Kun je het aan
Ik ken een man
die alles heeft
en toch ook niets.
Hij kan niet meer
gaan en staan
waarheen hij wil.
Zijn lichaam plaatst
hem in een kooi.
Hij wil naar buiten
in weer en wind,
zaaien en oogsten.
Man van het land,
zon in zijn haar.
Altijd in beweging,
voor alles een oplossing.
Geen zee te hoog.
Ik ken die man
al mijn leven lang.
Ik mis het licht in zijn ogen,
de lach op zijn gezicht.
Wie ben je als dromen
in rook opgaan.
Wie blijft er naast je
in verdriet zonder bodem.
Een graankorrel ontkiemt
en vindt de weg naar het licht.
Ach wat prachtig, ik begrijp dat gemis, ik ken een vergelijkbare man !
BeantwoordenVerwijderenWat intens beschreven. En het leven is zo onvoorspelbaar.
BeantwoordenVerwijderenGrietje,
BeantwoordenVerwijderen-----------------------------------------
gekooid door het lot
lijkt levensvreugd ontnomen
licht breekt duisternis
-----------------------------------------
jeer