Terugblik

Mokkend stamp ik de trap op naar mijn slaapkamer die nog in oude staat is en zoek wat kleren uit.
Smalend herhaal ik mijn moeder’s woorden: ‘Trek iets gezelligs aan.’
Als ik beneden kom staat de pot thee op tafel en is mijn moeder bezig het scrabblebord in stelling te brengen.

‘Zo te horen aan je stampen ben je niet tevreden met mijn antwoord.’
‘Nee natuurlijk niet, jij hebt makkelijk praten.
Jij hoeft niet voor zes uur je bed uit om flesjes warm te maken en tien boterhammen in kleine blokjes te snijden om ze daarna aan slaperige kleuters te voeren die nergens zin in hebben. Jij hoeft niet bij zuster de Vries op het matje te komen.’
‘Lieverd, die kinderen zijn ziek. En als jij een fout hebt begaan heeft die hoofdzuster alle recht van spreken. Van fouten leer je.’
‘Ja dat weet ik ook wel, maar het werk op deze afdeling ligt me nou eenmaal niet. Ik ben geen liefhebber van kindergeneeskunde. Ik werk liever met volwassen zieken.’
‘Daar kunnen die kinderen niks aan doen en die stage hoort nu eenmaal bij je opleiding. Je bijt maar door die zure appel heen. Ik zeg het nog een keer.
Je leert hoe dan ook een vak waarmee je jezelf kunt onderhouden.’

Terwijl ik met trage bewegingen zeven letters op het plankje zet, schenkt mijn moeder een kop thee voor me in.
Ook dat nog, ik heb bij de eerste ronde de Q al voor mijn neus. De U zal zoals gewoonlijk wel weer op zich laten wachten. Ook bij scrabble is vandaag geen winst te behalen.
Ik graai nog een keer in het zakje met letters, wie het dichst bij de A is mag beginnen. ‘Ik heb de B en jij?’
‘De U, jij begint.’ zegt mijn tegenstander. Beide letters gaan terug in het zakje.
Ik schuif wat met de blokjes en leg midden op het bord het woord droom.
De Q en de F hou ik over.
In de verte hoor ik vaag de stem van mijn moeder zeggen: ‘Twee keer letter en twee keer woordwaarde dat is 20 punten.’ Ik reik naar het zakje met letters.
Het ligt niet meer op tafel. Mijn hand maait de rinkelende wekker van het tafeltje naast mijn bed.

Voor de duidelijkheid. Ik heb dit verhaal, dat volledig op waarheid berust, als droom beschreven. Ik haalde in 1970 mijn diploma verpleegkunde met een 7 voor kindergeneeskunde. Het was het laagste cijfer op de eindlijst.
Het blauwe kruisje staat voor een opleiding in de psychiatrie die ik in de jaren 80 afrondde. En ja mijn moeder had gelijk. 

Terugblik

Ik sta op de stoep van het ouderlijk huis waar ik een deel van mijn puberteit heb doorgebracht. De voordeur staat op een kier. Met mijn voet duw ik de deur verder open. In de smalle gang hangt mijn groene jagersjas aan de kapstok.
In de kledingkast op de kleine kamer in het zusterhuis waar ik woon is geen plek voor mijn hele garderobe. Ik voel weer de steek van jaloezie.
Mijn vriendin had een originele loden jas, maar die kon mijn moeder zich niet permitteren dus kreeg ik een namaak. Ik kijk voorbij de kapstok, de deur naar de woonkamer staat open, daar zit mijn moeder aan de ronde eettafel.
Haar donkere haar met natuurlijke grijze strepen ligt in een knot op haar achterhoofd. In haar voorhoofd staan diepe denkrimpels. Vanuit de asbak op tafel kringelt de rook van een sigaret. Mijn moeder wijdt al haar aandacht aan een moeilijk cryptogram. Ze merkt niet dat ik stilletjes tegenover haar ga zitten. Pas als ze een trek van haar sigaret neemt ziet ze me.
‘Wat doe jij hier? Je hebt je uniform nog aan, ik dacht dat jullie daarin niet de straat op mochten. Laat ze er maar niet achter komen dat je in dat blauwe jurkje in de trein hebt gezeten. Wat maakt dat je hier zit, zo te zien kom je niet voor de gezelligheid, je hebt gehuild.’ Ze legt het cryptogram opzij.

