Terugblik

Mokkend stamp ik de trap op naar mijn slaapkamer die nog in oude staat is en zoek wat kleren uit.
Smalend herhaal ik mijn moeder’s woorden: ‘Trek iets gezelligs aan.’
Als ik beneden kom staat de pot thee op tafel en is mijn moeder bezig het scrabblebord in stelling te brengen.

‘Zo te horen aan je stampen ben je niet tevreden met mijn antwoord.’
‘Nee natuurlijk niet, jij hebt makkelijk praten.
Jij hoeft niet voor zes uur je bed uit om flesjes warm te maken en tien boterhammen in kleine blokjes te snijden om ze daarna aan slaperige kleuters te voeren die nergens zin in hebben. Jij hoeft niet bij zuster de Vries op het matje te komen.’
‘Lieverd, die kinderen zijn ziek. En als jij een fout hebt begaan heeft die hoofdzuster alle recht van spreken. Van fouten leer je.’
‘Ja dat weet ik ook wel, maar het werk op deze afdeling ligt me nou eenmaal niet. Ik ben geen liefhebber van kindergeneeskunde. Ik werk liever met volwassen zieken.’
‘Daar kunnen die kinderen niks aan doen en die stage hoort nu eenmaal bij je opleiding. Je bijt maar door die zure appel heen. Ik zeg het nog een keer.
Je leert hoe dan ook een vak waarmee je jezelf kunt onderhouden.’

Terwijl ik met trage bewegingen zeven letters op het plankje zet, schenkt mijn moeder een kop thee voor me in.
Ook dat nog, ik heb bij de eerste ronde de Q al voor mijn neus. De U zal zoals gewoonlijk wel weer op zich laten wachten. Ook bij scrabble is vandaag geen winst te behalen.
Ik graai nog een keer in het zakje met letters, wie het dichst bij de A is mag beginnen. ‘Ik heb de B en jij?’
‘De U, jij begint.’ zegt mijn tegenstander. Beide letters gaan terug in het zakje.
Ik schuif wat met de blokjes en leg midden op het bord het woord droom.
De Q en de F hou ik over.
In de verte hoor ik vaag de stem van mijn moeder zeggen: ‘Twee keer letter en twee keer woordwaarde dat is 20 punten.’ Ik reik naar het zakje met letters.
Het ligt niet meer op tafel. Mijn hand maait de rinkelende wekker van het tafeltje naast mijn bed.

Voor de duidelijkheid. Ik heb dit verhaal, dat volledig op waarheid berust, als droom beschreven. Ik haalde in 1970 mijn diploma verpleegkunde met een 7 voor kindergeneeskunde. Het was het laagste cijfer op de eindlijst.
Het blauwe kruisje staat voor een opleiding in de psychiatrie die ik in de jaren 80 afrondde. En ja mijn moeder had gelijk. 

Terugblik

Ik sta op de stoep van het ouderlijk huis waar ik een deel van mijn puberteit heb doorgebracht. De voordeur staat op een kier. Met mijn voet duw ik de deur verder open. In de smalle gang hangt mijn groene jagersjas aan de kapstok.
In de kledingkast op de kleine kamer in het zusterhuis waar ik woon is geen plek voor mijn hele garderobe. Ik voel weer de steek van jaloezie.
Mijn vriendin had een originele loden jas, maar die kon mijn moeder zich niet permitteren dus kreeg ik een namaak. Ik kijk voorbij de kapstok, de deur naar de woonkamer staat open, daar zit mijn moeder aan de ronde eettafel.
Haar donkere haar met natuurlijke grijze strepen ligt in een knot op haar achterhoofd. In haar voorhoofd staan diepe denkrimpels. Vanuit de asbak op tafel kringelt de rook van een sigaret. Mijn moeder wijdt al haar aandacht aan een moeilijk cryptogram. Ze merkt niet dat ik stilletjes tegenover haar ga zitten. Pas als ze een trek van haar sigaret neemt ziet ze me.
‘Wat doe jij hier? Je hebt je uniform nog aan, ik dacht dat jullie daarin niet de straat op mochten. Laat ze er maar niet achter komen dat je in dat blauwe jurkje in de trein hebt gezeten. Wat maakt dat je hier zit, zo te zien kom je niet voor de gezelligheid, je hebt gehuild.’ Ze legt het cryptogram opzij.

