Miet en Griet

Aflevering 43: Het is niet alles goud wat er blinkt
zie voor hun blog:http://ferrara-mietengriet.blogspot.nl/
of klik op de vlooien rechts op deze pagina.

Beter Horen bij Schoonenberg

‘Dag mevrouw, wat kan ik voor u doen?’

‘Ik heb begrepen dat het vandaag een gehoortestdag is, daar wil ik graag gebruik van maken.’

‘Bent u bij ons bekend?’

‘Nee.’

‘Neemt u daar maar even plaats.’ De medewerkster wijst naar een tafel met wat stoelen er omheen. Het is opvallend rustig in de winkel. In het kamertje tegenover de wachtruimte wordt een man geholpen met het aanmeten van een gehoortoestel. Hij en ik zijn de enige klanten.

Om de tijd te doden pak ik een tijdschrift en lees dat Silvie Meis wel hele dure schoenen heeft gekocht. Patty Brard is op kraambezoek geweest bij Yolanthe, het zal je toch gebeuren.

Terwijl ik wat door het roddelblad blader, melden zich nieuwe klanten.

Een bejaarde dame met haar zoon. Ze worden vriendelijk begroet en de zoon vraagt of ze bij Schoonenberg zijn binnengestapt. Dat blijkt inderdaad het geval te zijn en hij vertelt dat het gehoorapparaat van zijn moeder niet werkt. Ik hoor de medewerkster vragen.

‘Hoe is uw naam mevrouw?’ Er volgt geen antwoord. ‘Hallo, mevrouw hoe is uw naam?’

Ik kijk op van Maxima, die heimwee schijnt te hebben.

Blijkt de dame in kwestie het tegen mij te hebben en niet tegen de mevrouw voor haar balie.

Op volle sterkte …

‘Hoe zijn uw voorletters?’

..

‘Hoe is uw achternaam?’

..

‘Wat is uw postcode?’

..

‘Uw telefoonnummer?’

‘Wilt u nog meer van me weten?’ vraag ik licht geïrriteerd.

En denk, had dat gevraagd terwijl er geen klanten aan je balie stonden. Van schrik heeft ze waarschijnlijk niet meer naar mijn e-mailadres durven vragen.

Maar goed, mijn doopceel is gelicht en de medewerkster richt zich opnieuw tot de mensen voor haar balie.

Ze bestudeert het defecte apparaat en dan blijken deze mensen toch in de verkeerde winkel te staan want het gehoorapparaat van moeder is bij een andere audicien gekocht en het is geen kwestie van even een leeg batterijtje vervangen.

Moeder en zoon keren op hun schreden terug.

Ik mag de Schoonenbergdame volgen naar een aparte ruimte.

‘Hoe was uw naam ook weer?’

..

Ze controleert mijn gegevens die ze net daarvoor heeft ingevoerd in haar computer op de balie.

Daarna neemt ze met mij de klachten door, kijkt in mij gehoorgangen of daar geen storende obstakels zijn te vinden en verwijst me naar een cabine waar ze me uitlegt hoe de test in zijn werk gaat. Die test zelf is zo gepiept …

Het grafiekje toont inderdaad op alle tonen een neergaande lijn en tot mijn verbazing is dat aan beide oren gelijk, terwijl ik denk dat vooral mijn linker oor het laat afweten. Het goede nieuws is dat de afwijking net binnen de grens van vergoeding valt. ‘Maar het hangt er maar vanaf hoeveel last u ervaart.’

Ik denk aan de toon van haar stem te horen dat ik de aanschaf van een hulpmiddel nog wel een jaartje kan uitstellen. Of is hier de wens de vader van de gedachte?

‘Het kan wel, maar beter zal het heus niet worden.’

‘Dat is een eigenschap van alle ouderdomskwalen.’ zeg ik. ‘Voorlopig zie ik het nog even aan.’

