De Veerman

Fietsend langs de Linge
Passeer je menig veer
De Veerman vaart zijn klanten
Met liefde heen en weer

Tegenstelling

In en Uit

Afhankelijk van het weer

foto Ferrara

Tegenstelling

Eronder-Erop

Een paraplu steek je op 

maar je loopt eronder

foto Ferrara

Kritiek

kritiek ontvangen

en geven beide lastig

om te ervaren

Tegenstelling

Jongetje-Meisje

Mozaïek Hochzeitsturm Darmstadt

foto Ferrara

Logica

Terwijl ik in mijn tuintje zit hoor ik achter de schutting iemand vragen.

‘Hoe bevalt het op je nieuwe school?’

‘Gaat wel’ is het antwoord.

‘Gaat wel, dat klinkt alsof het beter kan. Je had er zo’n zin in?’

‘Dat is ook zo, maar ik vind sommige vakken behoorlijk ingewikkeld. Wiskunde bijvoorbeeld, daar begrijp ik nog niet veel van en Natuurkunde valt ook erg tegen.’

‘En Engels? Engels leren leek je toch zo leuk? Zodat je de TV-series nog beter zou kunnen volgen.’

‘Ja dat is waar, maar het valt me niet mee, het is best moeilijk. Eigenlijk is Engels pas leuk als je het kunt.’

OP en Rond de Deur

Hekwerk Jugendstil
Op en Rond de Deur lift mee met
de website Gevelstenen alom waar
de themapagina over De Smid gaat.
Klik voor de website op het schrijfveertje
en voor het blog op de deurklink rechts op de pagina

Schijnveiligheid

Sinds kort staat er een groen plastic mannetje in de straat met een rood petje op zijn hoofd.

Hij is met een ketting vastgezet aan een lantaarnpaal. De ketting beschermt hem tegen diefstal en omwaaien. Het rode vlaggetje dat hij in zijn hand hoort te houden is verwijderd omdat het te ver de straat insteekt en dus de kans bestaat dat het aan flarden wordt gereden.

Het mannetje moet de automobilisten waarschuwen dat er kinderen op de stoep en het pleintje kunnen spelen en dat waakzaamheid is geboden. Veel werk heeft het mannetje niet want onze eenrichtingsstraat is, wat betreft spelend kroost, dun bevolkt.

Van de week zie ik een auto op de stoep staan en even later rijdt de chauffeur tegen de rijrichting in over het pleintje de straat uit.

Tot mijn verbazing zit de jonge vader, die het mannetje zijn plek aan de lantaarnpaal heeft gegeven, achter het stuur.

Je kunt dan wel veiligheid voor je kind willen afdwingen, maar als je daar zelf niet naar handelt ben je toch een beetje raar bezig. Opvoeden begint bij jezelf.

Ik blijf zitten met de vraag of ik de vader in kwestie, bij een volgende manoeuvre die tegen de verkeersregels ingaat, zal aanspreken.

Zomer op het plein

Gistermiddag was de laatste van een reeks muzikale voorstellingen. 

Een uitsmijter van jewelste.

Sta je zomaar voor niets naar Freek de Jonge en zijn band te luisteren en te kijken.

Een ongedwongen optreden in de open lucht. De enige glamour zijn de twee pakken van Freek.

Hij begint in een knalblauw jasje met glitters met daaronder een roodgestreepte broek en hij eindigt in een rood jasje met goudkleurige knopen. Gek genoeg past het bij de man, het staat hem goed. Zijn liedjes of zoals Freek spottend zegt; “Tegenwoordig noemen ze dat songs.” zijn mooi van tekst en goed gezongen. En zijn vijfkoppige band weet de sfeer helemaal af te maken.

Er zijn nieuwe en oude nummers. Gelukkig ontbreekt ook de Vondeling van Ameland niet.

Tussendoor praat hij middels cabareteske teksten de boel aan elkaar.