Ik slik de opkomende tranen weg. ‘Ik heb weer mot gehad met de hoofdzuster, dat mens heeft de pik op me, ik kan geen goed bij haar doen.
De kinderafdeling is al niet fijn om te werken, niks voor mij al dat jengelende grut, maar dat mens maakt het echt tot een hel. Gisteravond een late dienst gedaan en zij laat mij vandaag weer opdraven in de vroege dienst van zes uur. Volgens mij mag dat niet eens, maar dat zal haar een zorg zijn, als het dienstrooster maar klopt. Ik moet de flesjes voeding voor de baby’s maken en laat met mijn slaperige hoofd de melk aanbranden met gevolg dat de voedingsschema’s in de war liggen en voor twee baby’s met een streng dieet is dat niet goed. De collega in de nachtdienst moet dat overdragen aan de dagdienst, nou en toen kookte zuster De Vries over. Ik zit binnen de kortste keren bij die draak voor het bureau en krijg ze uitgemeten.
Ik ben onverantwoord bezig geweest en opgeteld bij een urineproef die ik bijna heb laten mislukken ben ik geen knip voor de neus waard. Als ik mijn leven niet beter kan ik op een vette onvoldoende rekenen. Ik krijg niet de kans me te verdedigen. Ze knikt met haar hoofd naar de deur en zegt;  ‘Je kunt gaan, laat het niet nog eens gebeuren.’
‘Ik ben het zat, ik stop met die opleiding en ga wat anders doen.’

Mijn moeder zegt niets, steekt een nieuwe sigaret op en schuift het pakje in mijn richting. Als ze een lucifer bij mijn sigaret houdt zegt ze; ‘Ik vind dat je er een te groot drama van maakt. Je mag hier elke dag komen uitrazen als zuster De Vries je weer eens te grazen neemt, ik wil zelfs het treinkaartje wel betalen, maar je stopt in geen geval. Zo heb ik je niet opgevoed. Bij de minste tegenslag de bijl erbij neergooien, je lijkt je vader wel. Die was ook goed voor twaalf ambachten en dertien ongelukken. Nee, dame je maakt die opleiding af. Die stage op de kinderafdeling duurt een paar maanden, je doet je best maar. Je leert een vak zodat je voor jezelf kunt zorgen. Je hebt gezien hoe het mij is vergaan. Ik heb me een slag in de rondte gewerkt in allerlei baantjes om jou en je broer een goed leven te bezorgen, dat zal jou niet gebeuren.
Al je andere stages zijn prima verlopen dus op die kinderafdeling zal het ook wel los lopen. Beetje meer vertrouwen in jezelf kan geen kwaad. Ik ga thee zetten, trek dat uniform uit en doe iets gezelligs aan. Wat zou je zeggen van een stevig partijtje scrabble?’ 

Dit was vorig seizoen een opdracht voor de schrijfcursus. Schrijf over wat je moeder ooit zei. In verband met de lengte heb ik er voor het blog twee afleveringen van gemaakt.

Zonsverduistering

Vanavond beleefde ik mijn derde zonsverduistering. Ik word oud …
Mijn eerste is in 1955. Ik ben 6 jaar en sta samen met medeleerlingen uit alle klassen op het schoolplein met de negatieven van zwart-wit foto’s voor onze ogen. De meesters en juffen zien erop toe dat we niet met het blote oog kijken. Of we tekst en uitleg hebben gekregen kan ik me niet herinneren en of ik diep onder de indruk ben weet ik ook niet meer.

Mijn tweede is die van 1999 en van een ander kaliber. Meneer F. koopt het boek over de zonsverduistering en daarin zit ook een brilletje dat ik vandaag weer gebruik. We reizen met een bevriend echtpaar af naar België om daar te overnachten en de volgende ochtend zetten we vroeg koers naar Frankrijk. Vriend E. is gewapend met een telescoop. Jammer genoeg is het licht bewolkt, maar neemt niet weg dat het een geweldige belevenis is.
Ik herinner me de reactie van de natuur. Het wordt doodstil, het gaat schemeren en alle bloempjes in de berm sluiten zich. De magische sfeer wordt doorbroken door de plop van de kurk van een fles champagne die een eindje verderop wordt ontkurkt. We zijn tenslotte wel in Frankrijk!

