De schort van Sint Elisabeth

Boven de vroegere ingang van het voormalige Elisabeth ziekenhuis prijkt nog altijd de afbeelding van Sint Elisabeth. Deze Elisabeth van Hongarije wordt op jonge leeftijd uitgehuwelijkt aan Lodewijk van Thüringen waarmee ze in 1221 in het huwelijk treedt. Ze krijgen drie kinderen, daarnaast besteedt zij veel aandacht aan de werken van barmhartigheid. Zo zorgt Elisabeth ervoor dat tijdens de hongersnood van 1226 voldoende brood wordt gebakken dat ze persoonlijk onder de armen verdeelt.
De legende vertelt dat haar schoonfamilie de verspilling van geld en goed van kasteel Wartburg maar slecht kan verdragen.
Op een dag wordt ze door haar eigen man staande gehouden die wil weten wat ze in haar schort verbergt. Elisabeth laat hem weten dat het de liefde van Christus is. Als ze haar schort opent liggen er, in plaats van broden, rode rozen in. Verschillende bronnen doen verslag van de legende waarin de belager, die de inhoud van haar schort wil zien, steeds iemand anders is. Maar dat broden in rozen zijn veranderd blijft in elk verhaal overeind. Nadat haar echtgenoot tijdens een kruistocht overlijdt aan de gevolgen van de pest, wijdt Elisabeth zich als lid van de derde orde van Franciscus aan verzorging van zieken en armen. Zij geldt als patrones van de liefdadigheid. Menig ziekenhuis is naar haar vernoemd. Zo ook in Alkmaar waar haar beeltenis boven de achterdeur van het verpleeghuis dat er nu is gevestigd enigszins uit het zicht is geraakt. Haar verbleekte aureool en de verkleurde rozen in haar schort doen vermoeden dat ze glorieuzer tijden heeft gekend. De glans is eraf.

foto ferrara
klik aan voor vergroten
dit verhaal is een zeer verkorte weergave van haar leven 

  https://nl.wikipedia.org/wiki/Elisabeth_van_Th%C3%BCringen

Grappig rondje Deventer

gelaarsde prullenbak 

er was er niet een meer over

waarheid volgens Jules Deelder

deze pelgrim heeft nog een been om op te staan

bijzondere straatnamen


maar de social sofa vrolijkt het straatbeeld op

ludieke aanwijzing voor de doodlopende straat
de afbeelding van de rondborstige dame en het woord kous
verwijzen naar het feit dat ooit op deze locatie
dames van lichte zeden hun beroep uitoefenden

foto's ferrara
klik aan voor vergroten

Nog een rondje Deventer

De gevel van het Penninckhuis die rijkdom
en geletterdheid weerspiegelt.
Drie beelden geloof, hoop en liefde.
Drie kardinale deugden voorzichtigheid, kracht, gematigheid
de vierde deugd gerechtigheid ontbreekt.
Helaas wordt in de beschrijving de reden daarvan niet verteld.
In dit pand is het VVV-kantoor gevestigd. 

Steegje in het Bergkwartier

Manhuissteeg in het Noorderbergkwartier
genoemd naar het oude mannenhuis dat hier ooit stond.

fleurig geveltuintje

trio hijsbalken

Snijraam in de Bergstraat
dit huis werd in de 16e eeuw 'de Papagaai' genoemd
De naam verwijst naar het gaaischieten op de Brink
waarbij de schutters op een houten gaai schoten.
Het snijraam is gemaakt door Ela Venbroek.
In Deventer zijn er meer van haar hand.

ere wie ere toekomt
Stadsherstel leverde prachtig werk

en natuurlijk mag de
Deventer koek niet ontbreken

foto's ferrara
klik aan voor vergroten
Morgen laatste rondje grappigheden op straat.

Groeten uit Deventer

Deventer glorierijke Hanzestad aan de IJssel. Overal in de oude binnenstad zijn locaties te vinden die herinneren aan de eeuwen oude rijke historie, maar ook de moderne tijd laat zich in het straatbeeld gelden. Deventer is een van de oudste steden van ons land en een bezoek meer dan waard. Het zal mijn vaste lezers niet verbazen dat ik bij de VVV het boekje kocht dat je langs gevelstenen, snijramen en andere ornamenten loodst.
Het werd een aangenaam weerzien. 

niet te missen de IJssel, het pontje
 en de Lebuinuskerk

een fresco in de kerk

en op straat

een oude gevel in het Bergkwartier

detail van de botermarkt

poortje dat herinnert aan de geslaagde renovatie
 van de Assenstraat in 1984

Jordenshofje

morgen meer

foto's ferrara
klik aan voor vergroten

De Abdij en de Lamoraal van Egmont

Donderdag fietste ik naar de Abdij in Egmond-Binnen.

In de schaduwrijke tuinen is het goed toeven. Ik laat me leiden door de witte bescheiden monniken die de route aangeven.

Bij de herinneringsboom hebben veel bezoekers stenen neergelegd met lieve woorden in viltstift geschreven. Zelf heb ik geen behoefte om in de abdijwinkel een steen te kopen en deze van een opschrift te voorzien. Ik schrijf ook niets in het gastenboek dat in een klein kastje ligt. De ware spreuk op de bank naast de boom geeft mij voldoende troost.

De Adelbertusklok uit de vormalige parochiekerk in Egmond-Binnen heeft op de stilteplek een nieuw onderkomen gekregen.

