Grappig rondje Deventer

gelaarsde prullenbak 

er was er niet een meer over

waarheid volgens Jules Deelder

deze pelgrim heeft nog een been om op te staan

bijzondere straatnamen


maar de social sofa vrolijkt het straatbeeld op

ludieke aanwijzing voor de doodlopende straat
de afbeelding van de rondborstige dame en het woord kous
verwijzen naar het feit dat ooit op deze locatie
dames van lichte zeden hun beroep uitoefenden

foto's ferrara
klik aan voor vergroten

Nog een rondje Deventer

De gevel van het Penninckhuis die rijkdom
en geletterdheid weerspiegelt.
Drie beelden geloof, hoop en liefde.
Drie kardinale deugden voorzichtigheid, kracht, gematigheid
de vierde deugd gerechtigheid ontbreekt.
Helaas wordt in de beschrijving de reden daarvan niet verteld.
In dit pand is het VVV-kantoor gevestigd. 

Steegje in het Bergkwartier

Manhuissteeg in het Noorderbergkwartier
genoemd naar het oude mannenhuis dat hier ooit stond.

fleurig geveltuintje

trio hijsbalken

Snijraam in de Bergstraat
dit huis werd in de 16e eeuw 'de Papagaai' genoemd
De naam verwijst naar het gaaischieten op de Brink
waarbij de schutters op een houten gaai schoten.
Het snijraam is gemaakt door Ela Venbroek.
In Deventer zijn er meer van haar hand.

ere wie ere toekomt
Stadsherstel leverde prachtig werk

en natuurlijk mag de
Deventer koek niet ontbreken

foto's ferrara
klik aan voor vergroten
Morgen laatste rondje grappigheden op straat.

Groeten uit Deventer

Deventer glorierijke Hanzestad aan de IJssel. Overal in de oude binnenstad zijn locaties te vinden die herinneren aan de eeuwen oude rijke historie, maar ook de moderne tijd laat zich in het straatbeeld gelden. Deventer is een van de oudste steden van ons land en een bezoek meer dan waard. Het zal mijn vaste lezers niet verbazen dat ik bij de VVV het boekje kocht dat je langs gevelstenen, snijramen en andere ornamenten loodst.
Het werd een aangenaam weerzien. 

niet te missen de IJssel, het pontje
 en de Lebuinuskerk

een fresco in de kerk

en op straat

een oude gevel in het Bergkwartier

detail van de botermarkt

poortje dat herinnert aan de geslaagde renovatie
 van de Assenstraat in 1984

Jordenshofje

morgen meer

foto's ferrara
klik aan voor vergroten

En dan is alles anders

Het is goed anderhalf jaar geleden dat mijn echtgenoot overleed.
Inmiddels heb ik het leven in mijn eentje, met ups en downs, aardig op de rit. Op dit moment zit ik middenin het experiment alleen op vakantie. Ik had er zin in, vond het ook spannend, want voor het eerst in een andere omgeving zonder je lief, hoe onderga je dat. Maar als je het niet probeert kom je er niet achter. Deze week woon ik een blokhut met alles erop en eraan onder de rook van Deventer. Een prachtige stad die we samen menigmaal doorkruist hebben. Tijdens de beroemde boekenmarkt, maar ook per fiets en wandelend vanaf campings in de omgeving. Het is nu woensdag en dag drie van mijn verblijf hier en het moet gezegd, ik heb nog geen seconde spijt gehad van mijn besluit deze gok te wagen. Tot nu toe waren de weergoden op mijn hand en heb ik de stad uitgebreid opnieuw verkend en op sommige plekken, waar de herinneringen stevig binnenkwamen, de emoties vrije toegang verstrekt.
Voor mijn vertrek had ik Judy van het blog Bubbels voorgesteld samen een keer koffie te drinken en dat vond gisteren plaats. We herkenden elkaar meteen. Judy had verteld dat ze met een kruk liep en ik had van mezelf een beschrijving gegeven, iets met oorknoppen en rode lipstick. We streken neer op De Brink en hebben onder het genot van koffie en cheesecake twee uur zitten kletsen. hier Wonderlijk hoe snel je, door elkaars blog te lezen,
het gevoel hebt elkaar al een tijdje te kennen. Het was een gezellig samenzijn.
Later op de middag zag ik deze spreuk en voor mij is hij, onder andere door de leuke ontmoeting, goed van toepassing.  

