Nood breekt wet

omstandigheden

bieden gelegenheid tot

wetsovertreding

Justitia-Brugge

foto ferrara

Welke schurk zou je willen zijn

Eerlijk gezegd wil ik helemaal geen schurk zijn. Ik heb de synoniemen van het woord schurk eens op gezocht en bij dat rijtje wil je liever niet staan.

De watergeuzen worden niet genoemd terwijl dat toch geen lieverdjes zijn geweest.

De schrijfveer van vandaag brengt me opnieuw naar het voormalig eiland Wieringen waar ik afgelopen vrijdag met een aantal schrijfvriendinnen een bezoek bracht aan de Michaëlskerk in Oosterland. We hebben afgesproken allemaal iets te schrijven of te dichten dat met de Waddenzee, de haven of Wieringen te maken heeft. Van te voren heb ik op internet naar de geschiedenis van dit sfeervolle kerkje gespeurd en vind het verhaal van het zwaard van Willem Bloys van Treslong. Ik vind ook de reden waarom het zwaard daar is gekomen en herschrijf in eigen woorden dat avontuur. Staande op de gaanderij van het kerkje lees ik het voor. 

Ik plaats hier een verkorte versie samen met een foto van het zwaard.

Willem Bloys van Treslong.

'Mijn naam is Willem Bloys van Treslong.
Nadat ik in 1570 de kapersbrieven van de Prins van Oranje ontvang maak ik als watergeus samen met mijn bemanning de Zuider- en Waddenzee onveilig.

Als ik in de winter van 1572 met mijn schip vast kom te zitten in het ijs voor Wieringen kunnen mijn bemanning en die van een aantal andere geuzenschepen geen kant op.

Mijn collega Pieter Simonsz Meyns plundert met zijn vaarvolk boerderijen op Wieringen.

De boeren van Wieringen pikken zulks niet en zij vallen ons watergeuzen aan.
Ik probeer te onderhandelen maar Pieter wil van geen wijken weten en opent de aanval, welke
noodlottig verloopt. Zeventien van ons laten het leven, inclusief Pieter Simonsz Meyns.

De boeren dwingen mij geen wraak te nemen en ik doe mijn belofte gestand door het zwaard dat ik draag als onderpand op Wieringen in te leveren.

Onderwijl zijn de Spanjaarden vanuit Enkhuizen onder leiding van Bossu onderweg om mij en mijn manschappen te grazen te nemen. Ik vraag de Wieringers om hulp en zij hakken mijn schip los uit het ijs terwijl mijn scheepsgeschut de eskaders uit Enkhuizen op afstand houdt. Dankzij de dappere boeren van Wieringen zie ik kans mijn schip naar veiliger oorden te laveren en het de steven te doen wenden naar het Zuiden om mij bij de Heere van Lumey aan te sluiten. Gezamenlijk zeilen wij op naar Den Briel alwaar wij de Hertog van Alva een gevoelige slag toebrengen. Misschien wel mijn beroemdste wapenfeit, al heb ik die slag zonder wapen moeten leveren, dat heb ik immers op Wieringen achter moeten laten.

Mijn zwaard houdt daar heden ten dage in de Michaëlskerk in Oosterland de herinnering aan mij levend.'

foto ferrara

wie meer wil weten over het kerkje:

http://www.michaelskerk.org/geschiedenis_kerk.htm

Code Rood

onder slagregens

en enorme windstoten

buigt de stokroos diep

geloof me gerust

om een foto te maken

is het weer te slecht

Tegenstelling

Jong-Oud

Uithangteken Gouda

foto ferrara

Bij de bakker

Camping La Paille Haute ligt op de rand van het plaatsje Boiry-Notre-Dame in het Noorden van Frankrijk. De camping biedt vooral de kampeerder op doorreis een goed onderkomen.

Het is een prachtige uitvalsbasis om Frankrijk in te komen en aan het eind van de vakantie een prima laatste stop op weg naar huis. Iedere avond stromen de veldjes vol met campers, caravans, vouwwagens en tenten en de volgende ochtend stromen ze gestaag weer leeg.

De meeste gasten hebben voor vertrek in de rij gestaan bij de bakker die zijn bestelwagentje aan het begin van de camping parkeert en dagelijks goede zaken doet.

Gezien zijn omvang lust hij zijn eigen zoete broodjes maar al te graag.

Op onze reis naar Bretagne bezorgt deze bakker, zonder het te weten, mij en mijn echtgenoot de slappe lach.

Op zijn standplaats staat een bord met de tekst ‘Bakery Van Here’. Ik zie het bord voor het eerst en zeg tegen echtgenoot. ‘We waren hier toch al vaker, ik heb nooit gezien dat die bakker een Nederlandse naam heeft, hij heet van Here’. Hoe dom kun je zijn …

‘Ferrara, daar staat in het Engels bakery van here. Van, is Engels voor bestelwagen,’ zegt echtgenoot met een smile van oor tot oor. Geloof het of niet we komen de volgende vijf minuten niet meer bij van de lach. Ik heb geen idee hoe vaak ik nog op camping La Paille Haute zal landen, maar de bakker of nog beter de boulanger, heet voortaan van Here.

