Tegenstelling

 Aartslelijk-Beeldschoon
Limoges porseleinmuseum

foto ferrara
klik aan voor vergroten

Gulliver (slot)

Voor Tjibbe Boersma en zijn bemanning komt er geen nieuwe opdracht.
Twee dagen voor ze naar huis vertrekken worden ze op de Finse ambassade ontvangen. Inger en Gustav Lindholm zijn verenigd met hun kleinzoon.
Voor ze afreizen naar Finland  willen ze de redders van Axel persoonlijk bedanken en de hele geschiedenis van de mannen zelf horen. Inger raakt geëmotioneerd wanneer het vijftal de werkkamer van ambassadeur Virtanen binnenkomt. Huilend omhelst ze de mannen. 'We zijn onze zoon en schoondochter verloren, maar u heeft onze kleinzoon gered. We kunnen u nooit genoeg bedanken.' Axel is bijna onherkenbaar door de nieuwe kleren die hij draagt. Hij breekt de spanning door met gejuich Fillippe te charteren voor een rondje draven. Deze aarzelt even. 'Ga je gang maar het is zijn laatste ritje op je schouders, morgen is hij thuis in Finland.' zegt Virtanen.

Tjibbe heeft in Dubai de tijd benut om Gulliver's avontuur op papier te zetten. Hij heeft een aantal kopieën gemaakt. Een voor de drenkeling zelf en een voor zijn grootouders. De rest is voor zijn collega's. Gustav en Inger Lindholm zijn blij met het verslag. 'We zullen Axel regelmatig over u vertellen zodat hij weet wat hem in zijn prille jeugd is overkomen. Zijn exemplaar zullen we laten vertalen en bewaren tot hij het zelf kan lezen. Vooralsnog wordt er door de autoriteiten vanuit gegaan dat het schip met Axels ouders is vergaan en ergens op de bodem van de oceaan ligt. Wij zullen de voogdij over Axel krijgen en hem verder opvoeden. U bent allemaal altijd welkom in Helsinki. Mijn man en ik hebben één verzoek. Tot nu toe is de pers buiten beeld gebleven, wij willen dat voor Axel zijn rust voorlopig graag zo houden.'

Namens zijn collega's neemt Tjibbe het woord. 'We willen er tegenover onze familie thuis niet over zwijgen, maar de redding van uw kleinzoon zullen wij zeker niet aan de grote klok hangen. U zou ons een groot plezier doen om zuinig te zijn op de glazen fles, dat is zo'n belangrijk attribuut voor hem geweest. Als u af en toe laat weten hoe het met Axel gaat zijn we dik tevreden. Wij zullen nog heel wat zeeën bevaren en eerlijk gezegd hoop ik dat we nooit meer zo'n vondst zullen doen. Door de verhalen die u vertelt zullen we in zijn herinnering blijven, maar ooit raken we op de achtergrond en dat is goed.' Voor de laatste keer gaat Axel bij de mannen van hand tot hand.
Op de arm van zijn oma zwaait hij zijn redders uit.

De jaren verstrijken. Inmiddels genieten de manschappen van een welverdiend  pensioen. Het laatste bericht dat ze  ontvangen is dat Axel zijn opleiding aan de zeevaartschool cum laude heeft afgesloten. Zijn opa maakt het niet meer mee. Tot verdriet van zijn oma kiest Axel voor de grote vaart.

