Iedereen een gaaf 2020 gewenst
Oud-Nieuw
Passau
foto ferrara
dinsdag, december 31, 2019
zondag, december 29, 2019
dinsdag, december 24, 2019
zondag, december 22, 2019
Wens
Iedereen die hier komt lezen
sfeervolle Kerst gewenst
foto ferrara
retabel Musée des Beaux-Arts Dijon
vrijdag, december 20, 2019
Afscheid
Het Heilooërbos is in herfsttooi. De afgevallen bladeren vormen een glimmend bruin tapijt. Je
ziet door de bomen het bos weer. Paddenstoelen in alle soorten, maten en
kleuren schieten uit de grond of staan te pronken op afgezaagde boomstammen.
Het wit van landhuis Nijenburg aan het begin van de Rond-O-laan, ziet in dit jaargetijde wat grauwer dan anders, maar het past in de doorkijk die het bos nu geeft. De voorbij razende knalgele intercity is een paar keer per uur een dissonant in het ingetogen bruingele kleurenpalet.
Zelf onderga ik mijn fietstochten heen en terug van schrijfcursus als een feestje. In het voorjaar en de vroege zomer vertrek ik wel eens vroeger van huis om extra lang te kunnen genieten van het uitbundig bloeiende fluitenkruid tussen de keurig in het gelid staande knotwilgen aan de Zandesloot, de aanvliegroute naar het Heilooërbos.
Het wit van landhuis Nijenburg aan het begin van de Rond-O-laan, ziet in dit jaargetijde wat grauwer dan anders, maar het past in de doorkijk die het bos nu geeft. De voorbij razende knalgele intercity is een paar keer per uur een dissonant in het ingetogen bruingele kleurenpalet.
Waar in het voorjaar de vogels in hun niet aflatende concert
een wedstrijd houden wie het hardst kan zingen en waar de drummende specht
bijna altijd wint, zo stil is het in de herfst. Af en toe hoor je geritsel in
het tapijt onder de bomen en zie je een vogel schichtig opvliegen.
Alleen de honden trekken zich niets aan van de seizoenen.
Zij rennen en blaffen elk jaargetijde even wild en uitgelaten. Zij lijken geen
verschil te ervaren. Dat geldt niet voor hun bazen. Net als bij mij wisselt per
seizoen de kleding. Van een luchtige, lichte outfit en kleurige sneakers aan de
voeten, verandert de dracht naar donkere, dikke jassen en stevige stappers of
laarzen.
Behalve ik, zijn er andere gebruikers van het fietspad.
Sommigen merken de schoonheid van het bos amper op. Zo zijn er de scholieren
die luid snaterend en met alleen oog voor elkaar en het mobieltje alle ruimte
op het fietspad benutten. Het woon/werkverkeer passeert altijd in hoog tempo en
heeft zelfs geen tijd voor een vriendelijke groet. Toeristen daarentegen doen
het duidelijk wat rustiger aan en genieten zienderogen van de omgeving.
Zelf onderga ik mijn fietstochten heen en terug van schrijfcursus als een feestje. In het voorjaar en de vroege zomer vertrek ik wel eens vroeger van huis om extra lang te kunnen genieten van het uitbundig bloeiende fluitenkruid tussen de keurig in het gelid staande knotwilgen aan de Zandesloot, de aanvliegroute naar het Heilooërbos.
Ik zie de parende futen en weken later hun, naar voedsel
schooierende, kroost.
In de late zomer ontneemt het manshoge riet me het uitzicht
op de oever aan de overkant, maar twee weken later ligt het opgestapeld te
drogen in de berm en heb ik weer vrij zicht om even later in het bos te worden
omsloten door de donkergroene bomen en waar op het fietspad mijn voorwiel met
de prachtige lichtinval speelt.
Nu ik dit allemaal opschrijf realiseer ik me dat het Heilooërbos
de afgelopen zeven seizoenen een geliefd onderdeel van mijn bestaan is
geworden. In het voorjaar van 2013 startte ik met de cursus ‘Creatief Schrijven’
en daarmee begonnen ook de tweewekelijkse fietstochten.
In december 2019 komt er voor mij een eind aan de
schrijfcursus.
Na een week wikken en wegen heb ik toch de keus gemaakt mijn schrijfschrift een seizoen aan de (knot)wilgen te hangen. Ik wil eens ervaren hoe het is om zonder druk van huiswerk te zijn. Oh zeker ga ik de schrijfcoach, de schrijvers, het steunen en kreunen, maar vooral de schaterlachen missen. Ik krijg waarschijnlijk spijt als haren op mijn hoofd, maar dat risico durf ik te nemen. Wetend dat ik in september, wanneer het bos nog in volle zomerglorie is, weer kan aanhaken.
Na een week wikken en wegen heb ik toch de keus gemaakt mijn schrijfschrift een seizoen aan de (knot)wilgen te hangen. Ik wil eens ervaren hoe het is om zonder druk van huiswerk te zijn. Oh zeker ga ik de schrijfcoach, de schrijvers, het steunen en kreunen, maar vooral de schaterlachen missen. Ik krijg waarschijnlijk spijt als haren op mijn hoofd, maar dat risico durf ik te nemen. Wetend dat ik in september, wanneer het bos nog in volle zomerglorie is, weer kan aanhaken.
