2018-2019

Met dit snijraam uit Deventer

wens ik iedereen een rustige jaarwisseling 

en een klinkende start van 2019

foto ferrara

Pluvius

In de intercity naar Den Helder leunt een afgedankte paraplu van duistere afkomst tegen de halfvolle prullenbak. Het scherm is verschoten, maar aan de baleinen is nog geen sleetse plek te bekennen. Een passagier ziet hem staan en vindt na enige inspectie het geval goed genoeg om onder de arm te slaan. Hij kan niet veel anders want het draagriempje ontbreekt.

Zijn vrouw sputtert tegen. ‘Ted wat moeten we met nog meer paraplu’s? Onder de kapstok wemelt het van die dingen. Je kunt maar onder een tegelijk lopen en daarbij is dit een oud kreng, het ziet er niet uit.’

‘Emma, zoals gewoonlijk heb je gelijk, maar ik neem hem toch mee, al leg ik hem voor nood op de achterbank van de auto’

Eenmaal thuis achter de voordeur perst de man met enige moeite zijn vondst in een stevige tas die dienst doet als opvang voor paraplu’s. Zijn vrouw heeft gelijk, in die tas is het een drukte van belang. De ontvangst door de opeen gepropte soortgenoten heeft veel weg van een ijskoude stortbui.

‘He, sukkel kijk uit waar je je punt zet, je prikt mijn baleinen aan gort. 
Waar haal jij het lef vandaan hier onaangekondigd binnen te vallen?’ klinkt het van onderuit de tas.

‘Nou zeg, kan het ietsje minder Pietje Action. Niet zo gek dat je snel beschadigt. Ze verkopen bij Action nou eenmaal paraplu’s, die amper tegen een windstootje kunnen, laat staan een bak water.

En manieren ho maar, zo ontvang je toch geen nieuwkomer? Je kunt wel merken dat ik van goeden huize kom, ik weet hoe het hoort. Laat ik me voorstellen. Mevrouw Knirps is de naam, ik ben uit een gerenommeerd Zwitsers geslacht van paraplu’s. Klein, maar met een scherm dat er qua design zijn mag. Bruin met paarse bloemetjes. Met mij boven je hoofd ga je voor een chique uitstraling.’

 ‘Juist vanwege jouw ontwerp lig je voortdurend op de bodem en vang je geen buien meer af. Emma wil met zo’n tutgeval niet gezien worden. Het is dat je zo goed voor het permanentje van haar schoonmoeder hebt gezorgd, maar het liefst had ze je naar de kringloop gebracht.’

‘Zeg zwerver’, mengt een blauw gestreept scherm van aanzienlijke omvang, zich in de woordenwisseling. ‘Ik ben het voor een keer met Piet Action eens. Waar denk jij dat je mee bezig bent? Komt ongevraagd plek innemen, zo ruim is het hier niet.’

‘Ik ben Pluvius, kan ik het helpen dat jullie eigenaar me in de trein vond, waar ik voor oud vuil ben achtergelaten. Ik sta hier niet uit vrije wil. Jullie kunnen mij negeren en blijven mopperen, maar zolang het droog blijft zitten we met elkaar opgehokt.’

Een knaloranje gevaarte schiet in de lach. ‘Wat je zegt oud vuil, dat is goed te zien aan je vale scherm. Er zit geen kleur meer op. Als je denkt bij de volgend bui tot dienst te kunnen zijn, heb je het mis. Kieskeurige Emma gaat jou niet uit de tas tillen, ze houdt te veel van uiterlijk vertoon.’

‘Daar weet jij alles van’, komt Piet weer in actie. ‘Jij bent nooit meer buiten geweest sinds ze jou, na de reünie in haar geboortedorp, heeft binnengedragen. Sommige relatiegeschenken zijn het aanzien niet waard. Jij kunt hooguit dienst doen bij de kampioenschappen voetbal of op Koningsdag. We hebben je niet voor niets De Feestneus gedoopt.

Nee, dan maakt Mister Starwars met zijn kouwe kak meer kans. Je moet maar durven een nieuwkomer meteen voor zwerver uit te maken.

Hij denkt, op grond van zijn afkomst, intelligenter te zijn dan wij met z’n allen. Presentje voor Ted na een werkbezoek aan de sterrenwacht in Dwingeloo. Starwars denkt dat je onder zijn bescherming in hoger sferen loopt terwijl het hemelwater neervalt. Nou hij doet niets anders dan wij, de boel droog houden, niet meer en niet minder.’