Vijf jaar later loopt Gaston, die in zijn geboorteplaats is neergestreken, zijn vaste avondrondje in de jachthaven van Concarneau. Er ligt een zeewaardig zeiljacht dat hij niet eerder heeft gezien. Het schip voert de Finse vlag. Op de voorkant leest Gaston de naam Gulliver-1. Zijn adem stokt, dat kan geen toeval zijn. Als hij naast het stuurwiel in een glimmende houder een fles met daarin een stuk opgerold papier ziet weet hij het zeker: dit schip is van Axel Lindholm. Achter hem vraagt een stem in het Engels.  'Bevalt het jacht u?' Geschrokken draait Gaston zich om, hij moet zijn hoofd achterover buigen om de blonde boomlange man van een jaar of dertig aan te kijken. Vaag herkent hij trekken van Gustav Lindholm. De zeeman zelf geeft geen blijk van herkenning. Gaston wijst op de voorkant van het zeiljacht.
'Gulliver, wonderlijke naam voor een schip.' Dat is een lang verhaal. In het kort komt het hierop neer dat ik op driejarige leeftijd met mijn ouders schipbreuk heb geleden. Van hen is nooit meer iets vernomen. Zelf ben ik door vijf zeelieden gered. Ze noemden me Gulliver. Vandaar die naam. Maar als u het niet erg vindt zou ik graag aan boord gaan. Ik moet mijn vertrek voorbereiden. Morgen volgt een nieuwe etappe in de wereldreis die ik maak.'
Gaston weet zijn emotie te verbergen, om te voorkomen dat Axel Lindholm uit zijn concentratie raakt maakt hij hem niet wijzer. Hij tikt aan zijn blauwe schipperspet en zegt: 'Ik wens u een behouden vaart.'

Nog diezelfde avond weten zijn voormalige collega's dat hun beschermeling aan een wereldreis bezig is. 

Tegenstelling

 Consistent-Tegenstrijdig

foto ferrara
klik aan voor vergroten

Gulliver (10)

Hoesseini rijdt zelf de politieauto naar Abu Dhabi, naast hem zit Tjibbe. Op de achterbank zitten Fillippe en Gulliver. Fillippe heeft een laptop op schoot.
Hij zoekt op een Finse site naar een kinderprogramma. De autorit zal zeker anderhalf uur duren en hij wil dat Gulliver het zoveel mogelijk naar zijn zin heeft. Nieuwsgierig kijkt het jongetje mee naar het scherm.
Bij het verschijnen van een muziekje en een kleurig poppenfilmpje klapt Gulliver blij in zijn handjes. Hij wijst naar de figuurtjes. Er komt een gezin in beeld. Moeder, vader en drie kinderen. Een jongetje en meisje in de kleuterleeftijd en een peuter met een enorme babykrul op zijn hoofdje.
'Äiti'. zegt Gulliver. Fillippe begrijpt uit wat hij ziet dat het mama betekent.
In het filmpje is te zien dat het meisje haar teen stoot aan de tafelpoot.
Ze huilt tranen met tuiten. Mama pakt de verbanddoos en zwachtelt het gekneusde voetje in. Even later valt het jongetje van zijn skateboard en schaaft zijn elleboog. Opnieuw trekt mama de verbanddoos en plakt een pleister. Gulliver blijft kijken, hij blijkt over een grotere woordenschat te beschikken dan de mannen tot nu toe hadden gedacht. Het zwijgzame knulletje wordt bij het zien van de filmpjes een levendige kleuter. Hij noemt alles wat hij ziet bij naam. Als het filmpje is afgelopen gebaart hij dat hij meer wil zien. Fillippe scrolt naar het volgend avontuur dat de drie kinderen en hun ouders beleven. Dit keer zit het hele gezin in autobus en bij iedere halte stapt er iemand in. Gedurende zijn eigen autorit zit Gulliver aan de laptop gekluisterd die Fillippe met graagte voor hem bedient.

Eenmaal binnen in de ambassade wordt het gezelschap meteen naar het werkvertrek van de ambassadeur gebracht. Het lichte meubilair straalt een Scandinavische sfeer uit. Aan de wand achter het bureau hangt een foto van de Finse president. De wand aan de andere kant herbergt een Fins sneeuwlandschap. De ambassadeur begroet de mannen hartelijk. Hij schudt handen en stelt zich voor als Virtanen.  'U komt mogelijk een Fins staatsburger thuisbrengen.' Gulliver die op de arm van Fillippe zit krijgt een kneepje in zijn wang. 'Hei Axel.' Het jongetje beantwoord de groet met een grijns. 'Hei herra.'
'Wel heren beter bewijs is er niet. Dit jochie heet in elk geval Axel en hij weet me in het Fins te begroeten. Of hij een Lindholm is moet zijn familie bewijzen.
Maar vertel me nu eerst de hele geschiedenis van de vondeling op zee.'