Voor mijn derde zonsverduistering fiets ik in mijn eentje naar de polder tussen Alkmaar en Egmond. Het gezelschap uit 1999 is niet meer. Ik zal ze vanavond extra missen.
Al snel vind ik een bankje waar een mevrouw zit. Zij vertelt dat ze gisteravond al is geen kijken naar de stand van de zon en inderdaad op dat bankje heb je vrij uitzicht over een groot deel van de polder. Ik schuif bij haar aan en zij zal nooit weten hoe ze met haar gezellige babbel het gemis naar de achtergrond schuift. Het blijft op deze plek redelijk rustig, de meeste mensen zijn op weg naar Egmond aan Zee. Later op de avond horen we over filevorming en geen parkeerplek meer te vinden.
Wij krijgen gezelschap van nog twee dames en zitten volstrekt eerste rang bij een spectaculair schouwspel boven de polder.  Aan een wolkenloze, blauwe hemel zien we hoe de maan langzaam voor de zon schuift tot er aan de bovenkant nog een klein gebogen streepje zonlicht is te zien. Het licht neemt een beetje af en geeft een aparte kleur en sfeer boven het weidse landschap.
De temperatuur daalt een paar graden. 

De reactie van de natuur heb ik, in tegenstelling tot Frankrijk, hier op het bankje in de gortdroge berm niet gemerkt. Er groeit enkel verdord gras.
Het geluid van het drukke verkeer op de ring achter ons werkt ook niet mee.
Ik wacht niet af tot de zon weer in haar volle glorie verschijnt, nadat ik afscheid van de dames heb genomen fiets ik door het park Alkmaarderhout naar huis. Daar is het opvallend stil. Geen vogel laat zich horen.

Het was te verwachten dat foto’s zouden mislukken. Kijk voor mooie plaatjes maar op internet. Als bewijs wel twee foto’s van mij met brilletje.
Eentje uit 1999 en eentje van vanavond.
Met dank aan de dame op het bankje.

En dan is alles anders

Het is goed anderhalf jaar geleden dat mijn echtgenoot overleed.
Inmiddels heb ik het leven in mijn eentje, met ups en downs, aardig op de rit. Op dit moment zit ik middenin het experiment alleen op vakantie. Ik had er zin in, vond het ook spannend, want voor het eerst in een andere omgeving zonder je lief, hoe onderga je dat. Maar als je het niet probeert kom je er niet achter. Deze week woon ik een blokhut met alles erop en eraan onder de rook van Deventer. Een prachtige stad die we samen menigmaal doorkruist hebben. Tijdens de beroemde boekenmarkt, maar ook per fiets en wandelend vanaf campings in de omgeving. Het is nu woensdag en dag drie van mijn verblijf hier en het moet gezegd, ik heb nog geen seconde spijt gehad van mijn besluit deze gok te wagen. Tot nu toe waren de weergoden op mijn hand en heb ik de stad uitgebreid opnieuw verkend en op sommige plekken, waar de herinneringen stevig binnenkwamen, de emoties vrije toegang verstrekt.
Voor mijn vertrek had ik Judy van het blog Bubbels voorgesteld samen een keer koffie te drinken en dat vond gisteren plaats. We herkenden elkaar meteen. Judy had verteld dat ze met een kruk liep en ik had van mezelf een beschrijving gegeven, iets met oorknoppen en rode lipstick. We streken neer op De Brink en hebben onder het genot van koffie en cheesecake twee uur zitten kletsen. hier Wonderlijk hoe snel je, door elkaars blog te lezen,
het gevoel hebt elkaar al een tijdje te kennen. Het was een gezellig samenzijn.
Later op de middag zag ik deze spreuk en voor mij is hij, onder andere door de leuke ontmoeting, goed van toepassing.  

