Gevelstenen alom

De website besteedt aandacht aan de inhuldiging morgen
Thema "Kroning"
klik op het schrijfveertje rechts op de pagina

Tegenstelling

Mijn-Jouw

handjeklap bij de kaashandel

foto ferrara

Prijzen/geprezen worden

De

atleet die

veel prijzen wint

wordt om zijn prestaties

geprezen

Schrijfcursus vervolg

Uit onderstaand rijtje moesten de cursisten zich een personage kiezen.
koffiejuffrouw
kantoorklerk
luiwammes
jogger
paardenfokker
De opdracht was: schets het uiterlijk, geef je personage een geschiedenis, manieren van doen en laat een beeld telkens terugkomen.
Ik koos de paardenfokker.
De zin over het roggebrood heb ik ingepast na het commentaar van de schrijfcoach.
Haar commentaar is ook nu weer in geel.
De suggestie aan het eind van het stuk heb ik nog niet overgenomen. Joost van Wijk bestaat namelijk voor een deel en is een aardige vent, ik krijg het niet voor elkaar om hem zijn personeel of hond te laten kleineren.
Er is dus nog veel te leren in de schrijverij want dat mijn voorbeeld een aardige vent is zou geen rol moeten spelen.

De volgende en laatste keer is een paar schoenen aan het woord.
Ik heb niet alles geplaatst, enkele verhalen waren te persoonlijk.

Raspaardje

Joost van Wijk is eigenaar van een stoeterij. Hij is klein van postuur maar de strakke rijbroek en de bijbehorende laarzen geven hem toch het aanzien van een paardenman.

Als hij zich tussen de paarden begeeft en zijn stemgeluid verheft, spitsen de viervoeters

hun oren. Zo maakt Joost van Wijk, die last heeft van zijn geringe lengte, zich groter dan hij eigenlijk is.

Die houding zou niet nodig moeten zijn want in deze wereld is Joost in de loop der jaren een autoriteit geworden.

Opgegroeid als jongste zoon in een boerengezin krijgt Joost al vroeg met paarden te maken.

Hij heeft als kleine jongen diep ontzag voor het trekpaard van zijn vader. Zijn oudere broer rijdt zonder zadel op het beest terwijl het voor de hooiwagen loopt. Hij plaagt vanaf die hoogte zijn broertje graag een beetje. Hoe? laat zien ‘He knul, je zou wat meer roggebrood moeten eten, daar groei je van.’

Voor Joost in zijn blauwe overall en op gele klompjes legt dat een extra accent op zijn lengte. En laat deze zin dan uit het voorval blijken.

Op school vergaat het hem niet veel beter. In de klas moet hij op de eerste rij zitten om de meester en het bord goed te kunnen zien. Het weerhoudt hem van spieken en stiekem kattenkwaad uithalen. Hij gedraagt zich als het braafste jongetje van de klas.

Op de middelbare landbouwschool blijkt hij één van de betere leerlingen te zijn en daar groeit Joost behoorlijk van. Leuk!  Het studeren gaat hem makkelijk af, hij haalt hoge cijfers en is altijd bereid zijn studiegenoten te helpen. Zo leert hij geleidelijk aan, door de waardering die hij ondervindt, dat respect niet in lichaamslengte zit. Hij neemt steeds meer een zelfverzekerde houding aan. Mooi!

Als hij de kans krijgt paardrijlessen te nemen in de manege in de buurt, is hij daar regelmatig te vinden. Joost blijkt talent te hebben en hij besluit van de paardenwereld zijn beroep te maken.

In korte tijd haalt hij alle diploma’s die nodig zijn om een manege te kunnen leiden. Daarnaast stort zich vol overgave op zijn lust en zijn leven, lesgeven. Joost kan op deze manier, als strenge leermeester, zijn gezag laten gelden. Hij zet de paarden en hun ruiters naar zijn hand. Wie van Joost les krijgt leert paardrijden.

Als hij de manege kon overnemen lijkt zijn geluk compleet. Toch knaagt diep in Joost nog altijd het gevoel van de kleine man en de drang tot meer presteren blijft hem achtervolgen.

