Banksy

Banksy is het pseudoniem van een Britse graffitikunstenaar die sinds 1990 actief is. Ondanks diverse speculaties is zijn ware identiteit niet echt vastgesteld. Zijn werken zijn politiek, humoristisch, satirisch en provocerend van aard. Ze stemmen zeker tot nadenken. Banksy legt de vinger ook op heel pijnlijke plekken en die komen behoorlijk binnen. Althans dat is mijn ervaring als ik zijn expositie in NDSM Loods in Amsterdam bezoek.
Natuurlijk is er het beroemde meisje met de rode ballon en duikt op diverse plekken laag bij de grond Banksy’s intrigerende rat op, maar er is zoveel meer te zien waar je letterlijk en figuurlijk langer bij stilstaat.
Bij sommige kunstwerken schiet ik in de lach, bij andere bekruipt me een onbehaaglijk gevoel en bij de boot met vluchtelingen schaam ik me bijna voor wat zich dat weekend buiten op het IJ tijdens Sail afspeelt. Groter contrast kan er op dat moment niet zijn. En dan is er nog de Infinity Room. Een kamer vol spiegels waar zijn werk op de wanden wordt geprojecteerd met een snelheid die het maken van foto’s best lastig maakt. Hieronder probeer ik een kleine weergave van de indrukwekkende expositie te geven.

Bij deze twee schiet ik in de lach. Wat zou The Queen hiervan gevonden hebben?

Ik lees dit

 daarna vraag ik me bij dit tafereel af
is er voor dit meisje nog wel hoop?

en dan de boot met vluchtelingen
 
waarbij dit te lezen valt

tot slot drie impressies uit de glazen kamer
die redelijk gelukt zijn

net als ik denk,
ik ga naar buiten want ik raak hier verdrietig van
 komt zij voorbij zweven
ze geeft toch weer een vrolijker kijk op de wereld

klik aan voor vergroten

een expositie die je niet onberoerd laat
 geen spijt van
Voor wie wil gaan het kan nog tot 7 september
 zijn webiste https://www.banksy.co.uk/

Welvarend volk

Een dag of tien geleden kocht ik digitaal voor zaterdag een kaartje voor de expositie van Banksy in de loods op het NDSM-terrein. Het kon nog net want vandaag zou de laatste dag zijn. Bij die aanschaf heb ik nooit aan Sail Amsterdam gedacht en pik er dus een graantje van mee. Op het station en aan de kade voor de pont is het een drukte van belang, maar alles loopt gesmeerd. Dranghekken zorgen voor gedisciplineerde doorstroom en er staan ruim voldoende hulpvaardige stewards. Heel belangrijk, het wachtende publiek heeft er zin in. De pont gaat af en aan, spuugt een massa voetgangers en fietsers uit en neemt nieuwe lading in. Ik beland op een mooi plekje en heb tijdens de oversteek zicht op letterlijk en figuurlijk ‘welvarend’ volk.
De hoeveelheid is wel wat minder dan tijdens de officiële opening, maar ook vandaag vaart er een bonte verzameling bootjes en schepen op het IJ.
De stuurman van de pont laveert, tussen min of meer drijvende badkuipen, luxe jachten, partyboten en driemasters, naar de overkant. Diep respect voor zijn stuurmanskunst. Later op de middag loop ik een tijdje mee in de mensenmassa richting de kade waar de grote jongens liggen afgemeerd, maar op een punt met nog weids uitzicht vind ik een plekje aan de kademuur en maak wat foto’s op afstand. Ik was toch al niet van plan om lang in een rij te gaan staan om aan boord van zo’n prachtig schip te stappen. Voor vandaag is het mooi geweest. Ik stap op de trein voor iedereen zich massaal in het openbaar vervoer wurmt om thuis te komen.

De twee oases van rust in alle hectiek wil ik jullie niet onthouden.

klik aan voor vergroten  

Over Banksy vertel ik nog. Een groot contrast met wat zich op het IJ afspeelde. Voor de liefhebbers, wegens succes is de expositie verlengd tot 7 september.

