Tegenstelling

 Oud-Nieuw
muurreclame in Kampen

foto ferrara
klik voor vergroten op de foto

Tegenstelling

Apart-Samen
dezelfde winkel in Joure
 als die van 13 juli in de tegenstelling

foto ferrara
klik voor vergroten op de foto

Wie wat bewaart ...

Er ligt nog wat oud werk van de schrijfcursus op de plank.
Opdracht: dit schilderij heeft als titel “nachtmerrie”. Beschrijf de nachtmerrie vanuit de spin. De afbeelding komt waarschijnlijk van internet. Het verhaal kreeg een andere titel.

 

Weblog

Samen met mijn moeder woon ik in een spinnenweb aan het plafond van een echtelijke slaapkamer. We hebben zicht op een groot tweepersoonsbed waar een bejaard echtpaar de nachten doorbrengt. Voor een puberspin is het een saaie bedoening. Ik zet mijn verveling om in het uitdunnen van een kolonie zilvervisjes dat achter een scheur in het bloemetjesbehang woont. Mijn moeder waarschuwt me regelmatig. ‘Schrok niet zo veel Aranea, straks hebben we extra bedrading nodig om ons web te versterken bij een aanval van de stofzuiger glip je met dat uitgedijde lijf niet snel uit de gevarenzone. In het ergste geval spat je uit elkaar.’ Ze is nog niet uitgepraat of ik voel een draad springen. Direct daarna knapt de volgende. Ik probeer met een scheutje superkleefpasta de boel te redden, maar tergend langzaam glijd ik richting het grote bed waarin het echtpaar, niets vermoedend, ligt te slapen. Oorverdovend gesnurk zwelt aan wanneer ik weer een beetje ben afgegleden. Koud angstzweet vindt zich een weg tussen de haren op mijn logge lijf. Oh, kijk er valt een kleverige druppel tussen de tanden van de man. Gottegot stel je voor dat ik langzaam in die open muil zak. Ik kan die snurker in één ademtocht naar de andere wereld helpen. Ik probeer een draad te spinnen, maar op de tocht uit het gapende gat onder mij verwaait het en het blijkt ook nog eens te dun om mijn overgewicht te dragen. Het spinsel breekt, de weg terug is afgesloten. Langzaam gaat het behangafwaarts. Paniek maakt zich van mij meester. Ik zie de krantenkoppen al voor me. ‘Niet giftige reuzenspin doodt slapende man.’ Reken maar dat de jacht op spidervrouw wordt geopend. Met mijn logge lijf ben ik onder een slappe pantoffel niet meer te vangen. Ze zullen met grof geschut komen. Uit alle macht pers ik zoveel kleefstof uit mijn achterlijf dat het langs de bloemetjes op het hoofdkussen van de slapende vrouw druipt. Zelf zit ik nu zo muurvast tegen het behang geplakt dat ik geen kant meer op kan. Ik ben in mijn eigen val getrapt. Wat een sukkel ben ik toch, ik had gewoon moeten abseilen dan had ik op mijn acht poten het vege lijf kunnen redden. De wekker zegt dat het zes uur is. Nog drie uur om tot een ontsnappingsplan te komen. Ik kom tot niets. Mijn brein hangt vol hersenspinsels die helder denken belemmeren. Versuft zak ik weg en sluit mijn ogen, tot ik word opgeschrikt door een harde mannenstem: ‘Wat een hardnekkig kreng, Marco. Spuit nog eens een beetje bij.’
Verschrikt open ik mijn ogen. Er staan twee mannen in witte pakken met maskers op. Eén van hen heeft een container vol vloeibaar gif op zijn rug. Hij richt een slang op me. De ander rolt een net uit om mij in op te vangen. Zacht sissend daalt er een stinkende nevel over mijn harige lijf. Ik verwacht minstens tot de helft te schrompelen, maar er gebeurt niets. Dankzij mijn superkleefpasta overleef ik de aanval. Ik zit nog steeds op dezelfde plek.
‘Nog maar een lading, Marco. Ik ben niet van plan dat monster levend van de muur te schrapen.’ De spuitgast doet er een extra plens bovenop.
Tegen zoveel vocht blijkt de behangerslijm niet bestand. Vastgeplakt word ik meegesleurd in het kleddernatte papier dat in een brede strook loskomt. De haren op mijn poten vermengen zich met de lijm van minder goede kwaliteit. Hulpeloos ga ik de verdrinkingsdood tegemoet.
‘Dat gaat goed, Marco. We rollen de dikzak in en brengen het vrachtje linea recta naar de vuilverbranding. Opgeruimd staat netjes.’
Hijgend probeer ik me los te wrikken. Tevergeefs ruk ik aan al mijn poten en vervloek de superkleefpasta die niet meegeeft. Krakend gaat één van mijn acht poten ten onder in het geweld dat ik zelf veroorzaak. Ik geef me over aan een verlammende pijn. Wat heb ik spijt van mijn schranspartijen. Ik vrees dat ik niet meer de kans krijg om de vette prooi die ik gisteren heb ingesponnen over boord te kieperen en op dieet te gaan. Net voor ik het bewustzijn verlies hoor ik in de verte de angstige roep van mijn moeder.
‘Aranea, hou eens op met dat geschommel, onze behuizing kan wel stuk.’
Terwijl de pijn uit mijn kapotte poot wegtrekt, glijden de witte pakken langzaam uit beeld. In de diepte beneden mij hoor ik zacht snurken. De ingesponnen vlieg hangt als ontbijt in mijn blikveld.

