Stop-Start
Het jaar 2025 stopt en 2026 gaat van start.
Met deze laatste tegenstelling wens ik iedereen een rustige jaarwisseling en ALLE GOEDS voor 2026.
Wat er ook op je pad komt, probeer er een aangenaam jaar van te maken.
Vandaag hoorde ik voor de zoveelste keer in de afgelopen dagen dat mijn kerstkaart nog niet was ontvangen. Ik ben daar niet blij mee.
Voorgaande jaren kwam er ook wel eens een kaart te laat aan, maar dit jaar maakt Post NL er echt een potje van en komt ze haar belofte domweg niet na. Klagen dat er zo weinig post wordt verstuurd en dus moeten de tarieven omhoog. Gaat ze eindelijk eens weer meer post bezorgen, kan ze de zogenaamde drukte niet aan. Zelfs als de klant zich aan de regels houdt, op tijd in de goede bus en voldoende gefrankeerd biedt Post NL niet meer de service die ze belooft. Binnen 3 tot 4 dagen bezorgd. Mooi niet dus. Ik verdenk ze van een ontmoedigingsbeleid. Aan pakjes is vast meer te verdienen. Hopelijk vallen de kaarten met mijn welgemeende wensen komende week nog bij menigeen in de bus.
Met deze gevelsteen uit Schwyz in Zwitserland
wens ik een ieder die hier leest
Sfeervolle Kerstdagen
foto Ferrara
gemaakt in 2007
klik aan voor vergroten
Bijna-Helemaal
geen behouden vaart voor
dit zelfgemaakte vaartuig
dat nog net niet helemaal is gezonken
in een van de Alkmaarse grachten
foto ferrara
klik aan voor vergroten
volgende week de laatste
Hooggeëerd publiek “Komt dat zien, komt dat zien”
Ik ben hier neergezet als tijdelijke reclamezuil voor het wintercircus.
Letterlijk en figuurlijk tijdelijk. Want een sneeuwpop is geen lang leven beschoren. Het weiland achter mij is nog leeg, maar morgen staat daar de gekleurde tent en lopen de beesten binnen de omheining die speciaal daarvoor wordt gemaakt.
Julio de trapezemedewerker en Pizzicato de muzikale clown hebben mij opgetrokken en Julio leek het ludiek mij op mijn kop te zetten. Het past geheel bij de act die hij moet uitvoeren. Hij hangt tijdens de voorstelling in zijn strakke glitterpakje ondersteboven aan de rekstok in de nok van de circustent.
Pizzicato hoopt dat ik de aandacht van het publiek zal afleiden van al die zielige beesten die in de kou moeten staan. Er gaat bij het wintercircus geen voorstelling voorbij zonder protestacties van de plaatselijke dierenvereniging. Dat vooral de kamelen de kou moeten trotseren vinden de actievoerders schande. Die beesten horen in de hitte van de woestijn en niet in de vrieskou. De meeste schreeuwers willen alle dieren uit het circus zien verdwijnen.
Nou dan kan die branche wel opdoeken want zeg nou zelf wat is een circus zonder dieren. Dat ik hier voor joker sta, daar maakt niemand zich druk om.
Sterker nog als straks het smeltwater in mijn ogen loop haalt iedereen opgelucht adem. “Heerlijk de winter is voorbij.” Als het circus dan Paascircus wordt kunnen Julio en Pizzicato de Paashaas op zijn kop zetten. Wedden dat de vereniging voor de bescherming van de haas hier dan zijn tenten komt opslaan. Dat kan natuurlijk niet, de Paashaas te kijk zetten. Ook nog eens zonde van de eieren die dan uit het mandje rollen.
Nu het nog kan… “Komt dat zien, komt dat zien”
Niemand die straks om mij treurt.
Uitzicht uit jouw raam.
Ik koos voor drie ramen in mijn huis.
Het keukenraam:
Vette rook tijdens een brand in de binnenstad, een regenboog, de poes van de achterburen in de goot, uitbundig bloeiende stokroos in de achtertuin.
Het slaapkamerraam:
In een uitermate slordig nest op de schoorsteen van de overbuurvrouw kwamen drie meeuwtjes uit het ei, de prille voortuin die inmiddels is volgroeid.
Gisteren heb ik de laatste kerstkaarten geschreven.
Gelukkig was ik op tijd begonnen met snijden, stansen, knippen en plakken. Zo kon ik alle tijd nemen om ze te schrijven. Juist tegen dat schrijven heb ik opgezien. Afgelopen jaar was het moeizaam wennen aan het feit dat alleen mijn naam op verjaardags/beterschapskaarten stond. Telkens als ik zo’n kaart had geschreven dacht ik: ‘En dan moet Kerst nog komen.’
Gek genoeg heb ik geen seconde overwogen dit jaar geen kaarten te sturen. Van het maken heb ik heus genoten, want het is een ontspannend werkje.
En toen kwam dat virus, wat het schrijven niet makkelijker maakte.
Soms was het zicht wazig van de zalf, soms ook van de tranen die vloeiden.
Maar de klus is geklaard. Morgen gaan ze op de post.
Beste lezers
Tijd voor beter nieuws. Vrijdag was ik weer voor controle bij de oogarts. Gelukkig ziet zij positief resultaat. Ik heb geen idee wat zij ziet met haar felle lampje en het stiftje met aankleuring en daarna de opdrachten van omhoog/laag kijken. Ik vertel dat mijn zicht met het linker oog nogal wisselt en dat het lijkt dat een en ander ook het gevolg is van de zalf.
De oogarts bevestigt mijn vermoeden. Mogelijk heb ik inmiddels, wat betreft zicht, meer last van de zalf dan van het virus. Maar juist omdat het om een virus gaat wordt de medicatie niet gestopt. Langzaam afbouwen. Zeg maar gerust tergend langzaam. In plaats van 5x zalf aanbrengen mag ik naar 3x per dag en het druppelen blijft nodig voor ook 3x per dag. Over 3 weken controle. Minder zalven is prettig want dat betekent dat er een langere tussentijd is waarin het zicht zich hersteld en ik niet om een storende vlek heen hoef kijken. Ik merk dat lezen beter gaat. Er is minder drukgevoel en het prikken is helemaal weg. Dat het virus mij fysiek energie kostte heb ik niet verteld. Ook mijn lijf bleek doende de rotzooi op te ruimen. Maar op de bank onder een dekentje in slaap vallen is gelukkig verleden tijd. Mentaal is het af en toe zwaar, je zorgen niet meer kunnen delen met je steun en toeverlaat hakt er extra in. Vorig jaar zaten we in deze maand in heel zwaar weer en dat mist zijn invloed niet. Een huilbui net nadat je met moeite zalf hebt aangebracht stuwt je humeur niet naar een hoger plan. Neemt niet weg dat ik het bloggen mondjes maat ga oppakken. Ik wil dit jaar niet weer eindigen met een blogpauze want ik mis het wel. Jullie nemen me vast niet kwalijk dat ik de achterstand van het lezen bij jullie niet ga inhalen.
