Tussendoortje

Gaan jullie dagen ook zo snel. Om te voorkomen dat ik voor het Alfabet van de ene foto naar de andere rol plaats ik een schrijfopdracht van het afgelopen seizoen. De opdracht was een gedicht te schrijven met wonderlijke woorden, liefst zelf bedacht. Dat laatste wilde niet erg lukken, maar de opdracht niet uitwerken was me de eer te na. 

Aglipaat

poëet zou ik willen zijn
rijmbreier van wonderlijke woorden als
kadekadollekekada
of zimpezampozompen
zodat dat men zegt ‘wataptja’
poëet van humor en van gein
dat zou ik willen zijn
rijmbreien met wonderlijke woorden als
hieperdepiep en hoeperdepoep
van klitsen en van klanders
en dat men vindt ‘sweriswadanders’
in rijmelarie hier neergeschreven
ben ik helaas niet erg bedreven
‘k ga op bovenstaand niet prat
want ’t is allemaal gejat 

Poging tot poëzie

in oneindig landschap

staan bloemen in de knop gebroken
waarom wil uit mijn brein
zo'n regel niet ontspruiten
al dagen broei ik op een vers
dat loopt, dat rijmt, dat klopt
ik lees kwatrijnen en sonnetten
probeer een limerick
ik spiek bij Holst en bij Verwey
en Annie M.G. Schmidt
wat kunnen zij wat ik niet kan
waarom lukt mij dat niet
ik denk nu na zo'n dag of zeven
de poging toch maar op te geven

Schrijfcursus: zoek een bestaand gedicht en maak er een eigen versie van.
Wat ik ook las en wat ik allemaal probeerde, het lukte niet.
Ik leverde eigen werk in. De schrijfcoach kon er wel om lachen.
Ze vond het een geslaagde poging.

Lente

Boventoon

kijvende eksters
koerende duiven
krassende kraaien
krijsende meeuwen
kwetterende mussen
klepperende ooievaars
kwebbelende spreeuwen

kwinkelerende merel
overstijgt ze in alle toonaarden

windwijzer in Bussum

foto ferrara
klik aan voor vergroten 

Huilliedje

Om te janken

om diepe treurnis in gezang
biggelt de traan over menig wang
ze hoort van liefde en gemis
over moeder die in de hemel is
ze glijdt van strand, stil en verlaten
naar  kloosters vol gehavende soldaten
naast de muur van 't oude kerkhof
valt zij snikkend in het stof
overmand door ziek en zeer
ligt zij daar stilletjes terneer
de teksten van het levenslied
bezorgen haar immens verdriet
sopranen, alten en tenoren
zij laten vrolijk van zich horen
om haar laat geen van hen een traan
zien niet het leed haar aangedaan
het levenslied brengt hen vertier
zij zingen het met veel plezier
de traan glijdt af in vrije val
en eindigt in een tranendal

Naar aanleiding van een foto van het huilende zigeunerjongetje met daaronder een gedicht van Alfred Kossmann over huilen en verdriet, was de opdracht zelf een huilliedje te schrijven.
Ik had geen zin in clichés en maakte bovenstaand.

Overdadigheid

De buurvrouw van hiernaast
die vindt het mens van nummer negen
geen sieraad voor de straat
haar schoenen zijn te hoog gehakt
ze wiebelt met haar kont
haar nagels zijn te rood gelakt
ze is te dik, ze is te blond
haar borsten zijn, net als haar billen
voor een normaal mens niet te tillen
daarbij heeft ze een foute hond
zo’n krullerug op korte pootjes
een roze strikje in de nek
en valse tandjes in de bek
de vuilnisbak wordt onverlet
door haar te vroeg op straat gezet
geen plant komt in haar tuin tot bloeien
want op kunstgras wil niks groeien
het is mij om het even
ik laat haar graag haar eigen leven
ik geef het je te doen
bij haar is ‘t gras voortdurend groen
misschien geeft zij van nummer negen
meer kleur aan onze straat
dan de buurvrouw van hiernaast

De schrijfveer van vandaag is 'Overdadigheid'
Bijgaand gedicht maakte ik vorig jaar voor schrijfcursus en lag op de plank te wachten op een geschikt moment.

