Nieuwe muismat

Tjonge wat een blognieuws. Voor mij wel want de oude is bijna 25 jaar meegegaan en die is tot op de draad versleten, maar ik ben er erg aan verknocht. Ongeveer 25 jaar geleden maken echtgenoot en ik een stedentrip naar Barcelona. Helaas hebben we nog geen digitale camera en dus is het fotomateriaal beperkt en opgeslagen in een fotoboekje. Een van de highlights in die prachtige stad is in onze ogen Het Palau de la Música Catalana.
Voor de liefhebber van Jugendstil een absolute aanrader. De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat het misschien wel iets teveel pracht en praal is, maar op mij maakt het een diepe indruk. In het plafond van de concertzaal is een glas-in-loodraam aangebracht waarvan het midden als een druppel naar beneden hangt. Een prachtig schouwspel.

Voor we naar huis vliegen snuffel ik nog wat in de winkel van de luchthaven en laat ik daar nou een muismat vinden met die druppel afgedrukt. Sindsdien is de muismat niet meer bij mijn computer vandaan geweest.
Eerst op mijn werk en later thuis. In de loop der jaren vervagen de kleuren, ontstaan er barstjes en heb ik de bovenlaag ontelbare keren opnieuw vastgeplakt. Hier in huis zijn voldoende muismatten aanwezig. Je kent het wel van die vierkante saaie krijgertjes via de werkgever, maar mij bevallen ze niet. Ik wil mijn ronde muismat, een ander model is geen optie.

Op 10 september 2021 onthult kunstenares Fiona Tan haar ontwerp voor een nieuw glas-in-loodraam voor de Grote Sint Laurenskerk in Alkmaar.
Het gigantische project gaat een paar centen kosten en wordt door de nodige sponsoren gesteund, maar er zijn ook andere bronnen nodig. Aan de genodigden wordt gevraagd ideeën voor merchandising aan te dragen.
Tijdens de receptie ben ik er als de kippen bij om bij de organisatie van dit spektakel de ronde muismat als idee op te voeren. Twee jaar later wordt Het Grote Raam feestelijk onthuld en sindsdien is er van alles te koop met afbeeldingen van het raam. Notitieblokjes, postpapier, boekenleggers, magneetjes en documentatiemappen. De muismat heeft het niet gehaald.

Begin deze week loop ik voor een voorbereiding voor een stadswandeling even in De Grote Kerk en zie opeens de mogelijkheid tot een muismat.
Ik koop een documentatiemap. Na wat knip-en-plakwerk en 5 kilo sprookjesboeken als drukpers (herinneren jullie  je mijn rugklachten nog) is dit mijn nieuwe muismat. 

Stom genoeg vergeet ik een foto van de oude te maken, maar internet biedt uitkomst. Zo ongeveer zag hij eruit. Ik weet niet hoe lang mijn nieuwe muismat meegaat, maar voor nu ben ik er blij mee.

Voor de liefhebbers twee linkjes. Het Palau de al  Música de Catalana in Barcelona en Het Grote Raam in Alkmaar. hier en hier
De bijgevoegde foto's zijn aanklikbaar.

Monniken en wijn in Ysbrechtum

Misschien laat je nog eens wat zien vroeg "in de weer" hier in haar reactie onder het blog over heimwee na de vakantie. Tja, waar moet ik beginnen na de vijf verhalen die ik al schreef. Zal ik één van de spectaculaire zonsondergangen laten zien die we in de eerste week dagelijks kregen voorgeschoteld. Of de monniken die, onder de rook van Sneek, aan het begin van de oprit van de Thaborhoeve staan. Uitgevoerd in roestig staal vallen ze overdag niet erg op, maar ’s avonds zijn ze aangelicht en lijkt het alsof ze op de brandstapel staan. Telkens als we er langs kwamen moest ik denken aan het liedje van Jaap Fischer. ‘Er woonden twee monniken Hans en Joop in een klooster op een heuvel, ze verdeden de tijd en dat was een hoop, met sigaren wijn en gekeuvel.’ De Thaborhoeve ligt namelijk op de gronden van het voormalige Thaborklooster dat in 1580 werd afgebroken. Aan weerszijden van de lange oprit ligt een kleine wijngaard waar hoofdzakelijk witte druiven worden verbouwd. Jaren lang was het een boerenbedrijf met een kleine camping. Tegenwoordig wordt de hoeve gebruikt voor diverse activiteiten.
Je kunt er trouwen, rouwen, vergaderen, trainingen geven en bijwonen.
De opbrengst van de wijngaard is te gering om van te leven en van een camping met 20 plaatsen word je ook niet rijk. Tijdens ons 10-daags verblijf in het voorseizoen hadden we regelmatig het rijk alleen. Kortom een prima plek voor de kampeerder om je tenten op te slaan en Súdwest-Fryslân te verkennen. Sneek ligt op steenworp afstand, via knooppunten fiets je landelijk naar Bolsward en IJlst is op die manier ook een tochtje meer dan waard. Over het weidse landschap met de vele kerkjes deed ik al verslag in ‘Ons Bootje’
Dat verhaal is hier te lezen.

foto's ferrara

Het rollende hotel

Naar aanleiding van reacties op de tegenstelling Kom-Ga en de foto die ik plaatste van het rollende hotel geef ik graag een toelichting op dit fenomeen. 