Fillippe parkeert Axel met de laptop op het hoogpolig tapijt in de blauwwitte kleuren van de Finse vlag en schotelt hem een nieuw filmpje voor.
Het gezelschap neemt plaats aan een ronde vergadertafel en terwijl er koffie en Finse kaneelbroodjes worden geserveerd neemt Tjibbe het woord.
Hij vertelt van de onrustige meeuwen, de schittering die hij vanuit zijn stuurhut op het water zag en de vondst van het bootje met daarin een kind.
De reddingsactie die werd uitgevoerd door Eusebio en Fillippe. Tjibbe wijst naar het bemanningslid dat naast hem zit.
Tjibbe legt de nadruk op de fles. Het anker waar de vondeling zich letterlijk en figuurlijk aan bleef vastklampen. 'Hij beseft het nog niet, maar in wezen heeft dat attribuut zijn leven gered. We hebben er steeds voor gezorgd dat de fles in zijn buurt was.' Virtanen kijkt naar het jongetje dat geconcentreerd naar de laptop kijkt. De bewuste fles ligt naast hem.
Tjibbe vervolgt; 'Het eerste woord dat we van hem hoorden was pannukakku omdat Gaston onze kok pannenkoeken voor hem had gebakken. Toen hij meneer Hoesseini voor het eerst zag gaven de versierselen op diens uniform een nieuwe aanwijzing. Eenmaal in het hotel zochten we uit welke taal Gulliver sprak en wisten we meneer Hoesseini te overtuigen dat het om een Fins jongetje ging. De rest van de geschiedenis kent u. De nacht in het weeshuis was voor Axel  opnieuw een traumatische ervaring. Naar wat er op zee is gebeurd kunnen we alleen gissen, maar toen we op de 'Quo Vadis' een keer wat meer wind vingen en de schommeling van het schip toenam raakte Axel volkomen in paniek. Je zou denken dat het schip waarop hij meevoer in een vliegende storm is vergaan.'

Virtanen neemt het gesprek over. 'Die kans is groot. Ik heb gisteren contact gehad met Lindholm, de opa van vaders kant. Niet zo gek dat Axel reageerde op het uniform, de man is hoofdcommissaris van politie in Helsinki. Hij vertelde me dat zijn zoon, een ervaren zeezeiler, en schoondochter zeer tegen zijn zin hun zoontje Axel mee wilden nemen op wereldreis voor hij naar school moest. De verhoudingen kwamen op scherp te staan. De ouders van zijn schoondochter leven niet meer dus van die kant had hij geen bijval te verwachten. Het gezin begon in Helsinki aan een tocht rond de wereld.
Vader en moeder Lindholm stonden, ondanks hun bezwaren, op de kade om ze uit te zwaaien. Dagen achtereen hoorden ze niets, maar in elke haven die ze aandeden was er contact met Finland en deed de vader van Axel kort verslag van de reis. Het laatste bericht kwam uit Port-Elisabeth in Zuid-Afrika daarna bleef het stil ook toen het schip, wat betreft het verstrijken van de tijd, een haven had moeten aandoen. Lindholm sloeg alarm toen de radiostilte voor zijn gevoel te lang duurde. Alle ambassades werden ingelicht over de vermissing en toen meneer Hoesseini me gisteren belde gloorde er opeens beetje hoop. Ik stel voor dat we Axel op de ambassade houden en dat we contact zoeken met Lindholm en hem digitaal een foto van het kind sturen.
Als blijkt dat Axel zijn kleinzoon is laten we Lindholm overkomen. Ik beloof dat ik jullie op de hoogte houd. Lindholm wil jullie vast ontmoeten dus als het even kan raad ik aan voorlopig in Dubai te blijven.'