foto ferrara

klik aan voor vergroten

Weer thuis

Acht dagen Kreta. Als je de reisdagen niet meetelt zes volle dagen en wat waren ze leuk. Om nooit te vergeten. Ik heb beloofd geen herkenbare foto's te plaatsen en dat betekent dat jullie verstoken blijven van sfeervolle plaatjes van de kleindochter van 20 maanden, die gedeeltelijk het tempo van deze week bepaalt. Een wijsneusje waar de Grieken, vanwege haar blonde haren en staalblauwe, ogen dol op zijn. Haar ouders hebben haar geleerd in het Grieks dag (jassas) te zeggen wat ze zwaaiend met haar handje naar hartenlust doet. Het kind en wij kunnen op zo'n moment niet meer stuk. We wonen in een comfortabel appartement, terras aan zee en een zwembad in de binnentuin. De hele week fantastisch weer. Ik heb heel wat uurtjes op het strandbed onder de parasol zitten mijmeren en lezen. Het fort waar we vanaf het terras zicht op hebben is bezocht. We nemen regelmatig een ijsje in Rethymnon en eten elke avond buiten de deur. Ja hoor, lukt heel aardig met het juffertje. Daarbij heeft ze drie volwassenen in de bediening om af en toe een rondje te lopen als ze genoeg heeft van het kinderstoeltje.

De Grieken kunnen heerlijk koken en zoals ik had gehoopt, de zwaardvis is ook nu weer prima. Stom genoeg heb ik daar geen foto van gemaakt.
We doen deze week drie proeverijen. Wijn, olijfolie en honing en alledrie gaan ze gepaard met tekst en uitleg over pluk, bereiden enz. 

De kinderen nemen wijn en olijfolie mee naar huis. Het kleine potje honing gaat bij het ontbijt op in de Griekse Yoghurt. Maar de meest spectaculaire onderneming is die week de kloof van Imbros. Zoonlief heeft zijn dochter in de rugdrager en knuffel haas gaat vastgesnoerd mee.

Oma moet op eigen benen de kloof bedwingen. Kleindochter doet haar middagdut in de rugdrager en natuurlijk pauzeren we regelmatig op plekken waar het kan. Als op het eind de vermoeidheid begint toe te slaan is het laatste stuk best zwaar, maar ik had deze ervaring niet graag willen missen. Snellere en jongere wandelaars die ons inhalen spreken hun bewondering uit. 'Respect mevrouw.'

Aan het eind van de kloof is een kleine gelegenheid waar je op de taxi kunt wachten en wat eten en drinken kunt kopen. De vers geperste sinaasappelsap is een ware godendrank. Die avond liggen we voor ons doen op tijd in bed. Om flinke spierpijn voor te zijn neem ik uit voorzorg twee tabletten paracetamol in. Ik verbeeld me dat ze helpen. Neemt niet weg dat ik de volgende dag mijn gemak neem onder de parasol, even afkoelen in zee is heerlijk, maar verder geloof ik het die dag wel.

Na drie dagen thuis beginnen de oorwurmen eindelijk tot rust te komen. Kortjakje, schaapjes met mooie wol, in de maneschijn, op je boze bolletje, we zijn er bijna. (zingen we vooral tijdens de autoritten) De zelf gemaakte variatie op Vader Jacob is favoriet, want kleindochter is dol op eten en lust echt alles. 

Het gaat als volgt:   Lekker eten, lekker eten

        Eet maar op, eet maar op

        Dat zal lekker smaken, dat zal lekker smaken

        Eet maar op, eet maar op.

