Brief aan mezelf

Vanmorgen vond ik onderin mijn fietstas een witte verkreukelde envelop.
Ze heeft veel zware last aan boodschappen opgevangen. De afdruk van een doos met wijnflessen is nog zichtbaar. Vaag ruik ik de geur van wasmiddel.
Nu begrijp ik waarom ik maar blijf tobben. De wijze raad aan mezelf heb ik nooit gepost.

Schrijfcursus: schrijf een brief aan jezelf. Ik schreef een UKV=Ultra Kort verhaal. Inclusief titel precies 55 woorden. 

Spoelt u maar

Boer Leo heeft behoorlijk kiespijn.
Er zijn dagen dat zelfs het lachen hem vergaat.
Tot zijn ongenoegen moet hij bij het bezoek aan de tandarts bijna het achterste van zijn tong laten zien. De tandarts trekt degelijk bewapend ten strijde en terwijl hij Leo eens goed aan de tand voelt gebruikt de smoelsmid zijn eigen tong als een scheermes.
‘Nou, nou, dat u niet op uw tandvlees loopt mag een wonder heten. Ik weet niet of u veel eet dat u niet kent, aangenomen dat u uw tanden er nog kunt inzetten, maar u kunt het met gemak in de holle kiezen bewaren.'  
Hoewel hij op zijn rug ligt heeft Leo eerder het gevoel tegen de muur te staan.
Met opengesperde doch gesnoerde mond, doet hij er het zwijgen toe.
Hij kan alleen maar hopen dat de beul boven zijn hoofd het zwaard van Damocles  verhangt en het bijltje waar hij vaak mee hakt een beetje snel neerlegt.
De tandarts ziet zich geen kans het ene gat met het andere te dichten en gooit het werktuig op het instrumentenblad.
Het kletterend geluid klinkt Leo als muziek in de oren. Zijn stijf geworden kaken kunnen eindelijk weer op elkaar.
Nadat hij Leo in de gespreksstand heeft gezet, steekt de tandarts meteen van wal. ‘Ik zal er geen doekjes omwinden want die heeft u binnenkort nodig tegen het bloeden. Om in uw terminologie te blijven. Ik moet de verrotte akker in uw mond volledig rooien.’
Hoewel hij op hete kolen zit vangt Leo de teerling die de tandarts heeft geworpen.
Als hij na zes weken de rekening ziet, vergaat het lachen hem opnieuw.
Aan zijn mond vol tanden hangt een behoorlijk prijskaartje.

foto ferrara
klik aan voor vergroten

Schrijfcursus: Schrijf aan de hand van gezegdes een lopend verhaal.

Wintercircus

Hooggeëerd publiek “Komt dat zien, komt dat zien”
Ik ben hier neergezet als tijdelijke reclamezuil voor het wintercircus.
Letterlijk en figuurlijk tijdelijk. Want een sneeuwpop is geen lang leven beschoren. Het weiland achter mij is nog leeg, maar morgen staat daar de gekleurde tent en lopen de beesten binnen de omheining die speciaal daarvoor wordt gemaakt.
Julio de trapezemedewerker en Pizzicato de muzikale clown hebben mij opgetrokken en Julio leek het ludiek mij op mijn kop te zetten. Het past geheel bij de act die hij moet uitvoeren. Hij hangt tijdens de voorstelling in zijn strakke glitterpakje ondersteboven aan de rekstok in de nok van de circustent.
Pizzicato hoopt dat ik de aandacht van het publiek zal afleiden van al die zielige beesten die in de kou moeten staan. Er gaat bij het wintercircus geen voorstelling voorbij zonder protestacties van de plaatselijke dierenvereniging. Dat vooral de kamelen de kou moeten trotseren vinden de actievoerders schande. Die beesten horen in de hitte van de woestijn en niet in de vrieskou. De meeste schreeuwers willen alle dieren uit het circus zien verdwijnen.
Nou dan kan die branche wel opdoeken want zeg nou zelf wat is een circus zonder dieren. Dat ik hier voor joker sta, daar maakt niemand zich druk om.
Sterker nog als straks het smeltwater in mijn ogen loop haalt iedereen opgelucht adem. “Heerlijk de winter is voorbij.” Als het circus dan Paascircus wordt kunnen Julio en Pizzicato de Paashaas op zijn kop zetten. Wedden dat de vereniging voor de bescherming van de haas hier dan zijn tenten komt opslaan. Dat kan natuurlijk niet, de Paashaas te kijk zetten. Ook nog eens zonde van de eieren die dan uit het mandje rollen.
Nu het nog kan… “Komt dat zien, komt dat zien”
Niemand die straks om mij treurt.

foto internet

Dit verhaal is hier in 2014 al eens verschenen. Het was destijds een opdracht voor schrijfcursus. Ik had toen minder volgers en durf na 11 jaar wel een keer op herhaling te gaan.

WE-300

Constante factor

Gerard is zijn leven lang gewend alles van zichzelf te geven. Als kind maakt hij het zijn ouders zoveel mogelijk naar de zin. Continu werpt hij zich op als buffer tussen zijn puberende oudere broer en zijn jongere zus.  Gerard is een typisch gezinsreddertje. Voortdurend bezig met de lieve vrede.
Op school is het al niet anders. Niet op de voorgrond in de klas, wel altijd bereid tot helpen. 
Als een ander het naar de zin heeft, is het leven voor Gerard goed.
Op de ambachtsschool blinkt hij uit in timmeren en hij vindt, net als veel klasgenoten, werk bij het grote houtbedrijf in het dorp.
Gerard valt op door zijn niet aflatende nauwgezetheid en loyaliteit. Hij is bereid tot overwerken bij een grote klus en als er op locatie gewerkt moet worden, is Gerard van de partij. Hij raakt bevriend met de collega’s op de bouw ver van huis. Zijn luisterend oor en het zwijgen over wat hij hoort vindt grote waardering. Ook hier geeft Gerard doorlopend veel van zichzelf.
Het houtbedrijf groeit gestaag en Gerard groeit mee. Langzaam klimt hij op tot vertegenwoordiger en verruilt hij overall voor pak en stropdas. Het is even wennen, maar hij weet met zijn innemende houding, klanten en bedrijf immer bij elkaar te brengen.
In de vrije weekenden maakt hij zich nuttig in het dorp. Onder zijn leiding komt er een nieuwe kantine voor de voetbalvereniging. Menig decor voor het amateurtoneelgezelschap "Op de planken" is van zijn hand.
Gerard is geliefd in het hele dorp en veel dorpsgenoten weten hem voor een klusje te vinden. Alleen voor een duurzame relatie ligt Gerard niet goed in de markt. Het lokale vrouwelijk schoon valt niet voor de man die zichzelf voortdurend wegcijfert en aan één stuk door bezig is voor de ander.

WE-300: Schrijf een stuk in 300 woorden over een opgegeven woord zonder dat woord te gebruiken. Geesje van het blog 'Mijn gedachten' hier geeft dat woord op de 26e van de maand. Deze maand is het woord permanent.
Bij Geesje kun je lezen wat andere deelnemers hebben geschreven

WE-300

Scheve schaats

In haar rode Nissan jakkert Dorien over de A 9 van Akersloot naar Haarlem.
De geheime ontmoeting met haar jeugdliefde Peter is door haar moeder ruw verstoord. Ze is zich rot geschrokken van de telefoon. Ze is met haar verliefde hoofd de tijd totaal vergeten. Gehaast heeft ze afscheid van Peter genomen. Vanmorgen kon haar werk nog de smoes zijn dat ze haast had en niet wilde praten, nu heeft ze haast om thuis te komen.
Haar moeder heeft haar nog zo gewaarschuwd. 'Ga niet naar die reünie. Neem de gok niet dat je Peter daar tegen het lijf loopt. Waag je huwelijk niet aan die charmeur.' Ze is toch gegaan. Op het moment dat ze Peter zag verschijnen, laaide het smeulend vuurtje van jaren oud op tot een vuurzee die niet meer wil doven. 

Dorien parkeert haar auto op de stoep. De knipperende alarmlichten zeggen: 'Zo terug'.  Over haar schouder springt de autogordel als een strakke veer in de houder. Met snelle, ongeduldige bewegingen legt ze de gordels van het kinderstoeltje op de achterbank in de goede stand. Met een doffe dreun gooit ze de autodeur dicht. Ze neemt niet de moeite haar tas mee naar binnen te nemen en de auto af te sluiten. Niet van plan ook maar één woord met haar moeder te wisselen over haar late verschijning, rent ze de straat over naar de open voordeur. Met haar geliefde knuffel onder een arm gedrukt wacht dochtertje Paula in de deuropening op de arm van haar oma. Gretig grijpt ze het vrije uitgestoken armpjes vast. 'Dag lieverdje, mama komt je halen. Was het leuk bij oma?'
'Dorien, weet je wel wat je doet? Stop hiermee. Doe Paula het verdriet van een scheiding niet aan.'
'Mam, niet mee bemoeien, het is zo al moeilijk genoeg.' 

WE-300: Schrijf een stuk in 300 woorden over een opgegeven woord zonder dat woord te gebruiken. Geesje hier geeft dat woord op de 26e van de maand. Deze maand is het woord verzwijgen. Bij Geesje kun je zien wat andere deelnemers hebben geschreven.