foto ferrara

klik aan voor vergroten

Ontsnapt aan zakkenrollers

Binnenkort gids ik weer een stadswandeling en vanmiddag heb ik de route nog een keer gelopen. In een van de straten met interessante panden is de stoep aan de smalle kant. Ik steek een paar keer over om een aantal details nog eens goed te bekijken. Ik zie ook twee mannen, een jonge en een wat oudere. Allebei gekleed in T-shirt. De jongeman draagt een korte broek.
Zijn gezelschap heeft zich daaraan niet gewaagd en heeft vanmorgen een lange broek aangeschoten. Beide heren zijn voorzien van een petje en de oudere man draagt een felgroen heuptasje. Jullie lezen het, ik ben gewend details in me op te nemen. Het valt me op dat ook zij de straat zigzaggend verkennen. Op een goed moment hoor ik dat er al een tijdje iemand achter me loopt. Ik doe een stap opzij op de smalle stoep om de voetganger te laten passeren. Op hetzelfde moment voel ik een duwtje in mijn rug en dus draai ik me om. De bovengenoemde jonge man knielt achter me en vouwt een platte grond open, gaat staan en houdt de kaart onder mij neus. Ik herken onmiddellijk het grachtenpatroon van Amsterdam. In gebrekkig Engels zegt de knul dat hij op zoek is naar een straat en wijst met een vaag gebaar iets aan op de kaart. Ik maak hem in beter Engels duidelijk dat hij niet in Amsterdam is maar in Alkmaar. Hij komt tot de conclusie dat hij ‘totally lost’ is. Inmiddels heb ik geregistreerd dat zijn maat aan de overkant van de straat staat te wachten. Ik zeg dat het station aan het eind van deze straat is en dat hij maar beter de trein kan nemen naar Amsterdam. Hij bedankt me en loopt in richting die ik hem heb gewezen. Zijn maat loopt niet mee. Mij bekruipt een onaangenaam gevoel, ik haak mijn schoudertas af en jawel hoor, die staat wagenwijd open. Gelukkig is alles nog aanwezig, portemonnee, sowieso altijd diep weggestopt en aan aan de ketting tegen diefstal en ook mijn telefoon zit nog op de vaste plek. Opgelucht haal ik adem. De plattegrond truc kende ik nog niet.
Gered door mijn eigen aardigheid om een stap opzij te gaan. Daar had de dader even niet opgerekend.Thuis heb ik onmiddellijk een slotje aan de rits bevestigd. De tas is nog nieuw en die handeling was ik vergeten. Ik weet het, zo’n slotje biedt geen garantie. Maar elke extra handeling die je als tasjedief moet doen, schrikt toch af. De truc is dat als je aan het ene lipje trekt je de andere gelijk meeneemt en de tas dus niet open wil.

foto ferrara

klik aan voor vergroten

Goed Nieuws

Het onderhoud aan het elektriciteitsnet viel nogal mee. Blijkbaar was de klus sneller geklaard dan verwacht. Alles werkt nog en de accu van de auto is inmiddels weer opgeladen.
Vanmorgen een laatste controle bij de oogarts gehad. Het virus houdt zich rustig. En ik heb, weliswaar met bril, 100% zicht. Kortom geen schade opgelopen. Blij mee! Stoppen met druppelen, het tubetje zalf opmaken en dan is ook dat klaar. Bij een rood oog of wazig zien onmiddellijk contact zoeken met oogheelkunde voor advies. Via huisarts is dan een te lang traject.
Dit medisch dossier is hierbij gesloten, toch bijna 8 maanden mee onderweg geweest.
Morgen op pad met de blogqueen en dan ga ik woensdag proberen een afspraak met de installateur te regelen om het afdekkapje terug te plaatsen.
Ik bel met het bedrijf dat ook het onderhoud van de verwarmingsketel doet. Lijkt me de meest eenvoudige oplossing. Dat het niet de goedkoopste is neem ik op de koop toe.
Vanmiddag heb ik een inhaalronde rond de blogvelden gedaan en ben hopelijk weer bij met lezen en reageren. 

Achterstand

Het is bijna 22.00 uur en ik kom net thuis van een weekend buiten de deur.
Ik heb niet veel puf meer om bij te lezen en te reageren. In verband met werkzaamheden aan het stroomnet hier in de buurt gaat morgenochtend om 8 uur alle stroom eraf. Kortom ik hou noodgedwongen een dagje pauze en hoop maandagavond weer in de lucht te zijn om bij te lezen en te reageren.