Hilarisch hoe hij vertelt over zijn vader die voor de snackbar, waar hij drie zakken patat heeft besteld, in gebed gaat. Of hoe hij zegt eenmaal Jacques Brel te hebben ontmoet en die ontmoeting steeds verder af laat glijden tot uiteindelijk een poster van de stad Parijs die hij helemaal niet bereikt.

Adrem speelt hij in op het publiek en als je niet uitkijkt sta je voor het volle plein voor joker.

Maar niet lang, want Freek is alweer onderweg naar een volgend lied of een komische of scherpe opmerking.

Het toegstroomde publiek, jong, middelbaar en oud staat dik een uur te genieten.

De organisatie heeft er vast een slordige duit voor betaald, maar dan heb je ook wat staan op het mobiele podium.

Toen je de auto keerde

Schrijfveer van gisteren, bij gebrek aan tijd plaats ik hem vandaag

Als ik na de autorijles de leswagen voor de deur parkeer, hangt mijn moeder over het tuinhek toe te kijken. De instructeur stapt uit om zelf achter het stuur te gaan zitten en mijn moeder vraagt of zij ook kan leren autorijden. “Natuurlijk, iedereen kan het leren.” zegt hij.

“Leer eerst maar eens fatsoenlijk fietsen.” opper ik. In mijn ogen neemt moeder het op de fiets met de verkeersveiligheid niet zo nauw. De opmerking schiet verkeerd en ze boekt uit nijd ter plekke haar eerste rijles. Waar ik drie keer zak haalt mijn moeder in een keer haar rijbewijs, hoe dat kan is me nog altijd een raadsel. Mijn broer laat haar wel eens rijden in zijn auto, maar erg zeker is ze niet in haar handelingen en ze heeft het rijden nooit goed onder de knie gekregen.
Als ze een keer de auto van de buurman mag lenen ramt ze bij het keren de garagedeur en rijdt daarmee de bumper aan flarden. Het is meteen, tot onze opluchting, de laatste keer dat ze haar rijkunsten vertoont.

De verzekering dekt alleen de schade, niet haar frustratie.

Breien

Handwerkles op de lagere school. Alleen voor meisjes.

Het begint met borduren van een boekenlegger waarop je allerlei steekjes moet leren.

De achterkant moet bijna net zo netjes zijn als de voorkant.

We breien pannenlappen van witte katoen. Vierkante lapjes zijn het, met blokjesfiguren. Waarschijnlijk 10 steken rechts en 10 steken averechts, kijk die termen ken ik nog. Het geheel wordt afgemaakt met een blauw katoen gehaakt randje in vasten en stokjes.

Daarna haken we ronde pannenlappen, die bij mij maar niet rond willen worden.

Ja, en dan komt de dag dat we met vier pennen sokken moeten gaan breien.
Wat een ellende, op het moment dat je denkt dat je het door hebt en de boord na veel uithalen tot een goed einde hebt gebracht, kom je bij de kleine hak, pfff, hoe dat in zijn werk is gegaan heb ik uit mijn geheugen gewist. Zou zomaar eens kunnen dat mijn moeder dat probleem heeft opgelost, maar zeker weten doe ik het niet.
Het eindresultaat is een paar sokken van verschillende afmeting die ik nooit heb gedragen.

Insteken, omslaan doorhalen en af laten gaan heb ik ook mijn kleindochter nog geleerd en zij en ik zijn niet verder gekomen dan een das voor haar pop.

Tegenstelling

Verbroken-Verbonden

foto Ferrara

De woordkeus impulsief

Er zijn van die momenten dat ik de woorden, die op het puntje van mijn tong liggen, liever inslik.

Bij voorbaat wetend dat ze niet in goede aarde zullen vallen en wat heeft het voor zin om iemand jouw mening of raad op te dringen als daar niet om wordt gevraagd.

