Schrijfcursus

Schrijfcursus vervolg:
De schrijfcoach vertelde over het boek van Raymond Queneaux waarin verschillende stijloefeningen over hetzelfde onderwerp worden behandeld. Ze had vier voorbeelden daaruit overgenomen.
We gingen met de opdracht naar huis haatdragend en romantisch over je handtas te schrijven.
Haatdragend plaats ik al eerste. Schrik niet van de woordkeus, dat viel me in eerste instantie niet mee, maar eenmaal op dreef was het leuk om te doen. Beoordeling: Je kunt vals en vilein zijn. Goed gedaan. Mooi van beeld en detail.


Louis Vuitton

Moet je dat vale kreng daar aan het tassenhaakje onder de kapstok zien hangen.

Een eersteklas nylonvod met een geniepig karakter. 

Dat begon al bij die kolerewinkel van Bristol. Daar hing ze met haar grote dichtgeritste bek vooraan in het rek. Een nepmerkje als een grijns op haar voorklep die met klittenband vastzit.

Een ordinaire, niet te missen schreeuwende prijskaart, prominent in het zicht. Je hoorde haar dwars door het verrekte klittenband heen roepen.

“Koop mij, ik ben de Louis Vuitton onder de Bristoltassen. Ik ben die 15 euro meer dan waard.

En ik stomme sukkel, ik trap in haar doortrapte lokroep.

Thuis hevel ik de inhoud uit de oude tas over in haar diepzwarte vakken, die helemaal niet zo groot zijn als ze voor liet komen. Mijn agenda, notitieboekje en portemonnee passen maar net en in het voorvak zit de mobile telefoon klemvast opgesloten, dat neemt lekker op als de ringtoon gaat.

Later zal blijken dat in die inktzwarte kleur haar meest vuile karaktertrekken zitten. En die vier ritsjes met evenzo vele vakjes daarachter zijn niets dan holle frases, er past niet eens een lipstick in. Het valse loeder heeft mij belazerd en zichzelf bevrijd uit die goedkope rotwinkel.

Bij de eerste beste regenbui haalt die trut nog even alle trucs uit haar pikzwarte ziel en laat een spoor van zwarte strepen achter op mijn lichte regenjas. De rekening van de stomerij kan ik niet op deze hufterige meelifter verhalen. Zodra ik een nieuwe tas heb gekocht schraap ik die triomfantelijke grijns van haar voorklep, ruk nog een keer extra aan haar klittenband, dat ze het maar zal voelen en gooi haar bij de vuilnis. Daar mag ze stinkend wegrotten tot de kraakwagen zijn vernietigende werk zal doen.

Stormy weather

Om in beweging te zijn ga ik elke dag een rondje om.

Vandaag loop ik met windkracht zes over het bolwerk van de stad.

Veel bomen staan nog vol in het blad en hebben het zwaar te verduren. Het geluid is onheilspellend. 

Morgen is windkracht 9 voorspeld dan kies ik toch maar een andere route.

Ik heb me vermaakt aan de watervogels in de gracht die tegen de storm opzwemmen.

De eenden doen net of er niets aan de hand is en roeien wat langzamer dan normaal tegen de stroom in. 

De waterhoentjes daarentegen strekken hun nekjes, liggen bijna plat op het water en lijken moeizaam voort te ploeteren.

Die ene zwaan heeft het beter bekeken. Zij drijft op topsnelheid in tegenovergestelde richting, de veren een beetje uitgezet, windkracht 6 eronder en varen maar. 

Deze vogel kan het nog een eind volhouden op deze manier. Pas op het open water in het kanaal, waar de gracht uitkomt, krijgt ze de wind van voren.

Uit de roulatie

plaatje internet

Momenteel blijf ik in dagelijkse bezigheden steken, waaronder schrijven/bloggen.

Ik weet nu wat het betekent niet op of neer te kunnen omdat je rug daar domweg niet aan wil meewerken. Lang zitten, staan en lopen gaan me slecht af. Ik wissel die houdingen dus af met gestrekte stand waarin ik de E-reader hanteer. Alle tijd voor Het Bureau van Voskuil, wat ik nooit helemaal heb uitgelezen.

Met het idee dat het met een paar dagen wel bekeken zou zijn was ik niet van plan hier melding van te maken. Maar het duurt langer dan me lief is. Er is me geadviseerd het toch maar even rustig aan te doen. Vandaar dat jullie weinig (re)actie van mij zien. 

