Spannend

Deze maand is het drie jaar geleden dat ik een account aanmaakte bij Trouw Schrijf.

Het was reuze spannend om reacties te krijgen op de eerste plaatsing en eigenlijk is dat gevoel nooit meer overgegaan. Toen ik na een jaar het schrijven bij Trouw stopte begon ik het Blog Ferrara en daar plaats ik, in februari alweer twee jaar, met plezier mijn verhaaltjes en foto’s.

Het ene verhaal is beter of slechter dan het andere, constante kwaliteit bieden vind ik lastig.

Soms is er totaal gebrek aan inspiratie en dat frustreert behoorlijk.  Dan spookt er van alles door mijn hoofd en wil er niets zinnigs van het toetsenbord komen.

Al doende leer je, door veel te lezen, mee te doen aan inspirerende opdrachten,

Hella’s boekschrijfboek (http://www.heldenreis.nl) regelmatig in te zien en ik hoop door het volgen van een schrijfcursus tot nieuwe en betere inzichten te komen en zodoende de kwaliteit te verhogen.

De eerste opdracht is bijna klaar, vrijdag moet hij worden ingeleverd en dinsdag wordt het spannend wat betreft het oordeel van de schrijfcoach en de medecursisten.

Ik ben niet van plan van schrijven een beroep te maken of een boek uit te geven, maar ik wil graag

leren hoe ik mijn verhalen anders of beter kan uitwerken. Ik streef naar een graag gelezen Blog waar het voor mij telkens weer spannend is om te zien of er door mijn vaste volgers is gereageerd.

Afhankelijk van het onderwerp is dat de ene keer meer dan de andere. Als er helemaal niet wordt gereageerd trek ik voor mezelf de conclusie: “Verhaal niet goed of interessant genoeg” zeker weten doe je dat niet want in de Blogwereld is het niet de gewoonte elkaar te onderwijzen of commentaar te leveren op schrijfstijl. Dat gebeurt op schrijfsites zoals ColumnX of Schrijverspunt.

Deze schrijfveer tot een goed einde brengen was ook weer spannend.

Dapper voorwaarts.

Zomer

Er staat vandaag een straffe wind en het regent pijpenstelen.

Mijn verlangen naar de zomer wordt met de minuut groter.

Met zomer bedoel ik niet dat de mussen, vanwege de hitte, dood van het dak vallen. Geef mij maar dagen met ongeveer 25 graden en lange avonden buiten.

Ik verlang naar een zomer waarbij je ’s ochtends je ontbijt en je krant kunt meenemen naar je tuintje om daar, in de ochtendzon, de dag genietend te beginnen.

Zo’n zomer dat je op wandeling door je eigen stad neerstrijkt op een terrasje en ter plekke besluit of je daar ook een hapje zult eten of toch thuis de pannen op het vuur zet. En als je voor het laatste kiest, dat je die maaltijd op je eigen terrasje kunt nuttigen en pas naar binnen gaat als het bedtijd is.

Die zomer mag van mij snel komen, maar eerst moet het regenwater de sneeuw wegspoelen en dan hoop je dat de krokussen, die zich daaronder verstopt hebben, zich meteen laten zien.

Het echtpaar Merel, dat dankbaar gebruik heeft gemaakt van het voederplaatsje, mag wat mij betreft op zoek gaan naar mogelijkheden om te nestelen. Maar pas in mei leggen alle vogels een ei, ik zal dus nog geduld moeten opbrengen want zonder voorjaar geen zomer.

Voor vandaag haal ik de laarzen tevoorschijn, daar is het echt weer voor.

Soldaat

Tijdens vakanties heb ik bij regeringsgebouwen en paleizen heel wat soldaten op wacht zien staan en rondjes zien lopen.

Met strakke gezichten moeten ze de commentaren van toeristen aanhoren en op enkele plekken mag je met ze op de foto.

Doorgaans gaat de wisseling van de wacht met ceremonie en muziek gepaard.

