Op en Rond de Deur

Laarzenschrapers
Klik op de deurklink

Herfst

Door foutieve handelingen raakte ik gisteren dit stuk kwijt.
Ik krijg het niet terug op de oorspronkelijke plek


Een teruggevonden opdracht van de schrijfcursus die ik ooit volgde

Als…
de bladeren vallen
de bladeren kleuren
je bladeren moet harken
de paddenstoelen uit hun krochtjes komen
de ochtenden mistig beginnen
de caravan naar de stalling gaat
de strandhuisjes opgeruimd zijn
de beaujolais arriveert
je rozenbotteljam maakt
je aan jachtschotel denkt
je trek krijgt in stamppot
mijn man erwtensoep gaat maken
de wielen van de NS vierkant worden
de vogels trekken

dan is het herfst.

Ongewenst Exhibitionisme

Gisteren plaatste ik een stukje met de titel Skinny Jeans

Ik speurde op internet naar een leuke afbeelding van een dergelijk kledingstuk.

Er is genoeg te vinden, maar aangezien ik niet zeker was van de rechten besloot ik geen afbeelding te gebruiken.

Maar wat is het gevolg van die zoektocht? Overal poppen nu reclames op van skinny jeans.

Ik vind dat ongewenst exhibitionisme van de reclamemakers. Ik wil al die rotzooi niet, maar kan er niets tegen doen. Als ik op zoek ga naar een leuke Bed en Breakfast word ik vervolgens daarmee overstelpt. Ik voel me nogal bekeken door Google.

Het feit dat ik hier in beperkte mate onder pseudoniem wat bloot geef kan gevolgen hebben zonder dat ik me dat altijd bewust ben. Het is wel de reden dat ik voorzichtig ben met plaatsen, ik vertel heel veel niet. Als ik al namen gebruik dan zijn ze gefingeerd. Over een paar foto’s heb ik nog steeds twijfel omdat ik de mensen die er herkenbaar op staan niet om toestemming heb kunnen vragen.

Facebook is aan mij niet besteed, maar dat hebben jullie vast al begrepen.

Skinny Jeans

Ik doe dienst als commissie van toezicht, zo noem ik tegenwoordig het oppassen.

Toezien en zorgen voor eten en drinken meer wordt niet verlangd. Kleine kinderen worden groot.

Kleindochter daalt in joggingbroek de trap af, wetend dat ze in deze outfit de straat niet op mag, vraag ik naar haar plannen. Ik ken haar goed genoeg dat ze het toch zal proberen. Denkt natuurlijk dat Oma dat niet weet.

‘Ik ga straks naar Paulien.’

‘Niet in die broek.’

‘Waarom niet?’

‘Het is geen gezicht en je mag van je moeder niet in die broek de deur uit.’

‘Oh jawel hoor, ik doe dat wel vaker.’

‘Dan ben je aan haar aandacht ontsnapt of ze is niet streng genoeg geweest. Vandaag gaat je dat niet lukken.’

Ze zucht, maar zij kent mij ook en ze neemt haar verlies.

Even later komt ze in spijkerbroek tevoorschijn en moppert:

‘Moet je kijken Oma, deze broek is me te klein, hij zit veel te strak.’

‘Dat hoort toch bij skinny jeans?’ zeg ik. Ze grijnst en begrijpt dat ik niet in haar smoes trap.

Ze komt nog gezellig bij me zitten en neemt de vorderingen die ze met paardrijden maakt met me door. Ik beloof dat we komen kijken als ze haar dressuurproef moet rijden.

Dan is het tijd om naar Paulien te gaan, ze zwaait nog even en ik zie haar de rest van de middag niet terug.

Mij rest het toezicht op haar jongere broer, die hevig geconcentreerd een computerspelletje online speelt. Hij heeft daarvoor een zogenaamd oortje in en is daarmee verbonden met een vriendje elders in het land dat hij op de vakantie heeft ontmoet. Ik denk er het mijne van, maar aangezien zijn ouders dit goed vinden houdt hier alle tegenspraak op.

Droombeelden

Einde van de markt in Turijn.

              Dit lijkt mij eerder een nachtmerrie dan een droombeeld voor de vuilophaaldienst

foto ferrara

Wijze Woorden

Het is beter te zwijgen

Als wijze woorden

Op rotsige bodem vallen

De toekomst voorspellen

Ze heeft me niet verteld

dat ik zou vergeten

wat ze heeft voorspeld

Geef je over aan muziek

In Dokkum werd een feestweek afgesloten met een muziekfestival

Terwijl de Schotten er lustig op los trommelden en de doedelzak bespeelden

hield het harmonieorkest pauze

foto's ferrara



Op Trek

Kijk wat ik gisteravond zag vanuit het keukenraam

Spreeuwen op trek boven onze woonwijk

Prachtig gezicht. Helaas is de foto niet scherp

                         

foto ferrara

Afscheid

Waar zijn die twaalf jaren gebleven?

