Schrijfcursus

De opdracht op schrijfcursus was, schrijf een prentenboek.
Ik gebruikte daarvoor een oude schrijfveer "Gebrek aan ruimte"
en werkte die verder uit. Dit is het resultaat met in geel het commentaar van de schrijfcoach.

Prentenboek

De vulpen van Anne

Kijk dit is het bureau van Anne, hieraan maakt ze haar huiswerk.

Anne houdt van schrijven en tekenen. Dat kun je zien aan de beker waarin ze alle potloden en pennen bewaart.

Ze heeft voor haar verjaardag een nieuwe vulpen gekregen, die ligt naast de beker in een mooi chique doosje. (Helemaal alleen)

In de pennenbeker is het een drukte van belang en de bewoners staan elkaar een beetje in de weg.

Luister maar…(Dit wordt in de tekst duidelijk en hoef je dus niet te vertellen)

 ‘Ga eens een beetje aan de kant,’ zegt het potlood met de zachte punt.

‘Waarom zou ik. Ik heb met mijn 4 hoeken ruimte nodig en mijn punt is ook heel gevoelig,’ zegt het potlood dat Anne voor het grove tekenwerk gebruikt.

‘Ja, dag en ik dan, ik met mijn dikte en grote dop heb ook recht om hier te staan,’ sneert de viltstift.

‘Moet ik als slanke fijnschrijver voor jullie allemaal plaats maken soms? Ik denk er niet aan.’

‘Nou en ik ben niet van plan met mijn 4 kleuren al te veel in te leveren.’ Dat is de ouderwetse BIC-pen, ze komen niet veel meer voor.

‘Wat denken jullie allemaal wel, ik met mijn chique opschrift en zilverkleur kom in deze pennenbeker al helemaal niet tot mijn recht, eigenlijk hoor ik in een apart doosje.’

‘Ach, ga toch weg met je opschrift, gestolen uit een hotel waarschijnlijk, het drijvende bootje in mijn uiteinde is veel specialer, ik ben gekocht als aandenken, dat betekent wel iets.’

‘Wel ja joh, van mijn ordinaire reclame gaan er dertien in een dozijn wat maakt het allemaal uit’, laat de pen van de voetbalclub zich horen.

En dan klinkt zacht vanaf het bureau:

‘Hallo allemaal, kan het wat zachter, ik kom uit een rustige omgeving en ben niet gewend aan lawaai, ik lig hier in mijn doosje jullie gekibbel aan te horen, ik schaam me voor ons schrijvende en tekenend deel van de maatschappij.’

‘Zo en wie mag jij wel zijn?’ roept de fijnschrijver.

‘Ik ben de nieuwe vulpen van Anne, met mij schrijft ze haar verhalen.’

‘Je meent het, nou wacht maar af tot ze je heeft leeggeschreven en van haar zakgeld nieuwe vullingen moet kopen, die zijn nogal aan de prijs, wedden dat ze dan weer naar mij grijpt.

Maar evengoede vrienden hoor, succes gewenst en rust maar zacht in je mooie doosje.’

‘Wat doe jij nou?’, mengt de pen van de voetbalclub zich in het gesprek. ‘Zo ga je met nieuwkomers toch niet om, in mijn wereld leren we dat je respect moet hebben voor elkaar. Zij is van een oude generatie, je ziet ze niet veel meer. Je kan nog wat van haar leren. Ik vind dat je excuses moet maken.’

‘Ach’, zegt de vulpen, ‘Dat hoeft niet hoor, ik begrijp het wel, het is de moderne tijd. Als we elkaar op dit bureau kunnen waarderen en ieder kan genieten van zijn of haar talenten dan is het goed.

Het is aan Anne om op haar moment de juiste keus te maken.’

(Maak actief, in de keuze ligt de oorsprong van de ruzie, het drama van het verhaal en de afloop.)

De coach geeft hier een voorbeeld: Laat Anne gedachtenloos op de vulpen kauwen. Na enige tijd propt ze de vulpen in de overvolle beker. De afdrukken van de tanden op de achterkant steekt omhoog, vlak naast de zachte punt.

Ik zou het zelf niet hebben bedacht