In de trein zoekt een oudere dame een zitplaats. Ze stopt bij een bank waar een zakelijk geklede vrouw zit die haar laptoptas naast zich heeft gezet.
‘Jonge dame, is deze plek vrij?’
‘Jazeker, mevrouw.’
Voor ze de tas kan verplaatsen zegt de medereizigster;
‘Zou je dan zo vriendelijk willen zijn je bagage op de grond
te zetten, zodat ik kan zitten.’
De dame installeert zich en kijkt rond of ze met iemand een
praatje kan beginnen.
Haar buurvrouw heeft zich weer over haar laptop gebogen. Ze
is duidelijk niet van plan haar reisgenote veel aandacht te geven. Tot de
conducteur zijn controleronde doet. Hij ziet de bestemming op het kaartje en
wenst de bejaarde reizigster veel plezier op de beurs.
Mevrouw grijpt de opmerking aan om toch een praatje met haar
buurvrouw te starten.
‘Weet je ik ga naar Utrecht, naar de 50PlusBeurs. Jij bent
nog jong, dat zegt jou natuurlijk niets.’
De reisgenote begrijpt dat ze haar werkzaamheden beter kan
staken en doet haar laptop dicht.
‘Jawel hoor, mijn ouders gaan elk jaar.’
‘Oh, die horen al tot de doelgroep, hoe oud zijn ze als ik
mag vragen?’
‘Achter in het zestig en nog heel kwiek. Ze gaan ook altijd
naar de vakantiebeurs om reisideeën op te doen.’
‘Daar kom ik nooit meer dat was de enige beurs waar mijn man
naar toe wilde. We reisden vroeger veel, maar na zijn overlijden is mij de moed
in de schoenen gezonken. Alleen is maar alleen, ook al ga je met een groep. Je
moet maar net de leuke mensen treffen. Ik vind het ook een beetje zonde van
mijn geld. Je wilt toch graag dat je kinderen wat erven. Die vinden dat maar
onzin, ze hebben mijn geld niet nodig, zeggen ze. Ze willen graag dat ik van
mijn geld geniet en blijf reizen. Mijn zoon stelde voor om een Rijnreis te gaan
maken, nou mij niet gezien.
Met zijn allen aan de bingo en vechten om een plaatsje bij
de kapitein aan tafel. En ’s avonds een optreden van een of andere artiest. Nee,
dat is mijn sfeer niet. Ik besteed mijn geld liever aan vrijblijvende zaken.
Zo’n 50PlusBeurs bijvoorbeeld, een treinkaartje met korting en als abonnee op
het plusmagazine korting op de entree. Eenmaal binnen kun je van alles gratis
eten en drinken.
En als de optredende artiest niet jou smaak is kun je gewoon
doorlopen.
Ik ga ook graag naar de huishoudbeurs, voor de gezelligheid
dan want op mijn leeftijd weet je wel hoe het huishouden in elkaar steekt.
Zoals ik al zei, mijn man zaliger hield niet van dergelijke beurzen en daar heb
ik me altijd in geschikt. Hij moest eens weten dat ik met een vriendin naar de
Libellezomerweek ben geweest, hij zou zich omdraaien in zijn graf.
Jij gaat zeker nog naar school? Vast nog geen vriend, jullie
houden teveel van je vrijheid, lang studeren, laat kinderen krijgen, sommigen
zelfs zonder man. In mijn tijd was dat wel anders. Wij moesten werken voor de kost.
Je mocht al blij zijn als je de lagere school af kon maken. En als je kinderen
kreeg bleef je thuis. Papadagen…nooit van gehoord.’
Wanneer de trein vaart mindert begint de jonge vrouw haar spullen
bij elkaar te pakken en als de trein tot stilstand komt zegt ze; ‘We zijn in
Utrecht, gaat u mee?’
‘Waar naar toe?’
‘Naar de Jaarbeurshallen. Ik heb samen met mijn man een
notariskantoor in Haarlem en we hebben een stand op de beurs. Ik loods u wel
naar binnen dan kunt u uw geld in de zak houden. Als u meeloopt naar onze stand geef ik u meteen wat
informatie mee over testamenten, legaten en schenkingen aan kinderen. Over dat
laatste hebben we een leuke folder met de titel “Geven Bij Leven” Echt de moeite waard om eens door te
nemen.’