Elck sijn waerom

‘Elck sijn waerom.’ De lijfspreuk van Maria Tesselschade Roemers Visscher, een bijzondere 17e-eeuwse vrouw met een bijzondere naam. Haar vader geeft haar die tweede voornaam ter herinnering aan de enorme schade die hij lijdt bij Texel als zich daar in 1593 een grote scheepsramp voltrekt.
Roemers Visscher is een rijk man en lid van de Amsterdamse Rederijkerskamer D’Eglantier. Zijn huis wordt een trefpunt voor iedereen die op cultureel gebied iets te betekenen heeft. Brederode, Hooft, Vondel en Constantijn Huygens komen er vaak over de vloer. In dat artistieke, intellectuele milieu groeien de drie dochters, Anna, Geertruy en Maria op.
Zij leren Frans, Italiaans, dichten, musiceren, zingen, borduren en glas graveren. Ik vertel dit allemaal omdat ik een paar weken geleden ben benaderd met de vraag of ik een groep dames die lid is van de ‘Koninklijke Vrouwenvereniging Tesselschade Arbeid Adelt’ een rondleiding door Alkmaar wil geven en dan vooral de plekken laten zien waar zij gewoond heeft of relatie mee had. Er hebben zich nogal wat dames aangemeld en eigenlijk is er een gids te weinig. Via, via is men bij mij uitgekomen. Terwijl ik de organisator van het gebeuren nog aan de lijn heb trek ik uit ons huisarchief een kaartje waarop de levensgeschiedenis van Maria Tesselschade staat beschreven. Ik zeg spontaan mijn medewerking toe en moet eind van die week het verhaal van Maria Tesselschade voldoende machtig zijn om dat aan belangstellenden over te brengen. Samen met de twee andere gidsen lopen we het traject voor en ik denk, ondanks de korte voorbereidingstijd, dat het wel gaat lukken.

Ik begin de wandeling bij haar buste en daar krijgt mijn zelfvertrouwen meteen een flinke boost. Ik zeg dat ik aanneem dat alle dames wel zullen weten hoe Maria aan haar tweede naam komt. Een aantal dames blijkt dat niet te weten. Klinkt gek, maar dan kun je het als gids al bijna niet meer fout doen als je kunt vertellen hoe de vork in de steel zit. Ik loop met de dames door de stad en laat ze plekken zien waar Maria heeft gewoond. Ik neem ze mee naar De Grote Kerk en laat het graf van de familie Duarte zien. Maria en Francesca Duarte, een zangeres, zijn goed bevriend. We staan bij het gebouw van de schutterij waar Maria’s echtgenoot Crombalch lid van was. Voor hem is Maria naar Alkmaar verhuisd. Op haar bruiloft zijn Hooft en Huygens aanwezig. En die laatste heb ik vanmiddag ontmoet.

In Leiden zijn dit weekend de Rembrandtdagen. Blogqueen Rietepietz en ik dwalen door de stad om de 17e eeuw op te snuiven en zo lopen we Huygens tegen het lijf. Onze blikken kruisen elkaar en hij zegt; ‘Dag mevrouw, ik ben Christiaan Huygens.’ Tja, daar ga ik. ‘Ah, u bent een goede vriend van Maria Tesselschade Roemers Visscher?’  Ik denk, hup gooi meteen de hele naam er maar even in. Huygens bevestigt dat hij Maria samen met zijn goede vrienden Hooft en Vondel regelmatig op het Muiderslot ontmoet. De wijsneus in mij kan het niet laten… ‘Ja u bent lid van de Muiderkring, dan kent u haar vriendin Francesca Duarte zeker ook wel.’
Huygens verblikt of verbloost niet en zegt. ‘ Ach mevrouw er komen daar wel meer dames. Maria heeft talent ze kan goed schrijven, borduren en zingen.’ ‘En glas graveren’,vul ik aan. Dat is nieuw voor Huygens. Toen heb ik hem verteld van de grote brand in Alkmaar in de  nieuwjaarsnacht van 2014-2015 en dat in de binnenstad een aantal winkelpanden is uitgebrand waarna de archeologische dienst er als de kippen bij is er een opgraving te doen. Bij die opgraving zijn een half vergaan schoentje gevonden, een ring, maar ook rijk versierde glasscherven. Alle voorwerpen worden na degelijk onderzoek allemaal aan zijn vriendin Maria Tesselschade toegeschreven. 'Als u ooit nog eens naar Alkmaar komt moet u die voorwerpen beslist gaan zien in het Stedelijk Museum daar.' Huygens vindt dat wel een goede suggestie, hij schudt me de hand, wijst ons op een andere activiteit en vervolgt zijn weg.
En Riet maar foto’s maken.

