Pest in

De afgelopen week had ik al de indruk dat mijn koffiezetapparaat op instorten stond en jawel hoor, zondag kortsluiting. Tada, maar ik zag een hoofdlekschakelaar in een verkeerde stand staan. Palletje teruggeduwd en alles werkt weer in de keuken. Behalve het koffiezetapparaat, dat is echt ter ziele evenals Blokker, dus rest een gang naar de mediamarkt. Nou daar staan de jongelui niet te wachten op een bejaarde die een kleinigheid wil aanschaffen. Nee liever een langdurige demonstratie van een beeldscherm waarvan de kleuren je verblinden. Ik werd twee keer doorverwezen naar dezelfde knul die een langdurige klant had. Aan dat consult kwam dus geen eind en ik besloot dan toch maar via internet een poging te wagen. Diep in mijn hart stuit me dat tegen de borst. Het is een van de redenen dat je niet meer bij Blokker terecht kan. Ik zie dat het gewenste attribuut op voorraad is en plaats een bestelling en tik in dat ik het in de winkel kom halen.
Betaal meteen dus je zou zeggen, een fluitje van een cent. Nog dezelfde avond krijg ik een bevestigingsmail met de mededeling dat ik vandaag het koffiezetapparaat na 14.00 uur kan afhalen. Voor de zekerheid noteer ik het artikelnummer op een briefje, kijk nog even op mijn telefoon bij de bankgegevens, ID op zak en op naar de Mediamarkt.  Een vergeefse tocht, ik kan geen QR-code laten zien en krijg de bestelling niet mee. Voor de duidelijkheid het gaat hier om een bedrag van 33 euro. Thuis maak ik een foto van de bewuste mail, zoek nog langdurig naar de QR-code, op aanraden ook in de spam, maar de code is er niet. Voor de tweede keer vang ik bot bij dezelfde dame. Ze is onverbiddelijk ik krijg het apparaat niet mee. Geheel tegen mijn gewoonte word ik onvriendelijk en zeg dat ik niet blij met twee vergeefse fietstochten zonder resultaat. Ik heb alle bewijzen op zak behalve de QR-code.
Thuis heb ik een cappuccino uit een zakje genomen, maar om te zeggen dat ik er een beter humeur van kreeg ... Sterker nog ik heb even flink gehuild. Blijkbaar is dit voorval een valkuil waarvoor ik door menigeen word gewaarschuwd.
Als die code echt niet komt, heb ik toch een probleem. Een koffiezetapparaat dat betaald is, maar mooi geen bakje troost. 

In de wachtkamer 1

De dag voor Kerst moet meneer F. twee onderzoeken ondergaan.
Gelukkig kunnen ze op één ochtend worden ingepland.  Alleen moet tussen de onderzoeken een rustpauze worden ingelast. Ik besluit de wachttijd door te brengen in de wachtruimte op de poli voor maag-darm-leverziekten. Het is me namelijk gelukt in de vroege ochtend op het ziekenhuisterrein een riante parkeerplek te vinden en wie zegt me, dat als ik een paar uur naar huis ga, ik weer zoveel geluk heb. Voor het geval ik me ga vervelen heb ik een leesboek meegenomen, maar ik laat het achter in de auto met het idee straks een loopje te hebben.
Oren en ogen open posteer ik me aan een hoge tafel. Uit ervaring weet ik dat je daar het prettigst zit en je kunt er prima schrijven voor het geval zich iets voordoet wat je ooit tot een bruikbaar verhaal kunt smeden. Vandaag is dat het geval. Mijn oog valt op de ruggen van een volwassen echtpaar met daarboven twee rode kerstmutsen. Ik ben niet erg in de stemming om er de humor van te zien, maar mezelf kennende zou ik het onder normale omstandigheden ook ver gezocht vinden. Maar goed ieder zijn lolletje.
Als een verpleegkundige een naam afroept komt er beweging in de mannelijke helft van het mutsenduo. Bij het zien van de hoofdbedekking zegt de pleeg. 'Ha, ik heb vandaag de hoofdprijs.' 'Nee', zegt de man. 'Die heb ik', en wijst op zijn vrolijk gemutste vrouw. Kijk dat is nog eens een liefdevol compliment.
Hij wordt meegenomen en zij vertrekt naar elders tot ze wordt opgeroepen om haar kerstman weer op te halen. Of hij na enige tijd ook goed gemutst vertrekt krijg ik helaas niet mee omdat ik een goede daad verricht, maar daarover bericht ik in het volgende blog.

