Vergeten

Ik ben vergeten hoe ik, terwijl ik in het zitje achterop zat, haar fiets op slot draaide.

De valpartij op het asfalt en de huilbui van mijn moeder, herinner ik me niet.

Ik ben de zwemlessen in de dode arm van de rivier vergeten, evenals de blauw-witte zwemband.

Ik ben vergeten hoe de knikkervoorraad van mijn broer slonk na mijn jatwerk.

Ik heb de schuld nooit afgelost, zijn woede daarover herinner ik me niet.

Ik ben de kwaadheid van mijn moeder vergeten over de rode schoenen die mijn vader voor mij kocht. Pas later begreep ik dat haar woede niet de kleur, maar het goedkope materiaal betrof.

Mijn vader, zelf uit zwak hout gesneden, was na de scheiding zijn kinderen snel vergeten en ik vergat de mannen die mij in de steek lieten en besloot nooit te trouwen.

De betrouwbare man liet mij dat besluit vergeten.  

Wij sloten een verbond dat al bijna 30 jaar bestaat.

Gemakshalve vergat ik ook, door zijn twee kinderen, dat ik geen kinderen wilde.

Wel herinner ik me dat ik wilde vergeten: ouderschap is levenslang.

Ik hoop dat zij mij, als ik oud ben en versleten, niet vergeten.

Vrij naar het gedicht ‘Vergeten’ van Maud Vanhauwaert
https://www.google.nl/?gws_rd=ssl#q=vergeten+Maud+Vanhauwaert