Hoog Bezoek

Zeg kaas, zeg Alkmaar

‘Ik vind hem zielig’, zei Riet, die een dagje Alkmaar kwam doen.
Haar vers gescoorde paraplu bracht zijn geld dik op en bood de kaasdrager voor een fotomoment bescherming. Lees haar verslag van een gezellige dag vol buien. Ik kan het haar niet verbeteren.

https://rietepietz.wordpress.com/2021/08/18/kerks/

foto ferrara
klik voor vergroten op de foto

Tegenstelling

 Antiek-Modern
open dag in 2015
Sint Laurentiuskerk Alkmaar

foto ferrara
klik voor vergroten op de foto

Chris Faber epiloog

Als Chris Faber in zijn terreinwagen het zandpad van de wijngaard opdraait overvalt hem een gevoel van weemoed. Aan het eind van de oprit reiken de schoorsteentjes van de slecht onderhouden quinta naar de strakblauwe Portugese hemel. Hoe lang is het geleden dat hij in Pinhão neerstreek om met het geld dat in hij de Staatsloterij had gewonnen een bestaan in Portugal op te bouwen. Chris parkeert de wagen voor de veranda. Hij stapt uit, met in zijn ene hand de strohoed die zijn licht kalende schedel tegen de felle zon moet beschermen, met zijn andere hand drukt hij behoedzaam het portier van de auto dicht. Het is alsof hij de heersende stilte niet wil verstoren. De haveloze voorgevel van de ooit zo trotse woning staart hem bedroefd aan. De gesloten luiken hangen half uit hun verroeste scharnieren. Stroken afgebladderde verf omlijsten de kozijnen. Het doet hem pijn het huis zo verpauperd te zien. Toen hij destijds na het overlijden van zijn geliefde Jacintha het bedrijf verkocht aan de familie Flores die het bedrijf wilde voortzetten, heeft hij niet kunnen vermoeden dat hun woning er na een aantal jaren zo desolaat bij zou liggen. Traag loopt Chris naar de voordeur. Vergeefs hoopt hij dat Jacintha op de veranda verschijnt. Voorzichtig voelt hij aan de klink van de voordeur. Tot zijn verbazing is deze niet op slot. Aarzelend stapt hij over de drempel. Binnen is het donker en bedompt. De geur van stof en zand dringt zijn neus binnen. Zijn rubberen zolen laten een spoor achter in de dikke laag stof die de ooit zo glimmende plavuizen bedekt. Chris dwaalt door de kamers waar de verschoten gordijnen hem aan de stoffenmarkt in Barcelos doen denken. Het is niet de stof die hij daar samen met Jacintha heeft uitgezocht, maar toch komen er bij het zien van het vervaagde motief herinneringen aan die kleurrijke markt in hem boven. In het aangebouwde appartement waar hij in het begin van zijn Portugese avontuur heeft gewoond laaien de emoties hoger op. Hij moet moeite doen zijn tranen te bedwingen.  In de grote woonkeuken waar hij met Jacintha uren aan tafel heeft gezeten om hun zaken door te nemen, zakt hij neer op een achtergebleven stoel en geeft zijn gedachten de vrije loop.