Ik slik de opkomende tranen weg. ‘Ik heb weer mot gehad met de hoofdzuster, dat mens heeft de pik op me, ik kan geen goed bij haar doen.
De kinderafdeling is al niet fijn om te werken, niks voor mij al dat jengelende grut, maar dat mens maakt het echt tot een hel. Gisteravond een late dienst gedaan en zij laat mij vandaag weer opdraven in de vroege dienst van zes uur. Volgens mij mag dat niet eens, maar dat zal haar een zorg zijn, als het dienstrooster maar klopt. Ik moet de flesjes voeding voor de baby’s maken en laat met mijn slaperige hoofd de melk aanbranden met gevolg dat de voedingsschema’s in de war liggen en voor twee baby’s met een streng dieet is dat niet goed. De collega in de nachtdienst moet dat overdragen aan de dagdienst, nou en toen kookte zuster De Vries over. Ik zit binnen de kortste keren bij die draak voor het bureau en krijg ze uitgemeten.
Ik ben onverantwoord bezig geweest en opgeteld bij een urineproef die ik bijna heb laten mislukken ben ik geen knip voor de neus waard. Als ik mijn leven niet beter kan ik op een vette onvoldoende rekenen. Ik krijg niet de kans me te verdedigen. Ze knikt met haar hoofd naar de deur en zegt;  ‘Je kunt gaan, laat het niet nog eens gebeuren.’
‘Ik ben het zat, ik stop met die opleiding en ga wat anders doen.’

Mijn moeder zegt niets, steekt een nieuwe sigaret op en schuift het pakje in mijn richting. Als ze een lucifer bij mijn sigaret houdt zegt ze; ‘Ik vind dat je er een te groot drama van maakt. Je mag hier elke dag komen uitrazen als zuster De Vries je weer eens te grazen neemt, ik wil zelfs het treinkaartje wel betalen, maar je stopt in geen geval. Zo heb ik je niet opgevoed. Bij de minste tegenslag de bijl erbij neergooien, je lijkt je vader wel. Die was ook goed voor twaalf ambachten en dertien ongelukken. Nee, dame je maakt die opleiding af. Die stage op de kinderafdeling duurt een paar maanden, je doet je best maar. Je leert een vak zodat je voor jezelf kunt zorgen. Je hebt gezien hoe het mij is vergaan. Ik heb me een slag in de rondte gewerkt in allerlei baantjes om jou en je broer een goed leven te bezorgen, dat zal jou niet gebeuren.
Al je andere stages zijn prima verlopen dus op die kinderafdeling zal het ook wel los lopen. Beetje meer vertrouwen in jezelf kan geen kwaad. Ik ga thee zetten, trek dat uniform uit en doe iets gezelligs aan. Wat zou je zeggen van een stevig partijtje scrabble?’ 

Dit was vorig seizoen een opdracht voor de schrijfcursus. Schrijf over wat je moeder ooit zei. In verband met de lengte heb ik er voor het blog twee afleveringen van gemaakt.

Zonsverduistering

Vanavond beleefde ik mijn derde zonsverduistering. Ik word oud …
Mijn eerste is in 1955. Ik ben 6 jaar en sta samen met medeleerlingen uit alle klassen op het schoolplein met de negatieven van zwart-wit foto’s voor onze ogen. De meesters en juffen zien erop toe dat we niet met het blote oog kijken. Of we tekst en uitleg hebben gekregen kan ik me niet herinneren en of ik diep onder de indruk ben weet ik ook niet meer.