Terwijl ik voor oppas speel genieten zoon en schoondochter van een avond samen uit eten. Dat we in de andere late avonduren na het eten, zittend bij het zwembad met een afzakkertje, herinneringen ophalen en meneer F. daarbij regelmatig de revue passeert, spreekt voor zich.

Inmiddels pak ik de draad van mijn leven alleen weer op en heb ik het dagelijks ritme wel weer hervonden.
De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat kleindochter tijdens de terugvlucht haar stembanden flink heeft geoefend. Dit keer niet om te zingen.
Gezellig rondjes lopen is er in een vliegtuig niet bij.

Bijgaand wat foto's van een zeer geslaagd weekje.
Hopelijk komt het op diverse apparatuur, zoals telefoons en tablets niet al te rommelig over.
Foto's bewerken is namelijk nog wel een dingetje. Misschien ooit maar eens een cursus volgen ...

klik aan voor vergroten

Blogpauze

Geen zorgen. Ik ga op uitnodiging van zoon en schoondochter een weekje met ze op vakantie. De tablet is mee dus wie weet kom ik wel in de lucht als we 's avonds in ons huisje zitten met uitzicht op de Middellandse zee.
Hopelijk is de zwaardvis op Kreta nog net zo lekker als in1982 toen ik er samen met een vriendin op trektocht was.
Vijf jaar geleden schreef ik er een blog over.
Hier staat het. https://ferrara-victoriene.blogspot.com/search?q=zwaardvis

foto ferrara
klik aan voor vergroten

Het wiegje van Hildo Krop (1884-1970)

Nederlands beeldhouwer en sierkunstenaar.
Geboren in Steenwijk als zoon van een banketbakker waartoe hij ook wordt opgeleid. Van moeders kant erft hij echter kunstzinnige genen. 
Wanneer hij als kok voor een Engels echtpaar werkt wordt zijn tekentalent ontdekt. Hij volgt een zomercursus beeldende kunst in Londen en na terugkeer in Nederland besluit Hildo Krop kunstenaar te worden. Om zijn doel te bereiken volgt hij diverse opleidingen. Na omzwervingen in Parijs, Berlijn en Rome komt hij terug in Amsterdam waar hij zich in de meubelfabriek van Gieben in houtsnijwerk bekwaamt. Later is Krop medewerker in het atelier van van den Eijnde die verantwoordelijk is voor het beeldhouwwerk aan het Scheepvaarthuis in Amsterdam. Na afloop van dit project wordt Hildo Krop benoemd tot stadsbeeldhouwer van de hoofdstad. Op bruggen, panden, in parken en op pleinen zijn honderden werken, in Amsterdamse School, van zijn hand te zien.

Naast beelden heeft Hildo Krop ook meubilair, keramiek, glas en smeedwerk ontworpen.
In Villa Rams Woerthe in Steenwijk is in de Hildo Kropkamer een en ander te bewonderen. Persoonlijk was ik erg gecharmeerd van de lindehouten wieg die in opdracht van huisarts van Kimmenade is gemaakt. De wanden zijn met allerlei symbolen versierd. Het echtpaar van Kimmenade was liefhebber van muziek. Aan het hoofdeind van de wieg staan een man en vrouw afgebeeld samen met notenbalken. Aan het voeteneind is een moeder met kind uitgesneden en op één van de zijkanten prijkt een esculaap. Er is ruimte uitgespaard voor bordjes waar de namen van toekomstige kinderen op kunnen staan. Zes kinderen en twee kleinkinderen hebben van de wieg gebruikt gemaakt.

