2016/2017

de wijzer verspringt

verwachtingsvol schuift de tijd

het nieuwe jaar in

foto ferrara

Ik wens iedereen een gezellige jaarwisseling
en veel inspiratie in 2017

George 2

In september schreef ik over het brutale katertje van de buren.

Hoe dartel hij de buurt onveilig maakte en hoe hij met gevaar voor eigen leven de gekste capriolen uithaalde. Klom in auto’s waar de deur iets te lang van open stond en kroop in kinderwagens als hij daarvoor de krans kreeg. 
Hij liet zich door iedereen aanhalen om vervolgens met de aardige voorbijganger vrolijk naar huis te huppelen, waar hij tot de ontdekking kwam dat de grens van zijn aaibaarheidsfactor bij de voordeur lag. 
Wij vonden dat het jonge katje veel en lang op straat zwierf, maar wij wisten niet dat George met zijn drukke gedrag thuis niet te handhaven was.

Hij klom in de gordijnen, zat overal waar hij niet moest zijn. 
Viel met het grootste gemak uit het slaapkamerraam en het meubilair was tegen zijn scherpe nagels niet bestand. Kortom George tiranniseerde het huishouden van de buurtjes.

Het bleek een ijdele hoop dat hij van zijn straatavonturen rustiger zou worden en toen hij de leeftijd had dat een operatie niets meer in de weg stond werd George, knip, knip, alsof het een Ohrareclame betrof, geholpen. 

Van een verhit testosteronbommetje werd George binnen de kortste keren een gezapige kater, model theemuts. Af en toe zoekt hij met trage tred nog wat vertier in de straat, maar echt lollig wil het niet meer worden. 
George is vroeg oud geworden.

Lees over de jonge George hier:
http://ferrara-victoriene.blogspot.nl/2016/09/george_60.html

Tegenstelling

Aan-Uit

Schiedam

foto ferrara

Wens

Voor een ieder die hier leest

Sfeervolle Kerst gewenst

foto ferrara

Op en Rond de Deur

Kerst
klik voor het blog op de deurklink rechts op de pagina
of: http://ferrara-openronddedeur.blogspot.nl/

Maria en de kaarsjes

In de supermarkt, waar de luxe lekkernijen voor Kerst hoog opgetast liggen en André Hazes zijn eenzame Kerst over het winkelend publiek uitstort, scharrelt bij het vak met kaarsen een dame op leeftijd. Ze heeft kunstmatige blosjes op haar wangen, de knalrode lipstick op haar lippen is enigszins uitgelopen. Het grijze haar is met een ondoleertang in strakke golven gemodelleerd. Om haar heen hangt een aureool van onzekerheid.

Ik zoek in het schap naast de kaarsen naar servetten en zie, vanuit mijn ooghoek, dat de dame in kwestie mijn kant op komt. In een flits realiseer ik me dat dit tijd gaat kosten, maar in tegenstelling tot de mensheid om mij heen heb ik niet echt haast en besluit haar de aandacht te geven die ze blijkbaar nodig heeft. Mevrouw vraagt advies over het rijke assortiment dat de super in de aanbieding heeft. Kan ze beter Gouda Kaarsen nemen of de goedkopere soort van eigen merk. Wat is het verschil in branduren en zullen de kaarsen van eigen merk niet erg druipen? Ook wil ze graag weten hoe drijfkaarsjes werken en hoe lang die branden. De werking kan ik uitleggen, maar van het aantal branduren heb ik geen idee. Terwijl om ons heen met drukke bewegingen de karretjes worden gevuld, vormen wij een eiland van rust voor het non-foodvak.

Ze vertelt dat ze thuis een Mariabeeldje heeft en dat de kaarsen de komende weken naast het beeldje dienst moeten doen. Ze overweegt drijfkaarsjes te kopen omdat ze bang is voor brandgevaar.

Samen nemen we de hele voorraad door en ik lees de waarschuwingen op de verpakking voor.

Kaarsen niet te dicht bij elkaar zetten, niet op de tocht, niet in de buurt van gordijnen plaatsen enz.

In gedachten zie ik Maria met een devoot gezicht in een hemelsblauw gewaad omringd door flakkerende kaarsen op een ouderwetse schouw staan. Stel je voor dat deze bezorgde dame ’s avonds vergeet de kaarsen uit te blazen.

Ik vraag haar of ze niet beter lampjes op batterijen kan kopen. Het is wel zo veilig en ze gaan wat branduren betreft heel wat uren mee.