‘Sorry, mevrouw van al mijn vragen zonet, maar ik moet de gegevens toch echt weten en privacy zegt tegenwoordig niets meer. Als je iets op internet koopt weten ze ook alles van je.’

Held die ik ben, vraag niet waarom ze mij de vragen niet heeft gesteld in die aparte kamer.

Ik weet ook wel dat het allemaal geen geheimen zijn die ze van me wilde weten, maar het gemak waarmee er wordt omgesprongen stoort me.

Volgende week naar de opticien voor een nieuwe bril.

Tegenstelling

Zoet-Zuur

wijngaard in de Betuwe

foto ferrara

Uitstelgedrag

Uitstelgedrag kent u dat woord?

Ik wel, het gedrag ook. Ik draai al weken om de hete brij.

Ik heb ontdekt dat ik de volumeknop van de televisie en de radio weer een tikje hoger heb gedraaid.

In hun reclame nodigen ze je bij Schoonenberg uit eens vrijblijvend langs te komen of een afspraak te maken.

Let vooral op dat woordje of er staat niet en. Je wordt dus op het been gezet dat je vrijblijvend kunt binnenwandelen. Dat klopt, je staat alleen ook geheel vrijblijvend weer snel buiten. Binnenlopen voor een gehoortest dat gaat zomaar niet. Eerst een afspraak maken en dat gaat zeker een week duren. U kunt alleen tijdens de Hoortest Dagen zomaar langs lopen. Nou dat heb ik in mijn oren geknoopt. Waarschijnlijk moet ik dan aansluiten in de rij.

Hopelijk vang ik nog genoeg op voor een verslag op dit blog. Tenzij mij de moed weer in de schoenen is gezonken. Lees: kop in het zand heb gestoken … U hoort nog van me.

Schrijfcursus

Twee weken geleden kregen we een opdracht in het kader van Valentijn.
Schrijf over je eerste liefde of over liefde op het eerste gezicht.
Ik leverde een flink stuk in. In verband met privacy heb ik besloten hier niet te plaatsen.

Opdracht 2: een foto van een musje met een ijsmuts op, staand naast een koffertje.
Wie is deze mus? Waar gaat hij/zij heen? Wat zit er in het koffertje.
Vertel het verhaal van deze mus in  niet meer dan 20 regels.

Het verwende nest

‘Manusje’,  zei mijn  moeder.

‘Het is mooi geweest.

Ik heb je lang genoeg verwend, je wordt te groot voor dit nest.

Je moet nu echt voor je zelf gaan zorgen.

Vlieg uit, zoek een leuk musje en bouw je eigen onderkomen.

Ik moet hier de boel op orde brengen want de tweede leg is onderweg.

Ze pakte wat opgestreken veren in en duwde mij met koffer en al over de rand van het nest.

Ik voel me net een Italiaanse vrijgezel die te lang bij zijn mama is gebleven.

Zoek een leuk musje … ze heeft me niet eens verteld hoe dat moet.

Ma is veel te druk met een nieuwe generatie eieren.

Van het lege nestsyndroom heeft zij nooit gehoord.

Verstoken van alle nestwarmte sta ik verweesd op de stoep.’

Tegenstelling

Gewoontjes-Bijzonder

 Lyon la Forêt in Frankrijk

 bij de ruïne van de abdij Notre-Dame de Mortemer

hangt deze simpele lamp in een bijzondere omgeving

foto ferrara

Miet en Griet

Aflevering 42: Griet bedenkt zich

zie voor hun blog:http://ferrara-mietengriet.blogspot.nl/

of klik op de vlooien rechts op deze pagina

Volgersgadget

Door omstandigheden genoodzaakt heb ik mijn lijst van volgers moeten wijzigen.

Het is me gebleken dat de verwijderde items bij anderen toch zichtbaar bleven.

Ik heb daarom besloten het gadget in zijn geheel te verwijderen.

Als ik in de spiegel kijk

‘Ah, goedemorgen Ferrara, wat zie jij er verhit uit.’