Mijn tweede is die van 1999 en van een ander kaliber. Meneer F. koopt het boek over de zonsverduistering en daarin zit ook een brilletje dat ik vandaag weer gebruik. We reizen met een bevriend echtpaar af naar België om daar te overnachten en de volgende ochtend zetten we vroeg koers naar Frankrijk. Vriend E. is gewapend met een telescoop. Jammer genoeg is het licht bewolkt, maar neemt niet weg dat het een geweldige belevenis is.
Ik herinner me de reactie van de natuur. Het wordt doodstil, het gaat schemeren en alle bloempjes in de berm sluiten zich. De magische sfeer wordt doorbroken door de plop van de kurk van een fles champagne die een eindje verderop wordt ontkurkt. We zijn tenslotte wel in Frankrijk!

Voor mijn derde zonsverduistering fiets ik in mijn eentje naar de polder tussen Alkmaar en Egmond. Het gezelschap uit 1999 is niet meer. Ik zal ze vanavond extra missen.
Al snel vind ik een bankje waar een mevrouw zit. Zij vertelt dat ze gisteravond al is geen kijken naar de stand van de zon en inderdaad op dat bankje heb je vrij uitzicht over een groot deel van de polder. Ik schuif bij haar aan en zij zal nooit weten hoe ze met haar gezellige babbel het gemis naar de achtergrond schuift. Het blijft op deze plek redelijk rustig, de meeste mensen zijn op weg naar Egmond aan Zee. Later op de avond horen we over filevorming en geen parkeerplek meer te vinden.
Wij krijgen gezelschap van nog twee dames en zitten volstrekt eerste rang bij een spectaculair schouwspel boven de polder.  Aan een wolkenloze, blauwe hemel zien we hoe de maan langzaam voor de zon schuift tot er aan de bovenkant nog een klein gebogen streepje zonlicht is te zien. Het licht neemt een beetje af en geeft een aparte kleur en sfeer boven het weidse landschap.
De temperatuur daalt een paar graden. 

De reactie van de natuur heb ik, in tegenstelling tot Frankrijk, hier op het bankje in de gortdroge berm niet gemerkt. Er groeit enkel verdord gras.
Het geluid van het drukke verkeer op de ring achter ons werkt ook niet mee.
Ik wacht niet af tot de zon weer in haar volle glorie verschijnt, nadat ik afscheid van de dames heb genomen fiets ik door het park Alkmaarderhout naar huis. Daar is het opvallend stil. Geen vogel laat zich horen.

Het was te verwachten dat foto’s zouden mislukken. Kijk voor mooie plaatjes maar op internet. Als bewijs wel twee foto’s van mij met brilletje.
Eentje uit 1999 en eentje van vanavond.
Met dank aan de dame op het bankje.

Creatieve Bloghop 15

 Voorouders

klik aan voor vergroten

Dit zijn ze van mijn moeders kant. Een foto van mijn overgrootouders en hun gezin. Waarschijnlijk is de foto gemaakt tere van hun 40-jarig huwelijk. 

Behalve de overgrootouders heb ik alle personen op deze foto gekend.
Het zijn de broers en zussen van mijn opa met hun echtgenotes.
Ik herinner me al hun namen en weet nog waar ze woonden in ons dorp.

Mijn grootouders staan links boven. Mijn opa was de derde zoon in dit gezin en hij trouwde in 1920 op 23 jarige leeftijd met mijn oma die toen 19 jaar was. Zij is op de foto nog een slanke deerne, maar dat was na 5 kinderen wel over. Zij is de oma die mij in de fietstas van haar solex mee uit rijden nam.
Op de foto draagt zij een speldje wat nu in mijn bezit is. Mijn moeder was de oudste van de vijf. Zij heeft altijd gezegd dat ze op haar grootmoeder leek.
De vrouw met de knipmuts en oorijzers dus. Bij het bestuderen van de foto kan ik dat wel met haar eens zijn. Sterker nog ik herken bij mezelf, nu ik op leeftijd raak, hetzelfde smalle mondje en de diepe plooien ernaast. 

De Creatieve Bloghop is bedacht door Conny hier kijk bij haar wat andere deelnemers hebben bedacht.

Uit de oude doos

Gaan bij jullie de weken ook zo snel?