Het is een heerlijk zomerse dag in juni 2017. 
Meneer F. en ik zitten op de stadscamping van Dijon voor onze caravan als een rood busje voorbij komt rijden dat aan het eind van ons campingstraatje op een grote open plek stopt. Twee jonge mannen zetten lange tafels en banken in elkaar. Het zal niet de eerste keer zijn dat er op een Franse camping een barbecue voor de gasten wordt geregeld. Blijkbaar is een aankondiging daarover ons ontgaan. Maar aan het eind van de middag worden we uit de droom geholpen. 
Een meterslange combinatie van touringcar en aanhanger komt het terrein oprijden. De bus is gevuld met niet meer heel jonge reizigers. 
Onze verbaasde blik wordt beantwoord met een vriendelijk zwaaien vanachter de hoge ramen. Aan ons trekt een rollend hotel voorbij. 
De chauffeur manoeuvreert het gevaarte met precisie op de plek. 
Nu begrijpen waarvoor de houten tafels en banken zijn die in de loop van de middag zijn neergezet. Het is een openluchtkantine. 

Die twee mannen in hun busje zijn kwartiermakers en tevens koks voor de vakantiegangers in het hotel op wielen. 
Niks barbecue voor de campinggasten. Dat wordt zelf koken vanavond.

Voor ons is deze manier van vakantie vieren geheel nieuw. We hebben het geluk dat de Duitse vakantiegangers een paar dagen blijven zodat we de gelegenheid krijgen de gang van zaken te bekijken. Die dagen is het 
’s ochtends en ’s avonds behoorlijk bedrijvig in het sanitairgebouw, want het rijdende hotel heeft wat dat betreft geen enkele voorziening. Overdag zijn de gasten met de bus op tour om tegen de avond terug te keren naar de camping waar ze achter hun rollende hotel kunnen aanschuiven voor de warme maaltijd die door de keukencrew is bereid.

Op de tweede avond kan ik mijn nieuwsgierigheid niet langer bedwingen en ga gewapend met mijn fototoestel op expeditie. Ik word al snel gespot en mag foto’s maken van de groep terwijl ze aan tafel zitten. Het duurt niet lang of ik sta, op uitnodiging, in de slaapbus. Ik ben benieuwd of jullie bij het zien van die slaapplekken nog steeds zo willen reizen. Voor je verschoninkje moet je koffer onderuit de bus komen en bij slecht weer kun je ’s avonds geen kant op, tenzij de camping een aardige slechtweeraccomodatie heeft, wat in Dijon niet het geval is.

In de druppende regen op houten banken onder een tentzeil heb je het denk ik snel gezien. Onder die omstandigheden noodgedwongen uren opgestapeld in het rollende hotel te liggen waar je je leesboek niet eens op een plankje kunt leggen lijkt mij ook niet ideaal.

Mochten wij, om enige reden, niet meer met ons eigen rollende huisje op pad kunnen, dan is deze manier van reizen voor ons zeker geen alternatief.

Te weinig comfort om van privacy maar niet te spreken.

De foto’s spreken voor zich.

foto's ferrara

't Is weer voorbij die mooie zomer

Deze zomer brachten we binnen de landsgrenzen door

Drie keer kwam de caravan van stal. We begonnen in het voorjaar met een weekje Twente. In juni stonden we twee weken in Drenthe waar ik al een aantal foto’s van liet zien. Vorige week zondag kwamen we thuis van twee weken Veluwe. Tussen het reizen door genoten we van ons tuintje, fietstochten in de buurt en bezochten we tal van activiteiten in het stadscentrum. Kortom wij hadden een fantastische zomer en kijken er met plezier op terug. Valt er dan niets te piepen?

Jawel hoor, ik beleefde een kitscherig kleurrijke teleurstelling die een warm gekoesterde jeugdherinnering volledig deed verbleken. Op twaalfjarige leeftijd was ik in het prachtige park Berg en Bosch bij Apeldoorn. 
Ik herinnerde me een grote vijver, in het midden een boomrijk eiland met daarvoor een spuitende fontein. Ook was er een restaurant met een hoog gelegen terras waar ze overheerlijk ijs verkochten.

In begin jaren zestig van de vorige eeuw was een dergelijk uitje met als afsluiter een sorbet een enorme traktatie.

Tijdens ons verblijf op de Veluwe ontdekte ik dat het park nog steeds bestaat en ik wilde graag op sentimentel journey.

We zagen in een aankondiging dat het park in het weekend feeëriek verlicht zou zijn.

Achteraf hadden we, terwijl we voor de kassa in de rij stonden, al argwaan moeten krijgen. Er paradeerde een dame rond die opgetuigd was met kerstboomverlichting en bij de kaartverkoop stond een knul met een knipperende hoge hoed op.

Maar ik wilde zo graag dat park nog eens zien dat ik de kermis buiten voor lief nam. Eenmaal de kassa voorbij wachtte de teleurstelling.

De spuitende fontein kleurde onveranderd hardroze.

Naarmate het donkerder werd gloeiden de struiken en bomen in steeds fellere kleurschakeringen ons tegemoet. De saaie new-age muziek die op elke plek te horen was maakte het geheel nog erger.