Fietsen in het bos zal ik niet laten. Stiekem hoop ik deze
winter op een maagdelijk wit sneeuwlaagje in mijn geliefde bos, dat heb ik al
jaren niet meer gezien. Gelukkig heb ik daarvan nog de foto’s. Net als die van
het kabouterdeurtje met een trapje. Toen ik er eens wilde aanbellen bleek het
wezentje met zijn hele hebben en houen te zijn verhuisd.
Te lang gewacht. Ik had er graag een verhaal van gemaakt.
foto's ferrara
dinsdag, december 17, 2019
dinsdag, december 10, 2019
donderdag, december 05, 2019
Het rollende hotel
Naar aanleiding van reacties op de tegenstelling Kom-Ga en de foto
die ik plaatste van het rollende hotel geef ik graag een toelichting op dit
fenomeen.
Het is een heerlijk zomerse dag in juni 2017.
Meneer F. en ik zitten op de stadscamping van Dijon voor onze caravan als een rood busje voorbij komt rijden dat aan het eind van ons campingstraatje op een grote open plek stopt. Twee jonge mannen zetten lange tafels en banken in elkaar. Het zal niet de eerste keer zijn dat er op een Franse camping een barbecue voor de gasten wordt geregeld. Blijkbaar is een aankondiging daarover ons ontgaan. Maar aan het eind van de middag worden we uit de droom geholpen.
Een meterslange combinatie van touringcar en aanhanger komt het terrein oprijden. De bus is gevuld met niet meer heel jonge reizigers.
Onze verbaasde blik wordt beantwoord met een vriendelijk zwaaien vanachter de hoge ramen. Aan ons trekt een rollend hotel voorbij.
De chauffeur manoeuvreert het gevaarte met precisie op de plek.
Nu begrijpen waarvoor de houten tafels en banken zijn die in de loop van de middag zijn neergezet. Het is een openluchtkantine.
Meneer F. en ik zitten op de stadscamping van Dijon voor onze caravan als een rood busje voorbij komt rijden dat aan het eind van ons campingstraatje op een grote open plek stopt. Twee jonge mannen zetten lange tafels en banken in elkaar. Het zal niet de eerste keer zijn dat er op een Franse camping een barbecue voor de gasten wordt geregeld. Blijkbaar is een aankondiging daarover ons ontgaan. Maar aan het eind van de middag worden we uit de droom geholpen.
Een meterslange combinatie van touringcar en aanhanger komt het terrein oprijden. De bus is gevuld met niet meer heel jonge reizigers.
Onze verbaasde blik wordt beantwoord met een vriendelijk zwaaien vanachter de hoge ramen. Aan ons trekt een rollend hotel voorbij.
De chauffeur manoeuvreert het gevaarte met precisie op de plek.
Nu begrijpen waarvoor de houten tafels en banken zijn die in de loop van de middag zijn neergezet. Het is een openluchtkantine.
Die twee mannen in hun busje zijn kwartiermakers en tevens koks
voor de vakantiegangers in het hotel op wielen.
Voor ons is deze manier van vakantie vieren geheel nieuw. We
hebben het geluk dat de Duitse vakantiegangers een paar dagen blijven zodat we
de gelegenheid krijgen de gang van zaken te bekijken. Die dagen is het
’s ochtends en ’s avonds behoorlijk bedrijvig in het sanitairgebouw, want het rijdende hotel heeft wat dat betreft geen enkele voorziening. Overdag zijn de gasten met de bus op tour om tegen de avond terug te keren naar de camping waar ze achter hun rollende hotel kunnen aanschuiven voor de warme maaltijd die door de keukencrew is bereid.
’s ochtends en ’s avonds behoorlijk bedrijvig in het sanitairgebouw, want het rijdende hotel heeft wat dat betreft geen enkele voorziening. Overdag zijn de gasten met de bus op tour om tegen de avond terug te keren naar de camping waar ze achter hun rollende hotel kunnen aanschuiven voor de warme maaltijd die door de keukencrew is bereid.
Op de tweede avond kan ik mijn nieuwsgierigheid niet langer
bedwingen en ga gewapend met mijn fototoestel op expeditie. Ik word al snel
gespot en mag foto’s maken van de groep terwijl ze aan tafel zitten. Het duurt
niet lang of ik sta, op uitnodiging, in de slaapbus. Ik ben benieuwd of jullie
bij het zien van die slaapplekken nog steeds zo willen reizen. Voor je
verschoninkje moet je koffer onderuit de bus komen en bij slecht weer kun je ’s
avonds geen kant op, tenzij de camping een aardige slechtweeraccomodatie heeft,
wat in Dijon niet het geval is.
In de druppende regen op houten banken onder een tentzeil heb je
het denk ik snel gezien. Onder die omstandigheden noodgedwongen uren opgestapeld in het
rollende hotel te liggen waar je je leesboek niet eens op een plankje kunt
leggen lijkt mij ook niet ideaal.
Mochten wij, om enige reden, niet meer met ons eigen rollende
huisje op pad kunnen, dan is deze manier van reizen voor ons zeker geen
alternatief.
Te weinig comfort om van privacy maar niet te spreken.
De foto’s spreken voor zich.
foto's ferrara
woensdag, december 04, 2019
Op en Rond de Deur
Lantaarns
Klik voor het blog op de deurklink rechts op de pagina
of https://ferrara-openronddedeur.blogspot.com/2019/12/lantaarns.html
Klik voor het blog op de deurklink rechts op de pagina
of https://ferrara-openronddedeur.blogspot.com/2019/12/lantaarns.html
dinsdag, december 03, 2019
zondag, december 01, 2019
Abonneren op:
Posts (Atom)