Hij herinnert zich het gesprek met Leo, de Nederlandse wijnboer waar hij een kamer heeft gehuurd. Leo weet dat Jacintha, na het overlijden van haar man Jaime samen met haar trouwe medewerkers Carlos en Vasco, met moeite de quinta draaiende houdt. Financiële steun aanvaarden van een rijke Nederlander stuit bij haar op emotionele bezwaren. Ze voelt het als ontrouw naar haar overleden echtgenoot. Door behoedzaam te werk te gaan weet hij haar vertrouwen en dat van haar werknemers te winnen. Hij ziet zich weer zijn intrek nemen in de aangebouwde woonruimte. Jacintha’s schuldgevoel tegenover Jaime en de vrees voor dorpsroddel maken uiteindelijk plaats voor verliefdheid. Dat de pastoor een jaar later hun huwelijk inzegent vervult Chris nog altijd met blijdschap. De jaren met Jacintha worden de beste van zijn leven. Hij was dol op haar bruine ogen, de donkere krullen en de weerbarstige lok op haar voorhoofd. Met veel geduld en proeven van verschillende soorten was het haar gelukt de bierliefhebber in hem te leren een goed glas port te waarderen. De bedrijfsgebouwen waren gerenoveerd en waar nodig was nieuwbouw gepleegd. Ook het huis zelf had een flinke opknapbeurt gekregen. Er was modern sanitair aangelegd en de keuken werd vernieuwd. De voormalige woonruimte van Chris bood regelmatig onderdak aan toeristen of pelgrimgangers op weg naar Santiago de Compostella. Wat waren ze gelukkig dat ze samen met Carlos en Vasco de wijngaard tot een bloeiend bedrijf wisten te maken. De port van de druiven van Quinta Rodrigues vond zowel binnen de Europese grenzen als daarbuiten gretig aftrek.

 
Het is ze een aantal jaren voor de wind gegaan tot het noodlot toeslaat. Jacintha wordt ongeneeslijk ziek en alle behandelingen in het ziekenhuis in Porto ten spijt wordt ze niet meer beter. Om zijn verdriet de baas te blijven stort Chris zich na haar overlijden vol overgave op hun bedrijf. Maar het echte plezier wil niet meer komen. Met zijn beide vaste werknemers en een makelaar heeft hij urenlange gesprekken over het voortbestaan van het wijngoed. Zakelijk gezien is er geen enkele reden de quinta op te geven, maar mentaal kan Chris het niet meer opbrengen. Zonder Jacintha is het hun bedrijf niet meer. Het liefst wil hij dat Vasco en Carlos de boel overnemen, maar dat zien de hardwerkende Portugezen toch anders. Portdruiven telen en oogsten is wat ze kunnen, investeren en de baas worden over een bedrijf met nieuw vast personeel is van een andere orde. Het voorstel dat Chris doet om zelf eigenaar te blijven en Carlos en Vasco tot bedrijfsleiders te maken wijzen ze van de hand. Zij durven die verantwoording niet op zich te nemen. En zo komt het dat Chris de quinta verkoopt aan de familie Flores. Hij laat schriftelijk vastleggen dat ze Carlos en Vasco in dienst houden tot hun pensionering. Als beloning voor hun jarenlange trouwe dienst lost hij de hypotheken van hun huizen af. Na de overdracht besluit Chris terug te gaan naar Nederland. Elk jaar keert hij naar Tua terug om het graf van Jacintha te bezoeken, daarna rijdt hij door naar het wijngoed, maar die gang valt hem steeds zwaarder. Als Carlos en Vasco wegens hun pensionering het bedrijf verlaten neemt hij zich voor de confrontatie niet langer aan te gaan en blijft weg uit Portugal. Gewaarschuwd door de zoon van de makelaar die de geschiedenis kent is Chris toch weer gaan kijken. De familie Flores exploiteert nog steeds de wijngaard maar het huis laten ze al een paar jaar over aan de elementen met alle gevolgen van dien. De nieuwe bedrijfsleider gaf er de voorkeur aan in Villa Real te gaan wonen.