We hadden als troost een sorbet kunnen eten, maar verlichting en muziek teisterden ogen en oren. Een flinke illusie armer verlieten we ver voor sluitingstijd het park en fietsten, deels in rustgevend stikdonker, terug naar de camping.

Het moge duidelijk zijn Lumido, zo heette het spektakel, was aan ons niet besteed.

Omdat ik die avond besloot er een blog over te schrijven maakte ik wel wat foto’s. Ziet en huivert … Over smaak valt niet te twisten.

Met excuses aan al die mensen die er wel volop van hebben genoten. 

foto's ferrara

Dame in zwart-wit

De vrouw in zwart- wit is een opvallende verschijning, zowel in haar gedrag als in haar kleding. Elk kledingstuk dat zij draagt, lange broek, tuniek en jasje, heeft een ander motief.

Het geeft haar uiterlijk een gewaagde uitstraling die doet denken aan de op-art uit de jaren zestig van de vorige eeuw. De strohoed op haar hoofd, een flink formaat witte tas aan de schouder en een forse kralenketting om haar nek maken de verschijning compleet.

Het oogt een beetje als vergane glorie maar de chic van weleer hangt onmiskenbaar om haar heen.

Op haar trage zoektocht in het eersteklastreinstel, met een zee aan zitmogelijkheden, vindt ze in het enige compartiment voor vier personen een jongeman die een gigantische koffer tussen de overgebleven zitplaatsen heeft gezet. Mevrouw levert commentaar op de ruimte die de eenling inneemt, maar die is niet van zins in te schuiven. De NS blinken nou eenmaal niet uit in riante bergruimte voor de vakantiebagage. Mopperend kiest de dame uiteindelijk voor een plekje dat ruimte biedt aan twee reizigers. 
Meneer F. en ik zitten tegenover elkaar op het smalle stuk aan de andere kant van het gangpad en zien geamuseerd toe hoe ze zich mokkend in haar lot schikt.

Halverwege de reis richting Amsterdam krijgt de dame hoge nood. In zichzelf mompelend laveert ze door het slingerende gangpad naar het toilet. Op het moment dat ze haar plaats weer inneemt klinkt uit de intercom de nodige informatie voor het volgende station, over mogelijkheden tot overstappen en aansluitingen op andere treinen. Voor de reiziger met de vakantiekoffer het sein om op te stappen.

De vrouw in haar zwart-witoutfit haast zich om de vrijgekomen ruimte te veroveren. De omvangrijke tas pontificaal op de zitting naast zich.

Terwijl wij babbelen over de wandeling in de Jordaan die ons in Amsterdam staat te wachten komt zij, na een bocht in het spoor, in de volle zon te zitten.

Sputterend over zoveel weldadigheid wisselt ze met haar handtas van plaats.

Ze blijft enigszins onrustig heen en weer bewegen. Blikt achterom om de lichtkrant met informatie te lezen en vraagt met lichte paniek in haar stem of deze trein wel naar Utrecht gaat. Wij geven het geruststellende antwoord dat dat inderdaad het geval is.

Tot onze verbazing raapt ze op Amsterdam Centraal haar spullen bij elkaar en is ze in rap tempo voor ons aan op het perron. Bezorgd zeg ik tegen meneer F. ‘Dat wordt dwalen als ze naar Utrecht moet.' 
Vast van plan haar weer op de juiste koers te krijgen, tik ik haar op de schouder. ‘Mevrouw u moet toch naar Utrecht, dit is Amsterdam Centraal.’

Verrast draait ze zich naar mij om. ‘ Wat ontzettend attent van u, maar ik stap hier over op de stoptrein, mijn auto staat namelijk in A. maar dank voor uw zorgen en prettige wandeling in de Jordaan.’ Op weg naar het goede perron verdwijnt ze in de mensenmassa.

Naast mij mompelt meneer F.  ‘Met haar gehoor is in elk geval niks mis.’

Door anderen uitgestippelde wegen

Soms gaat het helemaal mis op de wegen die door anderen in kaart zijn gebracht. 
Meestal ligt het niet aan die anderen, maar aan je eigen oriëntatie of eigenwijsheid.

Tijdens de vakantie in Frankrijk hebben we voor een paar dagen ons bivak opgeslagen op de camping in Liverdun. De camping ligt pal naast de Moezel en het blijkt een prachtig fietsgebied te zijn. Het schilderachtige plaatsje zelf torent hoog boven de rivier uit, maar op gebied van boodschappen heeft het niets te bieden.

Voor de dagelijkse kost zijn we aangewezen op de supermarkten in het nabij gelegen dorp Frouard, waar achteraf gezien, de hele regio met de auto boodschappen doet.

De afstand is, voor de vakantieganger met een kleine voorraad, per fiets goed te overbruggen.

Op een bloedhete middag kiezen we, uit twee mogelijkheden, de verkeerde weg. 
We denken langs de rivier te kunnen fietsen, maar belanden in behoorlijk heuvelachtig gebied waar in geen velden of wegen een winkel te bespeuren is. Zelfs niet in het dorp dat we uiteindelijk binnenrijden. Meneer F. raadpleegt zijn telefoon met navigatie en krijgt het advies de rivier over te steken en waarachtig het ding heeft gelijk. De eerste supermarkt die aan ons oog verschijnt is een Lidl. We zijn gered. Opgewekt laden we de fietstassen vol leeftocht en begeven ons op weg naar het aangelegde fietspad (het is er dus toch) om naar de camping terug te keren.

