Maskerade
klik aan voor vergroten
De Creatieve Bloghop is bedacht door Conny kijk bij haar voor meer informatie en wat andere deelnemers hebben bedacht.
Maskerade
klik aan voor vergroten
Trotseren betekent weerstaan of het hoofd bieden. In dit geval wordt het regenwater getrotseerd. De oudst bekende trotseerloodjes dateren uit het einde van de 16e eeuw. In het boek van Steijn is te lezen dat binnen de Alkmaarse grenzen het wapen van Alkmaar een grote rol heeft gespeeld als afbeelding op de loodjes.
Maar tijdens de restauratie van het hofje Paling en Van Foreest in 1985 wordt een trotseerloodje gevonden waarop een ooievaar is afgebeeld. Dit loodje uit 1890 is afkomstig van loodgieter Ooyevaar die in de 19e eeuw dat beroep uitoefent. De ambachtsman van vroeger maakt dus via de loodjes reclame voor zijn bedrijf. Door middel van een mal, een soort wafel-ijzer, gieten ze hun handelsmerk in lood. Een verwijzing naar hun naam, vestigingsplaats of een afbeelding van een stuk karakteristiek gereedschap. Bovendien worden naast het jaartal waarin het loodje wordt aangebracht ook de naam of de initialen van de ambachtsman gegoten.
Ook op de trotseerloodjes van deze tijd is deze manier van doen nog zichtbaar. Wie goed kijkt en het oog richt op het lood van daken kan nog menig trotseerloodje traceren. Voor de voorbijganger die niet noodzakelijk op het dak moet zijn zitten ze vaak te hoog om de reclame goed te kunnen waarnemen. Maar wie inzoomt met een fototoestel of de verrekijker hanteert kan nog redelijk wat tevoorschijn toveren. Onderstaande collage is daar een voorbeeld van.

Lang geleden dat ik uit volle borst. ‘Dank u Sinterklaasje’ zong,
voor een letter die ik halsoverkop nog ben gaan kopen omdat ik niet aan mezelf had gedacht.
Het thema van deze week is: "Verander een foto"
Voor mij wordt het een reis terug in de tijd. Ik gebruik de foto die ik eerder liet zien in april van dit jaar bij het thema voorouders. Op internet heb ik inmiddels een en ander aan data gevonden. Het geboortejaar van mijn overgrootouders en nog belangrijker het jaar van hun trouwen en de jaren dat ze zijn overleden. Dat alles bij elkaar opgeteld kom ik tot de conclusie dat de foto in 1937 is gemaakt ter ere van het 45-jarig huwelijk van mijn overgrootouders. Het bruidspaar aan weerszijden van het bloemstuk en hun oudste zoon in het midden van de foto heb ik niet gekend. Alle andere personen ken ik vanuit mijn jeugd. Uiteraard mijn eigen opa en oma links boven, maar ik herinner me ook alle ooms en tantes en hun namen.
Wanneer ik een groepsfoto in een reclamefolder vind met nagenoeg dezelfde opstelling, strandt het plan de foto met kleurpotloden in te kleuren. Met name de vrouwen zitten en staan in min of meer dezelfde houding als mijn vrouwlijke familieleden. Na wat knippen, passen en schuiven is aan de opdracht van deze bloghop voldaan.
Diep in mijn hart heb ik ervan genoten. Er komen heel wat jeugherinneringen voorbij, waaronder anekdotes waarover ik na al die jaren weer in de lach schiet. Vertel, vertel ... nou vooruit eentje dan.
Mijn opa en zijn zwager hebben dezelfde winterjassen. Bij een gelegenheid hangen die kledingstukken naast elkaar aan de kapstok. Tijdens hun vertrek is er gesteggel over de jassen waarop de zwager, niet geheel van ijdelheid ontbloot, zegt; "Die zware is van mij."
Als het zo uitkwam is het zinnetje nog jaren in ons gezin gebruikt.