‘Vind je het gek? Ik kom uit de infrarood sauna, daarbinnen is het nogal warm. 

Nu eerst uitdampen voor ik kan douchen, vandaar dat ik er nog niet toonbaar uitzie, maar bedankt voor het inwrijven. Had je nog meer? Werk het dan meteen allemaal af, zijn we voor de rest van de dag klaar.’

‘Tjonge, wat een humeur, en ik maar denken dat jij na die sauna de dag zo lekker soepel begint. Je lijf misschien, maar aan je geest is het nog niet te merken. Zeker de pest in dat de visdraadjes op je kin zo snel groeien en dat je wenkbrauwen ook wel weer een beurtje kunnen gebruiken. Zonder je bril zie jij het niet zo goed, maar ik registreer het allemaal meedogenloos. 

Net als dat rode littekentje naast je neus. 

Had dat pukkeltje gewoon laten zitten, was het vanzelf ingedroogd en verdwenen, maar jij moest er zo nodig je vingertoppen opzetten. Dom, dom, dom. En daarna het chagerijn tegen mij uithangen. Wij spiegels hebben het ook niet makkelijk. Als je eens wist wat wij allemaal zien en als dank aan verwensingen naar ons hoofd krijgen. Eigenlijk krijgen wij altijd de schuld van alle onvolmaaktheden. Het is maar zelden dat we tevreden mensen zien. Te groot, te klein, te dik, te dun, kleur staat me niet …  Er mankeert altijd wel iets.’

‘Zeur niet, ik ga douchen, mijn lijf insmeren met bodylotion, haren föhnen, kin en wenkbrauwen bewerken, oogmake up op, leuke kleren aan en daarna zie ik je weer, kijken wat je dan hebt te melden.’

‘Hmmm, valt me niets tegen, nu je mondhoeken nog in de juiste stand en je bent klaar voor de confrontatie met de buitenwereld. Prettige dag. Oh ja, voor ik het vergeet, rechtsonder in mijn rand zitten een paar vlekken, ze storen me nogal, wil je die even wegpoetsen?’

‘Morgen is het vrijdag, dan ben jij aan de beurt, tot dan.’

Tegenstelling

Anders-Gelijk

Murano- Italië

foto ferrara

voor meer info en tegenstellingen:http://melodymusic.nl/

Schrijfcursus

Opdracht 2:
We krijgen een foto van ineengestrengelde oude handen. 

De vraag is wat de afbeelding teweegbrengt.

Is het een herinnering of  misschien verlangen? Ik reis terug naar een leerzame periode in mijn loopbaan als verpleegkundige en schrijf onderstaand verhaal.
De namen van de bewoners zijn gefingeerd.
En nu maar hopen dat jullie het niet te lang vinden.

Commentaar van de schrijfcoach: Wat een mooi verhaal, ik zie het echtpaar voor me.
Jammer dat de beleving van je eigen indrukken buiten beeld blijft.

foto internet

Koude Kermis

Het is 1977 en ik loop stage in een verpleeghuis voor psychogeriatrie. 

De stage is een verplicht onderdeel van de opleiding tot psychiatrisch verpleegkundige. Hoewel ik op een gesloten afdeling ben geplaatst, gaat er een wereld voor me open. 

Binnen de verpleging in het ‘gewone’ ziekenhuis heb ik tien jaar ervaring, maar nog nooit heb ik zoveel bejaarde verwarde mensen bij elkaar gezien. De afdeling wordt bevolkt door 25 vrouwen en mannen die allemaal, in een vergevorderd stadium, de ziekte van Alzheimer hebben. Deze mensen hebben bij alle dagelijkse handelingen hulp nodig en zouden op een open afdeling niet meer kunnen functioneren. Een aantal van hen heeft last van bewegingsdrang en is voortdurend aan de wandel. Ze zijn het spoor dermate bijster dat ze buiten de afdeling meteen zouden verdwalen.