Tegenstelling

Onbewolkt-Bewolkt

Mont Blanc

vanuit Italië

foto ferrara

Stuitend

In Leeuwarden is tijdens de brand in de binnnenstand een 24-jarige mens op gruwelijke wijze om het leven gekomen. Hoe triest. Het NOS-journaal doet er melding van.

In hetzelfde item wordt vervolgens  geneuzeld over Mata Hari en trekt haar geschiedenis in zwart-wit foto’s voorbij. Wat een piëteit.

Mijmeringen

Schrijfcursus 

Schrijf het verhaal dat bij je opkomt als je naar het meisje in de keuken kijkt.

Het commentaar van de schrijfcoach is geel

Daar sta ik, als oudste dochter in ons gezin, aan de zoveelste vaat van deze week.

Een heel andere dan ik gewend ben te doen in de pastorie.

Het servies in de pastorie is van fijn aardewerk en beschilderd met afbeeldingen. Mevrouw zegt dat het Wedgwood heet. Ik ben altijd bang geweest iets te breken. Hier in huis is dat niet mogelijk met alle borden en kommen van email.

Mijn vader en twee broers hebben zich na het eten terug getrokken. Denk maar niet dat ze de moeite hebben genomen hun eigen spullen naar de keuken te brengen, laat staan dat ze iets over het eten hebben gezegd. Dat doen ze alleen als het ze niet zint. Zoals vorige week toen ik raapsteeltjes had gekookt met een sausje. Dat vinden ze maar dure fratsen die ik heb overgenomen uit de pastorie en die horen hier niet thuis. Mooi!

Het lijkt of voor de mannen hier in huis het leven niet is veranderd na het overlijden van moeder.

Voor mij is het leven er niet leuker op geworden. Afgezien van het feit dat ik moeder moet missen ben ik ook mijn dienstje in de pastorie kwijtgeraakt. Vader wil dat ik het huishouden hier verzorg. Hier komt alles samen, goed gedaan!

Dominee en zijn vrouw hebben nog geprobeerd hem op andere gedachten te brengen, maar het leek wel of vader daar nog dwarser van werd. Hij is er altijd op tegen geweest omdat mevrouw mij ook andere dingen leerde dan alleen huishouden. Vader vindt dat voor vrouwen niet nodig, daar worden ze maar eigenwijs van zegt hij. Moeder was er juist blij mee, dat ik na de lagere school nog iets bij leerde. Ze vroeg me vaak haar voor te lezen uit de boeken die ik meekreeg uit de pastorie. Ze negeerde vaders commentaar en nam het voor me op. Moeder zou nooit hebben toegestaan dat ik nu voor mijn vader en broers zorg.

Vader moest eens weten dat ik elke woensdagmiddag naar de pastorie ga om aan een boek te schrijven. Mevrouw helpt me daarbij en haar neef, die uitgever is, heeft na het lezen van de eerste hoofdstukken gezegd dat hij het boek, als het klaar is, wil uitgeven.

Dat boek moet de springplank naar mijn vrijheid worden. Vader zal woedend zijn en me pas laten gaan als ik meerderjarig ben. Ik heb nog drie jaar om me voor te bereiden op een zelfstandig bestaan. Ooit zal ik voor mezelf kunnen zorgen en zal mijn droom uitkomen.

Schrijven en daarmee de kost verdienen. Desnoods betaal ik de huishoudelijke hulp, die mij moet  vervangen, uit eigen zak.

Moeder zou trots op me zijn geweest.

Je weet een sfeer te scheppen, medeleven aan de lezer te ontfutselen en een situatie haarfijn uit de doeken te doen. In een verhaal van deze omvang gaat een schrijver snel vertellen, zorg toch dat door enkele details een beeld gegeven wordt van de personen: hoe zien ze eruit? Hoe ruikt de pastorie enz. Dat geeft levensadem aan je tekst.

·       

Tegenstelling

Vierkant-Rond

Kroningsputdeksel

Culemborg

foto ferrara

Alles kan weg/tweedehands leven

Twee schrijfveren gecombineerd

alles kan weg of

geef ik het bij de kringloop

tweedehands leven

Tegenstelling

Spreken-Zwijgen

Vrouwe Justitia

Stadhuis Haarlem

foto kerninventarisatie gevelstenen
www.gevelstenen.net

Bemiddelen

In verzorgingshuis "Oosterhout" heeft een leerling verzorgende mevrouw Koster haar wasbeurt gegeven en maakt aanstalten om haar de elastische kousen aan te trekken. Mevrouw is vandaag in een dwarse bui en onder het motto dat het veel te warm is voor die ondingen, staakt ze elke medewerking. De leerling doet haar best om haar op andere gedachten te brengen, maar dat mislukt. Ze vraagt mij om hulp en ik start een bemiddelingspoging.