Tussendoortje

Gaan jullie dagen ook zo snel. Om te voorkomen dat ik voor het Alfabet van de ene foto naar de andere rol plaats ik een schrijfopdracht van het afgelopen seizoen. De opdracht was een gedicht te schrijven met wonderlijke woorden, liefst zelf bedacht. Dat laatste wilde niet erg lukken, maar de opdracht niet uitwerken was me de eer te na. 

Aglipaat

poëet zou ik willen zijn
rijmbreier van wonderlijke woorden als
kadekadollekekada
of zimpezampozompen
zodat dat men zegt ‘wataptja’
poëet van humor en van gein
dat zou ik willen zijn
rijmbreien met wonderlijke woorden als
hieperdepiep en hoeperdepoep
van klitsen en van klanders
en dat men vindt ‘sweriswadanders’
in rijmelarie hier neergeschreven
ben ik helaas niet erg bedreven
‘k ga op bovenstaand niet prat
want ’t is allemaal gejat 

Creatieve Bloghop 18

Kies een mooi citaat en werk dat uit.

Dit tegeltje kreeg ik ooit van mijn moeder na een hectische periode in mijn bestaan. Sindsdien is het mijn lijfspreuk en probeer ik onder alle omstandigheden zo goed mogelijk op koers te blijven.

De creatieve uitwerking is uit de tijd dat ik kaarten en wandversieringen maakte met gedroogde bloemen uit de pers. Ik kan me niet herinneren wie dit werkje cadeau heeft gekregen. Gelukkig maakte ik destijds wel foto’s van wat ik zoal had gefröbeld.

klik aan voor vergroten

De achtergrond is een staaltje gordijnstof. De zeilboot (skûtsje?) en de vogeltjes komen uit een tijdschrift en alles er omheen is gedroogd materiaal, waaronder verknipt rozenblad, de bloempjes van de vlierstruik, gras, fluitenkruid en vergeet-mij-niet.

Ik liet de afbeelding al eens eerder zien (2013).
Voor deze laatste bloghop zeilt de boot nog een keer voorbij.

Met oprechte dank aan Conny die deze Creatieve Bloghop heeft bedacht.
Hoewel het soms een flinke uitdaging was heb ik met heel veel plezier meegedaan. Niet onbelangrijk, geleerd van de andere creatievelingen en verrijkt met nieuwe contacten in Blogland.

En dan is alles anders

Vandaag is het een jaar en vier maanden geleden dat mijn echtgenoot overleed. Vanaf die dag werd alles anders en dat is nog steeds het geval, hoewel sommige dingen ook gewoon beginnen te worden. Sinds ik vorig jaar een weekje op Kreta was heb ik het beschuitje als ontbijt, vervangen door Griekse Yoghurt met daarin blauwe bessen en nu ze er zijn doe ik er ook Hollandse aardbeien bij. Zodra ik zo’n zomerkoninkje halveer denk ik aan mijn echtgenoot. Hij was er dol op, maar dan wel van Hollandse bodem en het liefst niet uit de kas. Griekse Yoghurt daarentegen was aan hem niet besteed.
En dat gold ook voor spruiten en witlof. Ik kookte het wel eens voor mezelf, maar het staat nu aanzienlijk vaker op het menu. Wat maar moeilijk went is eten in je eentje, dat is toch gezelliger met zijn tweetjes. De toestand in de wereld niet meer samen bespreken. Je zorgen niet meer kunnen delen, want die zijn er heus. In het kader van de privacy benoem ik ze hier niet.
Afgezien van de mindere dagen gaat het over de hele linie wel goed met me.