foto rietepietz
klik aan voor vergroten

Bron: Alkmaardersopdekaart Maria Tesselschade Roemers-Visscher.

Bijgaand een foto van de metershoge afbeelding van Maria Tesselsschade.
Voor het project Museum Murals maakte het kunstenaarsduo Telmomiel een muurschildering in de wijk Overdie. De bewoners hadden inspraak in de keuze voor het uiteindelijk ontwerp.

foto internet

De Nollen

Onder de rook van Den Helder ligt een klein domein (voormalige vuilnisbelt) dat door kunstenaar R.W. van de Wint tot een Totaalkunstwerk is gemaakt.
Samen met blogvriendin Jeanne bezoek ik het gebied en we raken danig onder de indruk van de kunstwerken die er te zien zijn. De Nollen is niet vrij toegankelijk. Je moet boeken voor een rondleiding, maar met de museumkaart is die gratis. De rondleiding duurt 90 minuten en met de bevlogen gids die onze groep onder zijn hoede heeft is dat een fascinerend gebeuren. 
Zelfs de regen wordt van ondergeschikt belang.

Rudi van de Wint maakte vooral grote sculpturen en schilderingen.
Voor de sculpturen gebruikte hij voornamelijk Cortenstaal, een legering van ijzer met koper, fosfor silicium, nikkel en chroom. Bij blootstelling aan de buitenlucht vormt zich geleidelijk aan een oxidelaag. Cortenstaal heeft een lange levensduur. De kunstwerken ogen robuust maar hebben ook fragiele eigenschappen. Ze bewegen op de wind of veranderen van aanzicht terwijl jij beweegt. Zelf was ik het meest onder de indruk van het beeld Harmonica.
Het is 13 meter lang en ruim 4 meter hoog. Onvoorstelbaar dat dit kolos meedraait op de wind en daardoor voor de toeschouwer telkens een andere vorm aanneemt. Er was die dag te weinig wind maar de gids wist samen met een deelnemer uit de groep het beeld in beweging te zetten. 

Krul
het uiteinde beweegt subtiel op de wind

Harmonica in drie gedaantes

Het blauwe schilderwerk bevindt zich in een koepel en is nooit afgemaakt.
Rudi van de Wint stierf in 2006 terwijl hij met dit kunstwerk bezig was.

alle foto's zijn aanklikbaar

 Wie de sfeer op De Nollen wil proeven kijk dan even naar dit filmpje.
Zo mooi kan ik het op mijn blog niet overbrengen.
https://projectdenollen.nl/nu-te-zien/
de informatie over Cortenstaal vond ik hier

De Kremer Collectie

Sinds 1994 bouwt het echtpaar George en Ilone Kremer aan een kunstverzameling.
Bijna vijftig van de door hen verzamelde meesterwerken zijn nog tot 1 juni in het Stedelijk Museum in Alkmaar te zien. Topstukken van Rembrandt, Frans Hals en Honthorst, om er maar een paar te noemen. Er hangen schilderijen van landschappen, portretten, stillevens enz.
Ik zag de expositie twee keer en vond mezelf steeds terug bij de portretten. Verfijnd geschilderd, lichtinval, sfeer, verstilling, eenvoud, ze trokken meer mijn aandacht dan bijvoorbeeld de koeien van Albert Cuyp of het stilleven van Judith Leyster.
Het was een beetje zoals Ilone Kremer zei; 'Soms vind je een schilderij, gewoon niet mooi.' Een verademing om dat uit de mond van een kunstverzamelaar te horen.
Tijdens een speciale avond voor vrienden van het museum stond ik lang voor het vrolijke portretje van het rokende jongetje. Van alle indrukwekkende schilderijen die ik op dat moment had gezien sprak dit jongetje me het meest aan. Georg Kremer wees me op een detail wat mij niet was opgevallen.
Het jongetje rookt niet echt. Hij houdt zijn vinger op de opening van de kop.
Nu ik naar de foto kijk vraag ik me af of de vloeistof in het glas niet gewoon water was. 