Eerst moet in het dorp nog een colletje weggefietst worden dat, zelfs met de E-bike in de sportstand, om flinke inspanning vraagt. Op het hoogste punt aangekomen doen we weer iets fout. In plaats van door te rijden slaan we rechtsaf en suizen met flinke vaart de helling af die, tot onze schrik, eindigt op een karrespoor buiten het dorp.

Wat nu? De klim terug zien we met die zware tassen niet zitten en dus besluiten we de gok te wagen en de hobbelige weg te volgen. 
Volgens de opnieuw geraadpleegde telefoon moeten de rivier en de spoorlijn aan onze rechter hand blijven om Liverdun te bereiken. Behalve teruggaan is er geen andere mogelijkheid want links groeit manshoog, dicht struikgewas. Het met puin vol gestorte pad blijkt een aanslag op de fietsbanden. 
Wat het, onder de blakerende zon, voor het fysiek en humeur betekent moge duidelijk zijn. Terwijl het zweet zich aan alle kanten een uitweg zoekt, daalt mijn stemming ver onder nul. Zoals gewoonlijk laat meneer F. zich niet uit het veld slaan en blijft de moed erin houden. Met veel zigzaggen en stukjes lopen naast de fietsen lukt het de meeste puinbrokken te ontwijken. 
Zodoende voorkomen we dat we boel aan flarden rijden.

Aan het eind van de tocht wacht de verrassing van de dag. Even afstappen voor een hek en een verbodsbord, we zijn ook nog eens op verboden terrein, en daar ligt het glad geasfalteerde fietspad richting Liverdun uitgerold. Verderop lonkt de brug die we bij aanvang van deze survivaltocht links lieten liggen. Bekaf maken we er nu gebruik van en fietsen naar de camping, waar het koele water van het zwembad wacht.

Volgende keer nemen we de uitgestippelde weg naar de supermarkt.

Liverdun

foto vanaf de camping gemaakt

Leven als God in Frankrijk

Waar deze uitdrukking precies vandaan komt is niet duidelijk. Hij staat voor een gemakkelijk onbezorgd leven. Wikipedia zegt dat de Fransen zelf het gezegde niet kennen. Hoe dan ook wij genoten zes weken van alle goeds dat Frankrijk, in dit geval de Elzas en een stukje Bourgondië, heeft te bieden. Bijgaande foto zegt genoeg.

Wil je het mooier hebben, je eigen tweepersoons terrasje voor de caravan, zicht over de rivier, een glaasje witte wijn en zo te zien aan de lege bordjes waren het stokbrood en de kaas helemaal op.

Naast dit soort rustpunten fietsten we langs kanalen en wijngaarden en snoven de nodige cultuur. De stad Dijon heeft ons hart gestolen, we bleven er een hele week plakken. Je kunt er prima fietsen, flaneren, op het terras zitten en prachtige musea bezoeken. Een aanrader.

Inmiddels neemt het leven weer zijn normale loop.

Koelkast en vriezer zijn gevuld.

De caravan is schoon en voor een aantal weken op stal gezet.

Het voor en achtertuintje zijn onkruidvrij en alle was is gestreken.

Kortom we zijn weer thuis. Ook fijn!

In Op en Rond de Deur zal ik komende tijd wat foto’s plaatsen van deze vakantie.

Een mooie reisgids

Tja, wat wordt er bedoeld met een mooie reisgids? Is dat het kittige dametje op ranke benen met een opgerold parapluutje hoog boven haar hoofd geheven, met in haar kielzog een club kwetterende Japanners, die elke prachtige foto verknallen door zelf pal in beeld te gaan staan en twee vingers als konijnenoortjes op te steken. 

Of is het de oudere dame met flaphoed die haar gelabelde klanten van het cruiseschip middels een zendertje in het gareel houdt. Gek genoeg dacht ik in eerste instantie aan geen van beide, waarschijnlijk omdat we (nog) niet tot die categorie toeristen behoren.

Over dat cruiseschip ben ik niet helemaal zeker. De kans bestaat dat op een goeie dag leeftijd, maar vooral fysieke mankementen, het reizen met de caravan belemmert.

Wie weet zetten we dan alle bezwaren opzij en gaan aan boord van zo’n varend hotel. Knopen een kaartje en zendertje om ons nek en laten ons in groepsverband, door een hopelijk goed ogende reisgids met verstand van zaken, door steden en musea drijven. 

Wat betreft onze manier van reizen passen we ook niet in het profiel van omroep Max en de ANWB-groepsreizen. Voorlopig trekken we op eigen houtje rond en we prijzen ons gelukkig dat het nog kan.

Dat brengt me dus bij de reisgids waar ik als eerste aan dacht. De gids in boekvorm in alle soorten en maten. Van saai met alleen tekst en wat kleine tekeningen tot kleurrijke exemplaren met prachtige foto’s. In mijn leven heb ik heel wat reisgidsen aangeschaft en bestudeerd. 