 Alleen met zijn verdriet blijft Chris nog een tijd in de keuken zitten. Hij voelt de nabijheid van zijn vrouw in het vertrek waar zij het liefst haar tijd doorbracht. Als hij zijn emoties weer de baas is maakt hij een korte rondgang over het terrein. In gedachten verzonken staat hij aan het begin van de wijngaard. Hij plukt een halfrijpe druif, uit gewoonte ruikt hij er even aan. Dan draait hij zich om en loopt terug naar de auto. Nadat hij mimosa op het graf van Jacintha en Jaime heeft gezet, rijdt Chris naar de makelaar om het voorstel te doen het woonhuis terug te kopen. Quinta Rodrigues  verdient het om haar oude grandeur terug te krijgen. Hij vindt ongetwijfeld een liefhebber die er graag wil wonen.

--------

Bovenstaand stuk was een schrijfopdracht: ‘Schrijf over een verlaten gebouw’. Ik gebruikte daarvoor als kapstok een verhaal dat ik in 2012 naar aanleiding van een aantal titelsongs uit de Top 2000 had geschreven. Er stonden overbodige zinnen die ik op advies van de schrijfcoach heb verwijderd. Toen ik dat stuk op mijn blog wilde plaatsen realiseerde ik me dat het weinig zinvol was als je de voorgeschiedenis niet kent. Dat het herschrijven van Chris Faber een feuilleton zou worden met 30 afleveringen is te danken aan jullie enthousiaste reacties. Reuze bedankt daarvoor. Voor mij was het een leerzaam proces. Ik heb behoorlijk gesleuteld aan het oorspronkelijke verhaal. Verkeerde benamingen zijn verbeterd, namen en situaties zijn veranderd of verdwenen.
Hoe vaak heb ik niet gehoord dat een verhaal zichzelf schrijft, ik geloofde daar niet erg in. Inmiddels weet ik dat het wel degelijk kan gebeuren. Chris zijn dingen overkomen die ik van te voren niet had bedacht. Vera van Dam bijvoorbeeld dook zomaar op en de ontmoeting met Joost Postma en zijn ongeluk daarna had ik niet voorzien. Nichtje Irene en ook timmerman Tonio zijn nieuwe personages in dit verhaal. De hele geschiedenis is fictie. Alleen Leo en Maaike bestaan echt. Bij dit Nederlandse stel met een wijngoed en kamerverhuur in de Dourovallei hebben meneer F. en ik jaren geleden een paar dagen gelogeerd. De naam van het bedrijf en hun eigennamen zijn hier niet gebruikt. De locaties die ik beschreef hebben we tijdens onze reizen door Portugal allemaal bezocht. Na vandaag moet ik Jacintha en Chris uit mijn denkwereld zien te bannen, ze hebben me de afgelopen dertig weken dagelijks en soms ’s ook nachts beziggehouden. Neemt niet weg dat ik veel plezier heb beleefd aan het schijven en zoals jullie regelmatig lieten merken, was ik daar niet de enige in. Mijn dank is groot!