Of je nou in Kopenhagen, Praag of Lissabon bent er is een hoop vertoon van uniformen en goudkleurige tressen. Drommen mensen komen er op af.

Hoe anders is het in Athene bij het graf van de onbekende soldaat. Op deze plek van eerbetoon geen schetterende muziek en glimmende knopen.

Hier staan de soldaten in traditionele dracht en dat betekent, dat na iedere wisseling van de wacht, wat met een speciaal loopje gepaard gaat, het blauwe touwschortje door een soldaat in grijs uniform weer keurig in het gareel wordt gebracht.  

Daarnaast is de man in het grijs voortdurend in de buurt en op zijn hoede dat de jeugd, die met bussen vol wordt aangevoerd, niet te dicht bij de wachtlopers komt om daar een potje mee te klieren.

Hij zorgt er op militaire wijze voor dat iedereen op gepaste afstand blijft.

foto's ferrara

OP en Rond de Deur

lift mee op #50 Books van Petepel
www.petepel.nl/50books
klik op de deurklink rechts

Zoeken

In mijn hoofd vormt zich een afbeelding.

Ik moet er alleen nog de juiste materialen bij zoeken om het echt iets te laten worden.

Een kaart met paspartout, het achtergrondstofje in de juiste kleur, een huisje of een scheepje als centraal punt en tot slot moeten gedroogde bloemen voor het eindresultaat zorgen.

Het staat er zo eenvoudig, maar dat is geenszins het geval. Vooral de gedroogde bloemen zorgen voor veel zoekwerk. Passen, meten, bijknippen, nee niet goed genoeg. Opnieuw beginnen, ander doosje, andere blaadjes, kleuren zoeken, schuiven, ja zo is het goed, niet opgelucht zuchten nu want dan kun je van voren af aan beginnen. Meteen met een beetje lijm vastmaken.

Volgende bloemetje of blaadje zoeken. Heel langzaam vordert het plaatje dat in mijn hoofd zit.

Soms ziet het er uit zoals ik heb gedacht. Vaak wordt het toch iets anders. Een enkele keer vindt 

het knutselwerk zijn weg naar de prullenbak. Mislukt. Zonde van al het werk? 

Ach, wel uren leuk bezig geweest.

afbeelding ferrara

Het vermoede landschap

In 1996 moet echtgenoot voor zijn werk naar de VS.

Wij maken van die gelegenheid gebruik om aansluitend een vakantie in Californië door te brengen en bezoeken diverse prachtige natuurparken waaronder Death Valley dat onderdeel is van de Mojavewoestijn.

Het is de warmste plek op aarde en bovenal de droogste plek van Noord-Amerika.

We overnachten in Stovepipe Wells, een hotel met zwembad, winkel, benzinepomp en een restaurant, meer is het niet.

Op onze rit door de woestijn stoppen we regelmatig om het fascinerende landschap goed op ons in te laten werken.
s Nachts blijkt de onbewolkte sterrenhemel het meest indrukwekkend te zijn. We liggen uren op een stretcher de hemel af te speuren. Een ervaring om nooit te vergeten.

foto internet

Na deze reis zien we elk jaar een andere Staat en doen daarmee geweldige ervaringen op, maar die sterrenhemel zien we nooit meer zo in volle glorie.

Als echtgenoot aankondigt dat hij weer naar California gaat en vraagt wat ik op deze trip nog eens wil zien, weet ik het meteen. Nog één nacht in Death Valley, sterren kijken.

En zo gebeurt het. We reizen weer door de woestijn en raken opnieuw onder de indruk van het landschap en verheugen ons op wat komen gaat. Wij hebben echter nooit rekening gehouden met een ander hemellichaam. Die nacht staat de maan vol aan de hemel en daardoor is er zoveel licht dat je de sterren met moeite kunt zien.

De schitterende zonsopkomst de volgende morgen maakt veel goed.