Alweer drie weken geleden dat ik reclame uit de oude doos liet zien.
Met de oproepen voor covid, griepinjectie en het winterseizoen in aantocht koos ik voor Bayer.
Onlangs stond in Trouw een artikel over de voor- en nadelen van het gebruik van pijnstillers. Vooral niet te lang en zeker niet te veel slikken. Al of niet zonder recept is er tegenwoordig veel te kiezen. Dat was in de jaren dertig van de vorige eeuw wel anders.

Om de tekst goed te lezen is het raadzaam de afbeeldingen aan te klikken.

Uit de oude doos

deze reclame is uit 1934
driehoekzeep bestaat nog steeds
het is nu in plastic verpakt

klik aan voor vergroten

Uit de oude doos

Diploma gehaald, vakantie voorbij en nu? Doorleren of aan de slag.
De mensen die gebruikmaken van linked in lachen zich slap, hoewel ... die lezen hier waarschijnlijk niet. Best jammer. Dit wordt ooit erfgoed of is het dat al? Tussenjaar, backpacken. Nooit van gehoord.
Hieronder is weliswaar sprake van een ransel, maar het is geenszins de bedoeling er leuk mee op pad te gaan. Het gezegde wat wordt genoemd zou bedacht zijn door Napoleon en luidt letterlijk 'Iedere soldaat heeft de maarschalksstaf in zijn ransel.'  of tewel 'Iedere soldaat kan, ongeacht zijn afkomst, tot de hoogste rangen opklimmen.'
Het komt erop neer dat iedereen carrière kan maken.
Helaas heb ik ook bij dit boekwerkje geen jaartal kunnen vinden.
Met uitzendbureau Tempo-Team dat in de jaren zestig werd opgericht heeft het waarschijnlijk niets te maken.

klik aan voor vergroten

Uit de oude doos

 De fietsendief












klik aan voor vergroten

En dan is alles anders

Al dagen hik ik tegen de eerste fietstocht in mijn eentje aan.
Tot nu toe ben ik tijdens die tochtjes aldoor in gezelschap geweest.
Gisteren heb ik mezelf ernstig toegesproken. ‘Kom op meid, het moet er echt een keer van komen, het is prachtig weer.’ Ik besluit tot een rondje polder en kom uit in Egmond aan den Hoef. Daar fiets ik als vanzelf naar de Weg naar de oude Veert waar aan een van de gevels een ornament is te zien in de vorm van een eenhoorn. Ver voor het digitale tijdperk maken we er een foto van. Meneer F. laat de afbeelding zien aan edelsmid Antonie Bouwman in de Rijp die er voor mij een prachtig sieraad van maakt. 
Zelfs de eenhoorn is anders. Tot mijn verrassing is hij opnieuw in de verf gezet. Hij oogt mooier dan toen wij eind jaren tachtig de foto maakten.
Zeker wetend dat meneer F. het nieuwe uiterlijk ook gewaardeerd zou hebben, leg ik de eenhoorn met mijn telefoon opnieuw vast. Hoe gek het ook klinkt, voor dit moment ben ik blij daar alleen te zijn.
Blijkbaar moest het zo zijn. Mijn rondje polder. Geen spijt van.  

foto's ferrara
klik aan voor vergroten

Uit de oude doos

Wat ben ik blij met jullie enthousiaste reacties op de oude reclame.
Dat kan ik voorlopig dus doorzetten. Ik heb me de afgelopen dagen vermaakt met uitzoeken en bewerken. Het laatste verloopt nog niet helemaal soepel, maar ik zal het heus leren. Microsoft heeft bij de laatste update ongevraagd hun fotoprogramma geplaatst. In eerste instantie was ik daar niet blij mee.
Het voelde als indringen in mijn computer en het fotobestand. Maar inmiddels heb ik die mening herzien, hoewel ik nog niet alle mogelijkheden heb uitgevogeld is er voor mij wel mee te werken.
Aflevering 2 gaat over waspoeder en moeder de vrouw aan de wastobbe.

klik aan voor vergroten