De unit waar ik werk is in een cirkel gebouwd. Aan weerskanten van de gang liggen de slaapkamers, de huiskamer en de keuken. In het midden zijn de badkamer, de spoelkeuken en een ruimte voor linnengoed gesitueerd. Deze bouw zorgt ervoor dat er visueel aan de gang geen einde is. Voor bewoners met bewegingsdrang lijkt dat veel vrijheid te geven.

Let wel, ik praat hier over de jaren 70 van de vorige eeuw. Sindsdien is er wat betreft inzichten over zorg en welzijn veel veranderd. Verpleeghuizen met vier verdiepingen worden niet meer gebouwd. Tegenwoordig bestaan dit soort huizen uit laagbouw met prachtige tuinen en hebben bewoners, zelfs op een gesloten afdeling, meer bewegingsvrijheid.

Onder de bewoners waar ik mee te maken heb, bevindt zich het echtpaar Breedveld.

Het lot heeft beslist dat ze tegelijkertijd de ziekte van Alzheimer krijgen en het doorlopen van verschillende stadia verloopt parallel. Dat is een geluk bij een ongeluk, want het betekent dat dit stel, dat zeer aan elkaar verknocht is, samen kan blijven. De familie Breedveld heeft een eigen slaapkamer waarin de eenpersoonsbedden knus tegen elkaar zijn geschoven.

Hij is een grote rijzige man met blauwe pretoogjes die het vrouwelijk schoon nog steeds op waarde weten te schatten. Je ziet meneer Breedveld nooit zonder stropdas en vest.

Hij houdt van stijl en probeert dat op gezette tijden nog in ere te houden. Hij weet met flair de huiskamerdeur voor je open te houden. Dames gaan voor, is stevig ingebakken.

Mevrouw Breedveld is een fragiele vrouw met rode appelwangetjes. Haar kleding oogt netjes, maar de jurken slobberen om het magere lijfje. Haar permanentje blijft nooit lang in vorm. 

Het echtpaar is onafscheidelijk. Samen wandelen ze, hand in hand, een groot deel van de dag hun rondjes in de gang. Waar hij gaat, gaat zij ook. Je zou kunnen zeggen dat ze haar man scherp in de gaten houdt. Als zijn ogen de vrouwelijke verzorgenden teveel volgen wil zij, in een helder moment, nog wel eens snibbig uit de hoek komen. ‘Pieter, kijk al het moois er niet af.’ Waarop Pieter haar even stevig knuffelt, zodat ze weet dat hij haar trouw is.

Tijdens de maaltijden wordt het verschil in gewoontes tussen de bewoners goed zichtbaar.

Waar meneer Dijkstra, in zijn pak dat aan het eind van de dag grijs ziet van de sigarenas, zijn elleboog op tafel legt en zijn warme hap naar binnenschuift, vouwt het echtpaar de servetten keurig op hun schoot uit. Mes en vork worden volgens de regels gehanteerd.
Men geniet zichtbaar van het eten. Aan de overkant van de tafel doet mevrouw van Klaveren hetzelfde, maar wegens een niet passend gebit, smult zij smakkend van haar geprakte maaltje. Haar overbuurvrouw kan het niet waarderen en laat haar afkeuring blijken. 

‘Mens waar zijn je tafelmanieren, het is niet om aan te horen.’ Mevrouw van Klaveren moet het wel vaker ontgelden. Zij is zo mogelijk nog kleiner dan mevrouw Breedveld. Zij heeft de gewoonte staande weg te dromen terwijl ze zich aan de steunbalk in de gang vasthoudt.

Zo vormt ze voor de wandelaars een obstakel waar ze omheen moeten laveren. 

Mevrouw Breedveld doet menig poging dwars door het mensje heen te lopen: ‘Aan de kant je staat in de weg.’ Mevrouw van Klaveren heeft geen idee wat er van haar wordt verlangd en blijft op haar plek. Onder leiding van Pieter’s zachte hand lost dit euvel zich meestal vanzelf op.