Alsof ik heiligschennis heb gepleegd kijkt ze mij met een van afschuw vertrokken gezicht aan. ‘Kunstlicht mevrouw? Dat kan niet hoor, Maria moet goed gestemd raken en dat krijg je met een kunstlichtje niet voor elkaar.’

Het is haar duidelijk dat ik van de stemmingen van Maria geen kaas heb gegeten, maar ze wil haar verhaal zo graag kwijt dat ze mijn onverstand voor lief neemt.  

‘Weet u, ik zit in de zorgen om een moeder die met haar kind in Duitsland woont. Ze willen zonder enige vorm van juridisch proces het jongetje bij zijn moeder vandaan halen. Het is toch schande dat ze in deze tijd van het jaar met het kerstfeest in aantocht, moeder en kind willen scheiden.’

Ik zeg dat het me onwaarschijnlijk lijkt dat bij een dergelijke handeling de rechtbank of jeugdzorg niets heeft te zeggen.

Die opmerking wordt me ook al niet in dank afgenomen. Ze doet haar uiterste best mij van het onrecht te overtuigen en ik moet begrijpen dat alleen Maria deze gerechtelijke dwaling met behulp van echte kaarsen kan voorkomen. Langzaam vullen haar ogen zich met tranen. Ik heb met het dametje te doen en onderdruk de neiging een arm om haar heen te slaan. In plaats daarvan wens ik haar sterkte en zeg dat ik hoop op een goede afloop. Dat ik twijfels heb over de kunsten van Maria laat ik wijselijk achterwege.

Terwijl ze haar ogen droog dept met een fijn geborduurd zakdoekje, recht ze haar rug, bedankt mij voor de hulp en begint een nieuwe speurtocht naar geschikte kaarsen.

Als ik thuis de boodschappen uitpak blijkt dat ik de servetten ben vergeten.

Tegenstelling

Licht-Donker

bijna volle maan boven

Arras

foto ferrara

De boot gemist

Geen riem om mee te roeien

Mijn houten buik vol sneeuw

De treurwilg, in een slecht humeur,

Klaagt dat ik zijn stam beschadig 

En het uitzicht op het water verstoor.

Hij kan zijn schoonheid niet spiegelen.

Het water, ijzig toegedekt, zwijgt als het graf,

Niet in staat tot weerkaatsen

Of als drijvende kracht te dienen.

We wachten op betere tijden

Schrijfcursus: Beschrijf de overpeinzing van dit bootje wachtend op de lente ...

Tegenstelling

Ja-Nee

stadhuis in Zwolle

foto ferrara

Vergeten

Ik ben vergeten hoe ik, terwijl ik in het zitje achterop zat, haar fiets op slot draaide.

De valpartij op het asfalt en de huilbui van mijn moeder, herinner ik me niet.

Ik ben de zwemlessen in de dode arm van de rivier vergeten, evenals de blauw-witte zwemband.

Ik ben vergeten hoe de knikkervoorraad van mijn broer slonk na mijn jatwerk.

Ik heb de schuld nooit afgelost, zijn woede daarover herinner ik me niet.

Ik ben de kwaadheid van mijn moeder vergeten over de rode schoenen die mijn vader voor mij kocht. Pas later begreep ik dat haar woede niet de kleur, maar het goedkope materiaal betrof.

Mijn vader, zelf uit zwak hout gesneden, was na de scheiding zijn kinderen snel vergeten en ik vergat de mannen die mij in de steek lieten en besloot nooit te trouwen.

De betrouwbare man liet mij dat besluit vergeten.  

Wij sloten een verbond dat al bijna 30 jaar bestaat.

Gemakshalve vergat ik ook, door zijn twee kinderen, dat ik geen kinderen wilde.

Wel herinner ik me dat ik wilde vergeten: ouderschap is levenslang.

Ik hoop dat zij mij, als ik oud ben en versleten, niet vergeten.

Vrij naar het gedicht ‘Vergeten’ van Maud Vanhauwaert
https://www.google.nl/?gws_rd=ssl#q=vergeten+Maud+Vanhauwaert

Woede

Razend is ze op de collega, die haar onheus heeft bejegend.

De woordenwisseling is hoog opgelopen. In het heetst van de strijd heeft ze zich op haar hielen omgedraaid en is in tranen de spoelkeuken ingevlucht.