Uitvinding

In 1967 begon ik mijn loopbaan in de verpleging en tot 2003, in mijn laatste baan als zorgmanager in een verzorgingshuis, heb ik uitvindingen voorbij zien komen.

Zo waren in 1967 alle spuiten van glas en gingen na gebruik naar de sterilisatieafdeling. Het laat zich raden hoeveel werk het was om die dingen eerst huishoudelijk schoon te maken voor ze naar de autoclaaf konden.

Maagsondes en blaaskatheters waren van rood rubber en gingen dezelfde weg.

Infuusnaalden waren dikke poken en de vloeistof die werd toegediend zat in glazen flessen met een rubber dop die je moest desinfecteren voor de naald kon worden ingeprikt. Het infuussysteem was wel van plastic en voor eenmalig gebruik bedoeld.

Tegenwoordig is bijna alles van wegwerpmateriaal gemaakt. Ik heb het zien komen en het gemak ervan mogen ervaren.

Verbandartikelen werden steeds beter en vooral de pleisters, gebruiksvriendelijker.

De steriele trommel waarin de gazen waren opgeborgen en die met een zogenaamde korentang tevoorschijn werden gehaald verdween geleidelijk aan omdat de gazen apart werden verpakt.

Voor de steriliteit was dit een enorme vooruitgang.

Je kunt het je nu niet meer voorstellen, maar ik heb in mijn opleidingsziekenhuis de eerste monitor zien komen. De cardioloog was er apetrots op.

Als je een heup brak lag je weken in een onmogelijke houding in een kleefpleisterrekverband en kon je op doorligwonden wachten. Tegenwoordig krijg je zelfs op hoge leeftijd een kunstheup en ben je na een kort revalidatieprogramma snel weer thuis, dat je het daar dan in je eentje moet zien te redden is van ondergeschikt belang. Niet alle verandering is verbetering…

Er verschenen tilliften, hoog/laagbedden enz. eerst nog met hand en voetbediening maar ook dat is inmiddels achterhaald. Alles gaat elektrisch.

Het looprekje werd vervangen door een driehoekig geval op wieltjes wat weer de voorganger van de rollator was. De eerste rollator die ik binnen de muren van het verzorgingshuis zag verschijnen was groen van kleur en kostte 1.100 gulden. Een bedrag dat destijds door de ziektekostenverzekering en later door de gemeente werd betaald. Inmiddels kun je dit hulpmiddel zelfs bij de Gamma aanschaffen en zijn de prijzen fors gedaald.

Technische uitvindingen zijn de zorg ten goede gekomen. Of je dat van marktwerking en concurrentie ook kunt zeggen is de vraag.

Vreemdeling

Dit kleurrijke caravannetje was op de camping 

een vreemdeling tussen de grote witte wagens en campers.
M en F waren op huwelijksreis, de ooievaar spreekt boekdelen.
Ik denk niet dat het wagentje achter de vouwfiets hing
er zal vast een auto op de parkeerplaats hebben gestaan.

 foto ferrara

Tegenstelling

Westen-Oosten

foto ferrara

Ruzie

Razend was ze op de collega, die haar onheus had bejegend.

De woordenwisseling was hoog opgelopen en in het heetst van de strijd had ze zich op haar hielen omgedraaid en was in tranen de spoelkeuken ingevlucht.

Daar probeerde ze tot rust te komen en de situatie te overzien. Ze maakte meteen van de nood een deugd en begon de waskommen en po’s te soppen. Ze kon niet nalaten met de metalen bakken flink wat herrie te maken. Ze smeet ze met een smak op het aanrecht en rammelde extra hard met de podeksels. Iedereen buiten op de gang moest horen hoe boos ze was. En als iemand zou wagen de spoelkeuken te betreden kon hij een deksel naar zijn hoofd krijgen.  Ze kreeg het warm boven het hete sop en opende het raam dat op een binnentuintje uitkwam. Frisse lucht stroomde de keuken binnen en het leek haar wel te kalmeren. Haar woede nam af evenals het lawaai dat ze maakte.

