Ik zie wazig vanwege de scheve bril en een glas waar een flinke ster inzit. Ook voel ik mijn beide knieën branden maar ik krijg de trappers, zij het in traag tempo, gewoon rond. Eenmaal thuis voor de spiegel in de gang kan ik de schade in mijn gezicht opnemen. Een kleine schaafwond op mijn rechter slaap. Boven de wenkbrauw aan die kant een flink ei en opzij van mijn oog een piepklein wondje. Dat alles veroorzaakt door de bril. Meneer F. haalt op mijn verzoek een ijskompres uit de vriezer want dat ei moet onmiddellijk bestreden. Terwijl ik met de, in een zakdoek gewikkelde kompres, mijn voorhoofd koel beginnen mijn knieën steeds meer te schrijnen. Mijn rechter knie ziet er gehavend uit, maar ligt gelukkig niet open. De linker knie vertoont een kleine schaafwond. In de panty zit een gaatje wat je moet zoeken. 40 denier is blijkbaar een goede bescherming. Ik neem twee paracetamol, trek een joggingbroek aan en laat het koken aan meneer F. over.

Inmiddels zijn we een dag verder.
Het ei boven mijn wenkbrauw is afgezakt. Rond mijn oog ziet het nu dik en pimpelpaars. Ik ben in het bezit van een zogenaamd brilhaematoom.
Mijn rechter knie is wat dikker dan normaal en voelt warm aan.
Buigen en traplopen kost enige moeite. Fietsen naar de opticien is de eerste paar meter niet echt aangenaam. Daarna gaat het beter. Kortom het moet allemaal even op gang komen, dan lukt het wel. De afspraak bij de opticien staat voor volgende week woensdag. De zwelling rond mijn oog moet eerst afnemen. Een nieuwe bril voor kerst kan ik wel vergeten. Maar met de computerbril die me ten tijde van de staaroperaties is aangemeten red ik me wel een tijdje.

Mijn vriendin zou zeggen. Zo heb je niets en zo zitten je veters los.

Tegenstelling

Antipathie-Sympathie
Luizenjacht
Zandsculpturen Garderen
naar een schilderij van Gerard ter Borch

foto ferrara

Kerstkaarten

Ieder jaar maak ik met plezier van oude, nieuwe kerstkaarten.

Dit jaar stuurde blogmaat Rietepietz me een pakket papierrestanten uit de drukkerij waar zij hand-en-spandiensten verricht. Zo blij met weer eens ander materiaal als achtergrond. Hieronder een gedeeltelijk resultaat van uren zoeken, schuiven, knippen, plakken en combineren. Zo hier en daar heb ik zachte kleurpotloden gebruikt voor nog beter effect. De enveloppen zijn bijna klaar. Nu nog met de hand schrijven en dan kan de postbode op pad.

Tegenstelling

Vaag-Duidelijk
gondel op de Mont-Blanc

foto ferrara

Op en Rond de Deur

IJzerwaren
klik voor het blog op de deurklink rechts op de pagina
of: https://ferrara-openronddedeur.blogspot.com/2020/12/ijzerwaren.html

Snaaien

In de steeg achter de winkels hier om de hoek scharrelt een katje bij de vuilcontainer van de slager. Ik denk terug aan de visboer uit mijn jeugd en hoor de roep uit mijn verleden. ‘Nu kan je bakken en braden.’
Onze poes zat als eerste op de stoeprand.

Dit UKV is geschreven voor de wekelijkse schrijfuitdaging Tikken.
Opdracht: schrijf een jeugdherinnering in 50 woorden.
De uitdaging is hier te vinden.

Tegenstelling

Vroeger-Later

universele klok in Geneve

foto ferrara
klik voor vergroten op de foto

Taalcuriosa

klik voor vergroten op de foto

 

Sint Laurentius van Rome

Dinsdag 24 november plaatste ik naar aanleiding van de tegenstelling Heet-Koud een gevelsteen met de beeltenis van Sint Laurentius. Uit enkele reacties blijkt dat deze heilige wel wat nadere uitleg kan gebruiken.