“Mevrouw Koster u weet toch dat dokter de Vries u dringend heeft geadviseerd elastische kousen te dragen.”

“Dokter de Vries kan me wat met zijn elastische kousen. Hij heeft geen idee hoe die dingen knellen om je benen. Met dit warme weer is dat geen doen.”

“Maar u weet toch welk risico u loopt als u ze niet draagt. Over een dag of drie kunt u geen schoenen meer aan omdat uw voeten helemaal zijn opgezet. Er is maar een klein stootje nodig om uw huid te beschadigen en dan is Leiden helemaal in last want voor zo’n wondje dan weer dicht is bent u weken verder en zit u al die tijd aan uw stoel gekluisterd.”

“Gut, gut, dat je nog niet zegt dat het voor mijn eigen bestwil is. Met die opmerking staan jullie voortdurend klaar. Ik bepaal mijn bestwil zelf wel, daar heb ik jou en je collega’s niet voor nodig.

Ik snap wel dat jij dat arme kind hier te hulp moet komen omdat ze de verantwoordelijk nog niet mag dragen, maar ook jouw gezag zal me een worst zijn vandaag. Ik doe die kousen niet aan.”

De strijdlustige blik waarmee ze me aankijkt spreekt boekdelen en ik weet dat we de kousenstrijd vandaag niet gaan winnen. Ik stel voor om de beensteunen van haar stoel horizontaal te zetten zodat haar benen niet afhangen en dat ze dan vandaag zonder kousen de dag doorbrengt op voorwaarde  dat ze zoveel mogelijk blijft zitten. Dat laatste klinkt haar als muziek in de oren, want bewegen is niet haar favoriete bezigheid. Uiteindelijk laat ik mijn gezag toch even gelden en zeg dat ik ervan uitga dat ze de volgende dag niet opnieuw de strijd aanbindt.

Voor dit moment ziet ze de winst en lichtelijk mokkend zegt ze; ”Nou ja voor wat hoort wat.”

De geest van Maarten Koning

De geest van Maarten Koning hangt rond in de glazen gang tussen het kantoorgebouw en het archief van het Meertensinstituut. Op een tafeltje liggen twee fotoalbums met zwart-witfoto’s uit de tijd dat Maarten Koning en de medewerkers van zijn afdeling bezig waren met het zogenaamde veldwerk. De geest heeft, op deze open dag, al menig groep voorbij zien komen en veel mensen blijven staan om de fotoalbums te bekijken. Het troost hem dat de aanblik van de foto’s bij veel oudere bezoekers nostalgische gevoelens opwekt en hij hoort citaten uit de boeken die over het instituut zijn geschreven. De jonge rondleider besteedt aan die opmerkingen niet veel aandacht. Hij zucht nog net niet. Hij zou waarschijnlijk het liefst verlost zijn van Voskuil die het instituut een stoffig imago heeft bezorgd, door het schrijven van zijn boeken over Het Bureau en waar Maarten Koning een hoofdrol in speelt.

Met genoegen hoort de geest van Maarten Koning vertellen dat, ondanks het feit dat de digitalisering in Het Bureau is doorgedrongen, in het archief alles wordt bewaard wat ooit is geschreven, verteld en gezongen. “Dus alle handgeschreven vragenlijsten die ik als vrijwiliger digitaliseer worden nog bewaard?”  vraagt een mevrouw.

“Ja, en ook alle ingezongen bandjes gaan terug in hun speciale dozen. Wij gooien hier niets weg en we verzamelen nog steeds.”

De geest besluit op de schouder van de vrijwilliger de rondleiding te volgen. Na de wandeling door het archief, waar onafzienbare rijen boeken, mappen, kaarten enz. zijn opgeslagen, belandt de groep in de kantine waar medewerkers hun computers hebben opgesteld. Ze geven demonstraties van gesproken en gezongen tekst.