Van baby, naar peuter, naar kleuter, naar meisje, naar vroege puber.

Telkens weer een afscheid van een waardevolle periode waar ik op mocht meedraaien.

Het duurt niet lang meer dan heeft ze mij als oppas niet meer nodig. Ik functioneer nu al in de kantlijn, je moet wel thuis zijn voor het geval dat…

We hebben samen afscheid genomen van spullen uit de speelgoedkast die te kinderachtig zijn geworden. Plakplaatjes kunnen wel weg. Kralen rijgen doet ze niet meer. Ze shopt nu zelf met vriendinnen voor sieraden.

Ik neem steeds een beetje meer afscheid van het kind dat langzaam uitgroeit tot jonge meid met een eigen wil en smaak.

Ze vertrekt op haar fiets om met vriendinnen te chillen.

“Dag Oma, tot straks.”

Op en Rond de Deur

Bij de bakker
Klik op de deurklink rechts

Oprechte Deelneming

Middenin het verdriet van mijn schrijfvriendin Sagita plaatste ik de schrijfveer Het Water, die over een bevalling gaat die goed afloopt. Door storing in het mailverkeer was ik van haar verdriet niet op de hoogte. De schrijfveer zou er nooit gestaan hebben als ik dat had geweten. Ik verwijder daarom deze geschiedenis.

Het water

Ik ben derdejaars leerling in de opleiding voor verpleegkundige en werk net een dag op de kraamafdeling als ik een bevalling mag bijwonen.

De kraamvrouw, volop in de persweeën, weet maar een ding op hysterische wijze uit te brengen:

“Water, geef me water.” Meepersen is niet aan de orde. Het geheel komt nogal indrukwekkend over.

Ik zie een deel van een schedeltje tevoorschijn komen en hoor de hoofdzuster streng zeggen;

“Persen nu.”

Maar nee de kraamvrouw in kwestie wil enkel water. De gynaecoloog doet zijn uiterste best de bevalling zo rustig mogelijk te laten verlopen, maar mevrouw is niet van zins daaraan mee te werken. Tussen de weeën door krijgt ze slokjes water, maar dat is voor haar niet genoeg.

Een nieuwe perswee dient zich aan en de roep om water eveneens. De hoofdzuster verliest haar geduld, vult een glas en smijt de inhoud recht in het gezicht van de vrouw die de klus toch echt moet klaren.

“Hier is water en nu persen.” Ze schrikt hier zo van en doet meteen wat haar wordt opgedragen, de rest is een fluitje van een cent, lijkt het. Ze baart een gezonde zoon, die meteen laat horen dat er met zijn stembanden en longen niets mis is.

Nadien heb ik bij heel wat bevallingen geassisteerd en de meeste zijn uit mijn geheugen gewist, maar deze is me altijd bijgebleven.

Eerlijk gezegd was het een rare actie van de hoofdzuster, maar blijkbaar vond ze het nodig op dat moment. In de huidige tijd zouden de kraamvrouw en echtgenoot haar dat niet in dank afnemen en was de klacht snel ingediend. Maar eind jaren zestig in de vorige eeuw kwam dat blijkbaar niet in je op.

Ontgoocheling

“Het is hard”, zei hij.

“Verdomde hard, ik dacht na een perfect sollicitatiegesprek die felbegeerde baan te hebben.

Ik voldeed aan alle eisen. Wijsheid, ervaring, kennis van zaken, collegiaal, sociaal, academisch denk en werkniveau. Alles was goed aan me. Behalve mijn leeftijd. Ingehaald door een snotneus."

Vrede

Van Alkmaar de Victorie

Alkmaar viert 8 oktober de overwinning op de Spanjaarden in1573

Er was vandaag een en al saamhorigheid in de stad

Het was een prachtige dag

Dromerigheid

Daar zit ze onderaan de trap in Coimbra in Portugal
Ze kijkt wat dromerig voor zich uit
Denkt ze aan haar minnaar of aan de kan die ze nog moet vullen, met water, wijn of olijfolie?
We zullen het nooit weten

foto ferrara

Nieuwe plaatsing Op en Rond de Deur.
Friesland heeft veel te bieden