Laurentius leefde in de derde eeuw in Rome.
Het is de tijd van de christenvervolgingen. Hij is diaken en belast met de kerkelijke administratie en de zorg voor de heilige boeken. Daarnaast beheert hij de giften die binnenkomen voor de arme kerkleden.
In het jaar 257 ontneemt keizer Valerianus de christenen het recht op vergaderen.
Hij laat alle kerken en begraafplaatsen sluiten.

Als in 258 paus Sixtus in het geheim het Heilig Misoffer opdraagt en daarbij wordt verraden, maakt de keizer korte metten met de Kerkvader en zijn dienaren met de dood tot gevolg. Laurentius echter als schatbewaarder wordt gevangen genomen. Voor hij hem ter dood brengt wil Valerianus eerst de rijkdommen van de kerk in zijn bezit krijgen. Hij geeft Laurentius toestemming de schatten te halen. Deze benut de vrijheid om de rijkdommen onder de armen te verdelen. Met een grote groep arme mensen in zijn kielzog verschijnt Laurentius voor de keizer. Wijzend op zijn achterban zegt hij: ‘Ziedaar de schatten van de kerk.’

Voor straf wordt Laurentius gegeseld maar hij laat niets los. Vervolgens legt men hem op een rooster boven het vuur waar hij de legendarische woorden gesproken zou hebben: ‘Ik ben al gaar, keer mij om en eet mij op.’
Een deel van deze tekst is in het Latijn op de gevelsteen terug te vinden.

Deze geschiedenis verklaart waarom Laurentius het rooster als attribuut heeft.
Evenals het feit dat hij beschermheilige is geworden van veel ambachten waar met vuur gewerkt wordt. Kortom overal waar gestookt moest worden werd Laurentius aangeroepen. Maar niet alleen daar want, mogelijk als gevolg van zijn zorg over de heilige boeken van de kerk, is hij ook patroonheilige van alles wat met boeken, lezen en schrijven heeft te maken. 

Laurentius is beschermheilige van de stad Alkmaar. In totaal zijn daar drie kerken naar hem genoemd waaronder de Grote Sint Laurenskerk. De gevelsteen is ingemetseld in een pand aan de Sint Laurensstraat die uitkomt bij voornoemde kerk.

Bijgaand twee foto’s.
Op de eerste staat Sint Laurentius in een van de kapellen van de kerk.
Het beeld is uit 1850 en komt uit Zuid-Frankrijk. Na restauratie werd het door de gemeente aan de kerk geschonken.
Op de tweede is Laurentius hoog in de gevel te zien. Het rooster is van redelijk recente datum. Het oorspronkelijke is verloren gegaan, maar in het kader van de viering van 750 jaar stadsrechten krijgt de beschermheilige in 2004 zijn attribuut terug.

 Bij alle weersomstandigheden heet of koud. Sint Laurentius waakt over de stad.

foto's ferrara 

Tegenstelling

Heet-Koud
Heilige Laurentius op zijn rooster
afgebeeld op een gevelsteen
in Alkmaar  

foto ferrara

Aftakeling

Als
de bingoballetjes draaien
de klaverjaskaarten zijn geschud
de sjoelschijven halverwege de bak blijven steken
de advocaat met slagroom klaarstaat
de vrijwilliger iets te enthousiast
de gezelligheid opkrikt
dan weet dat ik op het laatste toneel zit
en vluchten uitgesloten is