Tegenstelling

Summier-Uitvoerig
Boedapest

foto ferrara

klik voor vergroten op de foto

Chris Faber 30

Jacintha en Chris

Ongeveer een jaar nadat Chris zijn eerste bezoek aan de quinta bracht, wordt in het  kerkje in Tua het huwelijk tussen hem en Jacintha op een zonnige namiddag door padre Bardorino ingezegend. Hun wettelijke overeenkomst is dan al een paar weken oud, maar voor de Portugese Jacintha kan een huwelijk niet zonder een kerkelijke inzegening. Voor Chris is het ritueel van minder belang, maar hij ziet zijn geliefde graag gelukkig. Zijn lichte linnen pak vormt met de zachtgele en wit gestreepte jurk van Jacintha een smaakvolle combinatie. Zij heeft de jurk, waarin zij hem verraste na zijn terugkomst uit Nederland, voor deze dag bewaard. Het boeketje van mimosa kleurt er harmonieus bij.
Voor de intieme plechtigheid en het feestelijk gebeuren daarna heeft Chris zijn hele familie laten overkomen. Voor Jacintha vullen Vasco en Carlos met hun gezinnen die functie in. Ook Tonio heeft een prominente plek in de kerkbank gekregen.

Brechtje die na een lange periode van revalideren goed is hersteld van haar rugoperatie, verblijft met Frits in het voormalige huisje van Chris. Gert, Janneke, Irene en de zonen van Brechtje en Frits logeren op de quinta van Maaike en Leo. 
Op uitnodiging van Chris blijft de hele familie voor een 10-daagse vakantie. Hij heeft een aantal bezienswaardigheden uitgezocht die ze in zijn ogen beslist niet mogen missen. Natuurlijk zit een rondleiding over het wijngoed onder leiding van Carlos in het programma. Pas na hun vertrek zal “Casa Cacho de Uvas” als eerste aan Vera en Jan van Dam verhuurd worden.

Na de zegenende handelingen van de padre verzamelen de gasten zich in de boomgaard van de quinta, de tijdelijke werknemers zijn daarbij ook uitgenodigd. Jacintha en Chris  brengen het boeketje mimosa naar het graf van Jaime. Op de begraafplaats beleven ze samen een emotioneel moment. Het is goed zo.

De ingehuurde cateraar heeft traditionele gerechten gemaakt. Er is ruime keus aan vlees, vis en schelpdieren en op een avond als deze mag het favoriete zoete amandeltaartje van Chris niet ontbreken. In een hoek van het terras zorgen zijn twee zonen met gitaar en keybord voor de muzikale omlijsting. Aan de feestelijk gedekte tafels komen geanimeerde gesprekken op gang. Met hun kennis van de Duitse en Engelse taal doen Carlos en Tonio hun uiterste best de Nederlandse gasten zoveel mogelijk bij de feestelijkheden te betrekken. Het duurt niet lang voor de eerste fado onder de fruitbomen opklinkt. Als het orkestje overschakelt op dansmuziek is Tonio er als de kippen bij Irene voor een Quickstep uit te nodigen. Halverwege het feest komt Leo naast Chris staan: ‘Ik had niet gedacht dat je zo snel op je plaats zou zijn.’
‘In feite hebben we dat aan Brechtje te danken, zonder haar ongeluk hadden Jacintha en ik vast langer om elkaar heen gedraaid. De invloed van Maaike deed de rest, ik zal dat nooit vergeten.’
De volgende die aan zijn mouw trekt is een lachende Irene. ‘Goed gedaan Oom Chris, Jacintha is echt leuk.’
‘Ja, je had het goed gezien. Hoe leuk, is leuk, vroeg je. Ik was daar vorig jaar na terugkomst snel achter. Ze stond me op te wachten in de jurk die ze vandaag draagt. Ik was meteen verkocht. Wij gaan het samen goed hebben.’
Na een paar glazen wijn durft zelfs zwager Frits toe te geven dat de droom van Chris uiteindelijk goed heeft uitgepakt.
Laat in de avond zwaait het kersverse echtpaar de laatste gasten uit. Met Augusta aan hun voeten staan ze innig gearmd onder de nieuwe toegangspoort.
De witte tegels met blauwe opdruk “Quinta Rodrigues” glanzen vaag in het licht van een halfvolle maan.

Volgende week plaats ik de schrijfopdracht die aanleiding werd de geschiedenis van Chris Faber te herschrijven. Die opdracht was: Schrijf over een verlaten gebouw.

