Tegenstelling

 Plus-Min
Stein am Rhein

foto ferrara
klik aan voor vergroten

Zo'n dag

Door de gordijnen kiert grauw daglicht
Ik strek me uit en weet, dit wordt
Zo'n dag met stramme spieren en
onder de warme douche ontdekken
dat je de lege shampoo fles niet hebt aangevuld
Zo'n dag waarop de krant nat van de regen
te laat op de mat valt en de brievenbus nog wijd openstaat
Zo'n dag met meeuwenpoep op het onbereikbare raam
en de glazenwasser die pas over twee weken komt
Zo'n dag waarop de vakken bij de supermarkt
slecht gevuld zijn en bejaarde klanten voor je voeten lopen
Zo'n dag met alle stoplichten op rood terwijl jij haast hebt
Zo'n dag dat schrijven niet lukt
waardoor de pestbui, met de deadline in zicht, toeneemt
Zo'n dag waarop je 's avonds denkt
ik duik vroeg onder de wol
Morgen weer een dag

Tegenstelling

 Voor-Tegen
Amsterdam-Schiphol

foto ferrara
klik aan voor vergroten

Het sieraad

Op de smalle boezem van mijn oma
prijkte een speldje van goud
aan die boezem lag mijn moeder
en na haar nog vier monden
Toen ik er troost vond
was ze qua omvang flink toegenomen
ik had meer oma
dan haar kinderen
ooit een moeder hadden
Het sieraad bleef een kleinood
dat op haar omvangrijke boezem mee bewoog
Een ernstige ziekte maakte haar smaller
dan ze ooit was geweest
Zij ging, haar sieraad werd een gouden herinnering

Tegenstelling

 Mannelijk-Vrouwelijk
etalage in Göteborg

foto ferrara
klik aan voor vergroten

WE-300

Afgeluisterd

'Heb je het al gezien? Plato is terug op zijn nest in Blogland. Reageert bij alle oudgedienden en ontdekt dat sommige bloggers niet meer bloggen of erger nog, niet meer onder ons zijn. Hij had begrijpelijke redenen om jaren onder de radar te blijven, maar gelukkig ligt die tijd achter hem.
Hij gaat meteen vol aan de bak.'

'Nou dat is dan goed nieuws. Laten we hem van harte welkom heten en succes wensen bij zijn herstart. Wat denk je zou hij de WE-300 ook weer oppakken?'

'Het is wel duidelijk dat jij nog niet bij hem hebt gelezen.
De roep om de WE-300 was snel online. Er zijn een paar fanatiekelingen die al aan zijn oproep gehoor hebben gegeven, terwijl je er een maand de tijd voor krijgt.  Zelf ben ik geen haar beter. Ik broei ook niet langer op het woord van deze maand, waar je 300 woorden aan hebt te besteden, niet meer en niet minder is de opgaaf. Hindernis twee, je mag het opgegeven woord niet gebruiken. In het verleden deed ik er graag aan mee.' 

'Mij lijkt het nogal een dwingende opdracht. Je bent gehouden aan regels, die bindend zijn, er is één persoon die de ander een taak oplegt. Tegenwoordig is dat behoorlijk obligaat. Eerlijk gezegd zie ik er de noodzaak niet van. Ik pas.'

'Hoor je wat je zegt? Je doet al mee met je opsomming aan alternatieven.
Dat is het leuke aan deze schrijfuitdaging. Je leert er kort bondig van schrijven, je moet zoeken naar synoniemen en dat op zich vind ik al een feest. Bij deze neem ik de handschoen op en ga de verbintenis aan om Plato's opdrachten de komende maanden uit te voeren.  Ik ben het aan mezelf verschuldigd, veel te leuk om mee te doen.'

Het woord van deze maand is 'Verplichting'  klik hier

Tegenstelling

 Ruim-Nipt
Voormalig Op-Art Museum
Alkmaar
deomonstratie hoe je ruim 
toch op het randje kunt liggen

foto ferrara
klik aan voor vergroten

OP en Rond de Deur

Uithangtekens-Viervoeters
klik voor het blog op de deurklink rechts op de pagina
of:https://ferrara-openronddedeur.blogspot.com/2023/02/uithangtekens.html

Herinnering

De laatste weken worden we via kranten, radio en televisie herinnerd aan de vreselijke rampnacht die zeventig jaar geleden een deel van Nederland onder water zette. Een van mijn vroegste heldere herinneringen uit die tijd heeft te maken met die nacht. Ons gezin woont in een rijtjeshuis dat vlak na de Tweede Wereldoorlog is gebouwd. Zittend op de divan beleef ik samen met mijn moeder en vier jaar oudere broer in een stormachtige nacht een paar angstige uren. Mijn moeder heeft ons uit bed gehaald, we zitten warm aangekleed in onze donkere regencapes met laarzen aan elk aan een kant naast haar. Ook zij heeft haar winterjas en laarzen aangetrokken. De regen stroomt met bakken naar beneden en de wind giert om ons hoekhuis. Het is een angstaanjagend geluid. Het feit dat mijn moeder, waar ik onbevangen op vertrouw, ons uit bed heeft gehaald en zelf in haar dikke jas tussen ons inzit maakt mij extra angstig. Is ze bang dat het dak van ons huis waait en dat we naar buiten moeten? Wat weet ik als kind van snelle naoorlogse bouw. 

Gek genoeg weet ik niet hoe we lang we op de divan hebben gezeten en of ik weer naar bed ben gebracht, maar de volgende dagen merk ik aan de volwassenen om mij heen dat er iets vreselijks is gebeurd. Ze praten over doorgebroken dijken en een watersnoodramp. Uit de radio die aan de muur hangt komen onheilspellende berichten. Op een foto in de krant staat een mevrouw in een bontjas, net zo een als mijn liefste oma heeft. Alleen heeft mijn oma nooit laarzen aan. Ik begrijp er niet veel van. Daarbij heb ik belangrijker zaken aan mijn kleine hoofd. Ik verheug me al een tijd dat ik binnenkort vier jaar word en dat ik dan naar school mag. Enkele jaren later als mijn brein zich wat meer heeft ontwikkeld kijk ik in het boek met zwart-witfoto's met de titel "De Ramp". Pas dan begrijp ik een beetje wat zich die nacht aan de andere kant van ons land heeft afgespeeld. Zeventig jaar later en na een indrukwekkend bezoek aan het museum in Ouwekerk weet ik heus beter.

Vannacht werd ik wakker van stormachtig weer en dacht even terug aan die angstige uren op de divan in mijn geboortedorp in Overijssel en hoe veilig het daar achteraf was.