Overdag bestaan de werkzaamheden uit dagelijkse verzorging. We voorzien de bewoners van hun natje en droogje. Zorgen voor toiletgang met alle bijbehorende werkzaamheden, zoals verwisselen van incontinentiemateriaal en soms is een wasbeurt nodig.

We lezen gezamenlijk de krant en assisteren de collega’s van de activiteitenbegeleiding bij hun werkzaamheden. In deze setting heb ik opnieuw leren breien en haken. De liedjes uit de bundel ‘Kun je nog zingen, zing dan mee’ zijn me gelukkig niet vreemd en sommige psalmen en gezangen weet ik ook nog uit mijn geheugen op te diepen.

In een drukke avonddienst heb je voor dergelijke jolijt geen tijd. Twee verzorgenden moeten 25 bewoners van eten en drinken voorzien en er tevens voor zorgen dat iedereen, liefst schoon, in bed ligt voor de nachtdienst om 22.30 uur de verantwoording overneemt.

Het is vermoeiend en tijdrovend werk. Veel bewoners laten zich gedwee de nodige verzorging aanleunen, maar er zijn er ook die weerstand bieden en dat vraagt takt en overredingskracht. Soms besluit je jouw zin niet door te drijven en verplaats je de handelingen naar iemand anders. Meestal waait de bui over en is de bewoner in kwestie vergeten dat hij of zij nog niet naar bed wil.

Tijdens zo’n avonddienst word ik op de gang door een man aangesproken.

‘Zuster, mijn vader ziet er uit alsof hij van de kermis komt.’ Ik vind het vreemd op dit tijdstip nog een bezoeker aan te treffen, maar blijkbaar heeft mijn collega de man binnengelaten.

De vader blijkt meneer Breedveld te zijn die al minstens een uur onder de wol ligt in zijn blauw gestreepte pyjama met zijn vrouw naast zich in een roze flanellen nachthemd.

Ik begrijp er niets van en loop met de zoon naar de kamer van zijn ouders.

Meneer Breedveld heeft kans gezien zijn kleding uit de kast te vissen en heeft zich aangekleed. Het overhemd is onregelmatig dichtgeknoopt, een rode stropdas hangt half om zijn nek en zijn gulp staat op een kiertje. Hij slaapt en snurkt er flink op los.

Voor een zoon moet dit een confronterende aanblik zijn. Het ziet er uit alsof zijn keurige vader met een flinke slok op zijn roes ligt uit te slapen. Inderdaad zo van de kermis …

Ik doe een poging de situatie uit te leggen, maar heb al snel in de gaten dat ik niet word geloofd. ‘U heeft mijn vader aan zijn lot overgelaten. Hij kan niet voor zichzelf zorgen juist daarom hebben we hem hier gebracht.’

Dat zijn moeder keurig verzorgd in bed ligt ontgaat de man blijkbaar. Ik toon begrip voor het gevoel van de zoon, maar het onheil is geschied. Ongenoegen en een afwerende houding zijn mijn deel. Als ik de afdelingsdeur voor hem ontsluit zegt hij op afgemeten toon. ‘U hoort hier nog van, ik ga een klacht indienen bij uw afdelingshoofd.’

Mijn collega kijkt niet op van deze dreiging. ‘Echt iets voor Nico Breedveld. Als hij al op bezoek komt is het op een onzalig tijdstip en steevast klagen. Trek het je niet aan, zijn zuster roept hem wel tot de orde. Die begrijpt de gang van zaken rond haar ouders beter.’

Samen hijsen we de mopperende kermisklant opnieuw in zijn pyjama. Hij sliep net zo lekker en nu maken wij hem wakker, stelletje slavendrijvers. Zijn vrouw slaapt door alle tumult heen. Wij maken onze werkzaamheden af en ik schrijf het ongenoegen van zoon Breedveld zo nauwkeurig mogelijk in het rapport voor het geval hij toch met een klacht komt.