Tegenwoordig lenen we, ver voor de geplande reis begint, bij de bibliotheek om in de stemming te komen en notities te maken. Soms is er een gids die we willen meenemen, die leen ik dan vlak voor vertrek opnieuw en verleng meteen. De Michelin- of Capitoolgidsen verhogen de voorpret, maar wandelend door een stad heb je toch een hele zeul aan zo’n boek. 

Eenmaal op de plaats van bestemming geven we de voorkeur aan een boekje op zakformaat.

De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat we tegenwoordig ook veel op internet bij elkaar sprokkelen om van de opgediepte informatie zelf een reisgidsje te maken.

Op locatie harken we de rest aan wetenswaardigheden bij elkaar, want niets is zo leuk als op klein marktjes rondstruinen of op een muziekfestival belanden waar instrumenten worden bespeeld die je in ons land niet ziet. Echte wandelgidsen zijn aan de firma Ferrara niet besteed. We maken wel eens een wandeling over een begaanbaar pad, maar je ziet ons niet met ferme pas de paden op en de lanen intrekken. 

Wandelroutes door steden vinden wel gretig aftrek, maar wij schromen niet de platgetreden paden te verlaten en door straten te dwalen waar de doorsnee toerist niet komt. Van een gidsje met fietsroutes in een mooie omgeving zijn we ook niet vies. Meestal halen we die bij de receptie op de camping of we volgen via bordjes een uitgestippelde route, waar we ook maar al te graag van afwijken. In het kielzog van meneer F. die wat betreft navigatiesystemen zowel op de fiets als wandelend in een stad, van alle mogelijkheden is voorzien, is verdwalen nog amper mogelijk. Misschien is hij wel de beste reisgids en het fotoboek dat van elke trip wordt gemaakt het mooiste. 

Nagenieten … minstens zo belangrijk als voorpret.

De maan was helder, de (vaar)weg breed

Het is 21 juni. We zijn op de terugreis vanuit Zweden en hebben ons kampement opgeslagen op de Tårup Strandcamping in Denemarken.

Het uitzicht over de Grote Belt, de brede vaarroute tussen Jutland en het eiland Fünen, verveelt geen moment. Op de heenreis hebben we dit water met de nachtboot vanuit Kiel bevaren. Vanaf de camping kunnen we diezelfde veerboot ’s avonds om halftwaalf voorbij zien komen. Vijf weken geleden stonden we aan dek om foto’s te maken toen we onder de Grote Beltbrug bij Nyborg doorvoeren. Diezelfde brug bepaalt nu, voor een deel, onze horizon. Hoewel we nog niet thuis zijn, maakt dit geheel de vakantiecirkel al een beetje rond.

Moeder Natuur trakteert ons vandaag op twee prachtige voorstellingen. De ondergaande zon kleurt de hemel oranje, roze en lila. De pijlers van de brug lijken in brand te staan. 

Niet veel later rijst uit de Grote Belt een heldere volle maan op. 

Het is een adembenemend schouwspel. 

Een avond met een gouden randje.

foto meneer F.

Schrijfveer van woensdag 6 juli, maar toen zat ik nog volop in de afwerking van de vakantienasleep. Inmiddels is alles op regel en neemt het leven zijn normale loop.

Het weefgetouw

Tijdens een fietstocht over het pelgrimspad in een bos hoog boven het Vänermeer in Zweden, vinden we tussen de bomen een weefgetouw van takken en paktouw.
Mijn fantasie slaat gelijk op hol. In de reisgids heb ik over trollen, reuzen en elfjes gelezen. Wie van deze wezens heeft de hand gehad in dit natuurlijke bouwwerkje en wat wordt erop geweven? Wie weet is het gemaakt door Huldra, de prachtige jonge vrouw die mannen diep het bos inlokt en als ze verdwalen, draait zij zich om en is alleen nog een holle boom zichtbaar. Heeft Huldra de verdwaalde mannen soms verstopt onder dekens die ze zelf heeft geweven?
Rond het weefgetouw is het een en al boom en aangezien je op dit pad niet kunt verdwalen, maak ik me over een eventuele holle boom en meneer F. geen zorgen.
Een eindje verder schemert een dak door de bladeren. We rijden een pad op en stuiten op een verlaten woning met een terras waar tafels en banken staan. 
Aan de deur hangt een A-viertje en met enige moeite (onze kennis van de Zweedse taal is zeer matig) komen we tot de conclusie dat er in dit prachtige gelegen pandje, met uitzicht over het meer, op gezette tijden groepstrainingen worden gegeven. 
Mijn romantische fantasie rond het weefgetouw krijgt een gevoelige dreun. Waarschijnlijk is het door een aantal trainingsdeelnemers tijdens een opdracht in elkaar geknutseld.
Op de weg terug maak ik een foto van het knap gemaakte werkstuk en hoop stiekem een trol of een elfje op de afdruk terug te zien. Of nog mooier, Huldra misschien.

foto ferrara

Bellen in een telefooncel

Herinnert u zich nog de vakanties in het buitenland waarin je, ter geruststelling van het thuisfront, muntjes spaarde voor de plaatselijke telefooncel.

Persoonlijk vond ik het altijd een heel gedoe om mijn moeder te laten weten dat alles naar wens verliep. Zij had enorm de neiging om mij meteen alle wel en wee van haar dorp te vertellen en voor die berichtgeving had ik meestal niet voldoende muntgeld in voorraad.