Tegenstelling

 Minuscuul-Groots
mooie sneeuw uit 2010

foto ferrara

Jeugdvlam

gloeiend vlammetje
na uitslaande brand gedoofd
tot nasmeulend as

Zwolle

met toestemming van

http://gevelstenen.net/kerninventarisatie/

Tegenstelling

Open-Dicht
putdeksel in Cochem

foto ferrara

klik voor vergroten op de foto

Hydra

Een lichte streep aan de horizon volgt het water van de zee. Slag na slag rolt zij naar de branding. Af en aan, af en aan, schuim op haar kaken, schuim in haar haar.
Ze vermeerdert zich in woeste koppen. Op en neer, op en neer.
Als een veelkoppig monster reikt ze dreigend naar de zwarte lucht die zich uitstrekt boven het water. Aanvallen, verslaan. Hoger en hoger rijst zij.
Haar grijnzende koppen onttrekken de horizon aan het gezicht.
Van de vier elementen wil zij de sterkste zijn. Zij ontsnapt aan de lucht, zij dooft het vuur en overspoelt de aarde. Schuimbekkend werpen haar koppen een muur van water op. Niets staat haar in de weg.
Totdat het harde steen van de beschermingslinie in zee haar krachten breken.
Een voor een rollen haar koppen. Het woeste geweld neemt af. Zij trekt zich terug.
Golf na golf spoelt ze aan op een strand waar een door spelende kinderen achtergelaten zandkasteel haar toelaat in de grachten.
Daar komt zij lauwwarm tot rust.

Rachael Talibart was als kind gefascineerd door woeste golven zij zag er vaak monsters in. https://rachaeltalibart.com/
We kregen vier foto's van haar hand en moesten voor onszelf een keus maken.
Opdracht: laat een verhaal ontstaan waarin een mythisch zeewezen opstaat.
De schrijfcoach had wat adviezen toegevoegd die ik tot de zin van de grijnzende koppen heb teruggebracht. 

Op en Rond de Deur

De Letter X
Aanvankelijk dacht ik de X over te slaan maar speurend in het archief kwam ik aardige vondsten tegen. Het was nog lastig kiezen. 
Klik voor het blog op de deurklink rechts op de pagina of: http://ferrara-openronddedeur.blogspot.com/2020/11/de-letter-x.html

Tegenstelling

 Op-Neer
Scheldetunnel Antwerpen

foto ferrara

Taalcuriosa

even goed lezen wie dit bedacht

voor vergroten klik op de foto's

Loslaten

‘Luister, ik wil dat je bij mijn volgende windvlaag de zekerheid, die deze tak jou biedt, loslaat.

Geef je over aan de elementen van Moeder Natuur. Eens moet je ervaren dat jij je tegen haar wetten niet kunt verzetten. Vertrouw op mij, ik zal goed voor je zorgen. Sluit je ogen, ontspan, adem in, adem uit en laat los. Voel hoe je kunt zweven tussen hemel en aarde. Hoe zen is dat?’

‘Ik heb niets met zweverigheid. Ik hang hier naar mijn zin. Tussen hemel en aarde heb ik niets te zoeken. Je doet je best maar met je melige praatjes. Ik ben ongevoelig voor dat slappe geneuzel. Het is bij mij alles of niets. Ik hang hier nog een paar weken en ik stort mij ter aarde wanneer mij dat goed dunkt. Mijn lot is bepaald en daar loop ik niet voor weg. Ik zie mezelf als een stoer blad dat haar eigen weg zoekt, ongehecht en toch verbonden. Dat is pas zen.’

‘Jammer dat je je onzekerheid overschreeuwt. Je zou kunnen toegeven dat de koude grond en wat je daarna wacht angst inboezemt. Het doet pijn om vertrapt of geschopt te worden door kinderschoenen. Met een beetje geluk beland je in een schoenendoos vol mos en kastanjes en sta je in de klas nog een poosje te kijk. Daarna wacht je de groenbak of de composthoop. Je zult hoe dan ook vergaan.’

‘Over koude grond gesproken, kouwe kak zal je bedoelen. Je bent niet meer dan een blaaskaak die het denkt beter te weten. Mij krijg je niet los, vriend.’

‘Met deze defensieve houding los je niets op. Stel je open voor wat onherroepelijk komen gaat. Het is herfst en dus moet je vallen. Verzet kost energie en zal je niet verder helpen.’

‘Weet je wat het is? Jij zou er goed aan doen toe te geven dat je niet kunt leven met het feit dat ik me door jou niet laat ringeloren. Het probleem van onzekerheid zit niet bij mij, maar bij jou. In de psychologie noemen ze dat projectie. Had je niet gedacht hè, dat ik dat weet.’