‘Bij een ordinaire regenbui lukt dat inderdaad, maar met een beetje wind gaan jullie stuk voor stuk op tilt en waaien binnenste buiten. Dat kun je van mij niet zeggen.

Welkom meneer Pluvius, ik ben Frans Stormvast. Met mijn speciale model ben ik zeer geschikt bij stormachtig weer. Voor windkracht vier of meer draai ik mijn scherm niet om. Helaas kom ik weinig van de plek, dat is jammer want Ik heb al heel wat inferieure collega’s zien komen en nooit meer teruggezien. Verwaaid in een beetje wind.’

‘Laat ze allemaal maar kletsen, Pluvius. Tot je spreekt Joke Hema, klein van stuk maar oh zo stevig, kan tegen een stootje en past in elke rugzak. Als Ted en Emma weer eens op de benenwagen gaan mag ik altijd mee. Met jouw uiterlijk loop je kans op een plekje in de auto, altijd handig om ook daar bescherming in voorraad te hebben. In dit land is er altijd kans op neerslag.’

Dat ze dicht bij de waarheid zit ervaart Pluvius nog dezelfde avond. Emma en Ted maken zich op voor een wandeling naar het theater. Buiten sneeuwt het grote dikke vlokken. Ted trekt Pluvius tevoorschijn.

Emma protesteert. Ze wil onder bescherming van Mister Starwars de straat op, maar Ted bromt dat hem die te zwaar in de hand ligt. Grijnzend kijkt Pluvius naar zijn collega. Een omvangrijk scherm heeft ook zijn nadelen.

‘Doe je best, laat zien wat je waard bent’, roept Joke Hema.

Halverwege hun tocht lopen Emma en Ted dicht tegen elkaar romantisch onder Pluvius’ maagdelijke witte afdakje. Dat heeft hij toch maar mooi voor elkaar gebokst.

Tegenstelling

Aan-Uit

Oude Ambachten&Speelgoed Terschuur

foto ferrara

Wens

Ik wens al mijn lezers

Sfeervolle Kerstdagen en

Alle goeds voor 2019

foto ferrara

kathedraal Tours

Kerststol

de amandelspijs

maakt dat ik een kerststol als

zoete broodjes slik

volgens de weegschaal

geeft een te veel aan kerststol 

bittere nasmaak

Tegenstelling

Kerst-Oud en Nieuw

Thuis in scène gezet

foto ferrara

Kattenpraat 7

Krols

Ik ben onrustig en draai me in allerlei bochten vanwege een vreemd gevoel in mijn buik. Als ik mijn bekje opentrek komt er een erbarmelijk gejank uit dat zelfs aan mijn eigen oren pijn doet, laat staan aan die van mijn bazin. 

Ook heb ik steeds meer zin om naar buiten te gaan. Ik lig dus regelmatig strategisch opgesteld achter de voordeur om ervandoor te rennen. 

Voeg daarbij Zwarte Karel die de laatste dagen op ons stoepje zit. Je wilt niet weten wat hij voor geluid maakt, ik raak er compleet opgewonden van. Ferrara zegt dat ik last heb van de roep van de natuur. In kattentermen heet dat krols en als Karel de kans krijgt om mij in deze toestand te bespringen zal dat waarschijnlijk niet zonder gevolgen blijven. Een nest nakomelingen is met mijn scheve bekken niet gewenst en dus gaat mijn mens overleggen met de witjas. Deze vindt mij wat aan de jonge kant voor een operatie, maar als Ferrara uitlegt dat zij en ik ’s nachts geen oog meer dichtdoen vanwege mijn onrustige gejammer dat beantwoord wordt door Karel die van geen wijken weet, maakt hij een afspraak voor een ingreep waarmee de krolse gevoelens tot herinneringen zullen worden. 

Voor het zo ver is zie ik mijn kans schoon om te ontsnappen.

De lokroep van Karel interesseert me bovenmate en is niet te weerstaan.

De poeslieve roep van Ferrara om naar huis te komen, negeer ik.

Ik ga met Karel aan de rol. Van een keurige binnenpoes transformeer ik naar een ordinaire straatkat. We vrijen onder krols gekrijs zo’n beetje de bessen van de struiken in de moestuin van Ferrara’s huisbaas. Vooral Karel weet van geen ophouden. Na twee dagen en een onstuimige nacht vind ik het wel genoeg en wordt de binnenpoes in me wakker.