Ik begon dan ook met te zeggen dat we het gesprek kort moesten houden, maar dat kostte haar de nodige moeite, gewend als ze was onder normale omstandigheden eindeloos met mij aan de kletsdraad te hangen.

Van mobiele telefoons hadden we toen nog helemaal geen weet. Je luisterde dagelijks via de Wereldomroep naar de oproepen van de ANWB-centrale en als dat niet lukte kocht je af en toe De Telegraaf om te zien of je dringend naar huis moest reizen.

De komst van de telefoonkaarten was een sprong voorwaarts, dat scheelde een hoop gedoe om aan kleingeld te komen.

Tegenwoordig is bereikbaarheid een stuk eenvoudiger en heeft zo zijn voordelen als er ziek en zeer dreigt en je maar beter huiswaarts kunt keren.

Wij hebben daarover afspraken met het thuisfront. Er wordt alleen gebeld of een sms gestuurd als het strikt noodzakelijk is. Het laatste is voor velen alweer een antieke handeling.

Onze kinderen vinden het maar kneuterig dat we niet aan het whatsapp-infuus hangen. Meneer F. en ik kunnen heel goed zonder. Je zult ons niet bij de WIFI-hotspot vinden om te skypen of te bellen. Wij zitten daar om buienradar te raadplegen en de krant te downloaden. Tegenwoordig hoor je van alle kanten privé-informatie op je afkomen die je helemaal niet wilt weten. De kakofonie aan geluid op die plek doet mij nog wel eens verlangen naar de rij voor de telefooncel op een dorpsplein. Daar stond je reiservaringen uit te wisselen tot je aan de beurt was. Binnen de cel had je nog enige privacy. Buiten kregen ze alleen jouw helft van het gesprek mee.

Natuurlijk wil ik niet terug naar het sparen van muntgeld of de aanschaf van een telefoonkaart en natuurlijk wil ik niet terug naar de cel op het dorpsplein, maar een beetje bescheidenheid bij de WIFI-hotspot zou sommige vakantiegangers sieren.

Vorig jaar schreef ik een blog over de WIFI-hotspot

http://ferrara-victoriene.blogspot.nl/2015/07/wifi-hotspot.html

Hallo Bandoeng

radio kootwijk

ondanks opgelegd zwijgen

veel te vertellen

foto's ferrara
http://www.hierradiokootwijk.nl/p/home-radio-kootwijk

haiku op zaterdag meer info:https://mariondriessen.wordpress.com/

Supercoop

In de supermarkt in D. loopt een reusachtige man. Alles aan hem is groot.

Het boodschappenmandje krijgt in zijn handen het formaat van een damestasje.

Zijn stemgeluid draagt meters ver. Terwijl hij halverwege de winkel bij de groente staat, is achterin bij de vleesafdeling te horen dat de man in zijn eentje de hele winkel opvult.

Als ik de groenteafdeling nader wordt me duidelijk dat zijn denkraam niet is meegegroeid.

Luid mompelend bestudeert de reus zijn boodschappenbriefje, een afgescheurd puntje van een envelop. Hij schudt zijn hoofd en leest opnieuw de proza in zijn kolossale handen.

Als hij mij in het vizier krijgt duwt hij mij het briefje onder de neus.

’MEVROUW, KUNT U LEZEN WELK WOORD HIER STAAT?

IK DOE BOODSCHAPPEN VOOR MIJN MOEDER, ZE SCHRIJFT IN SCHUINSCHRIFT, DAT HEB IK OP SCHOOL NIET GELEERD.

Ik lees om zijn wijsvinger heen de hele zin voor. ‘Twee stronkjes witlof niet te dik.

‘DAN HEB IK HET GOED GEDAAN, BIJ HAAR IS HET ALTIJD NIET TE GROOT, NIET TE DIK OF NIET TE DUN.’

Met mijn hoofd in mijn nek kijk ik in een paar vriendelijke blauwe ogen. Naast de gigant voel ik me een kabouter van de kleinste soort. Hoewel mijn gehoororgaan niet meer optimaal werkt komen zijn enthousiaste dankwoorden keihard binnen.

Na dit oponthoud vervolg ik mijn zoektocht door de winkel. Tijdens de vakantie in een vreemde supermarkt is het altijd weer een tocht met hindernissen.

Wanneer ik eindelijk voor de kassa sta gaat achter mij een oorverdovend kabaal op.

‘KLOTELEVERANCIERS’ Bij de vrieskist neemt de reus met zijn mobieltje een foto van het schuifdeksel. Niemand kijkt er vreemd van op. In dit dorp kent, buiten de toeristen, iedereen elkaar. De klant voor mij zegt. ‘Hij is razend want zijn vinger zat klem.’

Ik vermoed dat het kleine pakje soepgroente dat ook op het briefje staat de oorzaak is van deze uitbarsting.

De caissière grijnst en haalt haar schouders op, ze kent haar klant.

Het zal niet de eerste keer zijn dat zij de reusachtige frustratie moet incasseren.

Bij de bakker

Camping La Paille Haute ligt op de rand van het plaatsje Boiry-Notre-Dame in het Noorden van Frankrijk. De camping biedt vooral de kampeerder op doorreis een goed onderkomen.