Zo heb ik afgelopen week weer een hindernis genomen waar ik geen spijt van heb. Alleen naar de schouwburg. Voor het filmhuis draai ik inmiddels mijn hand niet meer om. Maar alleen naar de schouwburg is, wat betreft sfeer,  toch van een andere orde. Ik ben vanaf het begin van zijn carrière groot fan van Herman van Veen en toen ik de aankondiging van twee voorstellingen zag heb ik meteen geboekt. Ik heb me op dat moment niet eens afgevraagd om iemand mee te vragen, ik boekte gewoon. De schouwburg was tot de nok gevuld met hoofdzakelijk leeftijdgenoten. Ik heb genoten van begin tot end. Wat heeft die man op zijn 81e nog een prachtige stem. Bij twee liedjes was ik blij dat we in het donker zaten want toen kwamen de tranen even omhoog. Een lied van Herman en een lied dat werd gezongen door zijn vaste gitariste Edith Leerkes. In de pauze onder het genot van een glaasje wijn heel genoeglijk staan praten met een echtpaar waarvan, vooral zij, ook groot fan bleek te zijn. Het was een prachtige avond. Geen spijt van. Natuurlijk had ik thuis graag wat nagepraat en dat niet meer kunnen wil ook maar niet wennen. Maar dat weerhoudt me er niet van leuke dingen te ondernemen. Eind van de maand Aletta, de musical. Hopelijk wordt dat een zelfde ervaring. 

Verslaafd

Sinds ik niet meer langdurig op reis ga in het voorjaar en de zomer ben ik verslaafd aan de bloemenkraam op de markt. Bijna iedere week snuffel ik daar of er iets naar mijn zin is voor de achtertuin. Momenteel is dit mijn uitzicht op alle groei en bloei. De bodembedekkers in de border kunnen nog wel wat zon gebruiken, zodra die hoger aan de hemel staat komt dat goed. Hopelijk loopt het aantal bijen dan ook op. Er is in de morel nu al genoeg te halen, maar de bijen zijn wel eens met meer geweest. Dat kan ik van de mieren niet zeggen die hebben, zoals ieder jaar, de braam ontdekt. Ik heb nooit gemerkt dat de struik er schade van ondervindt. Hoewel het te weinig was om ook daar verslaafd aan te raken, heb ik redelijk kunnen oogsten.
Op naar een mooie zomer.

foto ferrara
klik aan voor vergroten

Creatieve Bloghop 15

 Voorouders

klik aan voor vergroten

Dit zijn ze van mijn moeders kant. Een foto van mijn overgrootouders en hun gezin. Waarschijnlijk is de foto gemaakt tere van hun 40-jarig huwelijk. 

Behalve de overgrootouders heb ik alle personen op deze foto gekend.
Het zijn de broers en zussen van mijn opa met hun echtgenotes.
Ik herinner me al hun namen en weet nog waar ze woonden in ons dorp.

Mijn grootouders staan links boven. Mijn opa was de derde zoon in dit gezin en hij trouwde in 1920 op 23 jarige leeftijd met mijn oma die toen 19 jaar was. Zij is op de foto nog een slanke deerne, maar dat was na 5 kinderen wel over. Zij is de oma die mij in de fietstas van haar solex mee uit rijden nam.
Op de foto draagt zij een speldje wat nu in mijn bezit is. Mijn moeder was de oudste van de vijf. Zij heeft altijd gezegd dat ze op haar grootmoeder leek.
De vrouw met de knipmuts en oorijzers dus. Bij het bestuderen van de foto kan ik dat wel met haar eens zijn. Sterker nog ik herken bij mezelf, nu ik op leeftijd raak, hetzelfde smalle mondje en de diepe plooien ernaast. 

De Creatieve Bloghop is bedacht door Conny hier kijk bij haar wat andere deelnemers hebben bedacht.

Het virus (vervolg)

Ik had hier graag slot geschreven, maar dat is nog niet het geval. Vandaag was ik voor controle bij de oogarts. Zij is tevreden met de ontwikkeling in mijn linker oog. Het ziet er allemaal rustig uit, de ontsteking is verdwenen. Maar zij wil het virus dat een en ander heeft veroorzaakt voorlopig nog even te lijf gaan met zalf en druppels. Dus nog 3 maanden een zalf aanbrengen voor ik ga slapen en van twee naar 1 oogdruppel per dag. Gelukkig ondervind ik er geen hinder meer van. Mijn zicht is als vanouds. Ben blij met deze zorgvuldige oogarts. 15 juni voor controle en dan verwacht ze dat ik kan stoppen met de medicatie. Al met al dan 8 maanden mee onderweg. We gaan het zien ...👀

Serpentina Infectiosa (slot)

Met achterlating van enig gebrek aan conditie, heeft Serpentina eindelijk haar koffer gepakt. Op weg naar de voordeur zei ze vals grijnzend: ‘Mijn klus is geklaard. Die gebrekkige conditie los je zelf maar op. Maak ’s morgens weer werk van je oefeningen. Stap op de fiets of maak een flinke wandeling.
Frisse lucht zal je goed doen. Succes ermee.’