Een overweldigende ervaring rijker en waarschijnlijk zwanger besluit ik Karel vaarwel te zeggen. Hij vindt het best want op de hoek van de steeg zit Nel op hem te wachten. Ook zij heeft last van de roep van de natuur en daar wil Karel maar wat graag gehoor aan geven.

Met het uiterlijk van een voddenbaal en de geur van doordringende katerpies in mijn vacht vat ik post op de stoep waar Ferrara mij na haar dagdienst met gejuich begroet. Daarna moppert ze dat ik er niet uitzie en dat ik stink. 

Vooral dat laatste neemt ze me niet in dank af. Een stinkende kat op een kleine bovenwoning is geen pretje. Bij gebrek aan balkon kan ze me niet even te luchten zetten.

Terwijl ik me hongerig op mijn volle etensbak stort, grijpt Ferrara naar de telefoon.

Ik hoor haar zeggen. ‘Ze is terug, waarschijnlijk zwanger van een leger katers, staat ze nog op het operatieprogramma? Fijn, dan kom ik haar morgen brengen.’

Wat een overdreven opmerking ‘zwanger van een leger katers’ zo ordinair ben ik nou ook weer niet.

Volgende keer vertel ik over mijn operatie.

Opmerking van Ferrara.

Ik lees op internet dat er tegenwoordig anticonceptiepillen voor poezen zijn. Ik kan me niet herinneren dat die er destijds waren.

En al waren ze er geweest, Tukker had ze waarschijnlijk uitgespuugd.

Berichtje

Beste Mensen,

Het gaat goed met me. Lezen en typen is nog wel lastig, maar met mijn computerbril kan ik  redelijk goed in de verte zien en dat is in de thuissituatie heel plezierig. Die bril is nu dus even mijn gewone bril. Achter de pc valt niet mee. Ik moet het scherm zo ver wegzetten dat mijn armen niet toereikend zijn om het toetsenbord te beroeren. Dit typ ik zonder bril en dat bevalt maar matig. Ik blijf dus nog wel even buiten beeld.

Tegenstelling

Bijeen-Gescheiden

Klompen belevingscentrum Gelrica

Beltrum Gelderland

foto Ferrara

Buiten beeld

Beste Mensen,

Woensdag word ik, in verband met staar, aan mijn linker oog geopereerd en in januari volgt het rechter oog. Ik hoor van iedereen dat de ingreep zelf een fluitje van een cent is. Ik zie daar dan ook niet tegenop. De overbrugging tussen beide ingrepen schijnt lastig te zijn. Ik heb geen idee hoe me dat zal vergaan en daarom neem ik een voorschot op een blogpauze. 

Mocht een en ander meevallen dan zien jullie mij wel verschijnen. 

Maar maak je geen zorgen over mijn afwezigheid.

Morgen plaats ik nog een tegenstelling en die voor volgende week zet ik in de planning. Kattenpraat 7 staat gepland voor zondag 16 december.

De kerstkaarten zijn af en liggen klaar voor verzending, dat kan in elk geval niet meer misgaan. Ik verheug me op een hernieuwde heldere kijk. 

We gaan het zien!

De Kersthaas die weerbaar maakt

Zoals beloofd de definitieve versie van het kerstverhaal. 

De Kersthaas die weerbaar maakt

Op speurtocht naar een opblaasbare kerstman bezoekt Sander de Kleine, samen met zijn zoontje Tim, alle tuincentra in de buurt. Overal krijgen ze nul op hun rekest. Alle kerstmannen zijn uitverkocht. De laatste tuinman heeft in het magazijn nog een paashaas liggen en die mag mee voor een zacht prijsje. Sander, het type dat van de nood altijd een deugd weet te maken, mikt de slappe haas in de achterbak van de auto. Moedeloos en met hangend hoofd gaat Tim naast hem zitten. Onderweg naar huis doet hij er het zwijgen toe. Demonstratief blijft hij uit het zijraampje kijken. Zijn vader vraagt wat er in hem is gevaren. ‘Sinds die haas in de achterbak ligt kijk je chagrijnig. Wat is er mis met die aankoop?’

