De overwinning op de Spanjaarden in1573.
Wij waren fervente vierders. Van receptie de avond voorafgaand aan de festiviteiten tot de zuurkoolmaaltijd tot besluit.
Kortom we waren altijd van de partij.
Vorig jaar overleed mijn echtgenoot in januari, we wisten niet dat oktober 2024 ons laatste Onzetfeest samen was geweest.
De viering van 2025 sloeg ik over, totaal geen zin en bang voor ontmoetingen en confronterende gesprekken met ons bekende vierders. Op die emoties zat ik niet te wachten. Ik vluchtte zelfs een paar dagen de stad uit.
Maar dit jaar besloot ik er toch weer voor te gaan. De Alkmaarvlag ging uit, de sjaal kwam tevoorschijn en mijn rood-witte outfit kwam uit de kast.
Ik zag er tegenop en nam me voor naar huis te gaan als het me niet zou bevallen. Het werd een warm bad. Woorden als: ‘Wat fijn dat je er weer bent, of ik heb naar je uitgekeken.’ Het deed zo goed.
Ja, het was anders en op sommige momenten emotioneel. Maar deze, zeer gevoelige, hindernis heb ik ook genomen. Geen spijt van.






