Tegenstelling

Liggend-Staand

Geveltegel in Haarlem

foto ferrara

Taalcuriosa

Gehoord

Op het terras:

‘Wat wil je drinken?’

‘Geef maar muntthee. Kun je hier pinnen?’

‘Ik ga dit voorjaar met mijn vriend een week naar Benidorm.’

‘Oh wat leuk en wat doe je van de zomer?’

‘Dan doen we iets heel anders, we gaan naar Torremolinos.’

In de lift:

‘Gaat u naar de parterre?’

‘Nee, naar de begane grond.’

Op de rommelmarkt:

Tussen de afgedankte spullen zwerft een CD met een sticker 'gratis'.

Een snuffelaar vraagt naar de prijs van het schijfje.

Antwoord: ‘Twee euro vijftig.’

Bij de groenteman:

Een klant vraagt sinaasappelen om te persen.

‘Ik heb hand en perssinaasappelen’, antwoordt de groenteman.

Waarop de man zegt: ‘Ik heb een elektrische pers.’

Radio Weerbericht:

‘Het is vandaag zwaar bewolkt, met veel wolken.'

Tegenstelling

Vrijheid-Gevangenschap

 2005 optocht ontzetviering
Alkmaar

foto ferrara

Big Brother

Op een nacht hebben de bomen in het Grote Bos oren gekregen. 
Rinus Kabouter en Simon Boktor zien op hun gezamenlijke ochtendwandeling de uitsteeksels het eerst. Bij Simon slaat meteen de achterdocht toe. ‘Rinus, het is hier niet pluis. Ik vermoed dat Grote Oorwurm bezig is met afluisterpraktijken, dat gaat ten koste van onze vrijheid. We zijn gek als we dat op zijn beloop laten. Laten we alle bosbewoners optrommelen en een demonstratie organiseren.’

De volgende dag heeft alles wat loopt, kruipt en vliegt zich op het open veld in het midden van het bos verzameld. Er heerst grote onrust over de oren die aan de bomen bevestigd zijn. “Wij dulden geen afluisterpraktijken” staat er op het bord dat Rinus en Simon aan de rand van het veld hebben neergezet.

Er wordt gefluisterd, gepiept en gesist over Grote Oorwurm.

Ze hebben hem geen van allen ooit gezien, maar ze weten dat hij er is en dat hij probeert de macht in het bos naar zich toe te trekken. Tot nu is er niemand de baas geweest en gaat het bosleven op vredelievende wijze zijn gang.

Men respecteert elkaar en waar nodig schieten de bewoners elkaar te hulp.

Pas nog heeft Leo Spitsmuis de bejaarde Francientje Eekhoorn helpen zoeken naar verstopte eikeltjes. Francientje raakt de laatste tijd steeds vaker de weg en eikels kwijt, maar alle bosbewoners zorgen voor haar.

Rinus klimt op een boomwortel en maant de piepende en sissende menigte tot kalmte.

‘Beste bosbewoners, zoals jullie kunnen zien zijn de bomen sinds gisteren van oren voorzien. Vermoedelijk zit Grote Oorwurm zijn geheime dienst hier achter. Als wij nu niets doen hebben we totaal geen bewegingsvrijheid meer en worden we elk moment afgeluisterd. De bladeren zullen alles wat ons aangaat doorritselen naar zijn hoofdkantoor.’

‘Wat is daar erg aan?’ krast Fred Ekster. ‘Van mij mag ie, ik heb niets te verbergen. Als je er rotzooi mee kunt voorkomen moet je dat altijd doen. 
Je weet maar nooit wat hier aan vreemd gespuis rondscharrelt en wat het in de zin heeft. Er hoeft maar een processierups neer te strijken en de eiken staan er kaalgevreten bij. Iedereen weet dat dat slecht is voor de eikeloogst, zou toch mooi zijn als je dat kunt voorkomen.’

Sjoerd Bonte Specht dient Fred van repliek. ‘Jij hebt niets te verbergen? 
Zou je het goed vinden dat Oorwurm hoort dat jij eikels van Francientje loopt te jatten en dat hij je daarvoor zou kunnen straffen? Wie weet maakt hij je vleugellam, zie je het voor je? Een ekster die niet meer van de grond komt, je zou het niet overleven.’

Opgewonden mengt Liesje Woelmuis zich in het gesprek. ‘Die oren moeten zo snel mogelijk weg. Als ze horen dat Sophie en ik een holletje delen hebben we onze langste tijd in dit bos gehad.’

Fred kraait van plezier. ‘Horen jullie dat, Liesje en Sophie zijn een setje. Verrekte lollig zo’n bijeenkomst, je hoort nog eens wat.’

Nu wordt het de Vlaamse Gaai te gortig. ‘Kun jij nou nooit eens serieus reageren, als je die oren niet ernstig vindt kras dan op. Ik wed dat mijn naam al genoeg is voor ergernis bij Grote Oorwurm, terwijl ik niet eens een Vlaming ben.’

Rinus grijpt in. ‘Met elkaar de vlooien af te vangen komen we niet van die oren af, we moeten iets bedenken om ze te verwijderen. Sjoerd kunnen jij en je maten die oren niet stuk rammen?’

‘Heb je gezien hoeveel het er zijn? Daar is geen beginnen aan. Nee, we moeten er op zijn minst met gif op.’

Klazien, de echtgenoot van Rinus, komt in het geweer.