Brief aan de Kerstman

Beste Claus,

Mijn verjaardag zit erop. Eerlijk gezegd had ik er totaal geen zin in.
Voldoende manschappen rekruteren die aan alle malle eisen voldoen is niet meer te doen. Je weet hoe het de afgelopen jaren is gelopen. Alle kleuren van de regenboog zijn voorbij gekomen. Gek eigenlijk dat de LHBTIQA+beweging daar niet tegen in opstand is gekomen. Een deel van de pieten heeft ontslag genomen ze hadden geen zin om, ondanks alle inspanningen, opnieuw in demonstraties en blokkades te belanden. Ik kon ze geen ongelijk geven.
Maar goed het is me dit jaar gelukt roetveegpieten in te huren. En het is wat betreft demonstreren mooi rustig gebleven. Dan heb jij het toch een stuk makkelijker. Ik weet niet of je het Sinterklaasjournaal hebt gevolgd, maar het uitzendbureau heeft me niet het meest intelligente deel uit hun voorraad verhuurd. Ik heb me rot geërgerd. Alleen al dat gedoe om fietssleuteltjes en een boot die niet door bruggen kon. Wat een uitgemolken nieuws werd dat. Net het grote mensenjournaal, bij geen nieuws vallen ze gewoon in herhaling. Veel volwassenen hebben bezwaar gemaakt dat ik afgevoerd werd naar het ziekenhuis met een onduidelijke kwaal. Eerlijk gezegd vond ik dat ook ver gezocht, maar de makers van het journaal wilden het nou eenmaal.
Het spijt me als ik het kleine grut een slapeloze nacht hebt bezorgd.
Ben ik eindelijk van het imago van de boeman af duwen ze me in een andere angstaanjagende rol.
Het mag een wonder heten dat de milieuactivisten, vanwege een vervuilende stoomboot, mij in november niet stonden op te wachten. Ik waarschuw je alvast voor de partij voor de dieren, mijn schimmel hebben ze tot nu toe met rust gelaten, maar of jouw rendieren buiten de gevarenzone blijven moet ik nog zien. Zoals jij met die kudde bij nacht en ontij door de lucht jakkert nemen ze je vast niet in dank af.
Nou ja al dat gedoe maakte dat ik het liefst rechtsomkeert wilde maken maar dat kon ik de onschuldige kinderen niet aandoen.
De enige die nog een beetje zin had in het spektakel was mijn paard. Hij kon niet wachten om eindelijk het dak op te gaan.
Een klauterpartij die met het jaar gevaarlijker wordt. De met rijkssubsidie geplante zonnepanelen maken de daken voor paardenhoeven extra kwetsbaar. Voorzichtig laveren is het devies, voor je het weet heb je schadeclaims aan je tabberd. Een kledingstuk dat ook al aan de modernste eisen moet voldoen.
Met die nieuwerwetse pelletskachels vliegen je de vonken soms om de oren.
De Arbowet schrijft sinds dit jaar brandbestendige kleding voor.
Het zit voor geen meter, met name in het kruis zit het veel te strak en de mijter is er extra zwaar van, maar dat zal de volwassen goegemeente een zorg zijn.
Opdraven, liefst als de wind door de bomen waait. In hun huizen hebben ze daar geen last meer van. De meeste huizen zijn tot in alle hoeken en gaten geïsoleerd. Romantisch tochtende ramen bestaan niet meer. Net als met gulle hand pepernoten strooien. Dat mag niet meer want de kindjes lijden tegenwoordig en masse aan allergieën. Krijgen pukkeltjes van chocola en de tandjes vallen uit door teveel aan suiker. Om over het gewicht van het kroost maar te zwijgen. Daar komt nog eens bij dat een kinderhand tegenwoordig niet meer zo snel gevuld is. Ik heb heimwee naar de tijd dat een kind blij was met kleurpotloden en een kleurboek met mijn afbeeldingen erin. Tegenwoordig liggen de ballen en slingers voor jouw feest al ver voor  mijn verjaardag in de winkels. Je wilt niet weten hoe vaak ik iets cadeau moet geven wat met jouw feest heeft te maken. Kun je me nog eens uitleggen waarom daar ook lingeriesetjes voor de moeders bij zijn?

Claus ik word oud. Ik krijg steeds meer moeite om de nieuwe tijd bij te houden.
Ik zal blij zijn als ik via de nieuwe sluizen van IJmuiden dit opstandige landje weer voor een jaar kan verlaten.
Succes eind van de maand. Hopelijk ligt er sneeuw, dan glijdt je slee wel zo makkelijk. We zien elkaar in januari op ons geheime adres.

Vriendschappelijk groet, 

Klaas 

afbeelding internet

Het spookt in de Efteling

Het belletje op de balie in de bibliotheek wordt diverse keren met volle kracht bewerkt. Odile laat haar boekenwagentje staan om de ongeduldige klant te woord te staan. Gekleed in een wijde joggingbroek en zwart T-shirt met een schreeuwerige opdruk, beent een opgewonden man van een jaar of dertig voor de balie op en neer. Vanonder zijn opgeschoren kapsel kijkt de tatoeage van een doodshoofd haar dreigend aan.  Zodra de man haar ziet steekt hij van wal. 'Wat is dit voor toko, een onbemande balie en als er dan iemand komt, sturen ze een jonge meid op me af. Zeker vrijwilliger hier. Je ziet er niet uit als iemand die verstand van boeken heeft.'
Razend snel repeteert Odile de lessen hoe om te gaan met een ontevreden klant. Ze negeert zijn houding en vraagt vriendelijk; 'Wat kan ik voor u doen, meneer.' Ze hoopt dat de man de lichte beving in haar stem niet opmerkt.
Met een agressief gebaar schuift de man het boek  'Sprookjes van de Efteling'  over de balie naar haar toe. 'Ik eis dat je dit boek uit de schappen haalt, het is een schande zoals de verhalen in dit boek worden verteld. Mijn zoontje hier is helemaal van streek. Een klein jochie met net zo'n opgeschoren kapsel als zijn vader klemt zich verlegen vast aan de rechter broekspijp. Vorige week waren we samen in De Efteling en hij wilde daar dolgraag nog eens over voorgelezen worden. Nou is dat niet mijn favoriete bezigheid, maar je doet wat om zo'n knulletje een lolletje te bezorgen.
Wat denk je? In dit boek heeft Assepoester haar glazen muiltjes geruild tegen de zevenmijlslaarzen van Klein Duimpje omdat de man die een vrouw zoekt geen prins is maar een boer. Een variant op boer zoekt vrouw, zal ik maar zeggen. Nou ja, moet kunnen denk ik, tenslotte krijgt mijn zoontje ook al te maken met lessen in lentekriebels. Heb ik ook mijn zegje over gedaan bij de directeur. Maar om mijn ventje, vanwege die seksuele voorlichting, naar een andere school te sturen blijkt een hoop gedoe te geven en daar heb ik geen zin in. Maar goed, ik blader snel door naar het volgende sprookje. Nou dame, daar werd ik niet vrolijker van. Roodkapje heeft geen fles wijn en appeltjes in haar mandje. Nee, Roodkapje vertelt aan de wolf, die eruit ziet als een schurftige hond, dat ze haar oma een doosje wiet en een verpakkinkje coke gaat brengen. Die verslaafde hond wacht niet eens tot ze haar vrachtje heeft afgeleverd, hij rukt het mandje uit haar handen en gaat er met de buit vandoor. Ik denk nog het gaat wel ver in deze moderne versie, maar je wilt niet kinderachtig zijn. Ik ben zelf ook niet vies van een snuif en tenslotte krijgt mijn joch via het jeugdjournaal ook het nodige mee van de verrotte maatschappij.  Maar als ik ontdek dat niet Sneeuwwitje in haar glazen kist ligt, maar een vent met opgepompte tieten en lippen en dat er geen zeven dwergen, maar zeven geiten op die kist liggen te janken is bij mij de maat vol. Dit kan een volwassen vent amper aan laat staan een kind van zes. Ik eis dat dit boek niet meer wordt uitgeleend en als je daar geen gehoor aan geeft ga ik naar de krant. Weet je wat haal er meteen je baas maar bij, ik heb helemaal geen zin om met zo'n snotneus te onderhandelen. Om zijn woorden kracht bij te zetten hangt de man voor over en plant zijn ellebogen op de balie.
Odile slikt, het klamme zweet breekt haar uit. Alle geleerde lessen over ontevredenheid en agressief gedrag glijden als een geest uit de fles tussen de ellebogen door over de balie. Lamgeslagen door het relaas van de klant is ze niet in staat iets te zeggen. Met zijn volle vuist ramt de man op het belletje.
Het geluid haalt haar terug naar de werkelijkheid. 

Fel maanlicht schijnt door een kier in de slaapkamergordijnen en trekt een streep tussen haar bed en de volgestouwde boekenkast.
'Volle maan, ook dat nog'.
Wat staat er ook weer in het psychologieboek over de invloed van volle maan en slecht slapen. De ene wetenschapper acht het bewezen, terwijl de andere de theorie in twijfel trekt. Hoewel de onrust die haar nachtrust teistert meer heeft te maken met het sollicitatiegesprek voor een functie als bibliothecaresse in de plaatselijke bibliotheek, vindt ze dat de eerste gelijk heeft. De verlichte cijferplaat van de digitale wekker op het nachtkastje wijst twee uur aan. Nog een een flink aantal uren te gaan voor ze, liefst, uitgerust aan het gesprek moet beginnen. Ze spreekt zichzelf toe.
'Kom op, ontspan, adem in, adem uit, je bent geslaagd met een mooie cijferlijst, wie doet je wat.'