Tjibbe legt uit; 'We hebben daar een week om een eventuele nieuwe opdracht af te wachten. Komt die niet dan reizen we allemaal naar huis. Dat wil zeggen Spanje, Frankrijk en Nederland. Maar voor die tijd hebben we Gulliver's opa vast al ontmoet. Sorry, vergissing, het is even wennen aan zijn nieuwe naam.'

Hoewel het afscheid zwaar valt laten de mannen Axel met een gerust hart over aan zijn landgenoten. Het ventje lijkt zich helemaal op zijn gemak te voelen.

Tegenstelling

Altijd-Nooit
Voor altijd ingemetseld
er komt nooit meer post
Den Haag

foto ferrara
klik aan voor vergroten

Taalcuriosa

 Allegaartje






klik aan voor vergroten

Gulliver (9)

In de lounge van het hotel luistert de bemanning gespannen naar het verslag van Tjibbe. Hoe hij en Gaston een zoekslag op internet maakten en ontdekten dat de weinige woorden die Gulliver had gezegd inderdaad Fins zijn. Dat ze met die wetenschap op zoek gingen naar kinderliedjes en het filmpje met het slaapliedje vonden. En hoe vlak na die vondst Hoesseini belde en een auto stuurde om Tjibbe en Gaston naar het weeshuis te brengen. Tjibbe vertelt over het gebeuren daar en hoe hij het voor elkaar kreeg, met hulp van Hoesseini, dat Gaston vannacht bij Gulliver slaapt.
'Morgen bespreek ik met Hoesseini dat Gaston door Fillippe wordt aflost. Hopelijk spreken de verzorgers in de dagdienst wel Engels anders hebben we Hoesseini of een van zijn manschappen nodig als tolk. Contact met de Finse ambassade is morgen onze eerste zorg. Wat er ook gebeurt, we laten Gulliver niet aan zijn lot over. Desnoods blijf ik langer hier als we geen nieuwe opdracht krijgen.'

De volgende ochtend aan het ontbijt is vooral Fillippe ongedurig.
De Spanjaard gunt zich amper een kop thee en een zoet broodje van het uitgebreide ontbijtbuffet. Tjibbe maant hem tot kalmte.  'Ongeduld heeft geen zin, we zijn afhankelijk van de autoriteiten. Hoesseini zal zo wel komen en dan horen we hoe het verder gaat. Ik verwacht dat ik vandaag nog naar Abu Dhabi wordt gebracht. Jij doet er verstandig aan stevig te ontbijten want je weet niet hoe je dag er in het weeshuis gaat uitzien. Ze zullen je heus niet laten verhongeren, maar je kunt er maar beter met een goed gevulde maag arriveren.'
Eusebio rolt een paar zoete deegbolletjes met chocola in een servet.
'Neem mee voor Gulliver, vindt ie vast lekker. Ik vrees dat Gaston geen toegang tot de keuken krijgt om pannenkoek te bakken.'

Op dat moment stormt Koos, die na zijn ontbijt in de lounge is gaan zitten, de ontbijtzaal binnen. 'Kom snel, Gaston is net uit een politiewagen gestapt en hij heeft Gulliver op zijn arm.' Als één man vliegt het gezelschap overeind en rent naar de lounge. Grijnzend loopt Hoesseini door de draaideur met achter zich een breedlachende Gaston die Gulliver als een gewonnen trofee bij zich draagt. Het joch kijkt met een ernstig snoetje verbaasd om zich heen. Als hij zijn redders in het vizier krijgt breekt een stralend lach door. Hij vergeet zijn fles en strekt zijn armpjes uit naar Fillippe.
Koos duikt naar de grond en vangt het kleinood op voor het op de glimmende plavuizen te pletter valt. Fillippe neemt het kind van Gaston over en zet hem op zijn schouders. Met een snel handgebaar weet Tjibbe te voorkomen dat hij met zijn vrachtje door de lounge galoppeert. Ze trekken zo al aandacht genoeg.