Daar probeert ze tot rust te komen. Ze maakt van de nood een deugd en begint de waskommen en po’s te soppen. Ze kan niet nalaten flink wat herrie te maken. Met een smak belanden de podeksels extra hard op het metalen aanrecht. Iedereen buiten op de gang moet horen hoe boos ze is.  

Als iemand het waagt de spoelkeuken te betreden loopt hij of zij de kans een deksel naar het hoofd krijgen.

Ze krijgt het warm boven het hete sop en opent het raam dat op een binnentuintje uitkomt. 

Frisse lucht stroomt de keuken binnen. Het lijkt haar te kalmeren. De woede neemt af evenals het lawaai dat ze maakt.

Als de spoelkeuken er blinkend uitziet en er echt niets meer valt schoon te maken besluit ze de afdeling weer op te gaan. Terwijl ze de deur wil sluiten waait deze uit haar handen en valt met een klap dicht. Ze kan nog net het brekende raam ontwijken en komt met de schrik vrij.

Het volgende moment staat de hoofdzuster voor haar neus. ‘Meekomen.’

Als een lammetje loopt ze mee naar het kantoor waar ze alle overredingskracht nodig heeft om uit te leggen dat het dichtslaan van de deur geen deel uitmaakt van de woede die, met behulp van het rinkelende glas, tot nul is gezakt.

Opdracht: schrijf over een emotie en hoe je ermee omging. 
Een ouwetje (schrijfveer ruzie) uit januari 2013. 
Ik heb de titel veranderd, het verhaal hier en daar bijgewerkt en in de tegenwoordige tijd gezet. 

Tegenstelling

Heet-Koud

tegeltableau

Bussum

foto ferrara

Gastblog

Een gedicht van Grietje Holthuis

Achter de lindebomen

Soms keer ik in gedachten terug

naar het huis van mijn vader.

Verscholen achter de lindebomen.

Kleine ramen ogen vriendelijk

over uitgestrekte weilanden.

Een lage deur staat open voor

gonzend leven binnen en buiten

met koeien, kippen en katten.

De lindebomen zijn gebleven.

Mijn vader is al lang niet meer.

Het huis maakte plaats voor nieuw.

Grote ramen kijken zoekend rond.

De hoge deur blijft gesloten

om mijn moeder te beschermen.

Zij wordt oud met het huis,

zonder kippen, zonder koe.

Ik dacht dat ik geborgen was,

daar achter de lindebomen.

Maar ik ben nog altijd op zoek

naar een openstaande deur

van een oud huis met een kat.

Een prijs winnen

‘Welkom bij de puzzelactie van Trouw.’

Elke week vertelt een mechanisch klinkende stem mij welke instructies ik moet volgen om kans te maken op een Asus laptop of een Samsung Galaxy Tab E.

De week dat er een weekend in een Landal Greenpark valt te winnen sla ik het inbellen over. Ik wil het risico niet eens lopen een weekend opgeborgen te zitten in een oord waar ik mijn draai niet kan vinden. 
Wel lost de puzzelaar in mij de makkelijke woordzoeker op.

Tot nu toe heeft de puzzelredactie van Trouw niet gebeld met het nieuws dat ik de gelukkige winnaar ben van een computer die ik overal mee naar toe kan nemen. Mijn plezier in puzzelen ondervindt er geen hinder van.

In november worden in het winkelcentrum bij mij om de hoek ook weer de jaarlijkse sinterklaasbonnen uitgedeeld.

Er zijn kleine geldprijzen te winnen en de hoofdprijs is een diner voor vier personen in een restaurant in de stad.

28 jaar heb ik braaf mijn gegevens ingevuld, maar iets winnen, ho maar.

Tot ik maandag word gebeld. De groenteman meldt zich met de mededeling dat ik 25 euro heb gewonnen. Ik mag de waardebonnen in zijn winkel ophalen en kan ze omzetten bij een winkelier naar keuze. 
Meneer F. kondigt aan dat hij voor het eind van het jaar nog naar de kapper wil en dat hij die bonnen daar wel zal inleveren.

Dat lijkt me een prima idee. De kapper wil namelijk voor het oogstrelende vakmanschap ruim betaald worden.

Vandaag haal ik bij de Readshop flink wat decemberpostzegels. Ik heb de smaak te pakken en vul opnieuw een handvol sinterklaasbonnen in. 
Als cadeautje zit bij drie velletjes een doosje stiften waar je de ramen lekker mee kunt vol kliederen. In het doosje blijkt ook een postcode lot verstopt te zitten. Ik breng de gift naar de buurvrouw die nog jonge kleinkinderen heeft en ook een abonnement bij de Postcode Loterij blijkt te hebben. 
Ze speelt nu mee met een extra lot.