‘Ik ervaar weerstand waar ik nu niet doorheen kom. Jij valt in de categorie blaadjes die zwaar weer nodig hebben om tot andere gedachten te komen. Ik weet nog niet wanneer het zal zijn, maar je zal om genade smeken als Moeder Natuur je met windkracht 10 confronteert. Dat gaat zo veel pijn doen aan je stoere steeltje dat je met graagte loslaat.

Dag blaadje, tot dan.’

‘Wat een opgeblazen praatje, dreigen met pijn. Wie zegt dat ik zwaar weer afwacht.
Dit blad is eigenwijs, niet gek.’ 

In november 2015 schreef ik dit stukje.
Het was destijds een schrijfopdracht. Schrijf een dialoog tussen de wind en het laatste blad aan de boom.
Naar aanleiding van sjannesblog (klik hier) heb ik het opgediept uit de archieven. 

Tegenstelling

Toen-Nu
Alkmaar

foto ferrara

Helpdesk

Prijs de dag niet voor het avond is en slaap er nog een nachtje over voor je de loftrompet steekt. Zo dacht ik gisteren, maar vandaag durf ik te zeggen dat mijn persoonlijke helpdesk prima werk heeft geleverd.
Terwijl ik er met mijn neus bovenop zit met het idee er veel van te leren om voortaan computerproblemen zelf op te lossen verricht meneer F. allerlei handelingen die ik al snel niet meer begrijp. Voor eenvoudige zaken als zoekgeschiedenis wissen en het modem aan en uitzetten draai ik mijn hand niet om. Een back-up maken op de losse harde schijf gaat ook nog, hoewel ik een memorystick eenvoudiger vind.
Maar een zogenaamd clean programma installeren en er daarna mee aan de slag gaan is toch van een andere orde. Mogelijk is dat voor de kenners in blogland een fluitje van een cent maar voor mij, met een matig ontwikkelde techniekknop, ligt dat toch anders. Lang verhaal kort. Ik ben weer in de lucht.
Met dank aan mijn kanjer meneer F. en nee hij is niet te huur! 
Dank ook voor jullie meelevende reacties.

de afbeelding is van internet onderdeel
van een oude scheurkalender.

Klaar mee

Beste medebloggers,

Er is hier technisch iets helemaal mis.
Trage PC, om de klipklap het bericht dat een site niet te vinden is.
Halverwege het geven van een reactie is een blogpagina uit de lucht en moet ik opnieuw beginnen. Ik erger me wezenloos. Voorlopig ben ik even uit de lucht.
Morgen wordt er gesleuteld. Hopelijk snel, in een betere stemming, retour.

Tegenstelling

 Knap-Lelijk
in Garderen
knap gemaakt houtsnijwerk
maar mooi is het everzwijn niet
eigenlijk is hij knap-lelijk

foto ferrara
klik op de foto voor vergroten

Ode aan de poes

in glanzende vacht
met waakzame oren
spinnend tevreden in
standje niet storen

in glanzende vacht
met zichtbaar gemak
spinnend tevreden daar
hoog op het dak

 in glanzende vacht
komt zij zogezegd
spinnend tevreden op
haar pootjes terecht

 in glanzende vacht
is het haar om het even
spinnende tevreden met
meer dan één leven

foto ferrara
  

Tegenstelling

Ga-Ho
gevelsteen in Jena

foto ferrara

Puntkomma

Vanaf het toetsenbord van de laptop vang ik een gesprek op.

‘Ik ben mijn positie in de lees en schrijfwereld spuugzat, altijd de laatste zijn breekt me zo langzamerhand op. Ik zou de lettertroepen wel eens willen aanvoeren.
Het spreekwoord: ‘Vele eersten zullen de laatsten zijn’, gaat voor mij niet op. Ik ben nog nooit de eerste geweest. Of het nou korte of lange zinnen zijn. Slecht of goed geschreven. Mij gebruiken ze standaard als sluitstuk.’