De aantekening dat ze aan haar verlegenheid moet werken, wil ze de klanten goed van dienst zijn, probeert ze te negeren.

De schrijfopdracht was: schrijf een verhaal met de volgende gegevens.
We konden kiezen uit vier mogelijkheden ik koos voor de onderstaande.
Omgeving:         maanverlichte nacht
Karaktertrek:      verlegen
Personage:        bibliothecaresse
Situatie:              bezocht door een spook 

De schrijfveer voor vandaag is ongekende taferelen komt dat even mooi uit.              

Tableau vivant

Geschrokken kijkt de jonge aanstormende fotograaf Govert Marijn naar de vijf figuranten die de examencommissie voor hem heeft gerangschikt.
Twee volwassen mannen met platte boeren petten op hun hoofden, twee vrouwen gesierd met grauwe slappe mutsen en een meisje dat haar rafelige vlechten met een strak kapje heeft bedekt. De felle lampen in de studio verlichten een slordig gedekte vierkante tafel waaraan het vijftal is gaan zitten. Bij het zien van het zooitje ongeregeld, dat zo uit de kringloopwinkel lijkt te zijn weggelopen, zinkt hem de moed voor deze examenopdracht acuut in de schoenen. De droom van een trendy fotoshoot voor een dure glossy vervliegt. De damp van de licht walmende olielamp boven de tafel bezorgt hem prikkende ogen, vluchtig wrijft hij met een wijsvinger opkomende tranen weg. De weeë lucht die uit een bord met aardappelen opstijgt bezorgt hem hoofdpijn en belemmert helder denken. Klam zweet parelt op zijn voorhoofd.
Hoe moet hij van dit stelletje armoedzaaiers dat ook nog eens op elkaar lijkt een acceptabele foto maken. Met geen kilo make-up is er van de hangwangen en veel te grote neuzen iets te maken. Laat staan dat hij enige intelligentie op de domme smoelen kan toveren. Om tijd te winnen zet hij met trage gebaren zijn statief in de juiste stand. Zijn vingers trillen als hij de camera vastklikt.

Terwijl hij een aardappel aan zijn roestige vork prikt zegt de man links aan de tafel.' Je lijkt niet erg met ons ingenomen.'
'Dat klopt, het liefst zou ik weglopen, ik heb geen idee wat ik met jullie moet.'
'Nou', zegt de man. 'Dat lijkt me toch niet zo moeilijk, kijk nog eens goed naar ons, zie je niets bekends.'
Zwijgend schudt Govert zijn hoofd.
Een van de vrouwen pakt een koffiepot en schenkt een kom vol vocht dat meer op slootwater dan koffie lijkt. 'Zeker nooit in het Van Goghmuseum geweest? Dim het grote licht, draai de olielamp wat hoger en kijk dan nog eens. Je moet wel stekeblind zijn als je ons niet herkent. In dat geval verdien je niet beter dan dat je zakt.'
Schoorvoetend doet Govert wat de vrouw hem opdraagt. Met knikkende knieën staat hij achter zijn statief en staart door de lens naar het vijftal aan tafel. Langzaam dringt tot hem door dat hij op belichting wordt beoordeeld.
Hij kijkt op, zijn stem klinkt schor. 'Jullie zijn de aardappeleters.'
'Precies.' Ze zwaait met de koffiepot. 'En schiet nou maar op met een foto van dit tableau vivant, voor mijn neus loslaat. Daarbij begint die wollen kleding behoorlijk te jeuken.'

foto internet

Schrijfcursus: we kregen een plaatje van de aardappeleters van van Gogh toegeschoven.
Opdracht: maak een rijtje van alle details die je op het schilderij ziet, wacht op een associatie en probeer daar een verhaal van te maken. Mijn verhaal kwam goed uit de verf. Kreeg het retour met één geschrapte overbodige zin. De schrijfcoach wil nu weten hoe ik op de fotograaf kwam. Eerlijk gezegd weet ik dat niet goed. Ik vermoed dat het laatste detail wat ik opschreef

'sombere lichtinval' daarvan de oorzaak is.

WE-300

François

'Heb je het al gehoord? François is er vandoor.'
'Hoe zo, vandoor?'
'Nou gewoon, afgenokt, de hooggehakte kuierlatten genomen.'
'Ga weg, ervan tussen met de Noorderzon?'
'Ja zoiets.'
'Opgestapt, met stille trom?'
'Nee dat niet helemaal, er lag wel een soort afscheidsbrief op de keukentafel.'

'Ik ben er helemaal klaar mee, voortdurend dat gezanik aan mijn kop. François, doe niet zo overdreven. François, aangeplakte wimpers staan je niet. François, ik mep je in elkaar als ik je nog een keer met make up op je wangen zie. Jullie behandelen me als een vreemd wezen dat je zo snel mogelijk over de dorpsgrens wilt duwen. Ik vertik het nog langer om het getreiter te ondergaan en buitengesloten te worden. Deze mens houdt het voor gezien. Doe geen moeite mij over te halen. Ik ben niet van plan ooit weer thuis te komen. Wees gerust ik zal het tijdelijke niet voor het eeuwige verwisselen, daarvoor vind ik het leven veel te leuk. Maar dat ik mezelf niet kan zijn daar heb ik schoon genoeg van. Jullie hebben me allemaal aan mijn lot overgelaten. Nooit ben ik serieus genomen. Niemand wil mij zien zoals ik werkelijk ben. Een dorpsgenoot die soms een beetje overdreven buiten de lijntjes kleurt, maar dat hoort nou eenmaal bij een dragqueen. Als ik op pumps wil lopen is dat mijn zaak. Zonder afscheid te nemen reis ik af naar een plek waar ik welkom ben en waar ze niet constant op me letten en commentaar leveren, een plek waar ik wel wordt geaccepteerd om diegene die ik ben, waar ze niet opkijken van een dragqueen meer of minder. Ik wil nooit meer de wijk hoeven nemen omdat ik niet aan de zogenaamde norm voldoe.
Spijtig dat jullie mijn gedrag niet tolereren en mij het dorp uit jagen.' 

De WE-300: schrijf in 300 woorden over een woord dat in het stuk niet genoemd mag worden. De WE van september lag nog op de plank. Vertrekken was toen het woord. In november is het woord vallen gekozen. Ik heb de WE van september wat aangepast en een combinatie gemaakt. Voor meer informatie:
https://platoonline.wordpress.com/2023/11/08/we-300-november/

Sjaantje

 'Ik ben Sjaantje en behoor tot het geslacht van de buikpotigen met de exotische naam gastropoda. Hoewel ik uitermate schaars gekleed ga zal ik met mijn huiveringwekkende uiterlijk geen schoonheidswedstrijd winnen. Vanwege mijn niet te stillen honger ben ik in de wereld van de flora een niet graag geziene gast. In bloemperken en moestuinen ga ik mij flink te buiten en laat daar zichtbaar gaten vallen. Traag als ik ben zien ze me in de wereld van de fauna graag rondkruipen. Niet in staat me snel uit de voeten te maken loop ik groot risico ten prooi te vallen aan de glibberige bek van een pad of de scherpe snavel van een merel die in mij een smaakvol hapje zien.

Om van het ene naar het andere perk te komen en om voor dat gespuis ongezien te blijven sleep ik mijn weke lijf zoveel mogelijk in het donker voort. Dagen nadat ik ben langsgekomen zijn nog glinsterende sporen in bochtige patronen te zien. Bij een wedstrijd lijntrekken zou ik hoge ogen gooien, waarbij ik op gejuich van eigenaren van sier- en moestuinen niet hoef te rekenen.

Zij haten mij tot op het bot omdat ik met verve stokroosbladeren tot de nerf toe afkluif en als toetje een flinke portie van de hosta naar binnen slobber.

In hun moestuinen vreet ik alles wat voor mijn glibberige snoetje komt en knaag me niets ontziend een weg door de zorgvuldig ingezaaide groenten.

Pas nog ben ik samen met een stel familieleden op een nacht belaagd door zo'n tuinder met groene vingers. Ik hoor nog zijn stem; "Wat dachten jullie kale slijmjurken. Het is donker hij ziet het toch niet, laten we de kooltjes en kropsla eens te lijf gaan. Valt tegen hè dat deze tuinman 's nachts op inspectie gaat. In mijn moestuin eet niemand zich ongestraft zijn buikje rond." De wreedaard heeft een deel van mijn familie verdronken. Zelf kon ik ternauwernood ontsnappen.