Zal je net zien dat de kanjer dit keer in onze straat valt en staat 
Gaston Starreveld ‘GOEIEMIDDAG’ te roepen bij de buren op de stoep. 
Ik hou u op de hoogte.

Tegenstelling

Klein-Groot

op de markt in

Boedapest

foto ferrara

voor meer info/tegenstelling klik op de link rechts op de pagina

Onthouden

Ik vrees de dag van een leeg brein

en niet te weten waar ik ben

Ik vrees de dag met holle geest

en niet te weten wat ik voel

Ik vrees de dag van ziende blind

en niet te weten wat ik zie

Ik vrees het vervangen van de krant

door steeds hetzelfde plaatjesboek

Ik vrees het kopje lauwe thee

de vlekken op mijn  jurk

Ik vrees de wartaal uit mijn mond

de blik van niet begrijpen

Ik vrees de afgesloten deur

de hand met zachte dwang

Ik vrees dat ik afhankelijk word

mijn vrije wil verlies

Ik hoop dat ik onthouden kan

dat ik daar niet voor kies

Opdracht: schrijf over onthouden

Tegenstelling

Op-Onder

visserijmuseum

Woudrichem

foto ferrara

Om de tafel

 heft in eigen hand

keukentafelgesprekken

zelfredzaamheid troef

De verwonding van het instinct

falend voorgevoel

nederlaag voor je ego

geschaad vertrouwen

Tegenstelling

Aantrekken-Afstoten

Mechelen

foto ferrara

Iemand leren hoe iets werkt

instructies geven

afkijken, uitproberen

meester en leerling

Gastblog

Vanaf vandaag krijgt Grietje Holthuis hier elke eerste van de maand een podium voor haar gedichten.

Den Oever

Je gaat er voorbij                

zonder het te zien.

Den Oever

aan de Afsluitdijk.                          

Een kleine wereld.

Boomloze straten.

Grensoverschrijdend leven

achter schuttingen en dijken.

Het hart op de tong

met verborgen agenda.

Alles van je willen weten

en toch niet thuis zijn.

Je hoort er niet bij,

je bent er niet geboren.                 

De regen striemt,

je waait uit je warme jas.

Je proeft het zout.

Den Oever,

zonder opsmuk,

recht door zee,

rauw en eerlijk.

Omringd door water,

grenzend aan glooiend grasland.

Schapen dromen op de dijk.

Het wad deelt geheimen.

Adembenemend.    

Je verliest je hart.

De lucht breekt.

Soms heb je de wind mee.

Kijk maar.

Tegenstelling

Klein-Groot

Barcelos-Portugal

foto ferrara

Schrijf over een cirkel

Meneer F. en ik keken twee dagen rond op de Dutch Design Week in Eindhoven. Voor ons was het een boeiend weekend. 
Nog nooit zoveel creativiteit en variatie aan ontwerpen bij elkaar gezien. 
Om maar eens iets te noemen, van een subtiel sieraadje op de revers van je jasje tot huisvesting voor vluchtelingen.

Dinsdag kwam in DWDD Maarten Baas in beeld, een ontwerper van wereldfaam en ambassadeur van de Dutch Design Week. 
In zijn expositieruimte kregen collega ontwerpers de kans iets van hun kunnen te laten zien. Wij stonden vol verbazing bij het afgebeelde cirkelvormige bassin gevuld met verf met aan de zijkant een miniprinter waar dichtregels uitvloeiden. Terwijl je stond te lezen werden de woorden door een langzaam  bewegend armpje opgelost in de verf en kwam de volgende regel voorbij.

Een aparte manier van poëzie tot je nemen. 
Het lijkt me geen kunstwerk wat je gemakkelijk in je kamer te kijk zet. 
Maar het werk van Gijs van Bon dwingt bewondering af. 

foto ferrara

Wie meer wil weten: http://www.gijsvanbon.nl/

http://dewerelddraaitdoor.vara.nl/tags/media/Dutch%20Design%20Week

http://www.ddw.nl/programma

Vraagstuk

Mijn senryu van woensdag gaat over loslaten,
Kijk wat ik vandaag in Letter&Geest (weekendbijlage Trouw) las.

'Loslaten betekent tijdelijk het houvast verliezen.
Niet loslaten betekent voor altijd het houvast verliezen.'