Hoor daar klinkt, zonder ruis, een liedje uit de Peel. Het klinkt heel wat beter dan de opname op het cassettebandje. Vanuit een andere computer hoort hij een broer en zus uit Twente in gesprek.

Dat stel herinnert hij zich nog, hij was toen zelf met veldwerk bezig. De geest van Maarten Koning kan alle techniek die hij ziet en hoort niet bijbenen en prijst zichzelf gelukkig dat hij vandaag niet in levende lijve aanwezig is. Stel je voor dat hij dat allemaal had moeten leren, dat was hem nooit gelukt.

De vrijwilliger zwaait af naar de lezing over de verhalenbank en de geest zwaait mee.

Met plezier constateert hij dat de kaart, die zijn eigen afdeling ooit heeft ontwikkeld, op het scherm verschijnt. Er is niets aan veranderd. De wetenschappelijk medewerker, eigenlijk een collega, vertelt zelfs over de twee atlassen die destijds met veel moeite tot stand zijn gekomen.

Het wekt herinneringen tot leven aan de reizen naar België en Duitsland. De discussies met Beerta en Kaatje Kater. De terugblik stemt hem somber en hij voelt een klassieke migraine opkomen.

De geest van Maarten Koning glipt de zaal uit en glijdt terug naar de fotoboeken. Die wereld is hem vertrouwd.

Aan het eind van de middag ziet hij de vrijwilliger met een paar boeken onder de arm het pand verlaten. Zij zal zich in de metro op haar beurt verbazen over de passagiers met oortjes in hun oren en het gebruik van i-phone en i-pad om haar heen. Zij vreest een weinig moderne indruk te geven met haar boeken op schoot. Al die reizigers weten niet van de e-reader en de telefoon in haar tas.

Even overweegt ze de e-reader voor de show te trekken. Maar waarom zou ze dat doen? Iedereen is bezig met zijn eigen techniek, ze zien haar niet eens zitten. ’s Avonds thuis tikt ze nog een paar lijsten uit. Dit keer zijn het vragen over de thuisslacht.

De geest van Maarten Koning heeft zich dan al lang weer ter ruste gelegd.

www.meertens.knaw.nl

De verjaardag van je tante

Oom

werkt zich

in het zweet

mijn tante viert haar

verjaardag

Tegenstelling

Enkel-Dubbel

in de Mezquita in Cordoba-Spanje

foto ferrara

Leeslint

Op de valreep 

Ik heb me suf gepiekerd over de schrijfveer

 tot ik aan deze jongens in Leerdam dacht

foto ferrara

Bekende mensen die je niet kent

Er zijn nogal wat bekende mensen die ik niet ken. Heel politiek Den Haag bijvoorbeeld en wat te denken van radio en tv-beroemdheden. We kunnen er sport en schrijven nog aan toevoegen.

Je weet wie ze zijn maar echt kennen dat is toch iets anders. Met hen delen we niets werkelijks of misschien moet ik zeggen werkelijk niets. Het is eenrichtingsverkeer waar jezelf niet aan deelneemt.

Mij kan het echt niets schelen dat Frans Bauer met Natascha Froger in Frankrijk ronddartelt of dat die jongens uit Volendam weer eens gezamenlijk op pad zijn. Men speelt elkaar de bal toe en belegt zo elkaars boterham. Straks moeten we de zogenaamde strijd tussen Linda, Wendy en Chantal weer aanzien. Hoewel moeten. Je hoeft niet te kijken en ik doe dat ook heel weinig. Hoe ik dit allemaal weet? Uit de krant want er wil nog wel eens een columnist aandacht aan schenken.

Nee, geef mij maar de “onbekende” mensen uit Blogland. Het land waarin ik na jaren schrijven en lezen een aantal mensen heb leren kennen, hoewel ik ze nog steeds niet echt ken.

De meeste bloggers heb ik namelijk nooit in levend lijve ontmoet.

Van sommigen heb ik het e-mailadres en zij hebben het mijne.

In Blogland deel je veel met elkaar. Verhalen, foto’s, gedichten, recepten, ervaringen en soms lief en leed. De bekendheid die wij onderling hebben is niet te vergelijken met de bekendheid van de BN-ers die we allemaal kennen, maar toch ook weer niet.

Ik bedoel te zeggen, met veel mensen in Blogland ben je echt begaan. Van eenrichtingsverkeer is hier meestal geen sprake.

De halte zonnelaan

stopplaats voor de zon

heel de stad leek vandaag wel

halte zonnelaan