Op en Rond de Deur

Franje
Klik voor het blog op de deurklink rechts op de pagina
of:http://ferrara-openronddedeur.blogspot.com/2021/08/franje.html

Tegenstelling

Schuin-Recht
Voormalige Teekenschool
Roermond
klik hier

foto ferrara
klik voor vergroten op de foto

Chris Faber 29

Oogsttijd

Vanaf het moment dat ze de kerk verlaten besluit Jacintha dat ze ’s avonds samen zullen eten. Achter de quinta bij Chris op het terras of voor op de veranda vertellen ze elkaar over hun leven tot dan toe. Ze genieten van de momenten dat ze in elkaars gezelschap zijn zonder werknemers om zich heen, want overdag blijven ze op gepaste afstand.
Voordat de drukste tijd op de quinta aanbreekt wil Jacintha dat Chris is ingewijd in de zakelijke kant van het bedrijf. Op kleine schaal doet ze zelf de boekhouding nog met de hand. Eens in de maand brengt ze haar papieren naar de boekhouder die ervoor zorgt dat alles volgens de regels verloopt. Hoewel Chris met verbazing naar haar administratie kijkt is hij niet van plan om haar manier van bedrijfsvoering onmiddellijk te moderniseren. Dat ze een laptop heeft aangeschaft is al een mooie eerste stap, maar dat thema laat hij voorlopig rusten. De winter is lang genoeg om daar samen met de boekhouder eens voor te gaan zitten. Voorlopig bestudeert hij de schriften die zij bijhoudt. Zo vlak voor de oogsttijd is het voor hem van belang dat hij weet heeft van de werknemers die op tijdelijke basis de handen uit de mouwen komen steken. Hij komt tot de ontdekking dat een groot deel van de dorpsgenoten, van jong tot oud, ieder jaar trouw de druiven komt plukken. Elke tijdelijke werknemer krijgt aan het eind van de werkdag uitbetaald. Wie besluit een dagje niet te komen krijgt geen geld. Hij ervaart een ware cultuurschok als hij de bedragen in het schriftje ziet. Tijdens de oogst wordt in de zinderende hitte keihard gewerkt voor een bedrag waarvoor een Nederlander niet van de plek komt, behalve als het een toeristische attractie is. Sterker nog als je als toerist een dagje mee wilt doen met de oogst moet je geld meebrengen. Op Quinta Rodrigues is dergelijk toerisme niet aan de orde. Op het bescheiden wijngoed zet alleen de lokale bevolking een voet tussen de wijnranken. Terwijl hij zich samen met Jacintha over namen en bedragen buigt realiseert Chris zich dat hij een lange weg te gaan heeft. Een wijngaard leiden is niet alleen kennis van druiven hebben, kennis van land en gewoontes is minstens zo belangrijk. Hij zal zijn Nederlandse inslag en ideeën moeten loslaten. Wel is hij van plan om tijdens het oogsten met alle werkzaamheden mee te doen. In eerste instantie maakt Jacintha daartegen bezwaar. Op de Portugese hiërarchische ladder hoort Chris niet met een snoeischaar in de wijngaard te staan. Chris echter blijft bij zijn standpunt dat hij alle kneepjes van het vak van begin tot eind wil leren. 

Tegen de tijd dat de druiven geoogst moeten worden helpt hij rieten manden, plastic kratten en kleine emmertjes naar de wijngaard te brengen. Traditiegetrouw vullen de paden tussen de wijnranken zich met dorpsgenoten. Aan hun armen de plastic emmertjes om de afgeknipte trossen te verzamelen. Onderling worden de laatste nieuwtjes en roddels uitgewisseld. Soms klinkt een traditioneel lied. Zodra de kleine emmertjes gevuld zijn gaat de inhoud over in een grote mand of een krat. Met de pick-up rijdt Vasco de oogst naar de pers op de quinta waar Carlos de scepter zwaait.  Chris begint de inburgeringscursus als druivenplukker. Isabel Cardoso neemt hem een beetje onder haar hoede. Onder de snikhete zon maakt hij lange werkdagen, ’s avonds komt er niet veel terecht van bijpraten met Jacintha. Doodmoe rolt hij vroeg in zijn bed. Voor Jacintha zijn het lange avonden, na twee doorwaakte nachten moet ze zichzelf toegeven dat ze verliefd is en ze besluit er niet langer tegen te vechten. Nu nog een goed moment vinden dat Chris duidelijk te maken. Aan het eind van weer een lange werkdag laat ze hem weten dat hij bij de pluk genoeg zijn best heeft gedaan en dat hij zijn ongeoefende handen wat rust moet gunnen. ‘Chris je hebt voldoende bewezen wat je bedoeling is, iedereen waardeert je ijver, maar je stopt met plukken. Ik heb Vasco gezegd dat hij je morgen mee moet nemen op de ritjes om de druiven naar de perskamer te krijgen. Zo kun je een beetje bijkomen van de werkzaamheden die je niet gewend bent.’