Telefonisch heeft Hoesseini een zaaltje geregeld, daar doet de politieman verslag van de ochtend.
'Ik ben vanmorgen in alle vroegte door de directeur van het weeshuis gebeld. Hoewel ze begrepen dat de nood hoog was waren ze niet blij met mijn bemoeienis gisteravond. Geen enkel kind dat daar woont krijgt zo veel aandacht als deze vreemdeling die zie niet verstaan. Onder de kinderen kan dat jaloezie geven die de nieuwkomer op den duur niet ten goede komt. Kortom ik kreeg te horen dat ik te impulsief had gehandeld. Ik mocht dan wel een gezagsdrager zijn, maar in het weeshuis maakte ik niet de dienst uit.
Gaston liet me het filmpje zien en de reactie van  het kind overtuigde me.
In overleg met de directeur en Gaston heb ik daar ter plekke contact gezocht met de Finse Ambassade. Ik deed mijn verhaal en tot mijn verrassing werd ik al snel doorverbonden met de ambassadeur zelf. Hij reageerde uitzonderlijk enthousiast en nu komt het, hou je vast. Dat knulletje daar is waarschijnlijk Axel Lindholm uit Porvoo. Hij is vlak na zijn derde verjaardag met zijn ouders per zeiljacht op wereldreis gegaan. Van die mensen en het jacht is al een tijd niets meer vernomen. De grootouders in Finland hebben op grote schaal alarm geslagen en aangifte van vermissing gedaan. De ambassade wil graag meewerken om uit te zoeken of Gulliver inderdaad Axel Lindholm is. Ik heb gezegd dat we hem vandaag nog naar Abu Dhabi zullen brengen.
Daar nemen ze meteen een foto van hem en sturen die op naar Finland.
Ik stel voor dat Tjibbe meegaat om de hele geschiedenis van jullie drenkeling uit de doeken te doen. De kans bestaat dat de grootouders vanavond al weten dat jullie hun kleinzoon Axel Lindholm hebben gered.'

Tegenstelling

 Opstijgen-Neerkomen
deze jonge meeuw
heeft heel wat geoefend
voor hij definitief op de vleugels ging
de foto is niet helemaal scherp
maar ik vond hem te leuk
om niet gebruiken

foto ferrara
klik aan voor vergroten

Bestseller

De dag dat Eduard wordt ontslagen bij het bouwbedrijf, stort zijn wereld in.
Regelmatig zit hij bij het UWV, maar in de bouw is de malaise toegeslagen. Werken in die sector zit er voorlopig niet in. Eduard besluit zijn tijd nuttig te gebruiken en werkt dagelijks in de sportschool intensief aan zijn conditie.
‘s Avonds kruipt hij topfit achter de computer en surft het internet over. 
Zo belandt hij in het blogcircuit en wordt volger bij diverse bloggers.
Het duurt niet lang of Eduard heeft een eigen blog waarop hij zijn schrijftalent uitprobeert. Hij vindt een aantal mogelijkheden om dat uit te testen. Eduard stort zich op schrijfveren en opdrachten een bepaald woord niet te gebruiken waarbij hij niet meer dan 300 woorden mag schrijven. Op een speelse manier weet de voormalig bouwvakker zijn woordenschat te vergroten. Op een dag doet hij mee aan een schrijfwedstrijd en wat hij nooit heeft verwacht, hij krijgt een eervolle vermelding. Even voelt hij zich een echte schrijver.
Zijn vrouw Brigit, houdt hem met beide benen op de grond. 'Een eervolle vermelding is mooi meegenomen, maar als echte schrijver moet je constante kwaliteit bieden.' Dat laat Eduard zich geen twee keer zeggen. De bezoeken aan de sportschool nemen af. Uren tikt hij weg achter het toetsenbord.
Eduard werkt aan een boek. De titel heeft hij al: "Van metselaar tot schrijver". De eerste reacties zijn zo positief dat hij besluit het boek in eigen beheer te laten drukken. In gedachten ziet hij zijn geesteskind al op een stapeltje bij de Readshop in de buurt liggen. Eduard heeft de smaak te pakken en begint al vast aan een vervolg. Binnenkort heeft hij het UWV niet meer nodig.
Brigit schudt haar wijze hoofd. Voorlopig staan die twee dozen met de eerste druk behoorlijk in de weg.