Søren Kierkegaard (Deens filosoof)

Heb ik nu plagiaat gepleegd of mag ik wel een beetje trots zijn op het feit dat ik dergelijke gedachtes op papier kan zetten.

Je kunt niets vasthouden

er komt meer houvast

naarmate je de kunst van

loslaten verstaat

De sleutel inleveren

inboedel verdeeld

huisbaas doet een laatste schouw

vaarwel vertrouwd huis

Tegenstelling

Schoon-Smerig

Rechthuis-Grootschermer

foto ferrara

voor meer info/tegenstelling:http://melodymusic.nl/

Versleten schoenen

zwaar werk geleverd

afgeleefd en uitgewoond

oplappen zinloos

Tegenstelling

Vergroten en goed kijken

Nat-Droog

Brussel

foto ferrara

Persoonlijk pakket (vervolg)

‘Je kaarten liggen op de mat’, roept meneer F. wanneer hij vanmorgen de trap afdaalt.

Een kant van het pakketje blijkt open te liggen, op de achterkant de tekst 10 prachtige kerstkaarten gratis bijgesloten.

Aangezien ik geen moeite hoef te doen om de inhoud te bestuderen schud ik het papieren doosje leeg.

Een doordringende geur van drukinkt dringt mijn neusgaten binnen en ik weet meteen dit ga ik niet gebruiken. 
De dubbele kaarten zijn voorzien van teksten, variërend van warme gedachten, prettige feestdagen tot gelukkig nieuwjaar. 
Sommige afbeeldingen zouden het goed doen in mijn eigen knip en plakwerk voor de handgeschreven goede wensen die hier jaarlijks de deur uitgaan.

De bijgevoegde bedelbrief is van de hand van emeritus bisschop Luis M. Casey, oprichter en projectcoördinator. Hij doet zelfs suggesties over de bedragen die ik zou kunnen storten om zijn gezondheidsklinieken te steunen. De bisschop besluit zijn schrijven met de zin dat ondervoede en zieke kinderen alleen gered kunnen worden door mijn royale bijdrage.

Dan valt mijn oog op de kleine lettertjes. Na het lezen van onderstaande zin besluit ik de hele handel retour te zenden met het dringend verzoek mijn adres uit het bestand te verwijderen. Gezien de waarschuwing van Hella bij mijn eerste bericht, kijk ik nog even op hun website. Vervolgens bevestigt Radar mijn vermoeden dat het stinkt en niet alleen naar drukinkt.

Stichting Amazone Kinderen behoudt zich het recht voor om, wanneer ontvangen donaties de kosten voor de in deze brief beoogde doelen overschrijden, de gelden aan andere, vergelijkbare hulpprojecten binnen het werkgebied van de Stichting te besteden.

Persoonlijk pakket

Op de deurmat ligt een kaart die is bezorgd door postbedrijf Sand.

Op de achterkant prijkt in de rechter bovenhoek een neppostzegel uit Bolivia.

De tekst lijkt met de hand geschreven, maar is overduidelijk voorgedrukt.

Beste mevrouw Ferrara,

Ik heb uw persoonlijke pakket met 10 prachtige kerstkaarten zojuist op de post gedaan. U ontvangt het over enkele dagen, omdat wij de arme Amazonekinderen bij u onder de aandacht willen brengen.

Let dus goed op uw brievenbus mevrouw Ferrara!

H.gr. Monniek Leendertse

Persoonlijk pakket? Ik heb helemaal niets besteld bij deze, voor mij, onbekende club.

Stichting Amazone Kinderen, die met hun manier van marketing goud geld over de balk gooit, is gevestigd in Zoetermeer en wil mij doen geloven dat ik binnenkort post uit Bolivia zal ontvangen.

Ik krijg pukkeltjes van dergelijke geldsmijterij voor zogenaamde goede doelen.

Om te beginnen heeft de stichting naar alle waarschijnlijkheid bij een andere instantie mijn adres gekocht. Vervolgens moeten er kaarten worden gedrukt en aan Sand port betaald, om mij te laten weten dat ik binnen enkele dagen een pakketje krijg opgestuurd met daarin een handvol kaarten waar die stichting toch ook voor betaald zal hebben. Wat betreft het gewicht van die zending is ze niet klaar met de waarde van één postzegel.

Ik denk dat ze het bedrag wat ze moet neertellen voor een dergelijke actie beter meteen kan overmaken naar Bolivia.