Het is een prachtige uitvalsbasis om Frankrijk in te komen en aan het eind van de vakantie een prima laatste stop op weg naar huis. Iedere avond stromen de veldjes vol met campers, caravans, vouwwagens en tenten en de volgende ochtend stromen ze gestaag weer leeg.

De meeste gasten hebben voor vertrek in de rij gestaan bij de bakker die zijn bestelwagentje aan het begin van de camping parkeert en dagelijks goede zaken doet.

Gezien zijn omvang lust hij zijn eigen zoete broodjes maar al te graag.

Op onze reis naar Bretagne bezorgt deze bakker, zonder het te weten, mij en mijn echtgenoot de slappe lach.

Op zijn standplaats staat een bord met de tekst ‘Bakery Van Here’. Ik zie het bord voor het eerst en zeg tegen echtgenoot. ‘We waren hier toch al vaker, ik heb nooit gezien dat die bakker een Nederlandse naam heeft, hij heet van Here’. Hoe dom kun je zijn …

‘Ferrara, daar staat in het Engels bakery van here. Van, is Engels voor bestelwagen,’ zegt echtgenoot met een smile van oor tot oor. Geloof het of niet we komen de volgende vijf minuten niet meer bij van de lach. Ik heb geen idee hoe vaak ik nog op camping La Paille Haute zal landen, maar de bakker of nog beter de boulanger, heet voortaan van Here.

Zo jammer, ik heb vergeten een foto van het bord te maken. 

Foute opmerking

Mijn vriendin en ik lopen langs een leeg terras waar alle tafels keurig gedekt staan te wachten op klandizie. Op elke tafel staat een bordje met de tekst 'gereserveerd'.

De jongedame van de bediening leunt, in zwarte kleding met een rood leren schort voor en een been opgetrokken, in de deuropening.

‘Ziet er uitnodigend uit, nu de klanten nog’, zegt mijn vriendin in het voorbijgaan en denkt daarmee een aardige opmerking te maken.

‘Wij ontvangen hier gasten mevrouw.’ klinkt het ijzig vanaf de deurpost. Vijf lange tenen reiken bijna tot voorbij de drempel.

WIFI Hotspot

Waar je ook bent, op elke grote camping zie je het gebeuren. Op het terras, onder het afdak bij de receptie, op bankjes in de speeltuinen en indien aanwezig in het restaurant.

Het campingvolk dromt samen met laptop, iPad, tablet en telefoon. Iedereen zoekt contact met het thuisfront voor het laatste nieuws. Een enkeling maakt gebruik van skipe.

Slechte en goede ervaringen met ontvangst van internet worden luidkeels uitgewisseld.

De belangrijkste vraag bij aankomst aan de medekampeerder is; ‘Hoe is hier de internetverbinding?’

Op camping Zus gaat internetten probleemloos en kun je onder je luifeltje contact maken met de buitenwereld. Op camping Zo kost een uurtje online goud geld en op camping Zusenzo gaat het niet zonder hindernissen. Wij bevinden ons aan het begin van de trektocht door Frankrijk op camping Zusenzo. WIFI is gratis en dat zien wij Hollanders graag, maar het is een potje ingewikkeld om op het wereldwijde net te komen. Allereerst moeten er de nodige gegevens worden ingevuld, ja we zijn daar gek om zomaar alles prijs te geven. Echtgenoot knutselt het een en ander op het digitale formulier, daarna moet hij verplicht een video bekijken met alle ins en outs van de aanbieder en dan kan hij eindelijk aan de slag, althans voor zo lang het duurt want het gebeurt regelmatig dat de verbinding wordt verbroken. Ik besluit meteen de eerste avond buiten onze landsgrenzen het internet in deze vakantie voor gezien te houden. Ik heb geen zin in moeilijk gedoe. Echtgenoot is van een geheel ander kaliber en doorstaat alle sores om dagelijks de krant te downloaden en buienradar te raadplegen. Hij gaat er zelfs voor naar de plaatselijke VVV als de kleine campings, waar we graag neerstrijken, geen faciliteiten bieden. Op grotere campings ga ik af en toe met hem mee en noteer in mijn schrijfboekje wat ik hoor en zie om dat bij thuiskomst te bewerken. Ik verneem dat Tante Truus goed herstelt van een heupoperatie en buurman Jan zit lekker warm op het strand van Benidorm, terwijl wij hier in de buurt van Bayeux ’s avonds af en toe het elektrisch kacheltje gebruiken om op te warmen. Het is half mei en de temperaturen zijn aan de lage kant.

Kleinkind Karel heeft samen met zijn voetbalteam een beker gewonnen, Oma naast mij in het restaurant glimt van trots.

Aan een ander tafeltje wordt gesputterd dat whatsappen op deze camping maar niet wil lukken. ‘Te gek voor woorden’ vindt het slachtoffer. ‘Zoiets moet toch gewoon lukken. In Spanje is het allemaal veel beter geregeld.’