Als hij na de laatste rit aanschuift in de woonkeuken bekijkt Jacintha zijn stijve vingers. Ze pakt een pot vaseline en masseert zachtjes zijn pijnlijke handen. Het gemak waarmee ze voor het eerst fysiek contact maakt, verbaast hem. Terwijl ze zijn vingers één voor één onder handen neemt, praat ze op hem in. ‘Van Isabel Cardoso heb ik gehoord dat het tussen de wijnranken gonst van de geruchten. Ik wil daar zo snel mogelijk een eind aan maken. Morgen ga je met mij mee naar de wijngaard om de lunch te brengen. De plukkers zijn gewend dat ik dat als bazin doe, zo laten we zien dat je een belangrijke rol op de boerderij gaat krijgen. Gehaast praat ze verder: ‘Als je het goed vindt wil ik op de slotavond, als we het oogstfeest vieren, vertellen dat je voor mij persoonlijk ook belangrijk bent geworden. Ik wil er niet langer geheimzinnig overdoen. Ik wil in alle openheid met jou bij het graf van Jaime kunnen staan, of als dat zo uitkomt, samen met jou in de kerk zitten. Kortom die slotavond is een mooie gelegenheid om iedereen te laten weten dat jij en ik hier een nieuw leven gaan opbouwen.’
Chris trekt zijn handen terug. Hij streelt voorzichtig haar wang. ‘Weet je dat zeker?  Ben jij dezelfde Jacintha die me vroeg geduld te hebben? Wil jij echt een soort verloving aankondigen?’

‘Ja en dat niet alleen. Wat zou je ervan zeggen als de nieuwe schuur er eenmaal staat om de quinta te moderniseren voor we daar definitief samen gaan wonen. Tijdens die bouw gebruiken we Casa Cacho de Uvas als woonruimte.’
Chris weet niet wat hij hoort. Ze lijkt alle schroom te hebben afgegooid.
'Wat is er met jou gebeurd?'
‘Begrijp je het niet?’ Ze staat op en omhelst hem innig. ‘Ik weet eindelijk weer wat verliefd zijn is. Ik ben te lang alleen geweest en wil je voor de rest van mijn leven in mijn buurt. Het liefst zou ik morgen al padre Bardorino om zijn zegen vragen, maar dat moet nog even wachten, want daar moet jouw familie ook bij zijn.’
Dit keer is het Chris die zijn tranen amper kan bedwingen. ‘Je geeft mij zonder dat ik je officieel heb gevraagd je jawoord. Je maakt mijn geluk compleet.’
Middenin de woonkeuken staan ze geruime tijd in elkaars armen. 

De volgende morgen bij het ontbijt aan de eettafel van Chris, zegt Jacintha. ‘Tonio zal nooit bedacht hebben dat zijn bedden door ons aan elkaar geschoven zouden worden.’
‘En jij denkt dat tot het oogstfeest geheim te kunnen houden? Je straalt van top tot teen.’
Nadat ze ’s middags de lunch naar de wijngaard hebben gebracht blijven ze het gesprek van de dag. Als Vasco zijn vracht druiven bij Carlos aflevert zegt hij.
‘Vriend je krijgt gelijk, voor de volgende oogst is er hier een bruiloft. Jij gaat die weddenschap winnen.’