In het souterrain van de villa is het Hildo Krop museum ingericht. De overgang tussen de harmonieuze wieg en het gehalveerde robuuste beeld van Spinoza is even slikken.
De gipsen voorstudie op ware grootte imponeert behoorlijk.
Het marmeren beeld van de beroemde filosoof staat in Amsterdam voor het lyceum dat naar hem is genoemd.
In de filmzaal is aan de hand van een indrukwekkende film te zien hoe de humanist, filosoof Erasmus uit een stuk natuursteen tevoorschijn komt en uiteindelijk in 1934 zijn definitieve plek krijgt voor het Vossius Gymnasium in Amsterdam. Voor dat karwei zijn paarden en behoorlijk wat mankracht nodig. In die tijd huurde je niet even een kraan of hoogwerker om de klus te klaren. In andere vertrekken vind je voorstudies van diverse werken waaronder die van een ander beeld van Erasmus dat bij het Vredespaleis in Den Haag staat.
De maskers die ik hier laat zien zijn gemaakt voor toneeluitvoeringen. Eerlijk gezegd fascineert zijn houten werkbank me meer. In de openbare ruimte kan Hildo Krop beslist op mijn waardering rekenen, maar hier in Rams Woerthe wint het wiegje.

foto's ferrara
klik aan voor vergroten
Voor meer afbeeldingen van de wieg klik: hier

Voor Hildo Krop klik:hier

Villa Rams Woerthe

Sacco Tromp-Meesters woonachtig in Steenwijk, is  een vermogend man.
Als hij in 1895 sterft  laat hij zijn vermogen na aan zijn beide zonen. Jan en Jan Hendrik. De broers bouwen elk een kapitale villa in Steenwijk.
Het huis van Jan wordt in de jaren dertig gesloopt, maar de villa van Jan Hendrik staat in al zijn grandeur nog altijd mooi te zijn in Steenwijk.
Villa Rams Woerthe wordt gebouwd op de weidegronden, ook wel woerthen genoemd, die eigendom zijn van de toenmalige Burgemeester Rams.
Vandaar de naam Rams Woerthe.
Na een prijsvraag kiest Jan Hendrik voor architect van Gendt uit Amsterdam die ook het concertgebouw heeft gebouwd. Kosten noch moeite worden gespaard om het zwierige in Jugendstil opgetrokken statussymbool te realiseren. De villa zelf wordt door plaatselijke aannemers gebouwd, maar voor het interieur laat Jan Hendrik vakarbeiders uit Spanje en Italië overkomen om bewerkte plafonds en versieringen aan te brengen.
Kunstschilder Co Breman kreeg de opdracht, vestibule en trappenhuis van wandschilderingen te voorzien. Op twee verdiepingen is te zien hoe na het inzaaien van graan uiteindelijk brood ontstaat.
De omliggende gronden worden omgetoverd tot een park in Engelse landschapsstijl.

In 1899 kan het gezin Tromp-Meesters zijn intrek nemen in hun rijk versierde onderkomen. Kort na het plotseling overlijden van Jan Hendrik in 1908 verlaat zijn weduwe de villa. Als door het uitbreken van de Russische revolutie haar aandelen niets meer waard zijn moet ze de villa verkopen. De gemeenteraad van Steenwijk besluit Rams Woerthe te kopen. Na enige verbouwing en herinrichting doet de villa vervolgens 73 jaar dienst als gemeentehuis. Als de gemeente een nieuw onderkomen betrekt komt de villa leeg te staan.

Ondanks langdurige leegstand en huisvesting van verschillende overheden, waaronder het waterschap Wold en Wierden, heeft Rams Woerthe de tand des tijds overleefd. Sinds 2015 heeft Vereniging Hendrick de Keyser de villa onder haar hoede genomen. Voor zover mogelijk is Rams Woerthe in originele staat hersteld en toegankelijk gemaakt voor bezoek. Aanrader! 

imposante voordeur

monumentale trap

in het trappenhuis
glas-in-loodraam
"De Lente"

decoratie trappenhuis

decoratie vestibule

deurklinken doen denken aan zeepaardjes

detail in een deurpost

detail op een deur

serre met uitzicht op het park
waar de bezoeker koffie of thee krijgt geserveerd
met een origineel kniepertje

foto's ferrara
klik aan voor vergroten
Voor nog meer fraais kijk hier

Volgende keer over beeldhouwer Hildo Krop, Steenwijker van geboorte. In het souterrain van Villa Rams Woerthe is zijn museum ingericht.