Toen de spoelkeuken er blinkend uitzag en er echt niets meer viel schoon te maken besloot ze de afdeling weer op te gaan. Terwijl ze de deur wilde sluiten waaide deze uit haar handen en viel met een klap dicht. Ze kon nog net het rinkelende glas ontwijken en kwam met de schrik vrij.

Het volgende moment stond de hoofdzuster voor haar neus. “Meekomen nu.”

Als een lammetje liep ze mee naar het kantoor waar ze alle overredingskracht nodig had om uit te leggen dat de woede was gezakt en dat het dichtslaan van de deur daar geen deel van uitmaakte. 

Slordig

Johanneke is twaalf jaar, zoals veel meisjes van haar leeftijd, doet ze enthousiast aan paardrijden.

Regelmatig is zij in de manege te vinden, ze slaat geen les over.

Op een dag is ze ver genoeg gevorderd dat ze kan meedoen aan dressuurproeven.

De eerste keer doet ze dat zo goed, dat ze de eerste prijs in een vorm van een beker, mee naar huis kan nemen.

Apetrots is ze en de beker krijgt een plaatsje op haar kamer, waar de paarden vanaf de muur tevreden toekijken.

De volgende keer dat Johanneke aan de dressuurproeven meedoet haalt ze de tweede prijs en ook deze beker, die ietsje kleiner is, krijgt een plek.

Dan volgt een derde proeve van bekwaamheid en Johanneke is weer van de partij.

De toeschouwers aan de rand van de bak zien het gebeuren. Ze denkt haar kuur wel even te rijden en vergeet daarbij dat slordigheid in je nadeel werkt. Ze wendt te vroeg af, kijkt te weinig vooruit en de teugelvoering laat te wensen over. Haar moeder, die de kuur voorleest, sist haar toe dat ze slordig rijdt, maar dan is het onheil al geschied.

Bij de prijsuitreiking blijkt dat ze voldoende punten heeft gehaald, maar voor een beker komt ze niet in aanmerking. De teleurstelling is groot. Hoe kan dat nou, het ging toch zo goed, vindt ze zelf.

De jury dacht daar toch echt anders over en terecht.

En zo leert Johanneke dat je met slordigheid geen prijzen wint.

Spelen

De kaarten zijn geschud

De bingoballetjes draaien

De sjoelbak ligt op tafel

De advocaat staat klaar

  Spelmiddag in het verzorgingshuis

Zingen

Op de lagere school voor openbaar onderwijs hadden we één keer per week een zanguurtje.

De hele bundel “Kun je nog zingen, zing dan mee” is in mijn schooltijd de revue gepasseerd.

Sommige teksten begreep ik als kind amper, maar ik zong ze uit volle borst mee omdat ik zingen nou eenmaal leuk vond.

Wat wist je van Neêrlands stam en vaad’ren zonen of dat het de plicht van iedere jongen was om voor d’onafhankelijkheid te strijden.

De paden op de lanen in, ja dat begreep wel, maar een koeltje dat stoeit, geen idee wat dat was.

En dan waren daar de teksten die mijn fantasie tot leven brachten.

De voerman op het karretje dat op de zandweg reed, vond ik een zielige man en de eenzame herder op de grote stille heide kon ook op mijn medelijden rekenen.

Michiel de Ruiter in zijn blauwgeruite kiel die de ganse dag aan het grote wiel draaide, dat jochie had geen leven.

Ontzag had ik voor wakk’re jongens, Hollands trots, die in het woedend golfgeklots gevaren noch dood vreesden. Ik had er de vreselijkste beelden bij.