Alleen neef Bonne snuffelt nog rond. Op zoek naar schroefjes die verloren zijn gegaan bij het afbreken van de geluisapparatuur. Ik hoop dat hij ze snel vindt. Ik ben wel klaar met ziek en zeer.  Allemaal reuze bedankt voor jullie meeleven en steun. Daar kikkert een mens ook van op.

foto ferrara
klik aan voor vergroten

Serpentina Infectiosa (vervolg)

 ‘Hallo, daar ben ik weer even. Ik heb je nu bijna een week in mijn greep.
Heb je gemerkt dat ik sinds gisteren de teugels wat heb laten vieren? Ja, ja, ik weet het. Je hoofd zit nog vol snot en je bronchiën zijn ook nog niet schoon, maar dat hele zieke gevoel is toch wat minder? Ik heb neef Bonne namelijk opdracht gegeven de carnavalsattracties langzaam af te breken. Of het niet wat sneller kan? Dacht het niet …
Ik ga voorzichtig met je om zodat je flink kunt uitzieken. Ik verdenk jou er namelijk van dat je te snel je bezigheden weer oppakt dus hou ik je nog een poosje onder mijn hoede. Je bent niet blij met me? Ach, wat naar nou dat ik daar niet koud of warm van word.
Oh, jij hebt wel last van temperatuurswisselingen? Dan weer koud en dan weer warm. Geen zorgen dat hoort erbij, gaat heus over. Hoewel, ik heb je een virus op je dak gestuurd dat er de tijd voor neemt. Wat zeg je? Had je vroeger een huisarts die bij dergelijke kwaaltjes zei: ‘Het duurt een week of zeven dagen’. Wat een grapjas, zeker eentje van de oude stempel.
Nou ja we gaan het zien, de week is nog niet om. Ik ga er weer vandoor.
Het is een druk seizoen.’

Het virus

Het is twee maanden geleden dat ik voor het eerst naar de huisarts ging in verband met een ontsteking in mijn linker oog. Althans dat dacht ik, maar al snel bleek dat het om het Herpes simplex virus ging. Ik kende het wel van de zogenaamde koortslip, maar dat het zich in mijn oog manifesteerde was nieuw. Zalven en druppelen werd een dagelijks ritueel en dat blijft zo de komende tijd. Weliswaar neemt de frequentie af, maar de oogarts is zorgvuldig en onverbiddelijk. Maandag constateerde ze dat het virus zich rustig houdt, maar dat het risico op opleven niet geweken is, omdat het virus zich uiteindelijk op het uiteinde van de zenuw nestelt en daar sluimerend aanwezig blijft. De oogtest pakte goed uit. Gelukkig geen beschadiging opgelopen. Inmiddels staat er een nieuwe voorraad zalf en druppels in de kast.
Zelfs al zou ik er voor de rest van mijn leven aan vastzitten, met zalf voor de nacht en twee keer per dag druppelen is goed te leven. Ik heb het er graag voor over als ik het virus daarmee slapend kan houden.
Over twee maanden weer voor controle.

Geven bij leven

foto ferrara 

klik aan voor vergroten 

Dit konijntje is minstens 80 jaar oud. Het is de kaartpot van mijn oma en was ooit gevuld met centen en stuivers. In de jaren 50 van de vorige eeuw speelden mijn grootouders met de zus en zwager van mijn opa fanatiek het kaartspel “Amerikaans Jokeren”. Het hoogste bedrag aan geld dat werd geboden was een stuiver. Mijn oma overleed in 1958. Ik was toen negen jaar. Haar kaartpot is binnen de familie gebleven en via haar oudste dochter, mijn moeder, uiteindelijk bij mij beland. Mijn moeder overleed in 1994 en sindsdien staat het konijn bij mij in de kast. Ik ben nu 76 en de laatste telg uit de familie die connectie heeft met de kaartpot. Vandaag heeft het konijn een nieuwe plek gekregen. Zij is opgenomen in de verzameling van een schrijfvriendin die 60 jaar is geworden. Hopelijk mag ze nog jaren tussen haar soortgenoten staan.