klik aan voor vergroten

Tijdens mijn tweede bezoek maakte ik veel foto's met mijn telefoon maar ze zijn kwalitatief niet goed genoeg om hier te laten zien. Daarom een link naar het virtuele museum van de familie  Kremer. 
https://thekremercollection.com/paintings/ 

En dan is alles anders

Weer een week voorbij waarin het nodige zakelijk geregeld is.
Er is iets met een verouderde verzekeringspolis die niet zomaar even op mijn naam kan worden overgezet en dus krijg ik een nieuwe offerte opgestuurd.
Ik begrijp het niet helemaal, ben ik nu nog wel verzekerd? Een telefoontje is genoeg om duidelijkheid te verschaffen. Tot nu toe schiet iedereen bij het woord overlijden in standje hulpvaardigheid in optima forma. De dame die me te woord staat biedt zelfs een goedkopere offerte aan en daarmee ben ik akkoord gegaan. Over aansprakelijkheid hoef ik me geen zorgen te maken, dat is goed afgedekt.

Afgelopen week was ik gelukkig niet alleen maar regelneef. Donderdag ben ik op pad geweest met medeblogger Jeanne. Ze heeft me gevraagd of ik zin heb iets met haar te gaan doen. Een aantal jaren geleden hebben we elkaar al eens ontmoet toen ik haar meenam op stadswandeling door Alkmaar. Sindsdien is er, zowel bij haar als bij mij, een en ander gebeurd. Ik kies voor Amsterdam omdat ik daar i.v.m. fysieke omstandigheden van mijn echtgenoot in tijden niet meer ben geweest. We treffen elkaar in de hal van het Centraal Station en schuiven aan de overkant bij Loetje binnen voor koffie en uitgebreid bijpraten. Daarna stappen we op de tram met het Rijksmuseum als einddoel. Een tijdslot hebben we niet, maar met de museumjaarkaart in de aanslag en een aardige suppoost bij de ingang mogen we zo naar binnen lopen.
We beperken ons tot de tentoonstelling 'American Photografy.'
Een schot in de roos. Ik voel me een beetje een droge spons die in een emmer water is gevallen en zuig me vol met alle indrukken. Wat een fijne middag, met dank aan Jeanne. Kijk hier voor een overzicht. Zij heeft veel meer en betere foto's gemaakt dan ik.

Natuurlijk is het verdrietig dat je bij thuiskomst niet over je ervaringen kunt vertellen. Het is voor mij geen reden om geen actie te ondernemen.
Voor maart staan er twee lezingen in de agenda die meneer F. en ik zeker samen geboekt zouden hebben. Best een hobbel, maar ik neem hem wel.

Het wiegje van Hildo Krop (1884-1970)

Nederlands beeldhouwer en sierkunstenaar.
Geboren in Steenwijk als zoon van een banketbakker waartoe hij ook wordt opgeleid. Van moeders kant erft hij echter kunstzinnige genen. 
Wanneer hij als kok voor een Engels echtpaar werkt wordt zijn tekentalent ontdekt. Hij volgt een zomercursus beeldende kunst in Londen en na terugkeer in Nederland besluit Hildo Krop kunstenaar te worden. Om zijn doel te bereiken volgt hij diverse opleidingen. Na omzwervingen in Parijs, Berlijn en Rome komt hij terug in Amsterdam waar hij zich in de meubelfabriek van Gieben in houtsnijwerk bekwaamt. Later is Krop medewerker in het atelier van van den Eijnde die verantwoordelijk is voor het beeldhouwwerk aan het Scheepvaarthuis in Amsterdam. Na afloop van dit project wordt Hildo Krop benoemd tot stadsbeeldhouwer van de hoofdstad. Op bruggen, panden, in parken en op pleinen zijn honderden werken, in Amsterdamse School, van zijn hand te zien.

