Even pauze

foto ferrara

Tegenstelling

Lampenwinkel in Aosta-Italië

Aan-Uit

foto ferrara

Boeken

25 jaar geleden schoven echtgenoot en ik twee huishoudens in elkaar.

De inhoud van mijn boekenkast kwam gedeeltelijk voort uit een lidmaatschap van Boek en Plaat

De dubbele boeken werden uitgezocht en de rest kwam bij elkaar in de kast te staan.

Daar staan ze nog steeds. Er is in de loop der jaren veel bijgekomen. Uit erfenis, door te kopen en door inleveren van gekregen boekenbonnen.  

We hebben eindeloos veel boekenmarkten bezocht en gespeurd naar de boeken die er beslist nog moesten komen. Heerlijk om te doen, vooral met zomers weer en dan met je schatten uitzakken op een terrasje. Op die manier hebben we bijvoorbeeld alle werken van Jo Spier bij elkaar gescharreld.

Romans, naslagwerken, fotoboeken, reisgidsen, themaboeken er is voor elk wat wils in onze

boekenkast.

Zelfs de laatste druk van de Winkeler Prins goud op snee houdt, ondanks internet, nog een hele plank bezet.

Tegenwoordig haal ik veel leeswerk uit de bieb, maar er zijn boeken die ik toch graag in de kast wil hebben en die koop ik dan. Een boekenbon als cadeau is nog altijd welkom.

Ik lees nu De Verdovers van Enquist. Gehaald in de bibliotheek maar zeker weten dat ik die ga kopen, in de echte boekhandel, dat heeft toch mijn voorkeur. Net als snuffelen in de bibliotheek, dat blijft een prettige bezigheid. Even op een krukje tussen de kasten zitten lezen om te zien of het boek de moeite waard is.

Sinds kort ben ik in bezit van een E-reader, aangeschaft i.v.m. het gewicht in de vakantiebagage.

Dat koopt en leest anders en ik moet toegeven dat het lezen me reuze meevalt. Vooral lezen in bed is een stuk aangenamer geworden. Klein en weinig gewicht.

Downloaden en kopen via Internet heeft niet dat knusse van de boekhandel, dat vind ik het enige nadeel. Dat ik straks heel veel boeken zonder gewicht kan meenemen in het vliegtuig en op caravantrip is een groot voordeel.

Tip: Kijk even op de gevelstenensite het thema is Boekenweek. http://www.gevelstenen.net/kerninventarisatie/ of klik op het schrijfveertje in de rechter zijbalk.

Op en Rond de Deur

Doet komende tijd in schoenen
klik op de deurklink rechts

Een stukje bezieling

De schrijfveer is voor

mij een stukje bezieling

werkt inspirerend

Schrijfcursus

De opdracht op schrijfcursus was, schrijf een prentenboek.
Ik gebruikte daarvoor een oude schrijfveer "Gebrek aan ruimte"
en werkte die verder uit. Dit is het resultaat met in geel het commentaar van de schrijfcoach.

Prentenboek

De vulpen van Anne

Kijk dit is het bureau van Anne, hieraan maakt ze haar huiswerk.

Anne houdt van schrijven en tekenen. Dat kun je zien aan de beker waarin ze alle potloden en pennen bewaart.

Ze heeft voor haar verjaardag een nieuwe vulpen gekregen, die ligt naast de beker in een mooi chique doosje. (Helemaal alleen)

In de pennenbeker is het een drukte van belang en de bewoners staan elkaar een beetje in de weg.

Luister maar…(Dit wordt in de tekst duidelijk en hoef je dus niet te vertellen)

 ‘Ga eens een beetje aan de kant,’ zegt het potlood met de zachte punt.

‘Waarom zou ik. Ik heb met mijn 4 hoeken ruimte nodig en mijn punt is ook heel gevoelig,’ zegt het potlood dat Anne voor het grove tekenwerk gebruikt.

‘Ja, dag en ik dan, ik met mijn dikte en grote dop heb ook recht om hier te staan,’ sneert de viltstift.

‘Moet ik als slanke fijnschrijver voor jullie allemaal plaats maken soms? Ik denk er niet aan.’

‘Nou en ik ben niet van plan met mijn 4 kleuren al te veel in te leveren.’ Dat is de ouderwetse BIC-pen, ze komen niet veel meer voor.

‘Wat denken jullie allemaal wel, ik met mijn chique opschrift en zilverkleur kom in deze pennenbeker al helemaal niet tot mijn recht, eigenlijk hoor ik in een apart doosje.’

