Schrijfcursus

Zoals beloofd het verhaal van de muur en de fiets.

Het gegeven is een oude brokkelige muur er staat een fiets tegenaan.

Op een dag heeft de muur genoeg van het uitzicht en besluit op te breken en te verhuizen.

De fiets besluit mee te gaan. De opdracht is: Beschrijf hun tocht.

Ik plaats het stuk inclusief commentaar en voorbeeldzinnen die de schrijfcoach aangaf in geel

Onafscheidelijk

Op een dag heeft de oude muur schoon genoeg van het uitzicht bovenaan de heuvel. Maak levend: De oude muur zucht. De dennen, de daken, de eekhoorns. Hij kent ze al zolang hij op de heuvel staat. Hij besluit zichzelf af te breken en naar het dal te verhuizen. Hij begint met de meest zwakke exemplaren van zijn stenen van zich af te schudden. Dat geldt ook voor dit stuk. Je vertelt de vertoning: Hij verlangt naar de velden en verte die hij ooit zag, het ongerepte gras dat in elk seizoen een eigen kleur aannam. Hij zucht nogmaals. Cement brokkelt uit zijn oude voegen. Het lijkt wel of hij losstaat. Het lijkt wel of de oude stenen aan zijn voet meewerken. Voorzichtig schudt de muur heen en weer enz.

Ze liggen in brokstukken in het gras.  Een enkele nog gaaf maar de meesten brokkelig en geschonden door weer en wind.

De fiets, die vaak dagen achtereen tegen de oude verweerde muur leunt, ziet de bezigheden met zorg aan. Mooi!

Hij beseft dat hij zijn rustplek aan het verliezen is en overdenkt het alternatief van liggen in het gras. De ervaring heeft hem geleerd dat deze houding verre van comfortabel is en de roest snel zal toenemen op zijn toch al niet zo glanzende frame.

Meeverhuizen is de enige oplossing. Hij biedt de muur aan de losse stenen op de bagagedrager te vervoeren. Gaaf. De muur neemt het aanbod graag aan, zo zal zijn verhuizing sneller tot stand komen. Prachtige ideeën, fraaie beelden!

Vol goede moed begint de fiets de eerste lading stenen weg te brengen. Het blijkt een lastiger karwei dan hij had gedacht. Halverwege de heuvel rolt de fiets om en verliest zijn kostbare vracht. De stenen rollen met veel geraas de heuvel af en lopen nog meer schade op dan ze al hadden.

De muur moppert dat hij op deze manier geen nieuw bestaan kan opbouwen als er zoveel stenen verloren gaan.Goed!

De tweede lading komt heel aan en de fiets maakt een stapeltje naast de bank langs het voetpad. Zelf leunt hij even tegen de bank om uit te rusten.

Boven hem heeft de muur een nieuwe stapel afgelegd en maant de fiets tot spoed want hij wil voor donker op de helft zijn met de afbraak. Krakend in zijn oude frame klimt de fiets de heuvel op.

Als hij met de vierde lading beneden komt zit er een man op de bank die nieuwsgierig het gezwoeg van het tweetal zit te bekijken.

“Wat doen jullie toch?” wil hij weten. De fiets vertelt dat de muur wil verhuizen en dat hij daar graag bij helpt omdat hij zijn leunplek niet wil verliezen. Zijn standaard is verroest dus zelfstandig kan hij niet meer staan. Het voelt zo veilig en vertrouwd tegen de oude muur.

“Oh, je helpt uit eigen belang,” zegt de man.

“Eigenlijk wel, want als de muur eenmaal beneden staat, hoef ik de heuvel niet meer op te fietsen.”

“Zal ik jullie helpen? Mijn vrachtwagen staat verderop, ik zit hier mijn tijd te verdoen omdat ik moet pauzeren.”

De volgende rit, heuvelopwaarts, maakt de fiets achter in de laadbak. Mooie sprong in de tijd, van beeld naar beeld!

De muur heeft het gesprek dat zich beneden afspeelde ongeduldig aanschouwd, maar met de komst van de vrachtwagen, begrijpt hij meteen de bedoeling.

Met het speciale liftje dat achter de laadbak hangt wordt hij, of liever gezegd wat er nog van hem rest, in de bak gehesen. Heel langzaam rijdt de man zijn vrachtwagen de heuvel af om te voorkomen dat de muur nog verder afbrokkelt. De fiets volgt op gepaste afstand, klaar om eventuele vallende stenen op te rapen. Gaaf beeld, mooi afgehecht!

Eenmaal aan de voet van de heuvel vraagt de chauffeur of de muur al over een nieuwe plek heeft nagedacht.

“Ja, zet mij maar af daar in die flauwe bocht, dat lijkt me een heerlijke plek voor de wederopbouw. Daar kan ik iedereen aan zien komen en zien ze mij ook eindelijk staan. Bovenop de heuvel viel ik toch minder op.”

Onderweg pikken ze de stenen op die naast de bank staan opgestapeld en klimt de fiets voor het laatste stukje in de laadbak.

“Wat vind jij van die plek?”, vraagt de muur. “Ik vind alles best”, zegt de fiets.

“Ik ben blij dat ik straks weer tegen je aan kan staan, zonder dat ik daarvoor de heuvel op moet fietsen.” 

De muur en de fiets staan nu alweer geruime tijd samen in de bocht uit te kijken. De muur heeft wel wat stenen verloren, maar voor de fiets is nog voldoende ruimte.

Soms komt er een vrachtwagen voorbij.  De chauffeur groet met de claxon. Mooi slot, goed afgehecht 

Goed gedaan. Je trekt je verhaallijn door, je hecht deze hier en daar goed af. 

Je zou nog iets meer kunnen vertonen en minder vertellen. Een film maken in het hoofd van de lezer! Dus actief formuleren.

Maar, petje af voor de verbindingen in de verhaallijn!


Volgende keer over een paardenfokker