Tweestemmig en de canons waren heerlijk om te doen, maar het mooiste was “De Waldhoorn” en dat jij dan op de gang de echo mocht zingen. Had je toch een soort solo optreden.

foto eigen collectie

Somberheid

ik heb geluk dat

somberheid in mijn aard niet

is ingebakken

Tegenstelling

zwart-wit

mijn screensaver

lamp stadhuis in Wenen

foto Ferrara

Stilte

stilte is achter

de deur van de studio

niet aan de orde

 

foto internet

Tegenslagen

tegenslagen en

overwinning liggen in

elkaars verlengde

Op en Rond de Deur

Doet mee met de schaatsgekte
klik op deurklink rechts

Verborgen Schatten

Op vakantie aan een kust waar je fossielen kunt vinden is het spannend langs de vloedlijn te lopen.

Onder andere In Denemarken heb je die mogelijkheid. Niets zo heerlijk dan aan een stil strandje te lopen en te speuren naar stenen en fossielen. Ik ben niet zo fanatiek dat ik bepakt en bezakt op speurtocht ga.  Een linnen tasje is genoeg.

Ik ben meer van het rapen, kijken of het iets is en als dat niet het geval is, terugleggen.

Natuurlijk is het prachtig als je een versteende zee-egel of schelp vindt, dan kan je dag niet meer stuk, maar het speuren alleen al werkt ontspannend. Voor je het weet ben je een paar kilometer verder en kom je met schrik tot de conclusie dat je ook nog terug moet. Op zo’n moment is het maar goed dat je geen rugzak vol hebt gevonden, want als de fossielen nog goed verstopt zitten heb je een hele zeul aan die stenen. 

Dat is zoekwerk voor de echte kenner, die aan de buitenkant, door het zien van een breuklijn een vondst vemoedt. Hij heeft ook allerlei gereedschap tot zijn beschikking om de verborgen schat tevoorschijn te toveren. Ik ga meer voor de toevalstreffer. Zoals deze bijvoorbeeld. 

foto ferrara

Spiegel

Deze dame staat zich te spiegelen
in het Museum aan het Vrijthof in Maastricht

foto ferrara

Verandering

van explorer naar

google chrome geeft nogal

wat verandering

In de kantlijn

wat je verkeerd deed

 stond in de kantlijn met rood

potlood genoteerd 

foto internet

Trein

Vertraging

Dit verhaal speelt zich af in 1998. Het is een tijd dat de mobiele telefoon nog geen gemeengoed is.

Ik ben op weg naar een begrafenis.

Treinstel 8470 komt ter hoogte van Breukelen tot stilstand. De machinist meldt dat een defecte trein op de rails voor ons staat. In de coupé geeft de mededeling meteen onrust en negatief commentaar op de Spoorwegen. Een jonge dame, in bezit van een mobiele telefoon, belt haar collega om te zeggen dat ze later komt. Collega blijkt in de file te staan die je vanuit de trein kunt zien.

Ze komen tot de conclusie dat de stand op de jaarbeurs vandaag niet op tijd wordt bemand.

  

Dat ene telefoontje maakt van de dame in kwestie meteen een openbare telefooncel.  

Zij int een gulden per dringend gesprek dat gevoerd moeten worden. Je bent zakenvrouw of niet.

Ik onderga de wonderlijke sensatie ongevraagd getuige te zijn van privé-gesprekken. Let wel de tijden zijn veranderd, tegenwoordig ben je haast verplicht mee te luisteren.
Maar deze dag is dat nog anders.

Er loopt een sollicitatiegesprek in de soep en de sollicitant is daar beslist niet blij mee, maar hij kan ter plekke een nieuwe afspraak maken. Het lijkt of ook zijn medereizigers opgelucht ademhalen.

Een afspraak bij Pax Christi blijkt zinloos te worden, de vergadering gaat door zonder deze reiziger. Onverwacht een vrije dag, maar wat doe je er mee in een vertraagde trein.

De mevrouw met de gratis reisdag heeft grote zorgen om de zorgen die haar zus heeft, nu zij veel later arriveert dan is afgesproken.

Na enige tijd piept het telefoontje en alle reizigers spitsen hun oren.

De collega uit de file heeft inmiddels de beurs bereikt en vraagt hoe ze de verlichting op gang krijgt.