Uit pure wraak heb ik 600 eitjes achtergelaten. Ik heb het heft in eigen hand genomen, wij Gastropodas zijn namelijk genderneutraal en uitgerust met zowel vrouwelijke als manlijke attributen om ons volk in stand te houden.
Als zich geen leuke bloterik voor een langdurige vrijpartij in slakkengang aandient zetten we zelf ons kroost af. De tuinman die denkt ons te kunnen uitroeien met zout of door verdrinking komt bedrogen uit.
Zijn zaaigoed valt ten prooi aan mijn nazaten, zowaar ik Sjaantje heet.'

foto internet

Gulliver (slot)

Voor Tjibbe Boersma en zijn bemanning komt er geen nieuwe opdracht.
Twee dagen voor ze naar huis vertrekken worden ze op de Finse ambassade ontvangen. Inger en Gustav Lindholm zijn verenigd met hun kleinzoon.
Voor ze afreizen naar Finland  willen ze de redders van Axel persoonlijk bedanken en de hele geschiedenis van de mannen zelf horen. Inger raakt geëmotioneerd wanneer het vijftal de werkkamer van ambassadeur Virtanen binnenkomt. Huilend omhelst ze de mannen. 'We zijn onze zoon en schoondochter verloren, maar u heeft onze kleinzoon gered. We kunnen u nooit genoeg bedanken.' Axel is bijna onherkenbaar door de nieuwe kleren die hij draagt. Hij breekt de spanning door met gejuich Fillippe te charteren voor een rondje draven. Deze aarzelt even. 'Ga je gang maar het is zijn laatste ritje op je schouders, morgen is hij thuis in Finland.' zegt Virtanen.

Tjibbe heeft in Dubai de tijd benut om Gulliver's avontuur op papier te zetten. Hij heeft een aantal kopieën gemaakt. Een voor de drenkeling zelf en een voor zijn grootouders. De rest is voor zijn collega's. Gustav en Inger Lindholm zijn blij met het verslag. 'We zullen Axel regelmatig over u vertellen zodat hij weet wat hem in zijn prille jeugd is overkomen. Zijn exemplaar zullen we laten vertalen en bewaren tot hij het zelf kan lezen. Vooralsnog wordt er door de autoriteiten vanuit gegaan dat het schip met Axels ouders is vergaan en ergens op de bodem van de oceaan ligt. Wij zullen de voogdij over Axel krijgen en hem verder opvoeden. U bent allemaal altijd welkom in Helsinki. Mijn man en ik hebben één verzoek. Tot nu toe is de pers buiten beeld gebleven, wij willen dat voor Axel zijn rust voorlopig graag zo houden.'

Namens zijn collega's neemt Tjibbe het woord. 'We willen er tegenover onze familie thuis niet over zwijgen, maar de redding van uw kleinzoon zullen wij zeker niet aan de grote klok hangen. U zou ons een groot plezier doen om zuinig te zijn op de glazen fles, dat is zo'n belangrijk attribuut voor hem geweest. Als u af en toe laat weten hoe het met Axel gaat zijn we dik tevreden. Wij zullen nog heel wat zeeën bevaren en eerlijk gezegd hoop ik dat we nooit meer zo'n vondst zullen doen. Door de verhalen die u vertelt zullen we in zijn herinnering blijven, maar ooit raken we op de achtergrond en dat is goed.' Voor de laatste keer gaat Axel bij de mannen van hand tot hand.
Op de arm van zijn oma zwaait hij zijn redders uit.

De jaren verstrijken. Inmiddels genieten de manschappen van een welverdiend  pensioen. Het laatste bericht dat ze  ontvangen is dat Axel zijn opleiding aan de zeevaartschool cum laude heeft afgesloten. Zijn opa maakt het niet meer mee. Tot verdriet van zijn oma kiest Axel voor de grote vaart.

Vijf jaar later loopt Gaston, die in zijn geboorteplaats is neergestreken, zijn vaste avondrondje in de jachthaven van Concarneau. Er ligt een zeewaardig zeiljacht dat hij niet eerder heeft gezien. Het schip voert de Finse vlag. Op de voorkant leest Gaston de naam Gulliver-1. Zijn adem stokt, dat kan geen toeval zijn. Als hij naast het stuurwiel in een glimmende houder een fles met daarin een stuk opgerold papier ziet weet hij het zeker: dit schip is van Axel Lindholm. Achter hem vraagt een stem in het Engels.  'Bevalt het jacht u?' Geschrokken draait Gaston zich om, hij moet zijn hoofd achterover buigen om de blonde boomlange man van een jaar of dertig aan te kijken. Vaag herkent hij trekken van Gustav Lindholm. De zeeman zelf geeft geen blijk van herkenning. Gaston wijst op de voorkant van het zeiljacht.
'Gulliver, wonderlijke naam voor een schip.' Dat is een lang verhaal. In het kort komt het hierop neer dat ik op driejarige leeftijd met mijn ouders schipbreuk heb geleden. Van hen is nooit meer iets vernomen. Zelf ben ik door vijf zeelieden gered. Ze noemden me Gulliver. Vandaar die naam. Maar als u het niet erg vindt zou ik graag aan boord gaan. Ik moet mijn vertrek voorbereiden. Morgen volgt een nieuwe etappe in de wereldreis die ik maak.'
Gaston weet zijn emotie te verbergen, om te voorkomen dat Axel Lindholm uit zijn concentratie raakt maakt hij hem niet wijzer. Hij tikt aan zijn blauwe schipperspet en zegt: 'Ik wens u een behouden vaart.'

Nog diezelfde avond weten zijn voormalige collega's dat hun beschermeling aan een wereldreis bezig is. 

Gulliver (10)

Hoesseini rijdt zelf de politieauto naar Abu Dhabi, naast hem zit Tjibbe. Op de achterbank zitten Fillippe en Gulliver. Fillippe heeft een laptop op schoot.
Hij zoekt op een Finse site naar een kinderprogramma. De autorit zal zeker anderhalf uur duren en hij wil dat Gulliver het zoveel mogelijk naar zijn zin heeft. Nieuwsgierig kijkt het jongetje mee naar het scherm.
Bij het verschijnen van een muziekje en een kleurig poppenfilmpje klapt Gulliver blij in zijn handjes. Hij wijst naar de figuurtjes. Er komt een gezin in beeld. Moeder, vader en drie kinderen. Een jongetje en meisje in de kleuterleeftijd en een peuter met een enorme babykrul op zijn hoofdje.
'Äiti'. zegt Gulliver. Fillippe begrijpt uit wat hij ziet dat het mama betekent.
In het filmpje is te zien dat het meisje haar teen stoot aan de tafelpoot.
Ze huilt tranen met tuiten. Mama pakt de verbanddoos en zwachtelt het gekneusde voetje in. Even later valt het jongetje van zijn skateboard en schaaft zijn elleboog. Opnieuw trekt mama de verbanddoos en plakt een pleister. Gulliver blijft kijken, hij blijkt over een grotere woordenschat te beschikken dan de mannen tot nu toe hadden gedacht. Het zwijgzame knulletje wordt bij het zien van de filmpjes een levendige kleuter. Hij noemt alles wat hij ziet bij naam. Als het filmpje is afgelopen gebaart hij dat hij meer wil zien. Fillippe scrolt naar het volgend avontuur dat de drie kinderen en hun ouders beleven. Dit keer zit het hele gezin in autobus en bij iedere halte stapt er iemand in. Gedurende zijn eigen autorit zit Gulliver aan de laptop gekluisterd die Fillippe met graagte voor hem bedient.

Eenmaal binnen in de ambassade wordt het gezelschap meteen naar het werkvertrek van de ambassadeur gebracht. Het lichte meubilair straalt een Scandinavische sfeer uit. Aan de wand achter het bureau hangt een foto van de Finse president. De wand aan de andere kant herbergt een Fins sneeuwlandschap. De ambassadeur begroet de mannen hartelijk. Hij schudt handen en stelt zich voor als Virtanen.  'U komt mogelijk een Fins staatsburger thuisbrengen.' Gulliver die op de arm van Fillippe zit krijgt een kneepje in zijn wang. 'Hei Axel.' Het jongetje beantwoord de groet met een grijns. 'Hei herra.'
'Wel heren beter bewijs is er niet. Dit jochie heet in elk geval Axel en hij weet me in het Fins te begroeten. Of hij een Lindholm is moet zijn familie bewijzen.
Maar vertel me nu eerst de hele geschiedenis van de vondeling op zee.'

Fillippe parkeert Axel met de laptop op het hoogpolig tapijt in de blauwwitte kleuren van de Finse vlag en schotelt hem een nieuw filmpje voor.
Het gezelschap neemt plaats aan een ronde vergadertafel en terwijl er koffie en Finse kaneelbroodjes worden geserveerd neemt Tjibbe het woord.
Hij vertelt van de onrustige meeuwen, de schittering die hij vanuit zijn stuurhut op het water zag en de vondst van het bootje met daarin een kind.
De reddingsactie die werd uitgevoerd door Eusebio en Fillippe. Tjibbe wijst naar het bemanningslid dat naast hem zit.
Tjibbe legt de nadruk op de fles. Het anker waar de vondeling zich letterlijk en figuurlijk aan bleef vastklampen. 'Hij beseft het nog niet, maar in wezen heeft dat attribuut zijn leven gered. We hebben er steeds voor gezorgd dat de fles in zijn buurt was.' Virtanen kijkt naar het jongetje dat geconcentreerd naar de laptop kijkt. De bewuste fles ligt naast hem.
Tjibbe vervolgt; 'Het eerste woord dat we van hem hoorden was pannukakku omdat Gaston onze kok pannenkoeken voor hem had gebakken. Toen hij meneer Hoesseini voor het eerst zag gaven de versierselen op diens uniform een nieuwe aanwijzing. Eenmaal in het hotel zochten we uit welke taal Gulliver sprak en wisten we meneer Hoesseini te overtuigen dat het om een Fins jongetje ging. De rest van de geschiedenis kent u. De nacht in het weeshuis was voor Axel  opnieuw een traumatische ervaring. Naar wat er op zee is gebeurd kunnen we alleen gissen, maar toen we op de 'Quo Vadis' een keer wat meer wind vingen en de schommeling van het schip toenam raakte Axel volkomen in paniek. Je zou denken dat het schip waarop hij meevoer in een vliegende storm is vergaan.'