Wanneer hij de gelegenheid krijgt een hengst van het Friese Stamboekras te kopen aarzelt hij niet lang om tot die aanschaf over te gaan. Hij traint net zo lang met het dier tot ruiter en paard een perfecte combinatie in de dressuur vormen en schrijft in voor alle wedstrijden die er in de regio georganiseerd worden.

Joost vult zijn prijzenkast en zijn imago aan. Hij dwingt respect af in zijn prachtige kostuum, zwart jasje, spierwitte plastron en dito broek. Kijk hem fier hoog? in het zadel zitten op zijn krachtige paard.

Iedere wedstrijdganger weet, als Joost van Wijk en Hero in de ring komen gaan zij met de eer strijken.

Er is veel belangstelling voor zijn paard vanuit de fokkerij, maar Joost is niet van plan Hero te verkopen. Hij heeft genoeg verstand van paarden en van alles wat daarbij komt kijken dat hij besluit naast de manege een eigen fokstal te beginnen. Ook bij deze werkzaamheden houdt de kleine man hem gezelschap. Vaak heeft hij het gevoel dat een koper denkt een loopje met hem te kunnen nemen. Dat zorgt ervoor dat hij tijdens de handel niet over één nacht ijs gaat.
Het ferme handjeklap krijgt hij steeds beter onder de knie.

De handelaren daarentegen laten elkaar weten dat je met Joost van Wijk heel goed zaken kunt doen.

Hij is een man met veel aanzien geworden. Jammer dat hij dat zelf niet ziet. Mooi!

Mooi van toon en taal. Ik ben overtuigd dat Joost aanzien heeft en tot grote hoogte gestegen is, maar waar uit zijn kleinheid zich in? Het kleineren van knechten? Het onder de duim houden van zijn hond? Op zijn tenen wippen om groter te lijken?

Geef zijn kwetsbaarheid een beeld.

Tegenstelling

Berg - Dal

Bodensee

foto ferrara

Schrijfcursus

Zoals beloofd het verhaal van de muur en de fiets.

Het gegeven is een oude brokkelige muur er staat een fiets tegenaan.

Op een dag heeft de muur genoeg van het uitzicht en besluit op te breken en te verhuizen.

De fiets besluit mee te gaan. De opdracht is: Beschrijf hun tocht.

Ik plaats het stuk inclusief commentaar en voorbeeldzinnen die de schrijfcoach aangaf in geel

Onafscheidelijk

Op een dag heeft de oude muur schoon genoeg van het uitzicht bovenaan de heuvel. Maak levend: De oude muur zucht. De dennen, de daken, de eekhoorns. Hij kent ze al zolang hij op de heuvel staat. Hij besluit zichzelf af te breken en naar het dal te verhuizen. Hij begint met de meest zwakke exemplaren van zijn stenen van zich af te schudden. Dat geldt ook voor dit stuk. Je vertelt de vertoning: Hij verlangt naar de velden en verte die hij ooit zag, het ongerepte gras dat in elk seizoen een eigen kleur aannam. Hij zucht nogmaals. Cement brokkelt uit zijn oude voegen. Het lijkt wel of hij losstaat. Het lijkt wel of de oude stenen aan zijn voet meewerken. Voorzichtig schudt de muur heen en weer enz.

Ze liggen in brokstukken in het gras.  Een enkele nog gaaf maar de meesten brokkelig en geschonden door weer en wind.

De fiets, die vaak dagen achtereen tegen de oude verweerde muur leunt, ziet de bezigheden met zorg aan. Mooi!

Hij beseft dat hij zijn rustplek aan het verliezen is en overdenkt het alternatief van liggen in het gras. De ervaring heeft hem geleerd dat deze houding verre van comfortabel is en de roest snel zal toenemen op zijn toch al niet zo glanzende frame.

Meeverhuizen is de enige oplossing. Hij biedt de muur aan de losse stenen op de bagagedrager te vervoeren. Gaaf. De muur neemt het aanbod graag aan, zo zal zijn verhuizing sneller tot stand komen. Prachtige ideeën, fraaie beelden!