De hele coupé krijgt mee welke knoppen ze moet bedienen en we applaudisseren nog net niet als blijkt dat de verlichting het doet. Er komen verhalen op gang over ervaringen met vertraging en fileleed.

Alleen de machinist blijft na die eerste mededeling opvallend stil. Uiteindelijk rijden we na een uur station Utrecht binnen waar de meeste reizigers uitstappen. Aan de speaker te horen heeft half Nederland last van vertraging.

In Ede-Wageningen staan we opnieuw langdurig stil, er moet een verse machinist op de bok komen. Je zou zeggen die had klaar kunnen staan er zijn van die mooie telefoontjes...

Ik arriveer veel te laat op de plaats van bestemming waar de uitvaartdienst meer dan halverwege is. Mijn broer, die me van het station zou halen, knipoogt naar me als ik voorzichtig in de kerk plaatsneem. Hij heeft zonder telefoontje wel begrepen dat hij op mij maar niet moest wachten.

Op en Rond de Deur

Gevogelte
klik op deurklink rechts

Tegenstelling

Bedekt-Bloot

gevelsteen Begijnhof Amsterdam

foto huisarchief               

Vergeving

 Voor Hella

vergeving, het kan

gebeuren dat iemand zich

een maandje vergist

foto ferrara

Roeping

Mijn eerste baantje, nadat ik mijn Ulodiploma haalde, kwam deels voort uit gemak.

Ik had nog geen idee wat ik wilde gaan doen en toen ik de kans kreeg bij een verzekeringskantoor aan de slag te gaan, greep ik die met beide handen aan. Hoe dom kun je zijn als je jong bent.

Het kantoor had een dependance van een grotere bank en ik werd aangenomen om eenvoudige bankhandelingen te verrichten. De grote zaken werden elders afgehandeld. Tevens was ik een soort receptioniste die bezoekers bij de goede medewerker van het verzekeringskantoor bracht. Ik bakte niets van dit baantje althans van de bankzaken niet. Gastvrouw spelen ging me goed af.
Maar rekenen en zorgen dat het saldo aan het eind van de week klopte, oef wat een ellende.
Nog altijd neem ik mijn petje af voor de medewerker die al mijn fouten weer wist op te sporen en recht te trekken.

Schoolvakanties waren helemaal erg, dan kwamen de dozen met spaarpotjes binnen die deze bank in ons dorp ter beschikking had gesteld. Mijn schoolgaande dorpsgenootjes spaarden flink, vooral kleine muntjes.

En niks sorteermachine, ja een aantal plastic bakken met gaten van verschillende groottes op elkaar gestapeld en dan schudden met die handel.

Ik zat daar duidelijk niet op mijn plaats, maar voor je dat aan jezelf en iedereen toegeeft op je zeventiende, gaan er heel wat dubbeltjes door de zeef.

Dat die directeur me dat nooit echt duidelijk heeft gemaakt begrijp ik nu na al die jaren nog niet. Waarschijnlijk had hij medelijden met me.

Op een dag las ik een advertentie in de krant dat het ziekenhuis in de naburige stad nieuwe leerlingen zocht voor de opleiding tot verpleegster, zo heette dat toen toen nog.

Ik aarzelde geen moment en zei tegen mijn moeder, dat is het, dat ga ik doen. Ik in ga de verpleging.

Beter besluit had ik niet kunnen nemen. 

Touw

Dit  touw is onderdeel van een deuromlijsting in het Convento do Cristo in Tomar in Portugal.

Beeldhouwwerk in de Manuelino-stijl dat op veel gebouwen in Portugal is te vinden.

Deze beeldhouwkunst is gebaseerd op de zeevaart.

Het Convento is onderdeel van het Castelo dat opgericht is door de orde van de Tempeliers.

Het hele gebouwencomplex met o.a. kruisgangen en de tempelierskerk, staat op de werelderfgoedlijst.

