Tegenstelling

Net Wel-Net Niet

Grensovergang in Twente

foto ferrara

Pandora

In het kleine Portugese gehucht Aldeia del Daz  staat één hotel. Op een dag loopt in de stromende regen een slimme kletsnatte zwerfhond het terras op.

De receptioniste ziet de gezwollen tepels en vermoedt een zwangerschap in een ver gevorderd stadium. Ze noemt de hond Pandora. In overleg met haar twee Nederlandse bazen krijgt de zwerver tijdelijk onderdak in de bergruimte onder het hotel. Pandora huist daar in een grote doos op een oude deken, waar de kok uit de hotelkeuken haar van allerlei lekkers voorziet.

Na drie dagen bevalt ze van drie puppy’s waarvan er twee haar bruin gevlekte vacht hebben. Nummer drie is zwart van kleur. Ze zoogt haar nazaten tot ze groot genoeg zijn om in het zonnetje op het terras van het hotel over elkaar heen te buitelen.

Voor de hotelgasten zijn de schattige hondjes een attractie.

De eigenaren van het hotel hebben er een zorg bij. De hondjes zullen groeien en dan wordt de attractie al snel overlast. Pandora mag blijven, maar ze zal hoe dan ook haar kroost moeten afstaan. Ik ben er getuige van dat een jonge Portugees in gezelschap van zijn dochtertje een puppy mee mag nemen. 
Het meisje huppelt dolgelukkig met het donkerste kind van Pandora naar de auto op de parkeerplaats. Een nieuwe generatie nachtelijke blaffers op het platte land van Portugal vindt zijn weg.

Op de zonnige trap voor de voordeur verandert Pandora licht van houding om haar overgebleven kinderen te voeden.

foto ferrara

Voor wie denkt dit verhaal te kennen, dat kan kloppen in heb Pandora in september 2015 gebruikt in de tegenstelling geven en nemen. hier
Bovenstaand is het complete verhaal.

Tegenstelling

Hard-Zacht

Ugchelen

foto ferrara

Bol.com

De chauffeur van het busje dat op de stoep staat geparkeerd vraagt of ik een bestelling wil aannemen voor nummer 3.

Natuurlijk wil ik dat en zet de doos onder de trap naast het pakje voor nummer 9.
Scheelt toch weer twee vervuilende ritjes.

Schrijfveer voor vandaag: schrijf over een aankoop via een postorderbedrijf.

Zomerkoninkjes

Tussen de buien door en met straffe tegenwind fiets ik naar Lidl voor een broodnodige boodschap. Tijdens het stallen van mijn fiets zie ik vanaf de parkeerplaats een vrouw op leeftijd richting de supermarkt lopen.

Een grijze uitgezakte jas hangt als een hobbezak om haar lichaam en haar lange haren zijn in de wind verwaaid geraakt. In haar kielzog loopt een corpulente jongere man. Ze moppert op hem en klaagt over de haast die hij de vorige week had tijdens het boodschappen doen. De conclusie dat het haar zoon is die voor vervoer heeft gezorgd, ligt voor de hand.

We arriveren tegelijk bij de schuifdeur waar ik het stel laat voorgaan.

De man stevent regelrecht naar de groenteafdeling waar bleekrode Hollandse aardbeien in het schap liggen. Achter hem sputtert zijn moeder: ‘Ben je gek joh, die dinge sjijn niet te freejte, het is geen taid foor aardbaien.’ Zo dat kan de beste supermarkt in groente en fruit in de zak steken.

Ik schiet in de lach, steek mijn duim op en zeg: ‘U heeft gelijk mevrouw, ze zijn in oktober echt niet lekker meer.’ 
Ze grijnst naar me. ‘Se hete niet voor niks somerkoninkjes.’  Aan de rij tanden die ze bloottrekt ontbreekt er een aantal. Als je niet beter wist zou je denken dat ze aan het wisselen is.

Terwijl ik afzwaai naar de bakkerij vraag ik me af of ik dit stel een poosje ongemerkt zal volgen. Zij lijkt mij het type waar misschien wel een verhaal in zit. Er komen vast meer luidruchtige opmerkingen uit haar gehavende mond die zoonlief,  al dan niet geduldig, in zijn oren moet knopen.

Maar aangezien het nog steeds droog is lokt het me meer om te proberen ook droog thuis te komen. 

Met twee, nog warme stokbroden onder mijn arm, kies ik voor een snelle gang naar de kassa.

Tegenstelling

Goed-Slecht Weer

gevelsteen achter de wolken schijnt de zon

Hoorn

foto huisarchief

Te kijk gezet

Kijk mij daar nou staan. Bevroren voor de eeuwigheid.

Het heeft niet geholpen dat ik stampvoetend heb geweigerd die maffe strik in mijn haar te doen. Het ding hangt idioot scheef op mijn te kort geknipte pony. Zelfs met hulp van een bloempot krijgt de kapper van mijn vader mijn haar niet in het goede model. Het speldje waarmee dat malle toefje is vastgezet prikt vals in mijn hoofdhuid.

Krijsend heb ik de te grote maillot aangetrokken, het ding kriebelt en draait palingen om mijn knieen en enkels. Binnen de afgetrapte ballerina’s raken mijn tenen voortdurend in de knel. 
Dat lullige jurkje staat me voor geen meter. Het is het zoveelste afdankertje van mijn oudere nichtje. Aan de grote zoom te zien loop ik nog jaren in dat onding. Door gebrek aan geld is mijn moeder bedreven in het vermaken van kleding. Het hesje dat ik draag is uit de rug van de versleten winterjas van mijn oma gemaakt. Het enige nieuwe dat ik draag is de donkere uilenbril. 
Ze zeggen dat het de laatste mode is. Alsof die jampotglazen al niet erg genoeg zijn.

Je begrijpt niet dat ouders hun kind zo de straat op durven sturen. Ze hebben echt geen idee hoe vernederend het is voor een kind van mijn leeftijd om in deze klederdracht te worden meegesleurd naar een feestelijke opening van een winkel waar ze enkel dure artikelen verkopen die mijn ouders niet eens kunnen betalen.

Het ergst van alles is dat mijn altijd jolige oom met zijn nieuwste fototoestel mij met die hebberige menigte op de achtergrond voor eeuwig wil vastleggen. Om de boel op te vrolijken heeft hij me kinderachtige ballonnen in de hand gedrukt. ‘Toe Wiesje lach nou even voor de foto.’ 
Ik vertik het. Er valt niets te lachen als volwassenen je voor gek zetten.


De opdracht: Schrijf een innerlijk monoloog bij de foto

Taalcuriosa

dit keer een allegaartje

Klik voor vergroten op de afbeelding

De laatste twee zijn ingestuurd door Melody

Op en Rond de Deur

Jugendstil
Klik voor het blog op de deurklink rechts op de pagina
of:https://ferrara-openronddedeur.blogspot.com/2019/10/jugendstil.html

Tegenstelling

Offensief-Defensief

Kasteel van Bourtzi

Nafplion Griekenland

foto ferrara