Boer Leo heeft behoorlijk kiespijn.
Er zijn dagen dat zelfs het lachen hem vergaat.
Tot zijn ongenoegen moet hij bij het bezoek aan de tandarts bijna het achterste van zijn tong laten zien. De tandarts trekt degelijk bewapend ten strijde en terwijl hij Leo eens goed aan de tand voelt gebruikt de smoelsmid zijn eigen tong als een scheermes.
‘Nou, nou, dat u niet op uw tandvlees loopt mag een wonder heten. Ik weet niet of u veel eet dat u niet kent, aangenomen dat u uw tanden er nog kunt inzetten, maar u kunt het met gemak in de holle kiezen bewaren.'
Hoewel hij op zijn rug ligt heeft Leo eerder het gevoel tegen de muur te staan.
Met opengesperde doch gesnoerde mond, doet hij er het zwijgen toe.
Hij kan alleen maar hopen dat de beul boven zijn hoofd het zwaard van Damocles verhangt en het bijltje waar hij vaak mee hakt een beetje snel neerlegt.
De tandarts ziet zich geen kans het ene gat met het andere te dichten en gooit het werktuig op het instrumentenblad.
Het kletterend geluid klinkt Leo als muziek in de oren. Zijn stijf geworden kaken kunnen eindelijk weer op elkaar.
Nadat hij Leo in de gespreksstand heeft gezet, steekt de tandarts meteen van wal. ‘Ik zal er geen doekjes omwinden want die heeft u binnenkort nodig tegen het bloeden. Om in uw terminologie te blijven. Ik moet de verrotte akker in uw mond volledig rooien.’
Hoewel hij op hete kolen zit vangt Leo de teerling die de tandarts heeft geworpen.
Als hij na zes weken de rekening ziet, vergaat het lachen hem opnieuw.
Aan zijn mond vol tanden hangt een behoorlijk prijskaartje.
foto ferrara
klik aan voor vergroten