Vol goede moed begint de fiets de eerste lading stenen weg te brengen. Het blijkt een lastiger karwei dan hij had gedacht. Halverwege de heuvel rolt de fiets om en verliest zijn kostbare vracht. De stenen rollen met veel geraas de heuvel af en lopen nog meer schade op dan ze al hadden.

De muur moppert dat hij op deze manier geen nieuw bestaan kan opbouwen als er zoveel stenen verloren gaan.Goed!

De tweede lading komt heel aan en de fiets maakt een stapeltje naast de bank langs het voetpad. Zelf leunt hij even tegen de bank om uit te rusten.

Boven hem heeft de muur een nieuwe stapel afgelegd en maant de fiets tot spoed want hij wil voor donker op de helft zijn met de afbraak. Krakend in zijn oude frame klimt de fiets de heuvel op.

Als hij met de vierde lading beneden komt zit er een man op de bank die nieuwsgierig het gezwoeg van het tweetal zit te bekijken.

“Wat doen jullie toch?” wil hij weten. De fiets vertelt dat de muur wil verhuizen en dat hij daar graag bij helpt omdat hij zijn leunplek niet wil verliezen. Zijn standaard is verroest dus zelfstandig kan hij niet meer staan. Het voelt zo veilig en vertrouwd tegen de oude muur.

“Oh, je helpt uit eigen belang,” zegt de man.

“Eigenlijk wel, want als de muur eenmaal beneden staat, hoef ik de heuvel niet meer op te fietsen.”

“Zal ik jullie helpen? Mijn vrachtwagen staat verderop, ik zit hier mijn tijd te verdoen omdat ik moet pauzeren.”

De volgende rit, heuvelopwaarts, maakt de fiets achter in de laadbak. Mooie sprong in de tijd, van beeld naar beeld!

De muur heeft het gesprek dat zich beneden afspeelde ongeduldig aanschouwd, maar met de komst van de vrachtwagen, begrijpt hij meteen de bedoeling.

Met het speciale liftje dat achter de laadbak hangt wordt hij, of liever gezegd wat er nog van hem rest, in de bak gehesen. Heel langzaam rijdt de man zijn vrachtwagen de heuvel af om te voorkomen dat de muur nog verder afbrokkelt. De fiets volgt op gepaste afstand, klaar om eventuele vallende stenen op te rapen. Gaaf beeld, mooi afgehecht!

Eenmaal aan de voet van de heuvel vraagt de chauffeur of de muur al over een nieuwe plek heeft nagedacht.

“Ja, zet mij maar af daar in die flauwe bocht, dat lijkt me een heerlijke plek voor de wederopbouw. Daar kan ik iedereen aan zien komen en zien ze mij ook eindelijk staan. Bovenop de heuvel viel ik toch minder op.”

Onderweg pikken ze de stenen op die naast de bank staan opgestapeld en klimt de fiets voor het laatste stukje in de laadbak.

“Wat vind jij van die plek?”, vraagt de muur. “Ik vind alles best”, zegt de fiets.

“Ik ben blij dat ik straks weer tegen je aan kan staan, zonder dat ik daarvoor de heuvel op moet fietsen.” 

De muur en de fiets staan nu alweer geruime tijd samen in de bocht uit te kijken. De muur heeft wel wat stenen verloren, maar voor de fiets is nog voldoende ruimte.

Soms komt er een vrachtwagen voorbij.  De chauffeur groet met de claxon. Mooi slot, goed afgehecht 

Goed gedaan. Je trekt je verhaallijn door, je hecht deze hier en daar goed af. 

Je zou nog iets meer kunnen vertonen en minder vertellen. Een film maken in het hoofd van de lezer! Dus actief formuleren.

Maar, petje af voor de verbindingen in de verhaallijn!


Volgende keer over een paardenfokker

Op en Rond de Deur

Portugese deuren
klik op de deurklink
rechts op de pagina

Geen geduld hebben

Discussie in de Keukenhof waar, zo leek het, zaterdag meer publiek dan bloei was te zien.