Virtanen neemt het gesprek over. 'Die kans is groot. Ik heb gisteren contact gehad met Lindholm, de opa van vaders kant. Niet zo gek dat Axel reageerde op het uniform, de man is hoofdcommissaris van politie in Helsinki. Hij vertelde me dat zijn zoon, een ervaren zeezeiler, en schoondochter zeer tegen zijn zin hun zoontje Axel mee wilden nemen op wereldreis voor hij naar school moest. De verhoudingen kwamen op scherp te staan. De ouders van zijn schoondochter leven niet meer dus van die kant had hij geen bijval te verwachten. Het gezin begon in Helsinki aan een tocht rond de wereld.
Vader en moeder Lindholm stonden, ondanks hun bezwaren, op de kade om ze uit te zwaaien. Dagen achtereen hoorden ze niets, maar in elke haven die ze aandeden was er contact met Finland en deed de vader van Axel kort verslag van de reis. Het laatste bericht kwam uit Port-Elisabeth in Zuid-Afrika daarna bleef het stil ook toen het schip, wat betreft het verstrijken van de tijd, een haven had moeten aandoen. Lindholm sloeg alarm toen de radiostilte voor zijn gevoel te lang duurde. Alle ambassades werden ingelicht over de vermissing en toen meneer Hoesseini me gisteren belde gloorde er opeens beetje hoop. Ik stel voor dat we Axel op de ambassade houden en dat we contact zoeken met Lindholm en hem digitaal een foto van het kind sturen.
Als blijkt dat Axel zijn kleinzoon is laten we Lindholm overkomen. Ik beloof dat ik jullie op de hoogte houd. Lindholm wil jullie vast ontmoeten dus als het even kan raad ik aan voorlopig in Dubai te blijven.'

Tjibbe legt uit; 'We hebben daar een week om een eventuele nieuwe opdracht af te wachten. Komt die niet dan reizen we allemaal naar huis. Dat wil zeggen Spanje, Frankrijk en Nederland. Maar voor die tijd hebben we Gulliver's opa vast al ontmoet. Sorry, vergissing, het is even wennen aan zijn nieuwe naam.'

Hoewel het afscheid zwaar valt laten de mannen Axel met een gerust hart over aan zijn landgenoten. Het ventje lijkt zich helemaal op zijn gemak te voelen.

Gulliver (9)

In de lounge van het hotel luistert de bemanning gespannen naar het verslag van Tjibbe. Hoe hij en Gaston een zoekslag op internet maakten en ontdekten dat de weinige woorden die Gulliver had gezegd inderdaad Fins zijn. Dat ze met die wetenschap op zoek gingen naar kinderliedjes en het filmpje met het slaapliedje vonden. En hoe vlak na die vondst Hoesseini belde en een auto stuurde om Tjibbe en Gaston naar het weeshuis te brengen. Tjibbe vertelt over het gebeuren daar en hoe hij het voor elkaar kreeg, met hulp van Hoesseini, dat Gaston vannacht bij Gulliver slaapt.
'Morgen bespreek ik met Hoesseini dat Gaston door Fillippe wordt aflost. Hopelijk spreken de verzorgers in de dagdienst wel Engels anders hebben we Hoesseini of een van zijn manschappen nodig als tolk. Contact met de Finse ambassade is morgen onze eerste zorg. Wat er ook gebeurt, we laten Gulliver niet aan zijn lot over. Desnoods blijf ik langer hier als we geen nieuwe opdracht krijgen.'

De volgende ochtend aan het ontbijt is vooral Fillippe ongedurig.
De Spanjaard gunt zich amper een kop thee en een zoet broodje van het uitgebreide ontbijtbuffet. Tjibbe maant hem tot kalmte.  'Ongeduld heeft geen zin, we zijn afhankelijk van de autoriteiten. Hoesseini zal zo wel komen en dan horen we hoe het verder gaat. Ik verwacht dat ik vandaag nog naar Abu Dhabi wordt gebracht. Jij doet er verstandig aan stevig te ontbijten want je weet niet hoe je dag er in het weeshuis gaat uitzien. Ze zullen je heus niet laten verhongeren, maar je kunt er maar beter met een goed gevulde maag arriveren.'
Eusebio rolt een paar zoete deegbolletjes met chocola in een servet.
'Neem mee voor Gulliver, vindt ie vast lekker. Ik vrees dat Gaston geen toegang tot de keuken krijgt om pannenkoek te bakken.'

Op dat moment stormt Koos, die na zijn ontbijt in de lounge is gaan zitten, de ontbijtzaal binnen. 'Kom snel, Gaston is net uit een politiewagen gestapt en hij heeft Gulliver op zijn arm.' Als één man vliegt het gezelschap overeind en rent naar de lounge. Grijnzend loopt Hoesseini door de draaideur met achter zich een breedlachende Gaston die Gulliver als een gewonnen trofee bij zich draagt. Het joch kijkt met een ernstig snoetje verbaasd om zich heen. Als hij zijn redders in het vizier krijgt breekt een stralend lach door. Hij vergeet zijn fles en strekt zijn armpjes uit naar Fillippe.
Koos duikt naar de grond en vangt het kleinood op voor het op de glimmende plavuizen te pletter valt. Fillippe neemt het kind van Gaston over en zet hem op zijn schouders. Met een snel handgebaar weet Tjibbe te voorkomen dat hij met zijn vrachtje door de lounge galoppeert. Ze trekken zo al aandacht genoeg.

Telefonisch heeft Hoesseini een zaaltje geregeld, daar doet de politieman verslag van de ochtend.
'Ik ben vanmorgen in alle vroegte door de directeur van het weeshuis gebeld. Hoewel ze begrepen dat de nood hoog was waren ze niet blij met mijn bemoeienis gisteravond. Geen enkel kind dat daar woont krijgt zo veel aandacht als deze vreemdeling die zie niet verstaan. Onder de kinderen kan dat jaloezie geven die de nieuwkomer op den duur niet ten goede komt. Kortom ik kreeg te horen dat ik te impulsief had gehandeld. Ik mocht dan wel een gezagsdrager zijn, maar in het weeshuis maakte ik niet de dienst uit.
Gaston liet me het filmpje zien en de reactie van  het kind overtuigde me.
In overleg met de directeur en Gaston heb ik daar ter plekke contact gezocht met de Finse Ambassade. Ik deed mijn verhaal en tot mijn verrassing werd ik al snel doorverbonden met de ambassadeur zelf. Hij reageerde uitzonderlijk enthousiast en nu komt het, hou je vast. Dat knulletje daar is waarschijnlijk Axel Lindholm uit Porvoo. Hij is vlak na zijn derde verjaardag met zijn ouders per zeiljacht op wereldreis gegaan. Van die mensen en het jacht is al een tijd niets meer vernomen. De grootouders in Finland hebben op grote schaal alarm geslagen en aangifte van vermissing gedaan. De ambassade wil graag meewerken om uit te zoeken of Gulliver inderdaad Axel Lindholm is. Ik heb gezegd dat we hem vandaag nog naar Abu Dhabi zullen brengen.
Daar nemen ze meteen een foto van hem en sturen die op naar Finland.
Ik stel voor dat Tjibbe meegaat om de hele geschiedenis van jullie drenkeling uit de doeken te doen. De kans bestaat dat de grootouders vanavond al weten dat jullie hun kleinzoon Axel Lindholm hebben gered.'

Bestseller

De dag dat Eduard wordt ontslagen bij het bouwbedrijf, stort zijn wereld in.
Regelmatig zit hij bij het UWV, maar in de bouw is de malaise toegeslagen. Werken in die sector zit er voorlopig niet in. Eduard besluit zijn tijd nuttig te gebruiken en werkt dagelijks in de sportschool intensief aan zijn conditie.
‘s Avonds kruipt hij topfit achter de computer en surft het internet over. 
Zo belandt hij in het blogcircuit en wordt volger bij diverse bloggers.
Het duurt niet lang of Eduard heeft een eigen blog waarop hij zijn schrijftalent uitprobeert. Hij vindt een aantal mogelijkheden om dat uit te testen. Eduard stort zich op schrijfveren en opdrachten een bepaald woord niet te gebruiken waarbij hij niet meer dan 300 woorden mag schrijven. Op een speelse manier weet de voormalig bouwvakker zijn woordenschat te vergroten. Op een dag doet hij mee aan een schrijfwedstrijd en wat hij nooit heeft verwacht, hij krijgt een eervolle vermelding. Even voelt hij zich een echte schrijver.
Zijn vrouw Brigit, houdt hem met beide benen op de grond. 'Een eervolle vermelding is mooi meegenomen, maar als echte schrijver moet je constante kwaliteit bieden.' Dat laat Eduard zich geen twee keer zeggen. De bezoeken aan de sportschool nemen af. Uren tikt hij weg achter het toetsenbord.
Eduard werkt aan een boek. De titel heeft hij al: "Van metselaar tot schrijver". De eerste reacties zijn zo positief dat hij besluit het boek in eigen beheer te laten drukken. In gedachten ziet hij zijn geesteskind al op een stapeltje bij de Readshop in de buurt liggen. Eduard heeft de smaak te pakken en begint al vast aan een vervolg. Binnenkort heeft hij het UWV niet meer nodig.
Brigit schudt haar wijze hoofd. Voorlopig staan die twee dozen met de eerste druk behoorlijk in de weg.