      Een bezoek meer dan waard

foto ferrara

Slecht Slapen

je zorgen worden 

niet minder van slecht slapen

of wakker liggen

gevelsteen

Amsterdam

voor meer stenen klik op het schrijfveertje links

Slachtoffer

Samen met twee collega’s ging ik op wintersportvakantie.

We hadden alle drie al wel geskied, maar nooit samen. We waren van plan de eerste dagen in hetzelfde klasje te gaan lessen om daarna, als we waren ingeskied, de dagen samen door te brengen met tochtjes op ons eigen tempo en niveau.

De eerste ochtend stonden alle meer ervaren skiërs bovenaan een helling opgesteld.

Langs de kant de skileraren, onderaan de directeur van de skischool die alle skiërs op hun kunnen zou beoordelen en in klassen indelen.

Wij hadden even de tijd om het gebeuren aan te zien en voor onszelf zo’n beetje uit te maken bij welke groep we zouden worden ingedeeld.

Mijn collega’s kwamen inderdaad bij elkaar in de klas. Ik gleed tot mijn eigen verbazing perfect die helling af. Alles lukte wonderwel en ik wist, dit gaat niet goed. Ik beland in een, voor mij, te snelle klas.

En inderdaad ik werd twee groepen hoger ingedeeld. Totaal niet blij vroeg ik of ik alsjeblieft naar die andere klas mocht. Ik kende mijn eigen techniek tenslotte het beste, dacht ik. Er viel op dat moment niet over te onderhandelen. Die ochtend skiede ik met een stel snelle jongens en meiden en met zweet in ski-en handschoenen moest ik alle zeilen bijzetten om het clubje bij te houden.

Tijdens de lunchpauze kwamen we de groep van mijn collega’s tegen. Ik besloot het er nog een keer op te wagen om over te stappen. Mijn leraar had inmiddels wel gezien dat ik niet klaar was voor het niveau van zijn klas en vond die overstap prima. Wat moet je met één leerling die de boel ophoudt?

De rest van de vakantie heb ik heerlijk relaxed geskied. Daar kwam ik voor.

Was ik toch bijna slachtoffer geworden van mijn eigen succes.

Het horloge van mijn moeder

Mijn moeder

droeg geen horloge

was niet bepaald van de klok

maar wel bij de tijd

Op en Rond de Deur

Goede voornemens
klik op de deurklink rechts

Tegenstelling

Smal-Breed

foto ferrara

    

Familieverhalen

We hebben ze allemaal. De een is leuker dan de ander. Soms zijn er schandalen bij, daar loop je liever niet mee te koop. Je bent toch geneigd om de leuke verhalen te onthouden.

In mijn familie is nooit stamboomonderzoek gedaan dus mijn herinnering strekt niet verder dan overgrootouders, waar ik beide oma’s nog van heb gekend. De ene een mager tanig nurks wijfje dat 96 werd en de ander een dikke schommel vol gezelligheid en altijd een snoepje op zak.

Geen idee hoe oud ze was toen ze stierf. Beide dames werden Opoe genoemd.

Hun dochters werden dus mijn Oma’s en hier was de verdeling in gezelligheid al net zo verdeeld.

De dochter van het tanige wijfje was heus een aardige Oma, maar had nooit echt tijd en aandacht voor je. De dochter van de dikke schommel was vele malen leuker. Als je bij haar langs ging liet ze alle bezigheden vallen en nam ze de tijd voor je. Ik vermoed dat ze al lang blij was dat ze even kon stoppen met haar huishouden. Van haar nam ik het ritueel over dat je aan de pink van je kleinkind kunt voelen of het de handen wel heeft gewassen na toiletbezoek. Mijn kleinkinderen hadden daar, net als ik destijds, heilig ontzag voor.

Die Oma was voor die tijd al heel modern. Ze reed namelijk solex en ik reed als peuter met haar mee in de fietstas. Levensgevaarlijk zou je nu zeggen, maar in 1950 kon dat blijkbaar.