Mijn oma's

Een paar weken geleden moesten we voor de schrijfcursus een gedicht maken met tegenstellingen. Ik schreef een jeugdherinnering over mijn beide oma's en besloot het hier niet te plaatsen totdat ik gisteren onderstaande foto vond. Te mooi om niet te gebruiken. De foto is gemaakt in 1943 op de trouwdag van mijn ouders. Mijn grootouders zijn hier net uit het koetsje gestapt. Je zou het niet zeggen aan haar strenge blik, maar de oma met de bril is de leukerd. Zo jammer dat ik haar maar kort heb meegemaakt.
Ze overleed toen ik negen jaar was, maar dat neemt niet weg dat ik warme herinneringen aan haar heb. De andere oma werd 90, tussen haar en mij is het nooit echt hartelijk geworden, mogelijk ook veroorzaakt doordat het huwelijk van mijn ouders uiteindelijk geen stand hield.

Mijn oma's

De oma van mijn moeders kant

verknoeit geen tijd met poetsen

zij houdt meer van gezelligheid

laat alles vallen als ik kom

De oma van mijn moeders kant

koopt kaartjes voor het circus

met ranja toe op een terras

mijn oma van mijn moeders kant

gaat altijd met me mee

ik ben naar haar vernoemd

De oma van mijn vaders kant

maakt voor zichzelf en mij geen tijd

fornuis gepoetst, het huis aan kant

het pluche kleed beschermd met plastic

De oma van mijn vaders kant

houdt niet van malle fratsen

haar ranja is ook minder zoet

alleen op zondag zonder schort

de oma van mijn vaders kant

ik ga er heen omdat het moet

Herfst

duizenden blaadjes

dwarrelend in de wind

blijven vegen tot

het laatste blaadje

zijn plekje vindt 

Wens

Ik had zo graag een fiets gewild
een hele snelle,
zo eentje met een trommelrem
en op het stuur een handeltje
om trappend te versnellen
met links daarvan een ferme bel
om luidruchtig mee te schellen
het budget stokt bij een tweedehands brik
met roestige spaken, in de ketting een tik.
wat had ik graag als een Piet Pelle
willen rijden op Gazelle

De opdracht: schrijf een gedicht over iets wat je heel graag wilde hebben en dat met iets anders werd gecompenseerd.

Waterman

nog lig je
zonder inkt
je ranke lijf
blauwzwart gemarmerd
op zacht fluweel
in je doosje

je houdt van
nijdige woorden
zinnen vol spijt
verhalen van liefde
avonturen op een
onbewoond eiland

je wacht op eerste letters
die je in sierlijk schrift
op maagdelijk papier
kunt vastleggen
voor de eeuwigheid
ga jij dat voor me doen?

De laatste opdracht voor de schrijfcursus was in twee delen.
1: Schrijf een gedicht over een pen die de eerste woorden van een verhaal nog moet schrijven.
2: Maak een verhaal over overleven op een onbewoond eiland.
Hoe is het na 5 uur, 5 weken en 5 jaar. Ik nam in het gedicht alvast een aanloop naar de tweede opdracht.
Het gedicht was meteen geschikt om hier te plaatsen. Aan het verhaal moet ik nog schaven. Als het klaar is plaats ik het in twee aflevringen.
In verband met de aangescherpte maatregelen koos ik ervoor de laatste lessen online te volgen. Eerlijk gezegd is dat toch minder leuk. In je eentje achter de laptop mis je het contact met de coach en de medecursisten. Vooral het onderlinge plezier en de inspiratie die je van  elkaar ondervindt maakt zo'n cursus tot een klein feestje. Hopelijk kunnen we in januari weer gezellig in de klas zitten.

Zomer voorbij

in ijle ochtendmist
zweven koeien
boven nat grasland
strijkt laat zonlicht
over goudgekleurde bodem
en glimmende kastanjes
als zwarte bladeren
huizen rustende spreeuwen
op kale takken
dunne regen, die geen regen is
zakt uit loodgrijze hemel
langzaam wint herfst terrein
en verliest natuur haar glans
hopend op betere tijden
houdt in mijn tuin
het laatste roosje dapper stand

foto ferrara

Soms krijgen we een poëzieopdracht

Schrijf een gedicht over de herfst
Het kostte moeite, maar het is gelukt

Aftakeling

Als
de bingoballetjes draaien
de klaverjaskaarten zijn geschud
de sjoelschijven halverwege de bak blijven steken
de advocaat met slagroom klaarstaat
de vrijwilliger iets te enthousiast
de gezelligheid opkrikt
dan weet dat ik op het laatste toneel zit
en vluchten uitgesloten is