Naast beelden heeft Hildo Krop ook meubilair, keramiek, glas en smeedwerk ontworpen.
In Villa Rams Woerthe in Steenwijk is in de Hildo Kropkamer een en ander te bewonderen. Persoonlijk was ik erg gecharmeerd van de lindehouten wieg die in opdracht van huisarts van Kimmenade is gemaakt. De wanden zijn met allerlei symbolen versierd. Het echtpaar van Kimmenade was liefhebber van muziek. Aan het hoofdeind van de wieg staan een man en vrouw afgebeeld samen met notenbalken. Aan het voeteneind is een moeder met kind uitgesneden en op één van de zijkanten prijkt een esculaap. Er is ruimte uitgespaard voor bordjes waar de namen van toekomstige kinderen op kunnen staan. Zes kinderen en twee kleinkinderen hebben van de wieg gebruikt gemaakt.

In het souterrain van de villa is het Hildo Krop museum ingericht. De overgang tussen de harmonieuze wieg en het gehalveerde robuuste beeld van Spinoza is even slikken.
De gipsen voorstudie op ware grootte imponeert behoorlijk.
Het marmeren beeld van de beroemde filosoof staat in Amsterdam voor het lyceum dat naar hem is genoemd.
In de filmzaal is aan de hand van een indrukwekkende film te zien hoe de humanist, filosoof Erasmus uit een stuk natuursteen tevoorschijn komt en uiteindelijk in 1934 zijn definitieve plek krijgt voor het Vossius Gymnasium in Amsterdam. Voor dat karwei zijn paarden en behoorlijk wat mankracht nodig. In die tijd huurde je niet even een kraan of hoogwerker om de klus te klaren. In andere vertrekken vind je voorstudies van diverse werken waaronder die van een ander beeld van Erasmus dat bij het Vredespaleis in Den Haag staat.
De maskers die ik hier laat zien zijn gemaakt voor toneeluitvoeringen. Eerlijk gezegd fascineert zijn houten werkbank me meer. In de openbare ruimte kan Hildo Krop beslist op mijn waardering rekenen, maar hier in Rams Woerthe wint het wiegje.

foto's ferrara
klik aan voor vergroten
Voor meer afbeeldingen van de wieg klik: hier

Voor Hildo Krop klik:hier

Villa Rams Woerthe

Sacco Tromp-Meesters woonachtig in Steenwijk, is  een vermogend man.
Als hij in 1895 sterft  laat hij zijn vermogen na aan zijn beide zonen. Jan en Jan Hendrik. De broers bouwen elk een kapitale villa in Steenwijk.
Het huis van Jan wordt in de jaren dertig gesloopt, maar de villa van Jan Hendrik staat in al zijn grandeur nog altijd mooi te zijn in Steenwijk.
Villa Rams Woerthe wordt gebouwd op de weidegronden, ook wel woerthen genoemd, die eigendom zijn van de toenmalige Burgemeester Rams.
Vandaar de naam Rams Woerthe.
Na een prijsvraag kiest Jan Hendrik voor architect van Gendt uit Amsterdam die ook het concertgebouw heeft gebouwd. Kosten noch moeite worden gespaard om het zwierige in Jugendstil opgetrokken statussymbool te realiseren. De villa zelf wordt door plaatselijke aannemers gebouwd, maar voor het interieur laat Jan Hendrik vakarbeiders uit Spanje en Italië overkomen om bewerkte plafonds en versieringen aan te brengen.
Kunstschilder Co Breman kreeg de opdracht, vestibule en trappenhuis van wandschilderingen te voorzien. Op twee verdiepingen is te zien hoe na het inzaaien van graan uiteindelijk brood ontstaat.
De omliggende gronden worden omgetoverd tot een park in Engelse landschapsstijl.