‘Pap, er is van alles mis met die haas. Hij is bruin, met Kerst heeft het niets te maken en ik heb op school verteld dat je een levensgrote Kerstman in de tuin gaat zetten. Klaas Terpstra zal me vast pesten. Ik hoor hem nu al zeggen. Heeft die halve gare vader van je weer iets geks bedacht? Wie zet er nou met Kerst een haas in zijn tuin? Echt Pap, ik schaam me dood.’ 
‘Schaam jij je voor je vader of voor die haas? Of voor beide? Het spijt me jongeman, maar je zult het toch echt met mij moeten doen. Over de haas kunnen we nog praten. Laten we maar eens zien wat je moeder ervan vindt. En verder moet jij je van dat vervelende klasgenootje niets aantrekken. 
Het ene oor in en het andere oor uit met klierige opmerkingen.’

Tim begrijpt dat hij aan het kortste eind trekt.

Zijn moeder zal de komst van de vervangende haas alleen maar toejuichen. Die vindt alles leuk wat zijn vader verzint. Ze heeft Tim ooit eens verteld dat ze verliefd werd op zijn vader omdat hij voor elk probleem wel een oplossing vond. Voorlopig kan zoonlief haar gevoel niet delen.

Als Tim ’s avonds in bed ligt blaast zijn vader met behulp van de elektrische pomp van het luchtbed leven in de haas, met de sproeikop van de tuinslang maakt hij het bruine gevaarte nat. De nachtvorst doet de rest. De volgende morgen weet zijn zoon niet wat hij ziet. Een enorme Kersthaas staat onder een prachtige witte laag rijp de tuin op te vullen.

In de garage heeft Sander blokken piepschuim en lege dozen in allerlei kleuren geverfd. Op verzoek van zijn vader veegt Tim, die nog steeds de pest in heeft, met de sneeuwschuiver de ruimte om de haas mooi glad. Zijn vader drapeert de dozen en het piepschuim, alsof het cadeautjes zijn, om de haas heen. Tot slot hangt hij kerstverlichting tussen de opstaande oren. 
Tim’s zorgen over zijn plaaggeest nemen toe. Het ontbreekt er nog maar aan dat de lichtjes knipperen. Opnieuw zeurt de treiterende stem van Klaas in zijn oren. ‘He, Tim was alleen de haas niet genoeg, moest je vader nog meer de clown uithangen. Wat een circusattractie staat er in jullie tuin, de hele buurt praat erover.’

Later, tijdens het ontbijt roert Tim lusteloos in zijn bord havermout.  Hij ziet er als een berg tegenop om naar school te gaan.

Zijn moeder ziet het aan. Het liefst zou ze die pestkop van Terpstra de wacht aanzeggen, maar dat probleem moet Tim toch echt zelf oplossen.

‘Klaas is waarschijnlijk jaloers dat jij zo’n leuke vader hebt. Jij zou daar ook wel blijer mee mogen zijn. Hij moet het doen met een saaie vader die er in zijn boekhouderspak uitziet als een grijze muis. Laat die knul kletsen. 
Zwijgen en er bovenstaan.’

Ze besluit het opvoedkundige praatje met de geheimzinnige belofte dat hij aan het eind van de schooldag zorgeloos aan de kerstvakantie kan beginnen.

Onderweg naar school overdenkt Tim het gesprek met zijn moeder.

Ze heeft makkelijk praten, zij staat straks niet voor joker op het schoolplein.

Dat je in zijn klas beter af bent met een saaie vader, willen zijn ouders niet begrijpen.

Tim denkt terug aan het schoolkamp waar ook zijn vader als begeleider mee was en hoe hij uit een grijze vuilniszak een poncho voor hem knipte omdat hij zijn regenkleding was vergeten. Klaas was er als de kippen bij om te vragen of zijn vader hem bij de vuilnis had gevonden.

De herinnering maakt hem zo kwaad dat hij in zijn broekzak zijn handen tot vuisten balt. Strijdlustig neemt hij zich voor zich niet nog eens te laten vernederen. Met opgeheven hoofd loopt hij het schoolplein op waar Klaas hem, omringd door zijn vaste vriendenclubje, al staat op te wachten.

‘Tim zijn vader is een dwaas, Tim zijn vader is een … Voor Klaas het woord haas kan scanderen raakt de rechter vuist van Tim hem vol op zijn linker oog. Verbaasd door de uithaal tuimelt hij in de sneeuw.

Tim duikt bovenop hem. Hij hoort zijn moeder zeggen. ‘Je moet er boven staan.’ Er bovenop zitten, zal ze bedoelen.