WE-300 schrijf in exact 300 woorden een stuk over een woord dat je niet mag gebruiken. Voor oktober is dat het woord uitgeven. Voor meer informatie en reslutaten: https://platoonline.wordpress.com/2023/10/01/we-300-oktober-2023/

Gulliver (8)

Het huis waar Gulliver zijn angstige uren beleeft staat in een rustige wijk van Dubai. Het witte gebouw is schaars verlicht. De politieman die Tjibbe en Gaston heeft opgehaald meldt hun bezoek via de intercom en stapt weer achter het stuur van zijn dienstauto. 'Laat ze me bellen als u hier klaar bent, dan kom ik u weer halen.'
Tjibbe en Gaston horen gerinkel van een sleutelbos, achter de zware voordeur worden sloten verschoven. 'Wat een vesting', mompelt Gaston. 'Weglopen kun je hier wel vergeten.'
In de deuropening verschijnt een vrouw van top tot teen in een zwarte abaya gehuld. Gaston schakelt over in het Frans in de hoop dat zij die taal niet spreekt. Hij mompelt: 'Geen wonder dat Gulliver in paniek is weggedoken.' Tjibbe begrijpt wat hij zegt en legt hem met een handgebaar het zwijgen op. 'Niet nu, we zijn hier te gast, dus gedraag je.'

Zwijgend wenkt de vrouw in het zwart de mannen haar te volgen. Aan het eind van een  lange gang met hoge ramen opent ze een deur. Ze maakt een uitnodigend gebaar. Gaston stapt als eerste het vertrek binnen. Langs een donkere wand staan tien bedden die door kleine nachtlampjes worden verlicht. Tussen de bedden staan nachtkastjes. Vijf bedden zijn bezet door jongens van verschillende leeftijd. Nieuwsgierig zitten ze rechtop. Onder het laatste bed in de verste hoek van de slaapzaal klinkt een wanhopig snikken. Met de laptop onder zijn arm loopt Gaston naar het bed en laat zich op de grond zakken. Naast hem zakt ook Tjibbe door de knieën. Opgekruld met de rug naar hen toe ligt een zielig hoopje mens.
Tevergeefs roept Gaston zachtjes zijn naam. Gulliver reageert niet. Vijf paar ogen kijken vanaf hun bedden toe. Alsof ze een vluchtweg bewaakt staat de vrouw  bewegingsloos bij de deur.
'Tjibbe, ik kruip naar hem toe, zoek jij dat muziekje op en speel het af.'
Als Gaston half onder het lage bed ligt klinken zacht, voor iedereen onverstaanbare woorden, door de slaapzaal. Alleen het jongetje onder het bed herkent de muziek. Na de tweede keer afspelen komt er langzaam beweging in hem. Gaston schuift zijn armen onder het bange lijfje en trekt hem behoedzaam onder het bed vandaan. Tjibbe neemt hem over. Met het kind op schoot blijft hij naast de laptop zitten. Gulliver's gezicht ziet rood  van het huilen. Hij kan zijn ogen amper openen, maar door de smalle kiertjes tussen zijn opgezette oogleden herkent hij de stuurman. Met een diepe zucht nestelt hij zich in de armen van Tjibbe die het kind zachtjes begint te wiegen.
Gulliver kalmeert zienderogen. Gaston gaat staan, hij overziet het tafereel.
'We hebben een groot probleem. Wat doen we nu? Je kunt hier niet de hele nacht blijven zitten. Gulliver meenemen maakt zijn ellende alleen maar groter als we eind van de week afreizen. Hij zal hier toch moeten wennen. Iemand moet hem dat duidelijk maken. Zij daar bij de deur weet zich met de situatie waarschijnlijk ook geen raad. Ze heeft nog geen vin verroerd.'
'Hoesseini', zegt Tjibbe. 'Hij kan ons helpen. Neem jij Gulliver over dan bel ik hem op, maar niet hier. De onrust is voor de andere kinderen al groot genoeg.'
Tjibbe loopt naar de wachtende vrouw. Argwanend kijkt ze hem aan?
'English?' vraagt Tjibbe. Ze haalt haar schouders op. Tjibbe laat zijn mobiele telefoon zien. 'Hoesseini'. Ze aarzelt, wijst op Gaston en schudt haar hoofd.  Opnieuw doet Tjibbe een poging om haar duidelijk te maken wat hij wil.
Hij wijst achter haar naar de gangdeur. Met zichtbare tegenzin doet ze een stap opzij. Ze is niet van plan de kinderen alleen te laten met de zeeman die de nieuweling op zijn schoot heeft en het vreemde liedje opnieuw laat horen. Achter Tjibbe's rug sluit ze demonstratief de deur van de slaapzaal.

'Hoesseini.'  'Boersma hier, we hebben een probleem. Gulliver is inmiddels gekalmeerd, maar dat duurt niet lang als we hem weer alleen laten.
De nachtzuster spreekt geen Engels dus kunnen we met haar niets overleggen. Dat Gulliver zijn roots in Finland liggen is ons inmiddels meer dan duidelijk. Ik wil morgen naar de ambassade in Abu Dhabi om hulp te vragen, maar daarmee is het probleem wat we nu hebben niet opgelost. Het liefst zou mijn collega Gaston die nu met hem op schoot zit de nacht in het weeshuis doorbrengen en bij Gulliver blijven tot er hulp is van de ambassade, maar zoals ik al zei we kunnen dat niet bespreken.'
'Ik wil weten hoe u zo zeker weet dat u bij de Finse ambassade moet zijn. U kunt daar niet zomaar binnenlopen, iemand met gezag moet u daar aankondigen Als blijkt dat u gelijk heeft breng ik u hoogst persoonlijk naar Abu Dhabi. Geef me Aisha, zo heet de nachtzuster, aan de telefoon. Ik zal zorgen dat Gaston met Gulliver in een apart vertrek slaapt en dat hij er blijft tot wij elkaar hebben gesproken. Ik zal zeggen dat u vanavond nog toiletspullen voor uw kok komt brengen en dat hij mogelijk morgen de hele dag blijft. De leiding van het weeshuis zal niet blij met me zijn, maar voor het welzijn van uw drenkeling moet het maar. Eerlijk gezegd hoop ik dat u gelijk heeft en dat de Finnen hem van ons overnemen; dat zal voor de bewoners en het personeel in het weeshuis en zeker voor Gulliver beter zijn.'

Even later wordt Gaston met een slapende Gulliver in zijn armen naar een kaal vertrek gebracht. Tjibbe volgt met de laptop. Zwijgend wijst Aisha op twee bedden. Ze opent een deur naar een kleine badkamer met toilet. Op een krukje liggen handdoeken en washandjes. Gaston legt Gulliver op een bed. Om de vrouw te bedanken maakt hij een kleine buiging. Ze haalt haar schouders op en schudt haar hoofd. Aan haar houding is af te lezen dat ze het met de gang van zaken niet eens is.Tjibbe begrijpt haar ongemak.
'Zij weet niet beter dat ik nog toiletspullen kom brengen, maar ik laat de chauffeur straks wel uitleggen dat ik dat niet doe. Ga gekleed naar bed, ik zorg dat je morgenochtend wordt afgelost door Fillippe. Douchen doe je maar in het hotel. Ik laat de laptop hier, als het nodig is kun je het filmpje afspelen.'
Tjibbe kijkt nog even naar het slapende kind. 'Arm joch, hopelijk heb ik morgen een ander onderkomen voor je gevonden.'

Voor wie het filmpje wil zien.
https://www.youtube.com/watch?v=I3iohAngPO8

Gulliver (7)

Na een controle van het hele schip is de "Quo Vadis" overgedragen aan de eigenaar en haar nieuwe bemanning. Gaston doet verslag van de drenkeling die dol was op zijn pannenkoeken. Omar Ghulam, de eigenaar van het jacht, wil het naadje van de kous weten over Gulliver. Tjibbe grijpt zijn kans: hij steekt zijn zorgen niet onder stoelen of banken. 'Als zich niemand meldt, wat moet er dan worden van het jongetje. Hij zit misschien voor jaren moederziel alleen in een weeshuis. Wij kunnen wel een kleine bijdrage leveren voor zijn opvoeding, maar het kind heeft nog een heel leven voor zich. Hij zal een opleiding moeten volgen en ooit een vak leren om in zijn eigen onderhoud te voorzien.' Tjibbe ratelt door. 'Ik vermoed dat hij uit Finland of IJsland komt.
Ik heb hier een week om het uit te zoeken. Het liefst zou ik zelf op zoek gaan naar eventuele familie, maar ik wil de autoriteiten niet voor de voeten lopen. Kunt u niets voor hem betekenen?'
Ghulam grijnst. 'Wat denkt u, die rijke Arabier met zijn dure schip kan wel een paar dollar missen?'
'Wilt u een eerlijk antwoord? Dat denk ik inderdaad.'
'Doe uw best de komende dagen, hou me op de hoogte. Afhankelijk van het resultaat zal ik kijken wat ik voor hem kan doen. Mocht u in Finland uitkomen. Die ambassade zit in Abu Dhabi, anderhalf uur rijden van hier, mijn chauffeur kan u brengen. Succes!'