Ik ben naar haar vernoemd en ben daar diep in mijn hart trots op. Ze is toch een beetje mijn voorbeeld geweest. Ik bewaar goede herinneringen aan haar en ik hoop dat mijn kleinkinderen dat later ook van mij kunnen zeggen.

Spreuk

Hij stapte met het verkeerde been uit bed en zette toch zijn beste beentje voor

Wie goed doet, goed ontmoet, maar met haastige spoed komt het zelden goed

Onder mijn voeten was de grond zo heet dat de kou ervan uit de lucht raakte

Een goede verstaander heeft maar een half woord nodig, tenzij het woord het ene oor ingaat en het andere uit

De bomen groeien tot aan de hemel daar vangen ze vast veel wind

De beste stuurlui staan aan wal geen zee gaat hen te hoog

De tandarts vult met praatjes mijn gaatjes, hij kletst de oren van mijn hoofd

De lamme helpt de blinde en die ziet alles door een roze bril

Haantje de voorste is er als de kippen bij

Geld is de bron van alle kwaad, stinken doet het niet

Het scheelt een slok op een borrel als het glas halfvol is

Terwijl ik groen en geel zag werd het me zwart voor de ogen

Jantje lacht, Jantje huilt, maar het huilen stond hem nader dan het lachen

Van je eigen broek ophouden zakt je broek soms af

Achteraf bezien had ik beter een vooruitziende blik kunnen hebben

Wie zijn neus schendt, schendt zijn aangezicht, je moet je neus ook niet overal insteken

Het is een moederskindje is, maar heeft een aardje naar zijn vaartje

Je kunt zoveel hooi op je vork nemen, dat je de schouders eronder moet zetten

Voor ze er samen doorheen konden trapten ze eerst een open deur in

Wie niet horen wil moet voelen is aan dovemansoren gezegd

Ik ben ziende blind en zie door de bomen het bos niet meer

Wie niet waagt, wie niet wint en neemt zijn verlies

Wie niet sterk is moet slim zijn en zich niet van de domme houden

Je kunt wel mooie jongen hebben en toch voor aap staan

Uit de lengte of uit de breedte, wie het breed heeft laat het breed hangen

Ik heb mijn punt gemaakt en zet er een punt achter.

Theater

Vanaf negen uur is de kassa van de schouwburg open om de reserveringsformulieren voor het nieuwe seizoen in te leveren. Er zijn meer vroege vogels met een vrije dag want om tien over negen moet ik aanschuiven in de rij.

Het duurt niet lang voor het eerste commentaar door voorbijgangers wordt geleverd.

‘Geven ze hier iets weg?’

‘Is er een vroege voorstelling vandaag.’

 ‘Wat een luxe rij’: zegt een mevrouw misprijzend. ‘Elders op de wereld wordt die gevormd voor brood of rijst. En u staat met zijn allen in de rij voor een avondje uit.’

We hadden ook gebruik van de post kunnen maken maar de kans is groot dat dan het formulier te laat binnen is om nog alle wensen vervuld te zien.

Garantie biedt ook de vroege escapade niet. Wie het eerst komt wie het eerst maalt wordt niet gehanteerd.

‘Zal je zien dat die postzak straks wordt leeggestort terwijl wij nog hier staan, vissen we alsnog achter het net.’ zegt een toekomstige schouwburgbezoeker.

Een mevrouw neemt, staande in de rij, het programmaboek uitgebreid door en vult ter plekke het formulier in. Het humoristisch bedoelde commentaar komt snel op gang.

‘Ho even, ik heb uitgebreid met mijn vrouw het programmaboek doorgenomen en u beslist hier zomaar even in uw eentje wat u wilt gaan zien.’

‘Achter aansluiten als je nog niet klaar bent met invullen, als je straks naar binnen mag.’

‘Gaat u alleen al die voorstellingen zien, zullen we eens afspreken?’

Zij kan er de humor wel van zien.

Geleidelijk aan schuift de rij op en na een half uur heb ik mijn formulier ingeleverd.

Ik ben het theaterseizoen in elk geval gezellig begonnen.