Ze hebben het nog zo gezegd, die andere blauwe hyacinten.

“Je moet nog wat geduld hebben met uitkomen, het is nog geen tijd.

De zon moet eerst een beetje meer schijnen.”

“Het publiek wat nu al langs onze perken trekt, komt voor bloei dus ik ga mijn best doen.

Je kunt al die buitenlanders die met bussen zijn aangevoerd toch niet teleurstellen.”

“Zelf weten wie het eerst komt is ook het eerst uitgebloeid, niet zeuren als wij straks in volle bloei staan en iedereen een foto van ons wil, dan sta jij er verpieterd bij.”

“Nou kijk eens er is een toeschouwer die het verschil opmerkt, sta ik hier toch niet voor niets mooi te zijn.”

"Ja, je hebt van die lui die zien overal iets bijzonders in."

foto ferrara

Spirituele ervaringen

Als je de bedevaartsplaats Fátima binnenrijdt zie je het beeld van de drie herderskinderen, waaraan Maria ooit is verschenen, op de rotonde staan. De plaats waar ze zijn neergezet is weinig spiritueel.

Om te zien is het een lief groepje met dat ene schaapje in hun kielzog. 

Op het gigantische plein voor de basiliek van Fátima is een speciaal pad aangelegd waar je op je knieën boete kunt doen. Ik hoop voor de vrouwen die ik tijdens hun gang heb geobserveerd dat ze een spirituele ervaring hebben gehad. De man die met zijn tablet opnames voor het thuisfront maakte deed dat in elk geval weinig geïnspireerd. 

De scholieren op schoolreis dachten er een geintje van te maken, maar werden snel door hun begeleider tot de orde geroepen.

Op het terrein grenzend aan de basiliek heeft de commercie toegeslagen. 

Fátima, je wilt het gezien hebben en bent daarna een ervaring rijker.

Tegenstelling

Vrij-Bezet

Duitsland strandstoelen op het eiland Rügen

foto ferrara

Gezondheidswinkel

Rare benaming voor een winkel.

Gezondheid is niet te koop.

Ziekte trouwens ook niet.

In een gezondheidswinkel koop je producten om je gezondheid op peil te houden of te ondersteunen.

Persoonlijk kom ik er niet vaak, behalve als mijn vriendin die een glutenallergie heeft, komt eten.

Dan ben ik maar wat blij met die winkel. En toch koop ik er geen gezondheid, maar producten die ervoor zorgen dat mijn vriendin niet ziek wordt van het eten dat ik haar voorschotel. In die zin vind ik een dergelijke winkel een uitkomst.

Maar al die pillen en poeiers die er staan voor de gezondheid daar vraag ik me toch van af of een gezond mens, die normaal eet, ze nodig heeft. Zolang je in een gezondheidswinkel maaltijdvervangers kunt kopen om af te slanken dan heb ik toch mijn twijfels over de gezondheid die ze aanbieden. En de prijzen op de potjes vitaminen en supplementen liegen er niet om.

Gezond voor de inkomsten van de fabrikanten. Booming business.

Schrijfcursus

Ik heb beloofd dat ik af en toe verslag zal doen van de schrijfcursus.

Een opdracht was: Schrijf een verhaal over je lievelingsspeelgoed waarbij je een verband maakt tussen: aanspreken speelgoed, beelden speelgoed, spelen (actie) en het nu.

Wat zou je nu tegen je speelgoed willen zeggen.

Door mijn vakantie raakte ik in tijdnood om deze opdracht goed uit te werken en koos ervoor een oud verhaal te gebruiken. Uiteraard heb ik geprobeerd de genoemde elementen te verwerken.

Wie denkt dat ik met rolschaatsen in herhaling val, die heeft voor een groot gedeelte gelijk.

Ik plaats het verhaal inclusief (in geel) commentaar van de schrijfcoach dat tijdens de les is besproken.

Over spreektaal zei ze nog dat dit, in geval van een column, is toegestaan.

Wie wil vergelijken, kijk onder het label herinneringen april 2011.

Rolschaatsen.