De foto doet nu dienst als screensaver op mijn laptop.

En dan is alles anders

Vandaag is het een jaar geleden dat alles anders werd.
Onderstaand gedicht van Willem Munters stond 31 december in de krant op de pagina met overlijdensberichten. Voor mij zegt het alles. 

Tranen

wees niet bang voor mijn tranen
dat ben ik ook niet
ik kan ook lachen
maar nu niet
niet als ik het gat in mijn ziel voel

wees niet bang voor mijn tranen
die doen geen pijn
maar het verdriet om jou
dat brengt gemis

wees niet bang voor mijn tranen
die doen geen pijn
ze zijn mijn pijn

wees niet bang voor mijn lachen
dat doet geen pijn
het verzacht mij

En dan is alles anders

Gisteren heb ik de laatste kerstkaarten geschreven. 
Gelukkig was ik op tijd begonnen met snijden, stansen, knippen en plakken. Zo kon ik alle tijd nemen om ze te schrijven. Juist tegen dat schrijven heb ik opgezien. Afgelopen jaar was het moeizaam wennen aan het feit dat alleen mijn naam op verjaardags/beterschapskaarten stond. Telkens als ik zo’n kaart had geschreven dacht ik: ‘En dan moet Kerst nog komen.’
Gek genoeg heb ik geen seconde overwogen dit jaar geen kaarten te sturen. Van het maken heb ik heus genoten, want het is een ontspannend werkje.
En toen kwam dat virus, wat het schrijven niet makkelijker maakte.
Soms was het zicht wazig van de zalf, soms ook van de tranen die vloeiden.
Maar de klus is geklaard. Morgen gaan ze op de post.

Blogpauze

Beste lezers

Tijd voor beter nieuws. Vrijdag was ik weer voor controle bij de oogarts. Gelukkig ziet zij positief resultaat. Ik heb geen idee wat zij ziet met haar felle lampje en het stiftje met aankleuring en daarna de opdrachten van omhoog/laag kijken. Ik vertel dat mijn zicht met het linker oog nogal wisselt en dat het lijkt dat een en ander ook het gevolg is van de zalf.
De oogarts bevestigt mijn vermoeden. Mogelijk heb ik inmiddels, wat betreft zicht, meer last van de zalf dan van het virus. Maar juist omdat het om een virus gaat wordt de medicatie niet gestopt. Langzaam afbouwen. Zeg maar gerust tergend langzaam. In plaats van 5x zalf aanbrengen mag ik naar 3x per dag en het druppelen blijft nodig voor ook 3x per dag. Over 3 weken controle. Minder zalven is prettig want dat betekent dat er een langere tussentijd is waarin het zicht zich hersteld en ik niet om een storende vlek heen hoef kijken. Ik merk dat lezen beter gaat. Er is minder drukgevoel en het prikken is helemaal weg. Dat het virus mij fysiek energie kostte heb ik niet verteld. Ook mijn lijf bleek doende de rotzooi op te ruimen. Maar op de bank onder een dekentje in slaap vallen is gelukkig verleden tijd. Mentaal is het af en toe zwaar, je zorgen niet meer kunnen delen met je steun en toeverlaat hakt er extra in. Vorig jaar zaten we in deze maand in heel zwaar weer en dat mist zijn invloed niet. Een huilbui net nadat je met moeite zalf hebt aangebracht stuwt je humeur niet naar een hoger plan. Neemt niet weg dat ik het bloggen  mondjes maat ga oppakken. Ik wil dit jaar niet weer eindigen met een blogpauze want ik mis het wel. Jullie nemen me vast niet kwalijk dat ik de achterstand van het lezen bij jullie niet ga inhalen.