Vrije jongen

‘Sjoerd ouwe maat van me, waar heb jij gezeten? Ik kijk wekelijks naar je uit aan de grens met Frankrijk. Afgelopen jaar heb ik je niet één keer gezien. Rij je niet meer op buitenland?’

‘Ik heb mijn truck verkocht en ben in vaste dienst gegaan bij Action, ik rij alleen nog in Nederland. Miranda had er schoon genoeg van dat ik veel weekenden niet thuis was.

Ze vond dat ik mijn oren te veel naar de opdrachtgever liet hangen. Maar jij weet ook hoe het is als ZZP-er, geen rit, geen geld, terwijl je wel aan je verplichtingen moet voldoen.’

‘Dus jij laat de oren hangen naar je zeikwijf en verkoopt je truck, waarvan ik me herinner dat zij de blauwe gordijnen met witte balletjes afkeurde. Die verstralers kon je zeker ook vergeten.

Die van mij hoor ik weinig klagen. Als ik een weekend thuis ben geweest en ze moet bijkomen van de beurt die ik haar heb gegeven, is ze helemaal rustig.

Ik vermoed dat ze dan blij is dat ik er de komende weken niet ben.

Vrije jongen, Sjoerd. Met de vlam in de pijp door heel Frankrijk, dat is je ware.’

‘Beetje dimmen Kees, jij mag dan graag de macho uithangen, je praat over mijn vrouw maar niet als zeikwijf. Zij durft voor zichzelf en ons huwelijk op te komen, dat is me veel waard.
Dat jij met weinig respect over jouw vrouw praat, wil niet zeggen dat je mijn Miranda kunt beledigen.’

‘Zo te horen heeft de Action er bij jou alle actie uitgeperst. Sjoerdje rijdt van A naar Beter om zijn vrouwtje te plezieren. Maak je nog wel wat klaar nu je elke dag achter moeder’s onderbroek schuift.

Niet doen Sjoerd, geintje man. Laat los, ik kan me geen gekneusde ribben permitteren.’


WE-300 schrijf in 300 woorden een stuk over handelen zonder het woord te gebruiken.
https://platoonline.wordpress.com/

Vrije jongen verscheen vorige maand op CX in de opdracht van de maand een verhaal te schrijven vanuit de andere sekse. (zie mijmeringen van een sportvisser) Ik was van plan ook dit verhaal op mijn blog te zetten. De WE blijkt een mooie gelegenheid. Om aan de 300 woorden te voldoen is het stuk een beetje aangepast.

Mijmeringen van een sportvisser

‘Nou daar zit ik dan weer op mijn kist vol dobbers, snoeren, haken en aas.

Mijn groene tentje tegen regen en zon opgezet in de berm, het lijkt erop dat ik het vandaag niet nodig heb. Gelukkig maar, want zo leuk is het niet langs de waterkant.

De meeste vissers aan weerszijden van mijn vaste plek denken waarschijnlijk dat ik hier dagelijks voor mijn lol zit.

Eigenlijk zit ik hier naar die dobber te staren omdat mijn vrouw vindt dat ik thuis te veel ruimte inneem. Ik zit haar in de weg als ze haar dagelijkse poetspraktijken op ons sociale huurwoninkje loslaat. Je zou zeggen je bent wel een keer klaar in dat petieterige onderkomen van ons, maar zo steekt mijn vrouw niet in elkaar.

Elke dag komt de stofzuiger tevoorschijn, worden de meubels nat afgenomen en staan de ramen wijd open om de boel te luchten. Gek word ik ervan.

Je kunt beter de weergoden trotseren en je hengeltje in het water gooien dan de hele dag met zo’n vrouw opgescheept zitten.

En denk maar niet dat ik de gevangen vis mee naar huis mag nemen. Vis en baklucht zal je bij mij thuis niet ruiken. Op weg naar huis haal ik bij de visboer een portie kibbeling dat ik voor zijn toonbank naar binnenwerk, scheelt een hoop gezeur aan mijn kop.

Het liefst was ik een moestuin begonnen, beetje aardappelen en bonen poten, onkruidje wieden, meedoen aan de wedstrijd wie de hoogste zonnebloem op de tuin heeft, dat soort zaken vind ik leuk. Maar ik mag van Trientje Poets niet met zand aan mijn schoenen thuis komen, laat staan dat ze zanderige aardappelen en groente in haar brandschone keuken duldt. Je hebt op zo’n tuin ook meer aanspraak dan in de visserswereld waar zwijgzaamheid een groot goed is. 

Ach, het komt me wel uit, hoef ik niet op te biechten waarom ik hier ‘s zomers elke dag de boel optuig.’

ColumnX uitdaging van de maand augustus:  Schrijf een verhaal vanuit de andere sexe.

Gastvrijheid

‘Uw bezoek is niet gewenst’, staat op het kaartje dat mij op een zilveren dienblaadje onder de neus wordt geschoven.

Op een zomerse dag ben ik na een lange fietstocht, gekleed in korte broek, poloshirt en sportschoenen, neergestreken op het zonnige terras van restaurant De Gastronoom.

Afhankelijk van de gelegenheid schuif ik hier in pak of jacquet regelmatig aan. In deze sportieve outfit wordt de gast blijkbaar niet herkend. Het restaurant dat gastvrijheid hoog in het vaandel heeft staan en daar in hun goudopsnee menukaart een hele pagina aan wijdt, blijkt in de praktijk aan discriminatie te doen.

Zonder stampij te maken sta ik op en vind naast mijn fietssleutels een verdwaald visitekaartje in mijn zak. Ik leg het naast het ongastvrije exemplaar op het blaadje en verlaat, met de pest in, het terras. De gerant die mij wel herkent en mij ziet vertrekken komt nog even gastvrij de hand schudden. Zwijgend wijs ik op het serveerblaadje.

De man verschiet van kleur en put zich uit in excuses. ‘U begrijpt Professor dat dit niet voor u is bedoeld, dit is voor gasten die niet in ons profiel passen.’

‘Ik wist niet dat jullie aan ballotage doen. Ik kwam voor een Leffe Blond, maar die ga ik nu op mijn eigen terras drinken’, zeg ik ijzig.

‘Professor, ik hoop dat u aan dit incident geen ruchtbaarheid zult geven, u weet als geen ander hoeveel promotiefeesten in ons restaurant worden gegeven. Ik schat uw gezag en mening hoog in, negatieve reclame in uw kringen zou ons een smak geld kunnen kosten.’ 

Verbijsterd door de schaamteloosheid van de omhooggevallen vakman stap ik op mijn fiets.

Thuis schenk ik mij een koele Leffe Blond in en overdenk, nippend aan mijn glas, het gebeuren in De Gastronoom. Bij het op handen zijnde promotiefeestje van een mijn wetenschappers kan ik niet wegblijven.

U leest het, aan het verzoek van de gerant besluit ik niet te voldoen

ColumnX uitdaging voor de maand juli: schrijf een recensie over een restaurant waar de eigenaar tranen van in zijn ogen krijgt.