Voor zijn vuist het gezicht van Klaas opnieuw raakt wordt hij door meester Bolks, die pleinwacht heeft, aan zijn rechter arm omhoog gesleurd. Vervolgens helpt de man Tim’s slachtoffer overeind. ‘Meekomen allebei.’

Terwijl meester Bolks tussen de vijanden in richting schooldeur beent, vraagt hij zich af wat hij heeft gemist.

Hoe kan het dat de meest verlegen leerling de brutaalste klasgenoot neerhaalt? Blijkbaar is Klaas niet de enige die een lesje moet leren.

Als Tim die middag uit school komt, schitteren hem de twinkelende oren van de Kersthaas tegemoet. Hij vindt zijn ouders druk doende in de garage.

Zijn vader roert in een ketel glühwein en op een andere gaspit staat een enorme pan chocolademelk langzaam op te warmen. Op de werkbank ontwaart Tim een doos kartonnen bekers en een aantal strooibussen poedersuiker. 
Zijn moeder vult emmers met oliebollen die ze die dag heeft gebakken.

‘Je moeder heeft voor vanavond een buurtfeest georganiseerd, ze heeft iedereen uitgenodigd om bij de Kersthaas de vakantie in te luiden. 
Sjoerd Koedijk van de Klaroen komt ook. Hij maakt foto’s en gaat een verslag voor de krant schrijven.’

Tim begrijpt dat dit het feest is dat zijn zorgen moet laten verdwijnen. Niets is minder waar. Om de vrolijke stemming van zijn ouders niet te bederven zet hij het plan, om de vechtpartij van die ochtend op te biechten, uit zijn hoofd.

Ze zijn zo druk met de voorbereidingen dat het ze niet opvalt dat Tim zich op zijn kamer terugtrekt. Daar ziet hij aan het eind van de middag de eerste gast komen. Gehuld in een dikke grijze jas en met een weinig flatteuze pet op zijn hoofd, komt een nors kijkende Terpstra het tuinpad op. Hij duwt zijn onwillige zoon voor zich uit.

Tim hoort de voordeur opengaan. ‘Welkom in huize de Kleine wat gezellig dat jullie er zijn’, zegt zijn vader.

‘De vader van Klaas antwoordt ijzig. ‘Jij denkt zeker, ik doe alsof mijn neus bloedt, mijn naam is haas, zo gemakkelijk kom je er niet van af, de Kleine…

Vader Terpstra wijst op het gezicht van zijn gehavende zoon. ‘Over dit gevalletje gezichtsverlies dat jouw zoon heeft aangericht wil ik eerst zijn excuses, eerder kom ik hier geen feest vieren.’

Sander de Kleine kan een grijns van trots nauwelijks onderdrukken.

‘Tim moet een reden hebben gehad om je zoon zo toe te takelen. Vertel eens Klaas wat is er precies gebeurd?’

 ‘Dat kan een blind paard zien, jouw zoon heeft hem een blauw oog gemept. Dat is er gebeurd.’

Sjoerd Koedijk, de verslaggever van de Klaroen ruikt een vette roddel voor zijn krantje. Hij ziet de kop al voor zich. 
“Kerstborrel begint met burenruzie.”

‘Sjoerd als je foto’s wilt maken, de haas en alle lekkernijen staan achter in de tuin.’  Met een vriendelijke glimlach voorkomt Tim’s moeder dat het mishandelde slachtoffer en de ruziënde vaders de volgende dag de voorpagina van de Klaroen sieren.

Nadat Koedijk wat bedremmeld is weggelopen dirigeert ze het trio, dat nog steeds op de stoep staat, naar de keuken.

Voor Klaas staat er een beker warme chocolademelk en twee oliebollen met extra suiker klaar. ‘Hier knul eet dat maar eens lekker op.’

‘Sander haal jij Tim van zijn kamer dan kan voor het feest losbarst hier in de keuken de vrede worden getekend.’

Vriendelijk knikt ze de vader van Klaas toe, maar deze is steevast van plan zijn gram te halen.

‘Als jij denkt dit probleem met een paar oliebollen op te lossen, heb je het mis. Als die zoon van jullie geen goeie verklaring heeft en geen excuses maakt voor zijn gedrag, doe ik aangifte van mishandeling.’

‘Kom op Terpstra, je gaat van een handgemeen tussen twee jongetjes toch geen politiezaak maken. Ik ben het met Sander eens dat Tim vast een goede reden heeft gehad, Klaas een blauw oog te slaan.’