's Avonds zitten Tjibbe en Gaston in de lounge van het hotel waar ze de vrije week zijn ondergebracht. De rest van de bemanning ligt in het zwembad. Tjibbes laptop staat op tafel. Ze willen zo snel mogelijk achterhalen wat Gullivers land van herkomst is. Gaston wil beginnen bij de pannenkoeken, volgens hem ligt daar de sleutel. Hij vraagt Google Translate het woord in het Fins te vertalen. 'Pannukakku' zegt het programma. 'Bingo', roept Gaston. Tjibbe stoot hem aan. 'Voorzichtig man, straks denken ze dat je zit te gokken en dat is hier voor het oog ten strengste verboden.' Tik eens dat andere woord dat je hebt opgeschreven of zullen we meteen opa proberen. Ik ben er van overtuigd dat Gulliver iets van zijn opa in de politieman herkende.
'Isoisä' zegt Google. 'Zie je, het kan niet missen. Gulliver komt uit Finland, hoe kwam dat ventje op die grote oceaan in dat bootje terecht? Ergens moeten er mensen zijn die hem missen.' Gaston zoekt op een website voor kinderen en komt uit bij een tekenfilmpje begeleid door een slaapliedje.
Hij luistert aandachtig. 'Geen idee wat ze zingen, maar Gulliver moet dit als muziek in de oren klinken. Geen autoriteit die mij morgen tegenhoudt om naar het weeshuis te gaan. Hij moet dit horen en zien. We gaan hem blij maken.'

Een bescheiden kuch haalt de mannen uit hun concentratie. Achter hen staat de receptionist. 'Commandant Hoesseini vraagt u aan de telefoon.'
Tjibbe loopt met hem mee. 'Met Boersma.'
'Hoesseini hier, er is een probleem met jullie drenkeling, sinds mijn vertrek is hij niet te houden. Krijsend is hij onder het verste bed in de slaapzaal gekropen en daar zit hij nu al een paar uur met die lege fles in zijn knuistje geklemd. Hij is niet te bewegen daar vandaan te komen. Natuurlijk kun je dat bed simpel aan de kant schuiven, maar ze willen hem niet nog meer van streek maken. Kortom, wilt u of één van uw collega's naar het weeshuis gaan. Ik stuur een auto.'

'Pak die laptop op Gaston, we gaan naar het weeshuis. Gulliver heeft zich onder een bed verschanst en wil er niet onder vandaan komen, ze hebben onze hulp nodig. Je hebt op tijd dat filmpje gevonden, het moet gek gaan als we hem daar niet mee kunnen lokken.'
Bij de receptie krabbelt Tjibbe snel een boodschap op een briefje.
'Zijn naar het weeshuis, uitleg volgt.'
'Mijn collega's zijn in het zwembad wilt u ervoor zorgen dat ze dit bericht lezen?' 

Gulliver (6)

Voor de laatste mijlen draagt Koos zijn dienst over aan Tjibbe.
'Ik krijg het bericht door dat de loods in gezelschap van de politie aan boord komt en dat we op een aparte plek in de haven moeten afmeren. Daar moeten we Gulliver aan de politie overdragen.'
Tjibbe vloekt binnensmonds. 'Naïef van me om te denken dat we hem zelf naar dat tehuis mogen brengen. De komende dagen met hem winkelen om kleding te kopen zal ook wel niet lukken. We mogen blij zijn dat we hem nog een keer te zien krijgen. Voor die lui aan boord komen maken nog wat foto's van ons allen, laten die ontwikkelen en brengen ze naar het weeshuis. Hopelijk blijven we op die manier in Gullivers geheugen hangen.'

Als Tjibbe de autoriteiten aan boord ontvangt zijn alle bemanningsleden op hun post. Koos staat aan het roer, Eusebio en Fillippe zijn in de machinekamer. Gaston zit met Gulliver in de keuken. Op een wit vel heeft de kok een boot getekend. Hij rolt het papier zorgvuldig op en laat Gulliver zien hoe hij de tekening in de fles stopt. Naast de foto's moet dit zijn herinnering levend houden aan het jacht met zijn redders. Enthousiast klapt Gulliver in zijn handjes. Hij wijst naar een nieuw vel papier en het potlood. Maar voor Gaston aan een tweede kunstwerk kan beginnen stapt Tjibbe de keuken binnen. Achter hem staat een grote wat oudere man in een lichtbruin uniform.
De rangtekens op zijn op zijn schouders laten niets te raden over. Dubai heeft een hoge functionaris gestuurd om de vondeling naar zijn nieuwe onderkomen te begeleiden. 'Gaston dit is Amir Hoesseini, hij zal Gulliver van ons overnemen.' Gaston staat op om de man te groeten. Gulliver kijkt verbaasd naar de politieman. Hij wijst naar de epauletten 'Isoisä, Isoisä.'
'Blijkbaar herkent hij iets aan uw uniform.' legt Tjibbe uit. 'Dit is heel bijzonder, het is het tweede woord dat we van hem horen, geen idee wat het betekent en welke taal hij spreekt. Het lijkt me van belang dat uit te zoeken, het zou een zoektocht naar eventuele familie makkelijker maken.'
De politieman gaat naast Gulliver zitten. Tot hun verbazing glimlacht het jongetje naar de grote man in zijn lichtbruine uniform. Opnieuw wijst hij naar de onderscheidingen en probeert ze aan te raken. 'Isoisä, Isoisä.'
'Misschien werkt zijn vader bij de politie of zijn opa. Wie weet is het een aanknopingspunt.' Steevast van plan de betekenis  te achterhalen krabbelt Gaston zo goed mogelijk de woorden op het vel papier dat nog op tafel ligt.

Wanneer de "Quo Vadis" is afgemeerd verzamelt de bemanning, inclusief de loods, zich in de keuken waar Gulliver alleen nog maar aandacht heeft voor het uniform van de politieman. Enigszins jaloers bekijkt Filippine het tafereel.
Hij was tot nu de enige die met zijn capriolen Gulliver aan het lachen kreeg. Tjibbe legt uit wat zich heeft afgespeeld. 'Wellicht maakt dat het afscheid minder zwaar, hij herkent iets in de politieman. We moesten maar eens een eind aan deze voorstelling maken, we raken hem hoe dan ook kwijt.'

Hoesseini staat op. Hij schudt de handen van de bemanning. Tjibbe drukt hem nogmaals op het hart dat de fles in nabijheid van Gulliver moet blijven, 'Het is zijn anker, neem hem dat niet af.' Hoesseini belooft dat ze goed voor hun beschermeling zullen zorgen. 'Ik zal er op toezien dat jullie voor je vertrek uit Dubai mogen kijken hoe het hem vergaat. Of jullie hem dan daadwerkelijk ontmoeten laat ik aan de leiding van het tehuis over. Best mogelijk dat ze dat voor de rust van Gulliver niet toestaan.'
Fillippe loopt van woede rood aan. Eusebio trekt aan de mouw van zijn T-shirt en weet een uitbarsting te voorkomen.
Hoesseini neemt Gulliver op zijn arm en loopt een voor een de mannen af.
Bij Fillippe blijft hij wat langer staan. 'Ik raad u aan uw emoties te bedwingen, de cellen in de gevangenis in Dubai zijn geen luxe hotelkamers.' Fillippe krijgt amper de kans Gulliver over zijn bol te aaien.
'Pannakakku', zegt het kind als Gaston hem voor de laatste keer in zijn wang knijpt. Vijf stoere mannen staan met tranen in hun ogen. 

Resoluut verlaat Hoesseini in gezelschap van de loods de keuken. Gulliver houdt in zijn ene handje zijn fles vast en in zijn andere het kartonnen autootje. In stille optocht volgt de bemanning naar de loopplank. Tegen ieders verwachting in geeft het kind geen krimp.
'Hij begrijpt er waarschijnlijk niets van.' zegt Koos. 'Maar er is iets met die politieman waardoor Gulliver zich zo bij hem op zijn gemak voelt. Ik moet er niet aan denken wat er gebeurt als hij in het weeshuis wordt achtergelaten. Onder ons jongens, als wij na deze week zijn vertrokken is dat joch snel getransformeerd in een Arabiertje in kaftan en een geruit theedoekje op zijn koppetje.'
'Fillippe kijkt ze met een norse blik na. 'Ik moet die vent niet, ik had hem liefst een ram voor zijn kop gegeven.'
'Hadden we jou fijn in de bak kunnen opzoeken en waren we de rest van de week druk geweest je vrij te krijgen.' Eusobio slaat hem op zijn schouder. 'Kom op man, geef het maar toe, je bent jaloers.'
Om de spanning te breken geeft Tjibbe opdracht het jacht voor te bereiden voor de overdracht aan de eigenaar.