Als kind was ik gek van (spreektaal) rolschaatsen. Er was nog niet veel autoverkeer zodat je die tak van sport op straat kon beoefenen. In ons dorp was de stationsweg de favoriete plek. Daar lag mooi asfalt en er was een lichte helling waarvan je kon uitrollen. Mooi, plaats en tijd is helder

Mijn rolschaatsen kreeg ik van Oma en ik herinner me dat ik niet bereid was een dag te wachten om die felbegeerde dingen in de stad te gaan kopen. Ze werden dus aangeschaft in de plaatselijke ijzerhandel die alleen het merk Gloria verkocht.

Mijn oudere broer, die van Oma rolschaatsen van het merk Hudora had gekregen, vond dat ik op minderwaardig materiaal zou rijden en begreep niets van mijn ongeduld.

Mij deerde het niet. Ik wilde rolschaatsen en wel meteen. Ik was helemaal in de Gloria met mijn aanwinst. Leuk Voor het sleuteltje waarmee je de beugeltjes om de neuzen van je schoenen moest vastdraaien had ik een koordje gehaakt zodat ik het, tijdens het rolschaatsen, om mijn nek kon hangen. Er bestonden toen nog geen spijkerbroeken met een overvloed aan zakken.

Als het even kon was ik met vriendin Anneke op de stationsweg te vinden. We draaiden rondjes, deden beentje over in de bochten en rolden voor en achteruit. Van sprongen en pirouettes bleven we dromen.

De overgang naar de middelbare school was reden om de rolschaatsen, met enige weemoed, aan de wilgen te hangen.

Enkele jaren geleden, met (toen ik met vakantie was, of tijdens mijn vakantie) vakantie in Californië, raakte ik opnieuw in de ban van die sport.

Langs het strand van Redondo Beach liep een asfaltpad waarop het een drukte van belang was met rolschaatsers. Ik kreeg dat beeld niet meer uit mijn hoofd en besloot bij thuiskomst rolschaatsen te kopen. Dit keer waren het hele chique met rubberwielen, leren schoenen en om tot stilstand te komen, een stop onder de neuzen.

Als een kind zo blij toog ik met mijn aankoop huiswaarts. Op de plavuizen in de gang en de keuken probeerde ik, met behulp van trapleuning en aanrecht, overeind te blijven. Dat lukte aardig.

Maar waar vind je glad terrein met dergelijke hulpmiddelen. En nog belangrijker, waar zet ik mijn eerste streken zonder publiek. Op het industrieterrein in de buurt oefende ik enkele avonden en geleidelijk aan ging het steeds beter. Zelfs de bochten begonnen goed te gaan en ik zag me al tochten maken in de polder. Ik sprak mezelf en mijn rolschaatsen bemoedigend toe. Wij zouden samen een sportief duo vormen en al schaatsend zou me de gang naar de sportschool bespaard blijven.

Helaas heeft het niet zo mogen zijn. Blijkbaar stond ik toch niet stevig genoeg op de wielen want een val maakte een vroegtijdig einde aan de vriendschap die ik dacht te sluiten.

Beschadigde enkelbanden lieten me dagen kreupelen, brachten de lachers op mijn hand en scheurden mijn zelfvertrouwen aan flarden. De bedrijfsarts sprak zijn verbazing uit: ”Wie stapt er op uw leeftijd nog op rolschaatsen?”  De opmerking schoot me, toch al gefrustreerd, in het verkeerde keelgat en ik antwoordde: “Ik zie ze ouder op skeelers in de polder, wat is het verschil?”

Tja, daar kon de man niets op zeggen. punt achter polder, dit zegt genoeg, rest weglaten

 

“Mijn mooie rolschaatsen, waar ik zo trots op was, ik stopte jullie terug in de doos en jullie liggen op de zolder stilletjes te wachten tot mijn kleindochter haar knalroze rolschaatsen kan omruilen als ze

schoenmaat 39 heeft.”

Een mooi verhaal, het is eigenlijk meer een column, met een kwinkslag en een knipoog.

Een lang uitgerekte anekdote die je vertelt. Goed gedaan.

Volgende keer over een oude muur en een fiets die samen gaan verhuizen.