Het persoonlijke pakket zal vast een acceptgirokaart en een bedelbrief bevatten. Ik overweeg de hele handel retour afzender te sturen onder het motto, ongewenste post. Maar dat idee knaagt nu al aan mijn geweten omdat het de stichting geld gaat kosten wat ze elders beter kan gebruiken.

Eerlijk gezegd laat een collectebus mij sneller in de buidel tasten. 
Elke vrijwilliger gaat bij mij met meer vulling in de bus het tuinpad weer af.

Denk niet dat wij geen goede doelen steunen. De lijst van vaste donaties in huize F. heeft een redelijke lengte, maar met ongevraagde ‘persoonlijke pakketten’ ben je mij bij aan het verkeerde adres.

Welke instantie dat adres aan Stichting Amazone Kinderen heeft verkocht blijft uiteraard een raadsel.

Tegenstelling

Antiek-Modern

Salzburg

foto ferrara

Schrijf over een tatoeage

na de tattooshop

sta je er gekleurd op met

te veel versiering

Oma's wil is wet

Bij Zeeman stapt een parmantige peuter richting de uitgang.

‘Oh ze gaat er nu al vandoor, dat wordt niets vandaag’, hoor ik de moeder van het juffertje zeggen.

Ze onderschept haar dochter die duidelijk de pet niet naar winkelen heeft staan.

‘Ze heeft maar even geduld, ik wil naar een maillot voor haar kijken.’ zegt een redelijk jong ogende oma.

Moeder dreigt haar dwarsliggertje met een verblijf in de buggy als ze zich niet weet te gedragen. ‘Ik wil naar een andere winkel.’ klinkt het uit het kindermondje.

‘We gaan straks naar een andere winkel om naar een jurkje te kijken, maar Oma wil hier voor jou een maillot kopen.’

De jongste van het trio is echter niet van zins haar oren naar de ouderen te laten hangen. Ze demonstreert de onwil nog eens extra door de pas er opnieuw in te zetten. Dwingend en op volle sterkte laat de jonge dame zich horen. ‘Ik wil naar een andere winkel.’

Moeder, inmiddels met een rood aangelopen gezicht, dreigt andermaal met de buggy, maar gaat niet tot handelen over.

Oma wel, ze verlaat de bak met maillots en maakt korte metten met het opgewonden standje. ‘Je hebt lang genoeg de tijd gekregen, jij gaat nu in de buggy zitten.’

Onder luid protest wordt kleindochter op haar zitplaats vastgegespt.

‘Ik wil niet ZITTUUUN.’

Terwijl Oma het voertuig naar de uitgang duwt hoor ik haar zeggen. 
‘Jouw wil staat nu even achter de deur.’

De middelste generatie volgt gedwee.

Tegenstelling

Minuscuul-Gigantisch

zoekplaatje

Groet Noord-Holland

foto ferrara

De stem van het lichaam

doodzwijgen van een

tegensprekend lijf doet geen

recht aan gezondheid

Zoals elke dag

op een vast traject

houdt de aangelijnde hond

zijn baas gezelschap

Tegenstelling

Apathisch-Energiek

meute jachthonden

Kasteel van Cheverny

Loire-streek Frankrijk

foto ferrara

voor meer info zie het linkje re. op de pagina

Gastblog

Vandaag plaats ik weer een gedicht van Grietje Holthuis.

Doorgaan

De buitendeur dichtdoen,

de gordijnen sluiten.

Je oprollen als een slapende kat.

Gewiegd worden door de stilte.

Ademloos wachten

tot het zout is opgedroogd.

Een streep licht zien.

Het raam op een kier zetten.

Huiverend frisse wind binnenlaten.

Herfstgeuren waaien aan.

De lokroep van de kat

neemt je mee naar buiten.

Je ziet de tuin, groener

na een regenbui in de nacht.

De roos bloeit aarzelend

voor de tweede keer.

Een zachte tedere geur.

De poes strijkt langs je benen.

Je herademt.

Wereld Alzheimer Dag

Jaren geleden werkte ik als zorgmanager in een verzorgingshuis, waar je toen nog met een beginnende dementie kon worden opgenomen. 
Meneer Bakker was een van de bewoners die ons een benauwd uurtje bezorgde. Onderstaand verhaal is waar gebeurd. 
Ik was in de veronderstelling dat ik het al eens had geplaatst, maar op mijn blog kan ik het niet terugvinden en daarom plaats ik het alsnog in het kader van bovengenoemde dag.