‘Ach, ga toch weg met je opschrift, gestolen uit een hotel waarschijnlijk, het drijvende bootje in mijn uiteinde is veel specialer, ik ben gekocht als aandenken, dat betekent wel iets.’

‘Wel ja joh, van mijn ordinaire reclame gaan er dertien in een dozijn wat maakt het allemaal uit’, laat de pen van de voetbalclub zich horen.

En dan klinkt zacht vanaf het bureau:

‘Hallo allemaal, kan het wat zachter, ik kom uit een rustige omgeving en ben niet gewend aan lawaai, ik lig hier in mijn doosje jullie gekibbel aan te horen, ik schaam me voor ons schrijvende en tekenend deel van de maatschappij.’

‘Zo en wie mag jij wel zijn?’ roept de fijnschrijver.

‘Ik ben de nieuwe vulpen van Anne, met mij schrijft ze haar verhalen.’

‘Je meent het, nou wacht maar af tot ze je heeft leeggeschreven en van haar zakgeld nieuwe vullingen moet kopen, die zijn nogal aan de prijs, wedden dat ze dan weer naar mij grijpt.

Maar evengoede vrienden hoor, succes gewenst en rust maar zacht in je mooie doosje.’

‘Wat doe jij nou?’, mengt de pen van de voetbalclub zich in het gesprek. ‘Zo ga je met nieuwkomers toch niet om, in mijn wereld leren we dat je respect moet hebben voor elkaar. Zij is van een oude generatie, je ziet ze niet veel meer. Je kan nog wat van haar leren. Ik vind dat je excuses moet maken.’

‘Ach’, zegt de vulpen, ‘Dat hoeft niet hoor, ik begrijp het wel, het is de moderne tijd. Als we elkaar op dit bureau kunnen waarderen en ieder kan genieten van zijn of haar talenten dan is het goed.

Het is aan Anne om op haar moment de juiste keus te maken.’

(Maak actief, in de keuze ligt de oorsprong van de ruzie, het drama van het verhaal en de afloop.)

De coach geeft hier een voorbeeld: Laat Anne gedachtenloos op de vulpen kauwen. Na enige tijd propt ze de vulpen in de overvolle beker. De afdrukken van de tanden op de achterkant steekt omhoog, vlak naast de zachte punt.

Ik zou het zelf niet hebben bedacht

Tegenstelling

8 maart Internationale Vrouwendag

Ouderwets-Eigentijds

uithangteken Sully-sur-Loire

foto ferrara

Auto ter ziele

Mijn eerste auto is een groene Austin Seven.

Aangeschaft van mijn gespaarde geld om onder andere een flat van te kunnen inrichten.

Aangezien de trouwplannen op het laatste nippertje niet doorgaan wordt de flat afgezegd en zet ik mijn kapitaaltje om in een tweedehands auto, die volgens mijn broer: ‘Loopt als een tiet, dus koop dat ding nou maar.’ Hij weet blijkbaar wat ik nodig heb op dat moment.

Mijn leven krijgt een andere wending dan ik me heb voorgesteld. Lang treur ik niet, ik besluit er het beste van te maken en stort me met mijn autootje in het vrijgezelle leven.

In plaats van een complete flat vind ik een leuke bovenverdieping en richt die met de rest van het spaargeld geheel naar mijn eigen smaak in.

Na verloop van tijd verhuis ik naar Groningen en de Austin doet dienst als verhuiswagen, dat kan makkelijk want voor ik daar geschikte woonruimte heb gevonden moet ik eerst weer mijn intrek nemen in een kleine kamer in het zusterhuis van het ziekenhuis waar ik ga werken.

Alle meubilair gaat in de opslag. Vanwege die kleine behuizing vlucht ik alle vrije dagen naar moeder’s pappot of vertoef bij vrienden en kennissen elders in het land. Met andere woorden de Austin maakt flink wat kilometers bovenop het aantal wat dit ouwetje al heeft gelopen. Het zusterhuis heeft het voordeel dat ik weinig huur betaal en dus is het sparen geblazen voor het geval de Austin het begeeft en om eventuele grotere woonruimte te kunnen inrichten.

Het eerste gebeurt sneller dan me lief is. Mijn trouwe metgezel krijgt de kuren van een bejaarde auto en mijn broer, met zijn verstand van zaken, adviseert me naar een andere auto uit te kijken voordat deze helemaal ter ziele is en geen cent meer oplevert bij inruil.

