Op mijn zoektocht door de stad vind ik naast oude hardstenen schamppaaltjes ook moderne van beton. Maar ik vind ook een gietijzeren element.
Wie in een oude stad met geschiedenis woont zal de schamppaal op haar of zijn pad vinden.
Het thema van deze week is: "Verander een foto"
Voor mij wordt het een reis terug in de tijd. Ik gebruik de foto die ik eerder liet zien in april van dit jaar bij het thema voorouders. Op internet heb ik inmiddels een en ander aan data gevonden. Het geboortejaar van mijn overgrootouders en nog belangrijker het jaar van hun trouwen en de jaren dat ze zijn overleden. Dat alles bij elkaar opgeteld kom ik tot de conclusie dat de foto in 1937 is gemaakt ter ere van het 45-jarig huwelijk van mijn overgrootouders. Het bruidspaar aan weerszijden van het bloemstuk en hun oudste zoon in het midden van de foto heb ik niet gekend. Alle andere personen ken ik vanuit mijn jeugd. Uiteraard mijn eigen opa en oma links boven, maar ik herinner me ook alle ooms en tantes en hun namen.
Wanneer ik een groepsfoto in een reclamefolder vind met nagenoeg dezelfde opstelling, strandt het plan de foto met kleurpotloden in te kleuren. Met name de vrouwen zitten en staan in min of meer dezelfde houding als mijn vrouwlijke familieleden. Na wat knippen, passen en schuiven is aan de opdracht van deze bloghop voldaan.
Diep in mijn hart heb ik ervan genoten. Er komen heel wat jeugherinneringen voorbij, waaronder anekdotes waarover ik na al die jaren weer in de lach schiet. Vertel, vertel ... nou vooruit eentje dan.
Mijn opa en zijn zwager hebben dezelfde winterjassen. Bij een gelegenheid hangen die kledingstukken naast elkaar aan de kapstok. Tijdens hun vertrek is er gesteggel over de jassen waarop de zwager, niet geheel van ijdelheid ontbloot, zegt; "Die zware is van mij."
Als het zo uitkwam is het zinnetje nog jaren in ons gezin gebruikt.
Afgelopen week waren er spectaculaire beelden te zien van het verrollen van het oude treinstation in Vught. Er was zelfs een tribune ingericht voor publiek dat er massaal gebruik van maakte. Er kwam heel wat mankracht en zware techniek aan te pas.
Een dergelijk staaltje vakmanschap is in Alkmaar al in 1924 vertoond. Weliswaar met een kleiner en lichter gebouw, maar wel in een tijd dat moderne apparatuur nog nauwelijks bestond laat staan dat de werkmannen helmen en knaloranje pakken droegen.
In dit verhaal gaat het om de Accijnstoren aan de Bierkade, gebouwd in 1622.
In het gebouw werd accijns geheven op alle goederen die de stad per schip binnenkwamen. Accijns was een bron van inkomsten voor de stad.
In de 19e eeuw werd het heffen van accijns afgeschaft, maar het gebouw bleef bestaan.
Opgestuwd in de vaart der volkeren moest i.v.m. toename van het autoverkeer de Bierkade worden verbreed. Om de Accijnstoren voor de stad te behouden werd in 1924 het gebouw ruim 4 meter verrold. Net als in Vught werden ook hier tussentijdse metingen verricht maar dat ging in Alkmaar met behulp van duimstokken en waterpassen. Ondanks het slechte weer was ook hier de publieke belangstelling groot. Zonder tribune zagen de toeschouwers hoe de toren werd verplaatst en dat het uurwerk tijdens de werkzaamheden gewoon doorliep.
Q
Quadriga
Romeinse wagen getrokken door
vier naast elkaar gespannen paarden
op de Brandenburger Tor
in Berlijn
foto ferrara
klik aan voor vergroten
Een lastige letter.
Ik raadpleegde het ouderwetse woordenboek en vond deze betekenis.
Ik herinnerde mij dat ik in Rome en Berlijn foto's had gemaakt
van een dergelijke strijdwagen.
Qua scherpte was die van Berlijn de beste.