‘Wat zeur je nou.’ Hoor ik de komma zeggen. ‘Je bent het belangrijkste leesteken dat er is. Zonder jou geen eind aan een lopende zin. Goed beschouwd sta je mijlen ver boven mij. In elk geval heb je de hoogste plek bij de puntkomma. Om je plek bij de dubbele punt moet je met een collega strijd leveren. Het is nooit duidelijk wie er heeft gewonnen. Wees blij dat je het uitroepteken kracht bijzet en dat je het vraagteken helderheid verschaft. Als ze mij als aanhangsel daarvoor gebruiken wordt het een vaagteken.
Zonder puntenlijstje geen huiswerkopdracht in de schrijfcursus. Zonder puntentelling overleeft geen enkele quiz. Ik hoor Philip Freriks niet zeggen dat de slimste mens de meeste komma’s heeft gehaald.
Zelfs bij het songfestival heb je een prominente plaats. Douze points, hoe mooi klinkt dat niet? Taartpunten, kruispunten, puntdichten, puntjes op de i.
Je kunt het zo gek niet bedenken of jij wordt gebruikt. Zelfs als beletselteken laat jij aan duidelijkheid niets te wensen over. Mocht je worden vergeten dan is er altijd een lezer of redacteur die het opmerkt. Bij mij is er vaak twijfel waar ik gezet moet worden. Als ik verkeerd terecht kom ben ik voer voor de kommaneuker, of dat zo eervol is.
Nee, jij hebt niets te klagen.’

'Ja, stop maar. Je hebt je punt wel gemaakt.’

‘Dat bedoel ik nou, je hoort niet eens wat je zegt. Jij weet zelfs mij als komma nog een punt aan te smeren.’

Tegenstelling

Horizontaal-Verticaal
Malmö

foto ferrara

Op en Rond de Deur

Windwijzers

Klik voor het blog op de deurklink rechts op de pagina

of:https://ferrara-openronddedeur.blogspot.com/2020/10/op-en-rond-de-deur.html

Taalcuriosa

 Diversen

Tegenstelling

 Star-Flexibel
windwijzer in
Alkmaar

foto ferrara

In een vloek en een zucht

Mijn kleindochter is deze maand 20 jaar geworden.
Op haar verjaardag daalt ze gekleed in strakke jeans en een zwarte trui met een afgezakte schouder de trap af. Het roze BH-bandje piept als een sieraad tevoorschijn. De lange blonde haren zijn vandaag voorzien van grijze strepen.
Waar zijn ze gebleven de staartjes, de vlechtjes vastgeknoopt met kleurige kraaltjes of elastiekjes? Ze steekt haar hand op en trakteert me met een brede grijns en een gave rij tanden op haar gewoontegroet. ‘Hoi Oma.’ 
Waar zijn ze gebleven de schots en scheef staande tanden en kiezen. Jaren lang houdt ze dapper vol met alle mogelijke beugels. Het resultaat mag er zijn. Hetzelfde geldt voor haar lange nepnagels met glitterlak.
Waar zijn ze gebleven de tien kleine roze vingertjes met hun dunne kwetsbare nageltjes. De mollige voetjes in de eerste echte schoenen waar ze haar eerste stapjes op leert, steken vandaag in hippe sneakers van het nieuwste model.
Met vaste hand hanteert ze haar smartphone. Ik zoek het onbevangen kind dat onhandig met breinaalden in de weer was. Zou het poppendasje nog ergens op haar kamer zwerven?
Waar is de tijd van oppassen en later als ze naar de middelbare school gaat, commissie van toezicht. Het is goed dat je er bent als ze thuiskomt en dat je haar van eten en drinken voorziet, maar daar is ook alles mee gezegd. ‘Dag Oma, ik ga chillen met vriendinnen.’ En weg is ze op haar meidenfiets met voorop een reuzen formaat plastic krat.
Waar is het fietsje met zijwieltjes gebleven en de éénwieler waarop ze acrobatische toeren uithaalt. Op een dag blijkt het allemaal vervangen door een snelle scooter.
Met haar blonde lokken verstopt onder een monsterachtige helm trotseert ze het verkeer dat er met haar als deelnemer niet veiliger op wordt. Met een noodgang verdwijnt de puber, nog even zwaaiend, om de hoek. Op weg naar de zoveelste ruzie met haar moeder.