Zo jammer, ik heb vergeten een foto van het bord te maken. 

Tegenstelling

Afgetakeld-Kras

brocantemarkt in Limoges Frankrijk

foto ferrara

Foute opmerking

Mijn vriendin en ik lopen langs een leeg terras waar alle tafels keurig gedekt staan te wachten op klandizie. Op elke tafel staat een bordje met de tekst 'gereserveerd'.

De jongedame van de bediening leunt, in zwarte kleding met een rood leren schort voor en een been opgetrokken, in de deuropening.

‘Ziet er uitnodigend uit, nu de klanten nog’, zegt mijn vriendin in het voorbijgaan en denkt daarmee een aardige opmerking te maken.

‘Wij ontvangen hier gasten mevrouw.’ klinkt het ijzig vanaf de deurpost. Vijf lange tenen reiken bijna tot voorbij de drempel.

Tegenstelling

Met-Zonder

Deurkloppers in Tomar-Portugal

foto ferrara

Voor meer info en tegenstellingen zie:

http://melodymusic.nl/

WIFI Hotspot

Waar je ook bent, op elke grote camping zie je het gebeuren. Op het terras, onder het afdak bij de receptie, op bankjes in de speeltuinen en indien aanwezig in het restaurant.

Het campingvolk dromt samen met laptop, iPad, tablet en telefoon. Iedereen zoekt contact met het thuisfront voor het laatste nieuws. Een enkeling maakt gebruik van skipe.

Slechte en goede ervaringen met ontvangst van internet worden luidkeels uitgewisseld.

De belangrijkste vraag bij aankomst aan de medekampeerder is; ‘Hoe is hier de internetverbinding?’

Op camping Zus gaat internetten probleemloos en kun je onder je luifeltje contact maken met de buitenwereld. Op camping Zo kost een uurtje online goud geld en op camping Zusenzo gaat het niet zonder hindernissen. Wij bevinden ons aan het begin van de trektocht door Frankrijk op camping Zusenzo. WIFI is gratis en dat zien wij Hollanders graag, maar het is een potje ingewikkeld om op het wereldwijde net te komen. Allereerst moeten er de nodige gegevens worden ingevuld, ja we zijn daar gek om zomaar alles prijs te geven. Echtgenoot knutselt het een en ander op het digitale formulier, daarna moet hij verplicht een video bekijken met alle ins en outs van de aanbieder en dan kan hij eindelijk aan de slag, althans voor zo lang het duurt want het gebeurt regelmatig dat de verbinding wordt verbroken. Ik besluit meteen de eerste avond buiten onze landsgrenzen het internet in deze vakantie voor gezien te houden. Ik heb geen zin in moeilijk gedoe. Echtgenoot is van een geheel ander kaliber en doorstaat alle sores om dagelijks de krant te downloaden en buienradar te raadplegen. Hij gaat er zelfs voor naar de plaatselijke VVV als de kleine campings, waar we graag neerstrijken, geen faciliteiten bieden. Op grotere campings ga ik af en toe met hem mee en noteer in mijn schrijfboekje wat ik hoor en zie om dat bij thuiskomst te bewerken. Ik verneem dat Tante Truus goed herstelt van een heupoperatie en buurman Jan zit lekker warm op het strand van Benidorm, terwijl wij hier in de buurt van Bayeux ’s avonds af en toe het elektrisch kacheltje gebruiken om op te warmen. Het is half mei en de temperaturen zijn aan de lage kant.

Kleinkind Karel heeft samen met zijn voetbalteam een beker gewonnen, Oma naast mij in het restaurant glimt van trots.

Aan een ander tafeltje wordt gesputterd dat whatsappen op deze camping maar niet wil lukken. ‘Te gek voor woorden’ vindt het slachtoffer. ‘Zoiets moet toch gewoon lukken. In Spanje is het allemaal veel beter geregeld.’

Ook daar heb ik geen problemen mee, contact met het thuisfront gaat via sms,

hoe antiek … en dan nog alleen om te melden dat we weer een aantal kilometers zijn opgeschoven. Het is een zegen dat je niet meer op een marktpleintje in een telefooncel staat te roepen hoe, met heerlijk weer, alles naar wens verloopt. Blij dat je muntjesvoorraad bijna op is, zodat het verhaal over neef Cor en zijn capriolen niet meer kan worden verteld. Maar dagelijks in de stress om aan het communicatie-infuus te gaan is het andere uiterste. Ik geef toe, ik ben niet helemaal van deze tijd, hoewel … de E-reader, daar kan ik niet meer zonder.
Ik heb me suf gelezen.

foto's internet