In de haven rijdt de politiewagen de kade af.

Gulliver (5)

De avond dat de "Quo Vadis" met stuurman Koos aan het stuurwiel de Perzische Golf opvaart, zit de rest van de bemanning bij Gaston in de keuken. Alle mannen zijn alleenstaand en ze vormen een vast team in dienst van een jachtbouwer die wereldwijd opdrachten krijgt. Ze hebben in Dubai een week om een volgende opdracht af te wachten. Als het jacht in aanbouw niet klaar is gaan ze voor onbepaalde tijd naar huis. Voor Eusebio en Fillippe is dat Spanje, Gaston gaat naar Frankrijk en Koos en Tjibbe reizen naar Nederland. Normaal gesproken zijn de mannen in opperbeste stemming dat ze na lange tijd weer voor een poosje vaste grond onder de voeten hebben en maken ze de laatste avond op zee plannen voor een weekje vertier in de stad waar ze aanmeren. Maar dit keer zitten ze in mineur bij elkaar. Het eind van deze reis is zo anders dan ze gewend zijn. Ze zijn gehecht geraakt aan de vondeling op zee en ze zien ertegen op hem in Dubai achter te laten.

Eusebio heeft gewacht tot Gulliver slaapt en voegt zich bij het gezelschap.
In zijn handen houdt hij een propje nat wasgoed. 'Ik heb Gulliver zijn kleertjes gewassen zodat we hem goed verzorgd kunnen overdragen.'
Fillippe roert driftig met een lepeltje in een glas met hete thee. 'Ik wil hem niet overdragen. Kunnen wij niet voor hem blijven zorgen?' Tjibbe schudt zijn hoofd. 'Hoe denk je dat te doen, we zitten meer dan de helft van het jaar op zee. Gulliver is geen scheepskat die je in een reismand van hot naar her kunt meenemen. Goede opvang en stabiliteit in zijn jonge bestaan is het belangrijkste. Het joch heeft helemaal niemand behalve ons. Maar wij hangen, buiten ons leven op zee, als los zand aan elkaar.'

Gaston vraagt aan Tjibbe. 'Waar gaat Gulliver naar toe? Is er een pleeggezin dat voor hem wil zorgen. Gaat hij naar een weeshuis? Wie zal daar dan pannakakkus voor hem bakken? Waarschijnlijk weten ze niet eens hoe ze gemaakt worden.'
'Dat kunstje kun jij ze mooi leren in je vrije week. Ik heb bericht gekregen dat Gulliver voorlopig in een weeshuis wordt geplaatst. Wereldwijd wordt een zoektocht naar eventuele familie opgestart en als zich na verloop tijd niemand meldt wordt er een pleeggezin voor hem gezocht. Ik stel voor dat we hem in onze vrije week dagelijks bezoeken en dat we ervoor zorgen dat hij goed in de kleren komt, maar hij moet weten dat we hem iedere dag achterlaten in het weeshuis. Dat is de enige manier om hem te leren dat hij niet bij ons kan blijven. Gaston kan de kok leren zijn lievelingskostje te maken en we zullen ze op het hart drukken dat zijn fles van levensbelang voor hem is. Na die week sturen we hem vanuit huis of welk land we ook aandoen regelmatig post en zodra we weer in Dubai afmeren gaan we bij hem langs. Natuurlijk zal ik er voor zorgen dat de leiding van het huis mij op de hoogte houdt van zijn wel en wee. Het spijt me mannen, maar meer kunnen we voorlopig niet voor hem doen. Morgen dragen we hem gezamenlijk over aan de autoriteiten in Dubai. Ga slapen en bereid je voor op een emotionele dag.' 

Gulliver (4)

Gulliver is te jong om te beseffen dat stuurman Tjibbe Boersma, die hem in het bootje ontdekte, ervoor zorgt dat het glimmende hout van het stuurwiel, het blinkende koper van het deurbeslag, de naald van het kompas evenals de witte broekspijpen van de stuurman voor altijd in zijn geheugen worden gegrift. Tjibbe maakt zich zorgen om Gulliver. Tot voor kort was hij graag in de stuurhut waar de stuurman hem regelmatig op schoot nam en zijn handjes op het stuurwiel liet rusten. Tjibbe hoopte dat het jongetje een paar woorden zou gaan zeggen want ze hebben zijn stem alleen huilend of lachend gehoord. 

Zijn jammeren klonk hartverscheurend toen een paar nachten geleden de wind opstak en de boot meer deinde dan normaal. De zeelieden zelf werden er niet warm of koud van, maar hun beschermeling  was volslagen in paniek en greep zich vast aan zijn vertrouwde fles.
Ze vermoedden dat Gulliver zijn schipbreuk opnieuw beleefde. Fillippe nam hem in zijn armen en wiegde hem onder geruststellende woorden weer in slaap. Sinds die nacht wil Gulliver niet meer hoog in de stuurhut zitten en zoekt zijn heil op de gladde vloer. Met een ernstig snoetje speelt hij met het speelgoed dat kok Gaston van lege doosjes en blikjes voor hem heeft gemaakt. Alleen Fillippe krijgt hem aan het schateren als hij met het joch op zijn schouders hinnikend als een paard over het achterdek draaft. De stoere zeebonken doen er alles aan om het kind zoveel mogelijk op zijn gemak te stellen. Om beurten zitten ze bij zijn bed tot hij in slaap valt. Allemaal hopen ze dat Gulliver zijn angst voor de zee overwint. 

Gaston vindt onbewust de weg naar Gulliver's stembanden. Hij verwent hem met kleine pannenkoekjes met extra suiker. Als hij op een ochtend in de keuken voor zijn bordje lekkers zit zegt hij met een stralende lach. 'Pannukakku'. Fillippe, Tjibbe en Gaston die aan hun ontbijt zitten, schieten vol. Eusebio collega volmatroos van Fillippe en Koos de tweede stuurman draaien hun dienst en krijgen van het emotievolle moment niets mee. 
Tjibbe wijst op het bordje en knikt hem toe. 'Pannakakku' herhaalt de kleine smulpaap. 'Dat is klare taal', zegt Fillippe. 'Nu nog uitvissen uit welk land dit ventje komt.'
Tjibbe kijkt bedenkelijk. 'Ik gok dat het Finland of misschien IJsland is. Welke taal het ook is wij spreken het niet, dus blijven we Engels tegen hem praten. Eenmaal in Dubai zal hij waarschijnlijk snel Arabisch leren.'
'Gatver, Dubai, dan moeten we afscheid van hem nemen.' zegt Gaston.
'Dat moet inderdaad. We kunnen moeilijk met hem blijven rondvaren op een volgende klus. Ik heb de havenautoriteiten en de eigenaar van het jacht al ingelicht over onze vondeling. Je bent niet de enige die hem zal missen.'
De stem van Tjibbe klinkt schor. Fillippe wrijft in zijn ogen. 'Pannakukka', zegt Gulliver en schuift zijn bordje naar de kok.

Gulliver (3)

Voorzichtig peuteren ze de fles uit de door de zon verbrande vingertjes en hangen hem in een houder boven het bed. Natte handdoeken moeten het oververhitte lijfje koelen. Volmatroos Filippe neemt de eerste wacht. Met boter uit de scheepskeuken probeert hij de opgezette gebarsten lippen wat zacht te maken. Regelmatig ververst hij de handdoeken die na een  aantal uren eindelijk hun verkoelende werk doen. Terwijl de zeeman zachtjes over de vastgeplakte haren strijkt slaat het jongetje zijn ogen op. Angstig kijkt hij naar het door weer en wind verweerde gezicht van de man die boven hem uittorent. Filippe probeert in het Engels geruststellende woorden te spreken. ‘Blijf stil liggen, wij gaan voor je zorgen alles komt goed.' Maar het jongetje begrijpt niets van wat hij zegt. Het liefst zou hij willen huilen, maar zijn tranen zijn net als zijn huid verdroogd door de zon. Filippe probeert met natgemaakte gazen uit de verbanddoos wat water tussen de droge lippen te druppelen. Tot zijn opluchting maakt het kind slikbewegingen. Als hij kan slikken kan hij ook zuigen denkt de matroos en hij doordrenkt de gazen met lauw water.
Nog meer lange uren verstrijken, zodra de peuter even bij bewustzijn is krijgt het beetje bij beetje vocht toegediend. Bij toerbeurt betrekt de bemanning de wacht bij hun beschermeling. Onderling noemen ze hem Gulliver. Tegen de tijd dat het schip in Dubai zal afmeren weet het jongetje niet beter dan dat zijn naam is.

In de dagen die volgen knapt Gulliver zienderogen op. Zodra hij in staat is zijn armen te bewegen grijpt hij naar de fles boven zijn hoofd. Zijn redders, die moeten gissen wat er met hun zorgenkind is gebeurd, begrijpen dat hij houvast zoekt. Vanaf dat moment staat de fles altijd binnen handbereik bij zijn bed. Gulliver wordt steeds levendiger, hij wil opstaan en spelen. Voor zijn veiligheid aan boord en om hem tegen de zon en andere weersinvloeden te beschermen, wordt de stuurhut van de "Quo Vadis" voor de rest van de zeereis overdag zijn speelterrein.