Vandaag zit ze gezellig babbelend met vriendlief, bijna aan haar vastgeplakt, tegenover me. Ten behoeve van hem haalt ze herinneringen met mij op.
Waar zijn ze gebleven, de stapels pannenkoeken die we bakten? De platen die we inkleurden. De lichte straffen die ze kreeg als ze mijn grenzen overstak? De serie boeken van Dr. Seuss die ze noemt, staan nog in de kast. Haar moeder las ze al voor er van haar sprake was. Dan vraagt ze naar de lievelingsknikker die ze me 11 jaar geleden met moeite schonk toen ik 60 werd. Ik diep hem op uit mijn broekzak en leg hem op tafel.

Die is er nog en zal altijd blijven. Twintig jaren, waar zijn die gebleven?

Tegenstelling

 Beperkt-Uitvoerig
Uitvoerig poetsen na een badbeurt
maar het blijft behelpen met zo'n kort snaveltje

foto ferrara

Een vrouw die schrijft

Geachte mevrouw de Olde,

‘Voor de zoveelste keer kijk ik naar uw foto die onderdeel is van het cursusmateriaal voor de cursus ‘Creatief schrijven’. Hoewel u een blauw jasje draagt, een van mijn lievelingskleuren, heb ik verder niets met uw kreukelkop, uw zuinige mondje en uw uitgezakte permanent. Met de dag irriteert u me meer. Ik moet over u schrijven, maar ik zou niet weten wat. Al mijn creativiteit kijkt u aan gort. Behalve op papier, bent u zittend op mijn schouder pesterig actief om elke poging iets van deze opdracht te maken, af te breken. Ik weet nu al dat de schrijfcoach hier in blauw zal zetten. ‘Oh ja en wat zei mevrouw de Olde dan?’

'Nou ze zei bijvoorbeeld dat ik niet moet denken dat ik kan schrijven, het is maar wat gefröbel in de marge.’
Dat weet ik al lang. U wilt niet weten hoe vaak ik na het lezen van een mooi boek denk.
‘Ik kruip nooit meer achter de laptop en de volgende schrijfcursus sla ik over.’
Lees het cursusmateriaal adviseert u. Dan kom ik uw hoofd weer tegen, sputter ik nijdig. Ik begrijp uw advies, maar vandaag werkt het niet.
U lijkt inmiddels op het rode monster uit de reclame om je verkoudheid te verdrijven.
Bij mij verdrijft u niets. U helpt me aan een pesthumeur van hier tot Tokio.

Als ik mijn nood klaag bij mijn echtgenoot reageert hij amper op mijn woorden.
Twee uur later vraagt hij of de schrijverij al wil lukken. Venijnig constateer ik dat hij me dus wel heeft gehoord. 'Ja hoor, maar het is telkens hetzelfde riedeltje, meestal zie je op zondag, twee dagen voor de deadline, het licht.' Narrig antwoord ik dat het dit keer anders is. Zijn blauwe ogen kijken me met lichte spot aan, laconiek haalt hij zijn schouders op en verlegt zijn aandacht weer naar de krant. Wijze raad hoef ik van hem niet te verwachten. Ik ben volledig op mezelf aangewezen.
Als ik mijn schrijfvriendin een mailtje met een noodkreet stuur, schrijft ze terug dat zij al iets in de steigers heeft staan. Zij wel …
We zitten met elkaar opgescheept mevrouw de Olde. Dit is vast weer zo’n overbodige zin, want dat heeft de lezer uit bovenstaande klaagzang heus begrepen.

Wat zegt u? Heb ik toch iets geleerd de afgelopen jaren.