Ode aan de poes

in glanzende vacht
met waakzame oren
spinnend tevreden in
standje niet storen

in glanzende vacht
met zichtbaar gemak
spinnend tevreden daar
hoog op het dak

 in glanzende vacht
komt zij zogezegd
spinnend tevreden op
haar pootjes terecht

 in glanzende vacht
is het haar om het even
spinnende tevreden met
meer dan één leven

foto ferrara
  

Discrete bescherming

discretie zinloos

beschermende maatregel

bittere noodzaak

foto internet

Poëzievirus

Beste poëzieliefhebbers in Blogland,

Hoe aardig het initiatief van een poëziechallenge ook lijkt te zijn, ik heb inmiddels het vijfde verzoek binnen vanuit de bloggemeenschap. 
Het zou me niet verbazen als nummer zes onderweg is. Voor mij gaat deze stille kracht niet werken. Net als jullie kom ik voor een groot deel op dezelfde adreslijst uit. We pompen elkaars adressen rond. Willen jullie mij alsjeblieft geen mail meer sturen. Ik waag de gok dat sommigen mij dit niet in dank afnemen en mij een spelbreker vinden, het zij zo. Dan maar de zwakste schakel. Deze is voor iedereen. 

Vrijheid versus virus

in vrijheid geboren

in vrijheid geleefd

in vrijheid gesommeerd

de vrijheid te beperken

Lente

lente

is het bolletje

dat zich door

stro bedekte aarde

ondanks alles

een weg baant

naar kleurrijk leven

foto ferrara

Schrijfcursus 

Naar voorbeeld van een gedicht van Lilian Zielstra voormalig stadsdichter van de stad Groningen.

Tot dusver heb ik geleerd

Dat je van tv kijken vierkante ogen krijgt een leugen bleek

dat de jeugd van tegenwoordig zeker niet slechter is dan de jeugd van toen

Dat de mode van vroeger telkens weer in de mode komt

maar wie wat bewaard heeft, het vaak niet meer kan dragen

Dat koken voor vier personen helemaal niet moeilijk blijkt te zijn

en daarna koken voor twee een kwestie van afwegen is

Dat je ‘pluk de dag’ morgen kan het anders zijn, makkelijk zegt

dat er weliswaar minder, maar altijd nog iets valt te plukken

Dat je vaker moet bedenken

dat had ik eerder moeten doen

Dat een boterham met tevredenheid

uiteindelijk tot ontevredenheid leidt

Dat menig bestseller voor een prikkie in de kringloop ligt

wat altijd nog beter is dan bij oud papier eindigen

Dat schrijven een ambacht is dat je niet even leert

Kerststol

de amandelspijs

maakt dat ik een kerststol als

zoete broodjes slik

volgens de weegschaal

geeft een te veel aan kerststol 

bittere nasmaak

Gastblog

Gedicht van Grietje Holthuis

Voor even

Ik wil graag een dik pak sneeuw.

Een zachte deken die alles bedekt

en de wereld ongerept laat lijken.

Ik weet het, als de dooi invalt,

dan zwoeg ik weer door de prut.

en wordt al dat wit grijs en grauw

Maar toch. Straks is het kerst.

Het feest van licht en vrede.

Ik hoop op dwarrelende sneeuwvlokken

Voor even

Lieve Lezers,

Met dit gedicht neem ik afscheid van jullie als vaste gast van het blog van Ferrara. Fijn dat jullie me de afgelopen tijd gevolgd hebben en dank voor jullie reacties. Het ga jullie goed.

Hartelijke Groeten,

Grietje

Overhemd

na ontelbare omwentelingen
opgepropt met soortgenoten
strijkt weldadige warmte
de plooien glad

meneer is
weer het heertje

Gastblog

Gedicht van Grietje Holthuis

Zichtbaar verborgen

Je kijkt me aan en zegt:

“Ik zie de littekens in je ogen.”

Je ziet mij, de ongeziene.

Achter die tekens

verbergt zich

een verward kind

dat klopt op deuren

die niet opengaan.

Ze heeft geen zakdoek

voor tranen die

niet gehuild worden.

Onder die tekens

schuilt een kind

dat verlangt naar

zachte woorden,

een aanraking

die haar vertelt

dat ze niet iemand

anders hoeft te zijn.

Ik kijk naar buiten en zie

een scheefgegroeide boom.

De takken zoeken de hemel.