In 1899 kan het gezin Tromp-Meesters zijn intrek nemen in hun rijk versierde onderkomen. Kort na het plotseling overlijden van Jan Hendrik in 1908 verlaat zijn weduwe de villa. Als door het uitbreken van de Russische revolutie haar aandelen niets meer waard zijn moet ze de villa verkopen. De gemeenteraad van Steenwijk besluit Rams Woerthe te kopen. Na enige verbouwing en herinrichting doet de villa vervolgens 73 jaar dienst als gemeentehuis. Als de gemeente een nieuw onderkomen betrekt komt de villa leeg te staan.

Ondanks langdurige leegstand en huisvesting van verschillende overheden, waaronder het waterschap Wold en Wierden, heeft Rams Woerthe de tand des tijds overleefd. Sinds 2015 heeft Vereniging Hendrick de Keyser de villa onder haar hoede genomen. Voor zover mogelijk is Rams Woerthe in originele staat hersteld en toegankelijk gemaakt voor bezoek. Aanrader! 

imposante voordeur

monumentale trap

in het trappenhuis
glas-in-loodraam
"De Lente"

decoratie trappenhuis

decoratie vestibule

deurklinken doen denken aan zeepaardjes

detail in een deurpost

detail op een deur

serre met uitzicht op het park
waar de bezoeker koffie of thee krijgt geserveerd
met een origineel kniepertje

foto's ferrara
klik aan voor vergroten
Voor nog meer fraais kijk hier

Volgende keer over beeldhouwer Hildo Krop, Steenwijker van geboorte. In het souterrain van Villa Rams Woerthe is zijn museum ingericht.

Dagje Haarlem

Riet bericht: 'Ik zit in de goede trein en heb een beige jasje met roodtinten aan.' Bang dat ik haar niet herken als ze op perron 3 in Haarlem uitstapt.
Zelf ben ik op datzelfde perron een paar minuten eerder aangekomen en sta dus op de uitkijk. Ik spot haar, breed grijnzend, op het balkon van de trein die vanuit Den Haag binnenloopt.
Als je Riet één keer hebt ontmoet, vergeet je haar nooit meer. Klein postuur en altijd smaakvol tot in de puntjes verzorgd. Dat jasje met bijpassende lange broek staat haar goed. Kijk maar. Nog voor we zijn uitgecheckt is het gesprek tussen ons op gang en het stopt pas als we eind van de middag op het station afscheid van elkaar nemen. Riet heeft zich dan al babbelend kans gezien 80 foto's te maken en verzucht dat zij het niet redt met één blogje.
Het eerste heeft ze inmiddels geplaatst en ik ben verbaasd dat ik niet heb gemerkt dat ze in dat bloemrijke straatje het ene plaatje na het andere schiet. In de  Koepelkathedraal Sint BAVO raakt Riet, die liever niet een nacht van huis is, zo begeesterd dat ze bijna zin krijgt er een nachtje te slapen. Ik zie dat de priester van dienst vandaag niet aanwezig is en doe het voorstel haar op te sluiten in de biechtstoel. Haar schone geweten slaat het aanbod af.
Zelf ben ik liefhebber van zowel het exterieur als het interieur van deze kerk.
Met enthousiast gezelschap, met een scherp oog voor detail, is een bezoek extra feestelijk. We dwalen zo lang rond dat het lijstje met andere bezienswaardigheden in de stad in mijn tas blijft. Een mooie smoes om samen op herhaling te gaan. Na nog een drankje op een terras nemen we, tevreden over deze topdag, op het station afscheid. Even later kunnen we ieder op ons eigen perron nog een keer naar elkaar zwaaien. Goeie reis en wel thuis!

foto's ferrara
klik aan voor vergroten
Lees ook bij https://rietepietz.wordpress.com/2024/07/18/warme-dag/