En zo doe ik de Austin Seven met bloedend hart van de hand en stap in een knalrode nieuwe Morris Minor, waar ik jaren bevriend mee raak. Daarna heb ik Renault, Suzuki en Citroën gereden, maar die groene Austin Seven was toch het leukste karretje.

foto internet

Boeken

Hoeveel tijd lees jij gemiddeld per week?

Dat hangt ervan af wat je onder lezen verstaat.

Ik begin de dag met de krant en in het weekend komen daar dan de bijlagen bij, de aandacht die dat vraagt schat ik op zo’n zes uur in de week .

Als ik een fijn boek heb lees ik meer achter elkaar door ongeveer 3 uur per dag haal ik dan, wanneer ik me er doorheen moet worstelen leg ik het boek sneller even weg.
Sinds ik een E-reader heb is lezen in bed makkelijker geworden dus komt er soms een uurtje per dag bij.
Maar ik heb ook dagen dat ik geen leesboek inzie. Geen leuk boek, geen zin, geen tijd of andere smoezen die je kunt bedenken.

De uren dat ik bezig ben achter de laptop zijn er zeker tussen de 6 en 8 uur per dag.

Zelf schrijven en buurten bij andere bloggers en daar dan weer interessante zaken opdoen en opzoeken op internet. Of naar de bieb om daar een boek te halen wat is aangeraden, ja en dan stijgt het gemiddelde zo weer. Trouwens wat denk je dat #50 Books aan leestijd oplevert?

De bladen die hier op de mat rollen “Onze Taal” en “Schrijven” in totaal over de tijd uitgestreken twee uur per blad. En dan heb ik het vrijwilligerswerk voor het Meertensinstituut nog niet eens meegeteld, als daar straks de nieuwe lijsten weer van binnenkomen haal ik twee uur per dag, maar die vallen dan in de 6 a 8 uur die ik hierboven heb gemeld.

Momenteel volg ik een schrijfcursus en dat vraagt extra aandacht voor eigen huiswerk en het lezen van de stukken van medecursisten, maar dat laatste is met gemiddeld een uur in de week wel gedaan, afhankelijk van de hoeveelheid huiswerk en ieders resultaat.

Twitter en Facebook houd ik me verre van dat kost dus geen tijd.
Maar straks in de vakantie lange avonden onder het luifeltje voor de caravan, heerlijk lezen.

Tja hoeveel tijd besteed ik nu gemiddeld aan lezen, ik weet dat niet precies, het is van zoveel factoren afhankelijk, maar dat ik dagelijks met taal bezig ben is zeker.

Straatmuziek

muziek van de straat

tegenwoordig bijna een

vorm van bedelen

Duitsland-Schwerin

foto ferrara

Tegenstelling

Het lijkt zo gewoon, maar toch werpt het vragen op.

Zijn deze toeristen verdwaald?

 Bellen ze met het thuisfront?

Merkwaardig-Gewoon

foto ferrara

Schrijfcursus

Schrijfcursus

Eerste deel van opdracht 2:

Kies één van de dieren en schrijf een monoloog in acht zinnen.

Ik koos de grijze duif en schreef het volgende:

‘Wat zitten die twee toch naar mij te staren.

De witte soortgenoot heb ik hier nog nooit gezien, het lijkt wel of hij me wil versieren.

Ik moet er goed over nadenken of ik daar voor voel, voor je het weet zit ik op een nest met eieren en vliegt meneer Sierduif vrolijk zijn rondjes in de wijk.

Die charmeur heeft niet eens in de gaten wat er achter hem gaande is, je moet er toch niet aan denken dat hij je kroost moet beschermen tegen zo’n fel uit zijn ogen kijkende kat.

Nee, deze soortgenoot moet wel van een goede duiventil komen wil ik met hem een nest bouwen.

Ik krijg zo onderhand wel genoeg van die theemuts achter het raam, dat beest fixeert me compleet met die doordringende blik, ik word er onrustig van.

Nou ja het wordt ook tijd om te gaan, de schemer valt in en ik wil voor donker in de kerktoren zitten, nog even bij de bakker langs om een graantje mee te pikken.

Zal ik hem toch vragen mee te vliegen?

Advies: Maak voor de lezer zichtbaar wie die twee zijn. Ik had ze meer kunnen beschrijven.

De andere opdracht ligt ingewikkelder daar kom ik als ik meer tijd heb nog op terug.

Ben even druk met andere zaken.