Uitstapje

Omdat zijn brein een deal heeft gesloten met meneer Alzheimer is meneer Bakker noodgedwongen in een verzorgingshuis gaan wonen. Dagelijks gaat hij  het dorp in voor een boodschapje of om een borreltje te drinken in zijn stamcafé. Doorgaans komt hij zonder problemen thuis en als hij al het spoor bijster raakt, is er altijd wel een dorpsgenoot die hem op de juiste plaats brengt. Wat hem bewogen heeft zal een raadsel blijven, maar op een ochtend stapt meneer Bakker in de bus en belandt in de naburig gelegen stad.

Tegenover het busstation wandelt hij een café binnen en bestelt een jonge jenever, het drankje dat hij gewend is te drinken.

Na het nuttigen van enige consumpties stapt hij op en komt al snel tot de ontdekking dat er iets niet klopt. Hij herkent de omgeving niet en dat hij een busreis heeft ondernomen is uit zijn geheugen gewist. Geen dorpsgenoot te bekennen die het probleem wel even voor hem oplost.

De kastelein, die de klant vanachter de tapkast in de gaten houdt, vertrouwt het niet en besluit hem weer binnen te halen. Vervolgens belt hij het politiebureau om aangifte te doen van een bejaarde man die letterlijk en figuurlijk de weg kwijt is.

De heer Bakker wordt meegenomen naar het bureau en ondervraagd over zijn woon en/of verblijfplaats.

De verdwaalde weet te melden dat hij in een verzorgingshuis woont maar geen idee heeft in welke plaats zich dat bevindt en hoe hij in de stad is beland is hem helemaal een raadsel.

Nu kun je alle verzorgingshuizen afbellen om te vragen of ze een op drift geraakte bejaarde missen, maar voor alle kamers gecontroleerd zijn is de dag een eind op weg en wachten op aangifte van een vermissing gaat uren kosten. 
Om de man een nachtje in een cel te laten slapen gaat de agenten te ver.

De politie is je beste vriend en dus rijdt de gewapende macht met meneer Bakker op de achterbank door de stad, waar de zoektocht niet tot resultaat leidt. Er zit niets anders op dan in de regio langs alle verzorgingshuizen te rijden en rustig af te wachten of de vondeling enige herkenning ziet.

De missie slaagt. In een van de dorpen roept meneer Bakker bij het zien van zijn tehuis: “Stop hier woon ik.”

Binnen heerst een paniekerige sfeer want er wordt een bewoner vermist. 
Er is discussie over al of niet de politie bellen, maar dat hoeft niet meer.

De opluchting is groot als men de vermiste tussen twee agenten in de hal ziet verschijnen.

Meneer Bakker begrijpt de commotie niet, hij is gewoon een borreltje gaan drinken en wordt netjes door de heren in uniform thuis gebracht. Wat is daar nou mis aan?

Met een grijns neemt hij afscheid van zijn begeleiders en zet koers naar zijn kamer. 

Tegenstelling

Eind-Begin

Duitsland

foto ferrara

Ik heb de witte waterlelie lief

de witte lelie

spiegelt zich in het water

serene schoonheid

foto ferrara

George

Sinds kort woont katertje George naast ons. Onze buurtjes hebben hem gevonden op marktplaats. George is een (nog) klein brutaal opdondertje en voor de duvel niet bang. Binnen de kortste keren zat hij op de schutting ons nieuwsgierig aan te staren. George heeft de pech dat meneer F. absoluut niet van huisdieren houdt dus een langdurig verblijf op de schutting is niet aan de orde laat staan een bezoekje aan onze tuin. Alles gaat goed zolang hij maar op zijn eigen erf blijft en daar zit hem de crux. Het beestje krijgt alle kans een straatkat te worden. Hij huppelt rond in de buurt, papt met iedereen aan, strijkt verleidelijk langs je benen, ziet overal avontuur en maakt van alles wat op zijn pad komt een spelletje.

Als je de auto staat uit of in te laden zit hij, voor je er erg in hebt, als een volleerde coureur achter het stuur. En terwijl jij bezig bent je kind uit het autostoeltje te bevrijden troont George al in de klaargezette buggy. 
In elke deur die openstaat, ziet deze kat een uitnodiging tot buurtbezoek. 
Meneer F. kan het niet waarderen en het lijkt erop dat de avonturier dat inmiddels begrijpt, hij is niet gek.

Een andere buurvrouw betitelt George als een sociaal katje, maar kan niet voor zijn leven instaan als haar hondjes hem bij haar thuis in hun mand vinden. De kat met de aristocratische naam deert het allemaal niet, hij heeft lol voor tien.