Ook daar heb ik geen problemen mee, contact met het thuisfront gaat via sms,

hoe antiek … en dan nog alleen om te melden dat we weer een aantal kilometers zijn opgeschoven. Het is een zegen dat je niet meer op een marktpleintje in een telefooncel staat te roepen hoe, met heerlijk weer, alles naar wens verloopt. Blij dat je muntjesvoorraad bijna op is, zodat het verhaal over neef Cor en zijn capriolen niet meer kan worden verteld. Maar dagelijks in de stress om aan het communicatie-infuus te gaan is het andere uiterste. Ik geef toe, ik ben niet helemaal van deze tijd, hoewel … de E-reader, daar kan ik niet meer zonder.
Ik heb me suf gelezen.

foto's internet

Het Groene Hart

Fietsen in de Krimpenerwaard is in dit jaargetijde een waar feest.

Groene weilanden met zowaar een grutto, veel water met bruggetjes voor de oeververbindingen met prachtige boerderijen. In de bermen bloeien fluitenkruid en koolzaad uitbundig. Ook de smeerwortel laat zich van zijn beste kant zien en de kastanje heeft de kaarsjes opgezet. De meidoorn staat volop in bloei en de knotwilgen vormen een prachtig decor langs de vele slootjes, waarin watervogels zitten te broeden op hun nesten of proberen hun jonge kroost bij elkaar te houden. Voeg bij dit alles het geluid van talloze vogels en je waant je in een schoolplaat van Jetses of Koekkoek.

Het Groene Hart, we moeten daar heel zuinig op zijn.

foto internet

Om de kerk lopen

Tijdens dagtochtjes en vakantiereizen lopen echtgenoot en ik niet alleen om kerken, we lopen er ook binnen. Altijd verbazen we ons weer over de schoonheid en de kunst.

Bij de ene kerk raak je onder de indruk van alle beelden en bij de andere sta je in stille bewondering naar prachtig houtsnijwerk te kijken. We bezoeken met opzet steden om de kathedraal te zien en meestal raken we, zowel binnen als buiten, diep onder de indruk.

De oude kerken en kathedralen vragen veel onderhoud en daarom staat er altijd wel een steiger in de weg om je beletten net die ene mooie foto te schieten. Echt erg vinden we het niet want onderhoud betekent behoud van alle prachtige beelden, ramen, deuren, deurklinken, doopvonten en kansels.

Soms heb je pech en is de bijzonderheid waarvoor je kwam verstopt. Dat overkwam ons in Chartres waar in de vloer van de kathedraal een doolhof is aangelegd. Na lang dolen kwamen we er achter dat er stoelen op stonden die het labyrint aan het oog onttrokken.

Maar het fraaie zit hem niet altijd in veel en groot, sommige kleine kerken zijn alleen al door hun eenvoud en de ligging in het landschap het aanzien waard. Meestal vind je bij zo’n kerkje ook een begraafplaats die of vervallen is of juist heel goed wordt onderhouden.

Een enkele keer tref je iets niet alledaags zoals tijdens een fietstocht langs de Main.
Daar zagen we in een klein plaatsje boven een kerkdeur een ontmoeting tussen het Lam Gods en de Hellehond. Kerkgebouwen, ze blijven boeien.

foto ferrara

Achter in de bus

Als we voeger op schoolreis gingen was er altijd wel een handvol klasgenoten dat zich een plaats bevocht op de achterste bank. In mijn beleving was dat de plek bij uitstek om te klieren. Het waren ook altijd de jongens die daar terecht kwamen. Ik zag er toen de lol al niet van in en ook nu zal ik niet snel achter in de bus reizen. Als het niet anders kan maak ik er geen probleem van want ik weet eigenlijk niet waarom ik die plek niet ambieer. Wagenziekte is mij vreemd, dus dat kan het niet zijn. Voor vrij uitzicht hoef je er ook niet te gaan zitten want dat is, naar mijn idee, overal in de bus gelijk. Ik vermoed dat het iets met bochten te maken heeft. Je zit te ruim op de achterbank, zeker in het midden heb je geen enkel houvast. Maar ach, waar praat ik over want ik maak alleen gebruik van de stadsbus voor korte ritjes. Liefst ga ik zo snel mogelijk zitten want niet alle chauffeurs wachten met optrekken tot iedereen een plaats heeft gevonden.

Bij een enkeling moet je soms een soort paaldans uitvoeren voor je kunt neerploffen.

Waarschijnlijk oog ik niet bejaard genoeg. Ik vat het vroege optrekken maar op als compliment.

De achterbank, ook nu nog de plek waar scholieren het liefste zitten.

Ik laat hem graag voor ze vrij. 

De Zweefbrug van Bilbao

De Puente de Vizcaya is in 1893 gebouwd en verbindt de voorsteden Las Arenas en Portugalete. De brug is ontworpen door Alberto Palacio, een leerling van Eiffel.

Destijds was de opdracht dat de scheepvaart onbelemmerd doorgang moest hebben naar de achterliggende haven van Bilbao. De Brug hangt op 45 meter hoogte. In de pilaren is een lift gebouwd die je naar boven brengt. Er wacht je een spectaculair uitzicht op omgeving en richting Golf van Biskaje. Voor de toerist een must.

Tussen de beide oevers wordt het verkeer door middel van een gondel elke acht minuten overgezet. Sinds 2006 staat de zweefbrug op de werelderfgoedlijst van UNESCO. 

foto ferrara

https://www.youtube.com/watch?v=DtTaoyYjvCw