Nog een mooie herinneringsplek voor, waarschijnlijk, de tuinman die hier even zijn pauze nam met schitterend uitzicht op de polder. Achter in het gebouwtje hangt een zwart-witfoto van de man, die niet met name wordt genoemd. Ik ben vergeten er in de winkel naar te vragen.

In de vlindertuin spot ik nog een aardig opschrift. Vlinderbroeder Frans heeft in dit deel van de tuin zijn sporen wel verdiend.

In het restaurant maakt de vrijwilliger van dienst een heerlijke tosti voor me en nadat ik nog even in het museumpje heb gekeken stap ik op de fiets en rijd naar Egmond aan den Hoef. Helaas is daar de slotkapel niet open. Wel vind ik een ‘struikelschaap’ op mijn pad. Het is een liefelijk beestje dat middenop het grijze grindpad is neegelegd.

Met een foto van de Lamoraal van Egmont, die fier in de slotgracht van verloren gegane kasteel staat, sluit ik mijn rondje in de Egmonden af.

alle foto's zijn aanklikbaar om te vergroten

Lamoraal was geen kleine jongen in onze Vaderlandse Geschiedenis.
Onderstaande tekst komt van internet.

Lamoraal was de vierde graaf van Egmond. Hij droeg meerdere titels, waaronder die van graaf en prins. Hij kwam uit een van de rijkste en invloedrijkste families in de Nederlanden, voortgekomen uit de voogden van de Abdij van Egmond, die nabij hun kasteel stond. Lamoraal was ook een vriend van Willem van Oranje. In Egmond is Lamoraal ook bekend omdat hij de opdracht gaf om de Egmondermeer, het poldergebied tussen Egmond aan den Hoef en Alkmaar, droog te leggen. Zijn standbeeld kijkt uit over dit gebied. Op 5 juli 1568 werd Lamoraal op de Grote Markt in Brussel onthoofd. Zijn dood leidde tot het begin van de gewapende Nederlandse Opstand en de Tachtigjarige Oorlog tegen de Spanjaarden. De opstand onder leiding van Willem van Oranje had grote gevolgen voor Egmond aan den Hoef. Om te voorkomen dat de terugtrekkende Spanjaarden er hun toevlucht zochten, staken de geuzen het kasteel en de Slotkapel in 1573 in brand.

Dagje Den Haag

Wie wat bewaart heeft wat. Tijdens een opruimrondje vind ik een folder uit 2003. ‘Wandeling langs Jugendstil in Den Haag.’ Ik kan me niet herinneren dat we die route ooit hebben gelopen. Vermoedelijk is het een overblijfsel van een Open Monumentendag. Het boekje staat vol zwart-wit foto’s en herbergt een schat aan informatie. Het gaat terug in de la met het idee daar eens met ‘Blogqueen Riet’ over te praten. Zij is, net als ik, liefhebber van die stijl en is min of meer inwoner van Den Haag. Zoals te verwachten was, ze is meteen enthousiast over het idee om samen op stadswandeling te gaan.
Bij onze eerste ontmoeting, een aantal jaren geleden, lieten we elkaar weten wat we zouden dragen aan kleding zodat we elkaar konden herkennen. Inmiddels zijn we vaker samen op pad dus over kleding gaat het al lang niet meer. Nog voor Riet mij heeft gespot heb ik haar al gezien en constateer dat we dezelfde keus hebben gemaakt wat betreft kleur. We starten dus met een schaterlach en weten:  'Deze dag kan niet meer stuk'.
Al babbelend trekken we Den Haag in en letten niet echt goed op waar we precies de route moeten beginnen.
De opgeblazen kunst die overal verspreid ligt kan onze waardering niet echt wegdragen, maar daar komen we ook niet voor. Via Johan de Witt, die star toeziet op de bouwchaos van het Binnenhof, pikken we dan toch de route op. Maar niet voordat Riet een jonge dame heeft gevraagd een foto van ons te maken. Sorry beste lezers, ik wil niet graag vol in beeld op internet.

Voor de Jugendstilliefhebber is deze wandeling een ware smulpartij.
Den Haag toont prachtige panden, waarvan er veel nog in goede staat zijn. Sommige hebben modernisering ondergaan maar daarbij zijn oude elementen wel bewaard gebleven. Zoals de fietsers en de hoofdjes met fietspet.
Een enkel pand verdient aandacht om flink opgeknapt te worden. Gebrek aan geld zal hier ongetwijfeld een rol spelen.
Riet schrijft op haar blog dat het lastig is om de hoge huizen mooi op de foto te krijgen. Ik voel dat met haar mee en zelfs in de portieken is het moeilijk mikken. Ik beperk me hier tot enkele details.

Tot slot een klein uitstapje naar de Amsterdamse School een kantoorgebouw van Berlage voor verzekeringsmaatschappij 'De Nederlanden 1845'

alle foto's zijn aanklikbaar
 voor vergroten

De ober van restaurant  't Goude Hooft’, waar we uiteindelijk neerstrijken voor een frisdrank en een portie bitterballen, heeft waarschijnlijk ’s avonds thuis verteld van twee broodnuchtere bejaarde dames die in zijn restaurant de figuren in het gebrandschilderde glas onderste boven zagen. Een spiegelend plafond zorgt voor gezichtsbedrog en de nodige hilariteit.

Om met Conny Stuart te eindigen. ‘Wat voor weer zou het zijn in Den Haag?’
Het was heerlijk zonnig en we hebben genoten van elkaars gezelschap en de schoonheid van Jugendstil.
Lees hier Rietepietz haar indrukken van deze dag.