Meneer F. heeft hem omgedoopt tot Sjors van de rebellenclub.

Helm

weinig elegant

beschermend hoofddeksel biedt

vooral veiligheid

Vitrage

spelenderwijs maakt

gordijn uit de verkleedkist

mij tot jonge bruid

Op en Rond de Deur

Windwijzers
Klik voor het blog op de deurklink rechts op de pagina
of http://ferrara-openronddedeur.blogspot.nl/

Tegenstelling

 Spannend-Saai

Marathon van Stockholm

foto ferrara

Tegenstelling

Gevaarlijk-Veilig

Rockanje-Kitesurfen

foto ferrara

Anijsmelk

geurig warm drankje

kou in je vingers verdwijnt
als sneeuw voor de zon

Tegenstelling

Heet-Koud

Glasblazer

Zweden-Pukeberg

foto ferrara

Een mooie reisgids

Tja, wat wordt er bedoeld met een mooie reisgids? Is dat het kittige dametje op ranke benen met een opgerold parapluutje hoog boven haar hoofd geheven, met in haar kielzog een club kwetterende Japanners, die elke prachtige foto verknallen door zelf pal in beeld te gaan staan en twee vingers als konijnenoortjes op te steken. 

Of is het de oudere dame met flaphoed die haar gelabelde klanten van het cruiseschip middels een zendertje in het gareel houdt. Gek genoeg dacht ik in eerste instantie aan geen van beide, waarschijnlijk omdat we (nog) niet tot die categorie toeristen behoren.

Over dat cruiseschip ben ik niet helemaal zeker. De kans bestaat dat op een goeie dag leeftijd, maar vooral fysieke mankementen, het reizen met de caravan belemmert.

Wie weet zetten we dan alle bezwaren opzij en gaan aan boord van zo’n varend hotel. Knopen een kaartje en zendertje om ons nek en laten ons in groepsverband, door een hopelijk goed ogende reisgids met verstand van zaken, door steden en musea drijven. 

Wat betreft onze manier van reizen passen we ook niet in het profiel van omroep Max en de ANWB-groepsreizen. Voorlopig trekken we op eigen houtje rond en we prijzen ons gelukkig dat het nog kan.

Dat brengt me dus bij de reisgids waar ik als eerste aan dacht. De gids in boekvorm in alle soorten en maten. Van saai met alleen tekst en wat kleine tekeningen tot kleurrijke exemplaren met prachtige foto’s. In mijn leven heb ik heel wat reisgidsen aangeschaft en bestudeerd. 

Tegenwoordig lenen we, ver voor de geplande reis begint, bij de bibliotheek om in de stemming te komen en notities te maken. Soms is er een gids die we willen meenemen, die leen ik dan vlak voor vertrek opnieuw en verleng meteen. De Michelin- of Capitoolgidsen verhogen de voorpret, maar wandelend door een stad heb je toch een hele zeul aan zo’n boek. 

Eenmaal op de plaats van bestemming geven we de voorkeur aan een boekje op zakformaat.

De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat we tegenwoordig ook veel op internet bij elkaar sprokkelen om van de opgediepte informatie zelf een reisgidsje te maken.

Op locatie harken we de rest aan wetenswaardigheden bij elkaar, want niets is zo leuk als op klein marktjes rondstruinen of op een muziekfestival belanden waar instrumenten worden bespeeld die je in ons land niet ziet. Echte wandelgidsen zijn aan de firma Ferrara niet besteed. We maken wel eens een wandeling over een begaanbaar pad, maar je ziet ons niet met ferme pas de paden op en de lanen intrekken. 

Wandelroutes door steden vinden wel gretig aftrek, maar wij schromen niet de platgetreden paden te verlaten en door straten te dwalen waar de doorsnee toerist niet komt. Van een gidsje met fietsroutes in een mooie omgeving zijn we ook niet vies. Meestal halen we die bij de receptie op de camping of we volgen via bordjes een uitgestippelde route, waar we ook maar al te graag van afwijken. In het kielzog van meneer F. die wat betreft navigatiesystemen zowel op de fiets als wandelend in een stad, van alle mogelijkheden is voorzien, is verdwalen nog amper mogelijk. Misschien is hij wel de beste reisgids en het fotoboek dat van elke trip wordt gemaakt het mooiste. 

Nagenieten … minstens zo belangrijk als voorpret.