WE-300 schrijf in exact 300 woorden een stuk over een woord dat je niet mag gebruiken. Voor oktober is dat het woord uitgeven. Voor meer informatie en reslutaten: https://platoonline.wordpress.com/2023/10/01/we-300-oktober-2023/

Gulliver (8)

Het huis waar Gulliver zijn angstige uren beleeft staat in een rustige wijk van Dubai. Het witte gebouw is schaars verlicht. De politieman die Tjibbe en Gaston heeft opgehaald meldt hun bezoek via de intercom en stapt weer achter het stuur van zijn dienstauto. 'Laat ze me bellen als u hier klaar bent, dan kom ik u weer halen.'
Tjibbe en Gaston horen gerinkel van een sleutelbos, achter de zware voordeur worden sloten verschoven. 'Wat een vesting', mompelt Gaston. 'Weglopen kun je hier wel vergeten.'
In de deuropening verschijnt een vrouw van top tot teen in een zwarte abaya gehuld. Gaston schakelt over in het Frans in de hoop dat zij die taal niet spreekt. Hij mompelt: 'Geen wonder dat Gulliver in paniek is weggedoken.' Tjibbe begrijpt wat hij zegt en legt hem met een handgebaar het zwijgen op. 'Niet nu, we zijn hier te gast, dus gedraag je.'

Zwijgend wenkt de vrouw in het zwart de mannen haar te volgen. Aan het eind van een  lange gang met hoge ramen opent ze een deur. Ze maakt een uitnodigend gebaar. Gaston stapt als eerste het vertrek binnen. Langs een donkere wand staan tien bedden die door kleine nachtlampjes worden verlicht. Tussen de bedden staan nachtkastjes. Vijf bedden zijn bezet door jongens van verschillende leeftijd. Nieuwsgierig zitten ze rechtop. Onder het laatste bed in de verste hoek van de slaapzaal klinkt een wanhopig snikken. Met de laptop onder zijn arm loopt Gaston naar het bed en laat zich op de grond zakken. Naast hem zakt ook Tjibbe door de knieën. Opgekruld met de rug naar hen toe ligt een zielig hoopje mens.
Tevergeefs roept Gaston zachtjes zijn naam. Gulliver reageert niet. Vijf paar ogen kijken vanaf hun bedden toe. Alsof ze een vluchtweg bewaakt staat de vrouw  bewegingsloos bij de deur.
'Tjibbe, ik kruip naar hem toe, zoek jij dat muziekje op en speel het af.'
Als Gaston half onder het lage bed ligt klinken zacht, voor iedereen onverstaanbare woorden, door de slaapzaal. Alleen het jongetje onder het bed herkent de muziek. Na de tweede keer afspelen komt er langzaam beweging in hem. Gaston schuift zijn armen onder het bange lijfje en trekt hem behoedzaam onder het bed vandaan. Tjibbe neemt hem over. Met het kind op schoot blijft hij naast de laptop zitten. Gulliver's gezicht ziet rood  van het huilen. Hij kan zijn ogen amper openen, maar door de smalle kiertjes tussen zijn opgezette oogleden herkent hij de stuurman. Met een diepe zucht nestelt hij zich in de armen van Tjibbe die het kind zachtjes begint te wiegen.
Gulliver kalmeert zienderogen. Gaston gaat staan, hij overziet het tafereel.
'We hebben een groot probleem. Wat doen we nu? Je kunt hier niet de hele nacht blijven zitten. Gulliver meenemen maakt zijn ellende alleen maar groter als we eind van de week afreizen. Hij zal hier toch moeten wennen. Iemand moet hem dat duidelijk maken. Zij daar bij de deur weet zich met de situatie waarschijnlijk ook geen raad. Ze heeft nog geen vin verroerd.'
'Hoesseini', zegt Tjibbe. 'Hij kan ons helpen. Neem jij Gulliver over dan bel ik hem op, maar niet hier. De onrust is voor de andere kinderen al groot genoeg.'
Tjibbe loopt naar de wachtende vrouw. Argwanend kijkt ze hem aan?
'English?' vraagt Tjibbe. Ze haalt haar schouders op. Tjibbe laat zijn mobiele telefoon zien. 'Hoesseini'. Ze aarzelt, wijst op Gaston en schudt haar hoofd.  Opnieuw doet Tjibbe een poging om haar duidelijk te maken wat hij wil.
Hij wijst achter haar naar de gangdeur. Met zichtbare tegenzin doet ze een stap opzij. Ze is niet van plan de kinderen alleen te laten met de zeeman die de nieuweling op zijn schoot heeft en het vreemde liedje opnieuw laat horen. Achter Tjibbe's rug sluit ze demonstratief de deur van de slaapzaal.