Over het bestrijden van het verlammende opwippertje lees ik niets in het cursusmateriaal. Opwippertje heb ik gejat uit het boek ‘Vanuit hier zie je alles’. Een boeiend boek van Mariana Leky,  met bij-personages en zijpaden die allemaal hun eigen belangrijke, begrijpelijke rol hebben. Kijk en hier werk ik me dus in de nesten want hoe leg ik uit dat mijn  bij-personage van belang is. Ik weet niet eens of u of ik het hoofdpersonage in dit schrijven vertegenwoordigt.  
Want u mevrouw moet onderwerp zijn van dit schrijven, maar u bent ook het opwippertje en tevens oorzaak van mijn frustratie. U bent drie in een. Volgt u mij nog?
Als schrijver maak ik hier een knoeperd van een fout. Ik lees dat de bijfiguur het hoofdpersonage kan overschaduwen en dat het dodelijk kan zijn voor het verhaal.
De lezer raakt het spoor bijster. De schrijver in mij doet dat in elk geval.

Terug naar mijn frustratie die sinds vanochtend is toegenomen. In haar tomeloze enthousiasme heeft de schrijfcoach haar cursisten een mooi verhaal gestuurd wat ze begeleidt met het zinnetje dat het een prachtig plotgestuurd verhaal is.
Tot overmaat van ramp knikt Stephen Fry, de schrijver van het bewuste verhaal, me vanaf de weekendbijlage van de krant nog eens bemoedigend toe. Tjonge, wat word ik daar vrolijk van.

Ziet u dat, ik heb bijna een A-4tje vol geschreven, de helft van wat is toegestaan.'
Voor vandaag stop ik.

Dag mevrouw de Olde,

‘Twee dagen zijn verstreken en wij zijn samen geen stap verder. Gisteren heb ik u met opzet geheel links laten liggen, maar helaas het mocht niet baten. Tussen u en mij gaat het niets worden. Op dit moment kijkt u me alweer misprijzend aan. Zal ik u eens wat zeggen? Ik kap er mee. Of ik dit schrijven, conflict zo u wil via de deleteknop laat verdwijnen? Ja, ik ben daar gek, zonde van het werk. Ik bedank u toch maar voor uw aanwezigheid want zonder u was zelfs deze brief niet tot stand gekomen.'

Vriendelijke groet,
F.

Dit verhaal is een jaar oud, maar kan als schrijfveer goed dienst doen.
De titel is de schrijfveer van gisteren.
In verband met beeldrecht plaats ik de foto van de dame niet.
De schrijfcoach heeft haar waarschijnlijk van internet geplukt.

Tegenstelling

Nee-Ja

foto ferrara

Voor de klanten van het pontje bij Spijkerboor zijn mondkapjes verplicht.

De veerman heeft in de deur van zijn kajuit een handig loketje gemaakt.
Zelf zit hij zonder kapje veilig achter glas.
Onder het motto beter mee dan om verlegen fietsen we al de hele zomer met een aantal mondkapjes in de fietstas. Vandaag bleek dat geen overbodige luxe. 

De Sallandse Heuvelrug

Fietsend, wandelend of rijdend in de auto op en rond de Sallandse Heuvelrug zie je vanuit verschillende gezichtspunten het spitse torentje van De Sprengenberg in de boswachterij Haarle tussen de toppen van de bomen opduiken. In de volksmond heet het de Palthtetoren omdat het  kasteeltje, waar de toren deel van uitmaakt, door de familie van Wulfften-Palthe is gebouwd.
De aanblik werkt op mijn fantasie. Ik denk aan de boeken van Havank die ik vroeger heb verslonden en zie hoe inspecteur C.M. Carlier alias De Schaduw in zijn zilverkleurige Bentley bij nacht en ontij tussen Holten en Nijverdal verdwaalt en op een zandpad vol modderige kuilen belandt. Zoals gewoonlijk loopt de Bentley vast en moet de Schaduw mopperend op het smerige Hollandse weer op zijn dure van Bommels te voet zijn weg vervolgen. Het zal hem een zorg zijn of hij in Holten of Nijverdal uitkomt als hij maar een warm onderkomen en een goed glas cognac vindt.
Terwijl de striemende regen zijn bolhoed doorweekt en zijn sigaar als een nat dweiltje tussen zijn lippen hangt ziet de speurneus boven in de zwiepende boomkruinen een zwak lichtje schijnen. ‘Ha, er is hier toch enig leven in deze negorij, dapper voorwaarts vriend.’ En zo kan ik hier nog wel een potje plagiaat plegen en De Schaduw een griezelige kasteelheer vergezeld van het laatste exemplaar van de uitgestorven korhoen op zijn dak sturen maar dat ga ik niet doen. Als je het prachtig gelegen kasteeltje eenmaal in zijn volle glorie hebt aanschouwd maakt een luguber avontuur eerder plaats voor een sprookje. Hier had Doornroosje haar langdurige dutje kunnen doen.