Ook de verzorgende in de nachtdienst denkt dat het zo’n vaart niet zal lopen.

Blijkbaar zijn mijn collega’s dit soort situaties gewend, ze schuiven mijn zorgen over een eventuele slechte beoordeling met gemak van tafel.

Eenmaal thuis, zak ik met een glaasje wijn nog even onderuit en spoel daarna mijn zorgen door het doucheputje.

Als ik de volgende dag mijn dienst begin is meneer Breedveld weer helemaal het heertje en uiterst voorkomend. Zijn vrouw pikt het niet. ‘Stel je niet aan Pieter, zij is van de bediening, dat zie je toch.’ Hij geeft me een knipoog terwijl hij zijn vrouw bij de hand pakt en met haar uit wandelen gaat. Van zoon Nico hebben we nooit meer iets gehoord.

Schrijfcursus

Twee weken geleden kregen we tijdens de cursus blanco briefjes uitgereikt.

De opdracht was er iets ongeloofwaardigs op te zetten. Vervolgens gingen alle briefjes in een mandje en moesten we eentje uitkiezen. We gingen met de opdracht naar huis aannemelijke kletskoek te schrijven. Vandaag kregen we het huiswerk terug.

Voor dit werkstuk ben ik geslaagd. ;0))

Dit stond er op het briefje: Door de spoiler van de auto iets uitgesprokener te maken ontstaat een liftende werking waardoor inhalen in de hoogte moet gebeuren.

Back to the future

De correspondent van het automagazine VOL GAS doet verslag

Nadat autofabrikant Volkswagen de Vuile Was buiten had gehangen, moest ze zowel diep door het stof als door het te veel aan uitstoot van de uitlaatgassen.

Boetekleed, excuses, ontslagen en een zwaar geschonden aanzien waren het resultaat.

Goede bedoelingen en opgestelde milieuregels zonken in het niet bij de praktijken van Volkswagen die door middel van sjoemelsoftware ver buiten het instructieboekje was gegaan. Overheden en de consumenten voelden zich zwaar bekocht.

Binnen de gelederen van het machtige concern is de afgelopen weken naarstig gewerkt aan rehabilitatie. Op de ontwerpafdeling wordt dag en nacht gewerkt aan een nieuwe vinding die ervoor moet zorgen dat het zwartgeblakerde blazoen van de autobranche weer glans krijgt. Transparantie is het nieuwe woord. Waar in het verleden in het diepste geheim aan nieuwe modellen werd gewerkt, krijgen de media tegenwoordig de kans om, tot op zekere hoogte, mee te kijken achter de schermen. Uiteraard worden, in verband met concurrentie, geen technische details prijsgegeven, maar uw verslaggever was bij de eerste presentatie van een prototype spoiler die de auto van een liftende werking moet gaan voorzien. Als de ontwikkelingen volgens plan verlopen, zal in de toekomst inhalen via de lucht kunnen plaatsvinden. 

De eerste proeven met kleine schaalmodellen zijn veelbelovend.

Tijdens de persconferentie werd op de vraag, of een eventueel vliegbrevet nodig zou zijn, aarzelend geantwoord. Over die mogelijkheid hadden de ontwikkelaars nog niet voldoende doorgedacht. De beleidsmakers zouden tijdens hun lobbygesprekken dit aspect in elk geval kunnen aankaarten. Op de lange termijn zouden rijschoolhouders er verstandig aandoen met de mogelijkheid van een vliegbrevet rekening te houden.

Voorlopig blijft uw verslaggever in zijn VW-polo rijden.

Tegenstelling

oubollig-modern

Comaggio-Italië

foto ferrara

Miet en Griet

aflevering 41:  Griet trekt van leer
zie voor hun blog http://ferrara-mietengriet.blogspot.nl/
of klik op de vlooien rechts op deze pagina