En dan is alles anders

Tja, wat zal ik vertellen over de afgelopen weken, waarin ons rustige, winterse leven bijna van het ene op het andere moment omsloeg in een neerwaartse spiraal. Op 2 december ging mijn echtgenoot naar de huisarts. Hij voelde zich niet fit, was moe en lusteloos. Eigenlijk ging hij met het idee dat er mogelijk sprake was van een laag Hb dat met een ijzertabletje vast was op te lossen. Maar de huisarts nam geen genoegen met alleen een vraag om bloed te prikken. Ze keek even verder dan haar neus lang was en bij haar gingen alle alarmbellen rinkelen. Nog diezelfde dag kwamen er zorgwekkende labuitslagen binnen en zij zorgde voor een spoedcircuit aan onderzoeken die met hulp van specialisten allemaal nog voor de Kerstdagen werden gerealiseerd. Maar de agressieve aandoening deed in razend tempo zijn verwoestende werk. Details hierover laat ik achterwege. De dag na Kerst werd Mart opgenomen. Zijn laatste week is hij liefdevol en attent verzorgd. Na twee dagen ging hij naar een ruime eenpersoonskamer waar ook een bed voor mij stond. Wij zijn in zijn laatste week dus voortdurend samen geweest en dat was heel waardevol en troostrijk. Oudejaarsavond keken we samen naar het vuurwerk boven zijn geliefde stad. Wat het emotioneel met ons deed hou ik voor mezelf. In overleg werd de volgende dag besloten Mart meer comfort te bieden en 2 januari is hij, met mij naast zich, rustig ingeslapen. Wat zich in die laatste week in harmonie heeft afgespeeld in ons gezin zal ik uit privacyoverwegingen hier niet toelichten.
Over de afgelopen periode ben ik nog niet uitgeschreven, maar dan gaat het meer over mijn eigen persoonlijke belevingen.
Voor nu wil ik jullie opnieuw bedanken, dit keer voor de lieve reacties bij mijn terugkeer in Blogland. Het zal per dag verschillen, maar ik doe waar ik me goed bij voel.

Lieve Mensen

Vanavond is het een week geleden dat mijn kinderen, kleinkinderen en ik eindeloos veel handen hebben geschud. Zoveel fans die afscheid van mijn Mart kwamen nemen. Meelevende, lovende woorden vielen ons ten deel.
De oude leermeester, aimabele man, inspiratiebron voor velen, wandelende enceclopedie, oprecht, aardig, recht door zee.
En dan heb ik het niet eens over de post die nog steeds binnenkomt en die me soms tot huilen brengt. Ook Blogland heeft zich niet onbetuigd gelaten, terwijl Meneer F. wat betreft internet niet zo aimabel was. Ik wil jullie bedanken voor alle blijken van meeleven ook al tijdens de weken waarin Mart steeds zieker werd. Ik hield hem daarvan op de hoogte, sommige namen moest ik uitleggen van anderen wist hij, oh die van de tegenstelling of de gezichtjes. Met haar was je in Haarlem.
Ik voelde me gesteund door al jullie berichten. Per mail, per sms, per post en zelfs een condoleanceregister onder code van Matroos van Varend Volk. Blogland, een fijn gezelschap, daar zou iedereen een voorbeeld aan moeten nemen. Ik probeer de blogdraad weer op te pakken en zal jullie nog vertellen over de afgelopen weken. Het was een heftige tijd, maar we hadden het ook goed samen. Dat te weten geeft een gerust gevoel. Mart zijn uitvaart in besloten kring was een sfeervol gebeuren, in de stijl die hij voor een groot deel zelf geregisseerd had.
Voor vandaag is het wel even genoeg. 

Bericht

Mijn echtgenoot die op mijn blog de titel Meneer F. had is 2 januari overleden.