Maar wat als jezelf tot het uiterste wordt gedreven en men door draaien en liegen gelijk wil halen. Ja dan, gaat het wel eens mis. 

De laatste keer dat mij dat overkwam ligt al weer een tijdje achter me, maar de schrijfveer van vandaag wekt het gebeuren weer tot leven. Blijkbaar heeft de situatie waarin ik verzeild raakte me dieper geraakt dan ik dacht. Ik was zo boos en tot op het bot beledigd dat ik er impulsief van alles aan verwijten uitgooide.

Later toen ik was uitgeraasd en mijn gedachten en gevoelens weer onder controle had, bedacht ik dat ik me wel erg had laten gaan. Gek genoeg had ik er geen spijt van, want ik had eindelijk eens gezegd hoe ik er echt over dacht. Tussen ons is het nooit meer goed gekomen. En ook dat lucht me op.

En nog prettiger, ik hoef nooit meer aan de vergadertafel te zitten. 

Weloverwogen stopte ik met mijn vrijwilligerswerk, waar ik impulsief en met veel enthousiasme aan was begonnen.

Op en Rond de Deur

Hang en sluitwerk
Klik voor het blog op de
deurklink rechts op de pagina

Kerstmis tegen wil en dank

het is voortdurend

kerstmis op het plein voor de 

kerk in Fatima

foto Ferrara

Een uitdagende schrijfveer in augustus nadenken over Kerst

Netjes

op de groentemarkt

lagen de vruchten netjes

in bakjes verdeeld

foto Ferrara

Belgedrag

Voor mij op het fietspad fietst een jonge moeder.

Haar zoontje van een jaar of drie zit voorop in een zitje dat aan het stuur is bevestigd.

Plotseling gaat de vrouw vol in de remmen en stapt midden op het fietspad af, ze graait met één hand in haar fietstas terwijl ze met haar andere hand de fiets in evenwicht probeert te houden. Als ik haar nader zie ik dat ze een telefoontje aan haar oor houdt en als ik passeer begint ze net een poging te doen al pratend in het toestel weer op te stappen. Mijn pad vervolgend hoor ik haar nog een tijdje druk praten, het is duidelijk dat zij haar weg fietsend voortzet. Ik ben verbaasd over dergelijk gedrag.

Met een kind aan je stuur al bellend in evenwicht blijven is dan misschien een knappe prestatie, maar ik vind het ten opzichte van de peuter onverantwoord. Een ongeluk zit in een klein hoekje.

Ik zou zeggen laat rinkelen die telefoon of handel het gesprek af, staande naast je fiets.

Liefst naast het fietspad. 

Op en Rond de Deur Duitsland

klik voor het blog op de deurklink
rechts op de pagina

Ik herinner me een badpak

Ik ben gelukkig ontkomen aan een wollen badpak dat liters water opzoog.

Mijn eerste badpak was een afdankertje van mijn nichtje. Het was paars met wat bloemetjes en een pofbroekje. Mooi vond ik het niet, maar alles was beter dan niets of zo’n gebreid onding.

Na het afdankertje heb ik nooit meer iets met een pofbroekje willen dragen, behalve dan toen de babydolls om in te slapen, in de mode kwamen.

De beste herinnering heb ik aan de groene bikini die ik kocht om, met mijn toenmalige verloofde, op het strand van Torremolinos te gaan liggen. Ik heb de foto’s nog eens bekeken. Jaren 70 van de vorige eeuw. Strak, gebruind lijf en wat hadden we een pret, ook met de andere vakantiegangers die we daar ontmoetten. Ik heb na die vakantie nog een paar bikini’s versleten en geleidelijk aan ging ik, noodgedwongen, over op badpakken. Het strakke lijf is verleden tijd en een jaar na Torremolinos, de verloofde ook. 

Mijn badpak van nu is zwart met een camouflerende streep en eerlijk gezegd ligt het meer in de kast dan dat ik het draag.