Woede

Razend is ze op de collega, die haar onheus heeft bejegend.

De woordenwisseling is hoog opgelopen. In het heetst van de strijd heeft ze zich op haar hielen omgedraaid en is in tranen de spoelkeuken ingevlucht.

Daar probeert ze tot rust te komen. Ze maakt van de nood een deugd en begint de waskommen en po’s te soppen. Ze kan niet nalaten flink wat herrie te maken. Met een smak belanden de podeksels extra hard op het metalen aanrecht. Iedereen buiten op de gang moet horen hoe boos ze is.  

Als iemand het waagt de spoelkeuken te betreden loopt hij of zij de kans een deksel naar het hoofd krijgen.

Ze krijgt het warm boven het hete sop en opent het raam dat op een binnentuintje uitkomt. 

Frisse lucht stroomt de keuken binnen. Het lijkt haar te kalmeren. De woede neemt af evenals het lawaai dat ze maakt.

Als de spoelkeuken er blinkend uitziet en er echt niets meer valt schoon te maken besluit ze de afdeling weer op te gaan. Terwijl ze de deur wil sluiten waait deze uit haar handen en valt met een klap dicht. Ze kan nog net het brekende raam ontwijken en komt met de schrik vrij.

Het volgende moment staat de hoofdzuster voor haar neus. ‘Meekomen.’

Als een lammetje loopt ze mee naar het kantoor waar ze alle overredingskracht nodig heeft om uit te leggen dat het dichtslaan van de deur geen deel uitmaakt van de woede die, met behulp van het rinkelende glas, tot nul is gezakt.

Opdracht: schrijf over een emotie en hoe je ermee omging. 
Een ouwetje (schrijfveer ruzie) uit januari 2013. 
Ik heb de titel veranderd, het verhaal hier en daar bijgewerkt en in de tegenwoordige tijd gezet.