Boeken

Vraag 13: In hoeverre mag je rekening houden met de persoon van de auteur bij het lezen van zijn/haar fictie.

Moeilijke vraag.

Ik weet niet of het mag of moet.

De danscarrière van Arthur Japin zal ongetwijfeld geholpen hebben bij het schrijven van “Vaslav”, maar zelf heb ik geen verstand van ballet dus bij het lezen van dat prachtige boek heeft het voor mij niet uitgemaakt. En bij een “Schitterend gebrek” zal het liefdesleven van Japin mogelijk een rol hebben gespeeld. Het heeft mij niet beziggehouden.

En zo kan ik nog wel een handvol schrijvers opnoemen waar ik weinig van afweet, maar die ik wel graag lees. Natuurlijk zal een schrijver uit eigen ervaring putten, wie doet dat niet? Of het verhaal boeiend is geschreven is voor mij van meer belang. Ik heb mateloos bewondering voor de research die schrijvers doen voor ze zich aan een boek zetten.
Maar dat is een ander onderwerp.

Babbelen en keuvelen

In een buitenwijk van Porto was ze op weg naar de markthal om het product uit haar moestuin te verkopen. Ze kwam een oude kennis tegen. De dames hadden elkaar veel te vertellen.

Dat er een foto werd gemaakt hebben ze niet eens gemerkt.
Wat vooral opviel was het contrast in de kleding.

foto ferrara

De Quinta

De Ouinta is in Portugal een wijnlandhuis met de nodige bijgebouwen, waaronder de adega (wijnkelder)  waarin de druiven worden bewerkt en het sap jaren in vaten ligt te rusten om tot heerlijke wijn of port te komen.

Sommige bijgebouwen bieden onderdak aan personeel.

De Quinta zelf ligt vaak hoog en middenin de wijngaard. Hoeveel van die boerderijen nog echt als woonhuis worden gebruikt kan ik niet zeggen.

In de Dourovallei bijvoorbeeld is een aantal wijngaarden niet meer in particuliere handen.

Elders zijn de wijngaarden verdwenen, maar bestaan de gebouwen nog.

Overal in Portugal bevinden zich Nederlanders die de stap hebben gewaagd een Quinta te kopen of te pachten. Ze hebben deze, met bijbehorende grond, tot toeristisch onderkomen omgebouwd.

Dit varieert van kamperen tot Bed en Breakfast en verhuren van appartementen en huisjes.

Bij sommigen is het mogelijk te dineren inclusief wijn en portproeverij. 

Tijdens onze reizen door Portugal hebben we veel gebruik gemaakt van Quinta’s.

Wie mijn Chriscyclus tijdens het schrijven voor de Top 2000 van 2012 heeft gevolgd zal begrijpen waarom ik hem, met zijn gewonnen geld, op de Quinta van Jacintha liet eindigen.

Bijgaande foto’s tonen een adega die nog in bedrijf is, maar waar de Quinta wordt verhuurd en

een bijgebouw dat omgebouwd is tot appartementen.

De foto’s zijn op verschillende locaties gemaakt.

Wie meer wil weten. Google op Quinta Portugal.

Tegenstelling

Rood-Groen

uithangteken in Venetië

foto ferrara

Op en Rond de Deur

Kloppers in Portugal
klik voor het blog
op de deurklink rechts op de pagina

Even wennen

Terug van een fantastische rondreis door het Noorden van Portugal.

Ondanks het feit dat het weer niet erg wilde meewerken zijn we reuze tevreden.

De vakantiewas hangt gestreken in de kast.

De voorraad levensmiddelen is aangevuld.

Twee uur schrijfcursus achter de kiezen.

Echtgenoot druk met foto’s bewerken voor het fotoboekje.

Zelf heb ik al mooie kloppers uitgezocht voor Op en Rond de Deur, die plaatjes moet ik nog bewerken.

Rest het oppakken van het schrijven.

Hierbij zijn de eerste regels weer geproduceerd.

 De Quinta waar we enkele dagen 

onderdak hadden

en het uitzicht 

foto's ferrara