‘Gif, ben jij gek, wat denk je wat dat doet met ons biologische moestuintje. 
En niet alleen met het tuintje, maar ook met de rest van de grond in ons bos. Trouwens alles wat op de grond leeft, loopt de kans het loodje te leggen. 
Gif is geen oplossing.’

Instemmend wordt er gepiept, gesist en geritseld. Alle torren slaan demonstratief op hun schildjes.

Voordat Rinus opnieuw het woord kan nemen klinkt er boven de hoofden van het opstandige volkje een bescheiden kuch.

De wijze uil Professor Alweet vraagt de aandacht.

‘Benieuwd wat die wijsneus heeft te orakelen.’ probeert Fred de menigte op te stoken.

Francientje, in een heldere bui, wijst hem terecht. ‘Laat die vogel zeggen wat hij op het hart heeft. In dit doorgedraaide bos heeft iedereen recht op zijn mening.’

‘Dank je wel, laat ik beginnen met een vraag. Wie van jullie heeft Grote Oorwurm ooit gezien?'

De opgewonden menigte zwijgt. ‘Niemand? Jullie laten je dus angst aanjagen door een onzichtbaar iets. Is het ooit bij jullie opgekomen dat de boosdoener in kwestie niet bestaat, maar dat hij leeft in jullie hoofden en dat jullie elkaar gek maken?’

‘Die oren komen zomaar uit de lucht vallen, die zijn niet door Big Brother Oorwurm aangebracht?’ Weer is het Fred Ekster die vindt dat hij een pesterige opmerking moet maken.

‘Amice, ik had jou wijzer geacht, kijk eens goed naar die oren.

Het zijn gewone oorzwammen, maar jullie met je angstige breintjes zien er gevaarlijke oren in. Geloof me, met zwammen is nog nooit iemand groot geworden. Je kunt er woorden mee opblazen, maar inhoudelijk bereik je niets. Vandaag of morgen of anders volgende week verschrompelen die uitsteeksels en vallen ze op de grond waarna iedereen er zijn buikje aan kan vol eten. Sommigen van jullie doen er verstandig aan de provisie voor de winter op peil te brengen.’

Om het betoog van Alweet kracht bij te zetten tikt Leo Spitsmuis tegen een laaghangend oor dat door de lichte beweging in het mos onder de boom ploft.

‘Zien jullie het nu?’ vraagt Alweet. ‘Paniek om niets, angst is een slechte raadgever.’

In de menigte gaat gejuich op, men stampt met de pootjes op de grond. 
Door de trilling vallen her en der nog meer zwammen op de bosgrond.

Het duurt niet lang voor iedereen zich op het lekkers stort.

Even dreigt er ruzie te ontstaan als Fred en Sjoerd aan hetzelfde stuk zwam staan te sjorren. De hapklare brok scheurt onder het geweld van de snavels in gelijke helften.

En zo eindigt de demonstratie in een gezellige picknick.

Alweet beziet vanuit zijn hoge zetel het stelletje ongeregeld en schudt zijn wijze kop. Hij zegt het niet hardop, maar denkt er het zijne van.

‘Bosbewoners, het zijn net mensen’

foto ferrara

Gastblog

Gedicht van Grietje Holthuis

Kun je het aan

Ik ken een man

die alles heeft

en toch ook niets.

Hij kan niet meer

gaan en staan

waarheen hij wil.

Zijn lichaam plaatst

hem in een kooi.

Hij wil naar buiten

in weer en wind,

zaaien en oogsten.

Man van het land,

zon in zijn haar.

Altijd in beweging,

voor alles een oplossing.

Geen zee te hoog.

Ik ken die man

al mijn leven lang.

Ik mis het licht in zijn ogen,

de lach op zijn gezicht.

Wie ben je als dromen

in rook opgaan.

Wie blijft er naast je

in verdriet zonder bodem.

Een graankorrel ontkiemt

en vindt de weg naar het licht.

Tegenstelling

Kaal-Begroeid
omgeving De Lutte

Twente

foto ferrara

Duurzaam installeren

Sinds vanmiddag liggen er bij de fa. Ferrara 16 zonnepanelen op het dak.

We waren er vanmorgen al vroeg voor uit de veren.

Voor ons is half acht een knap vroeg tijdstip, maar voor het plaatsen van zonnepanelen moet je wat over hebben. 
Om kwart voor acht gaat de telefoon.

Er is een belangrijk attribuut niet meegeleverd en dat moet alsnog bij de leverancier gehaald worden. ‘Het wordt 11.00 uur, is dat erg mevrouw?’

Ik kan wel zeggen dat ik niet blij mee ben dat we voor niets zo vroeg zijn opgestaan, maar daar schiet ik niets mee op.

Om kwart voor elf gaat opnieuw de telefoon en ik vrees het ergste. 
Gelukkig wordt me gegarandeerd dat de klus echt vandaag nog geklaard gaat worden en dat de monteurs om 13.00 uur zullen voorrijden.

In een tijdsbestek van goed vier uur sleutelen twee opgewekte jonge mannen buiten en binnen aan de nodige apparatuur.

Om 17.00 uur liggen de panelen strak op het dak en is de badkamer, waar de omvormer is opgehangen, weer in oude staat teruggebracht. 
Omdat de panelen, door een fout van de leverancier, pas weken later dan is afgesproken zijn geplaatst krijgen we de afgelopen zonnige periode gecompenseerd.

Een aardige service, deze druppel op een gloeiende plaat … want voor we echt gaan terugverdienen zijn we een paar jaartjes verder.

Gastblog

Het gedicht van Grietje Holthuis wordt later geplaatst.
Grietje heeft wat meer tijd nodig.