'Hoesseini.'  'Boersma hier, we hebben een probleem. Gulliver is inmiddels gekalmeerd, maar dat duurt niet lang als we hem weer alleen laten.
De nachtzuster spreekt geen Engels dus kunnen we met haar niets overleggen. Dat Gulliver zijn roots in Finland liggen is ons inmiddels meer dan duidelijk. Ik wil morgen naar de ambassade in Abu Dhabi om hulp te vragen, maar daarmee is het probleem wat we nu hebben niet opgelost. Het liefst zou mijn collega Gaston die nu met hem op schoot zit de nacht in het weeshuis doorbrengen en bij Gulliver blijven tot er hulp is van de ambassade, maar zoals ik al zei we kunnen dat niet bespreken.'
'Ik wil weten hoe u zo zeker weet dat u bij de Finse ambassade moet zijn. U kunt daar niet zomaar binnenlopen, iemand met gezag moet u daar aankondigen Als blijkt dat u gelijk heeft breng ik u hoogst persoonlijk naar Abu Dhabi. Geef me Aisha, zo heet de nachtzuster, aan de telefoon. Ik zal zorgen dat Gaston met Gulliver in een apart vertrek slaapt en dat hij er blijft tot wij elkaar hebben gesproken. Ik zal zeggen dat u vanavond nog toiletspullen voor uw kok komt brengen en dat hij mogelijk morgen de hele dag blijft. De leiding van het weeshuis zal niet blij met me zijn, maar voor het welzijn van uw drenkeling moet het maar. Eerlijk gezegd hoop ik dat u gelijk heeft en dat de Finnen hem van ons overnemen; dat zal voor de bewoners en het personeel in het weeshuis en zeker voor Gulliver beter zijn.'

Even later wordt Gaston met een slapende Gulliver in zijn armen naar een kaal vertrek gebracht. Tjibbe volgt met de laptop. Zwijgend wijst Aisha op twee bedden. Ze opent een deur naar een kleine badkamer met toilet. Op een krukje liggen handdoeken en washandjes. Gaston legt Gulliver op een bed. Om de vrouw te bedanken maakt hij een kleine buiging. Ze haalt haar schouders op en schudt haar hoofd. Aan haar houding is af te lezen dat ze het met de gang van zaken niet eens is.Tjibbe begrijpt haar ongemak.
'Zij weet niet beter dat ik nog toiletspullen kom brengen, maar ik laat de chauffeur straks wel uitleggen dat ik dat niet doe. Ga gekleed naar bed, ik zorg dat je morgenochtend wordt afgelost door Fillippe. Douchen doe je maar in het hotel. Ik laat de laptop hier, als het nodig is kun je het filmpje afspelen.'
Tjibbe kijkt nog even naar het slapende kind. 'Arm joch, hopelijk heb ik morgen een ander onderkomen voor je gevonden.'

Voor wie het filmpje wil zien.
https://www.youtube.com/watch?v=I3iohAngPO8

Tegenstelling

 Druk-Rustig
Amsterdam

foto ferrara
klik aan voor vergroten

Op en Rond de Kerkdeur

Collecte: klik voor het blog op de deurklink rechts op de pagina.
of:https://ferrara-of:openronddedeur.blogspot.com/2023/10/de-kerkdeur.html