In eerste instantie bouwde de familie van Wulfften-Palthe na aankoop van de grond in 1898 hier een achtkantige jachttoren. Op de foto links aan de voet van de toren nog te zien. Jachtvriend en architect Karel Muller adviseerde om op deze plek iets speciaals te bouwen. Zijn plannen werden op papier gezet en uitgevoerd.
Het huidige gebouw is in 1903 als vakantiehuis gebouwd. Het duurde niet lang voor het onderkomen elektriciteit en verwarming kreeg waarna het geschikt werd om als hoofdverblijf voor de familie te dienen.
Kijk hoe mooi het voormalig woonhuis van de familie van Wulfften-Palthe op de heuvel ligt. In deze tijd van het jaar geeft de paars bloeiende heide een extra fraai effect. Architect Karel Muller heeft het destijds goed gezien.

foto ferrara

Wie meer wil weten: https://nl.wikipedia.org/wiki/De_Sprengenberg

Tegenstelling

 Jongen-Meisje
Bruidskinderen bij de 
Hochzeitsturm in Darmstadt

foto ferrara

Alles wat je ziet in de Indesit

Zeker tien jaar lukte dat met alle wasgoed, geen vuiltje aan de lucht.
De dag voor we veertien dagen op vakantie gingen dacht ik nog even de laatste was weg te werken zodat ik bij thuiskomst met een lege wasmand aan de vakantiewas kon beginnen.
Tot het opwarmen naar 60 graden ging het goed en toen staakte de bejaarde dame de werkzaamheden. Water aftappen, opnieuw beginnen, mooi niet.
Mokkend stond ze op de badkamervloer en weigerde alle dienst. De wasmachine van mijn vriendin was in een beter humeur en zorgde voor de natte was die ik in haar trommel mocht stoppen.

Met de pest in belde ik de Witgoedexpert die bij het noemen van de leeftijd van de wasmachine meteen zei dat repareren waarschijnlijk duurder zou zijn dan een nieuwe kopen. We kwamen snel tot zaken. Twee dagen nadat we van vakantie thuiskwamen klommen twee sterke mannen met een nieuwe Indesit tussen hen in de trap op. Installeren en waterpas zetten ging sneller dan het kortste wasprogramma draait.
Het lezen en begrijpen van de gebruiksaanwijzing kostte ook enige tijd want in tien jaar is aan de bediening en technologie van de wasmachine een en ander veranderd.
Er is zelfs een anti-geurprogramma. Dat had ik wel willen hebben toen ik nog jong was en regelmatig in een met rook doorwasemde kroeg zelf een sigaret opstak.
Maar dat leven ligt al mijlen ver achter me dus waarschijnlijk zal programma 14 op mijn nieuwe wasmachine weinig dienst doen evenals knopje 11 met het symbooltje van sportkleding.

Inmiddels zijn we vier dagen verder en is alle was weggewerkt. Ik vermoed dat knop nummertje 9 ECO-stand veel gebruikt gaat worden. Met zonnepanelen op het dak en een hybride auto voor de deur past het goed in het milieubewuste plaatje.

Op en Rond de Deur

Versieringen
Klik voor het blog op de deurklink rechts op de pagina
of: http://ferrara-openronddedeur.blogspot.com/

Tegenstelling

Afmattend-Opwekkend
sporten op de Doubs
Besançon 

foto ferrara

Taalcuriosa

Na 14 heerlijke dagen op en rond de Sallandse Heuvelrug terug op honk.
De maand is bijna om en dus staat er een taalcuriosa klaar. Ik plaats deze aflevering een dag eerder omdat hij samenvalt met de tegenstelling.
Dit keer een minder vrolijk onderwerp.