‘Ja, lekker samen onder een hoedje, daar staat de familie de Kleine om bekend. Jullie willen dus beweren dat de schuld bij Klaas ligt, dat geloof ik niet. Mijn kind is de vredelievendheid zelf. Of niet soms?’

Vader Terpstra kijkt zijn zoon doordringend aan. De rood aangelopen Klaas zwijgt in alle talen.

Op zijn kamer gooit Tim alle opgelopen frustraties, waar zijn vader geen weet van heeft, eruit. Daaronder zijn ook de uitlatingen die tijdens het zomerkamp zijn gedaan. Tot slot biecht hij de vechtpartij op, inclusief het rijmpje dat hij Klaas niet liet afmaken.

Opnieuw raakt Sander de Kleine vervuld van trots. De zoon die niet echt blij met zijn vader is, heeft het toch voor hem opgenomen.

Hij knuffelt zijn kind. ‘Goed gedaan, man. Ik ben trots op je, maar dat gaan we ze beneden niet vertellen. Wij gaan nu naar de keuken en daar vertel je waarom je zo boos bent geworden. Dat rijmpje laat je Klaas zelf opzeggen. 
Ik wil het gezicht van zijn vader dan wel eens zien. Ha, ha, mijn naam is haas, zat die even dicht bij de waarheid.’

‘Toe nou Pap, kun je niet één keer serieus zijn. Meneer Terpstra is hartstikke kwaad op me. Ik heb heus wel gehoord dat ik mijn excuses moet maken.’

‘Welnee joh, jij hoeft helemaal geen excuses te maken, dat gaat Klaas doen. Wedden om een oliebol?’

Schoorvoetend daalt Tim in het kielzog van zijn vader de trap af.

In de keuken staat zijn moeder nog steeds met vader Terpstra in discussie terwijl Klaas met gloeiende wangen voor zijn oliebollen zit, de chocolademelk heeft hij koud laten worden.

Alsof hij een optreden gaat geven zet Sander, Tim in het midden van de keuken. Zijn vrouw geeft hij een seintje zich er even niet mee te bemoeien.

‘Meneer Terpstra en Klaas ik vraag jullie aandachtig te luisteren naar wat mijn zoon heeft te vertellen. Hij zal aan het eind van zijn verhaal Klaas vragen een rijmpje op te zeggen, daarna Terpstra mag je aangifte doen als je dat dan nog wilt, maar ik wil eventuele excuses van Klaas ook graag in ontvangst nemen’.

Tim’s moeder geeft zijn vader een knipoog en steekt stiekem haar duim op. 
Ze vindt dat hij de situatie goed aanpakt. Tim ziet het gebeuren. Zij zal eens niet trots zijn op haar man. Klaas durft nauwelijks op te kijken en meneer Terpstra kijkt verbaasd van de een naar de ander.

Tim haalt diep adem en met een bibberende stem begint hij de pesterijen van Klaas en zijn maatjes op te sommen. Het varieert van het pikken van knikkers tot het uitsluiten bij de spelletjes op het schoolplein en dat Klaas veelvuldig Sander de Kleine een halve gare noemt. Als hij bij de vuilniszak als poncho komt neemt zijn stem in kracht toe. Opnieuw voelt hij woede in zich opkomen, het maakt dat hij Klaas recht in zijn in gehavende gezicht durft te kijken als hij bij de slotfase komt die aanleiding gaf tot de vechtpartij.

Op dat punt legt Sander hem het zwijgen op. ‘Aan jou Klaas om het rijmpje op te zeggen en nu helemaal.’

Angstig kijkt Klaas naar zijn vader, die tot dan toe zwijgend heeft staan luisteren. Deze knikt dat hij de gifbeker moet leegdrinken.

Huilend herhaalt Klaas de woorden: ‘Tim zijn vader is een dwaas, Tim zijn vader is een haas.’

Voor iedereen er erg in heeft geeft Terpstra zijn zoon een fikse draai om zijn oren. Tim’s vader grijpt in. ‘Stoppen Terpstra, maak het drama niet groter dan het is, je weet nu wat er echt is gebeurd, als er één excuses moet maken is het je zoon, zowel aan Tim als aan mij. Sorry, zeggen mag ook.’

Terpstra neemt zijn huilende zoon bij de arm en laat hem Tim’s hand schudden, daarna is Sander aan de beurt. Deze aait Klaas over zijn hoofd.

‘Zo zand erover, echte vrienden hoeven de jongens niet te worden, maar ik ga er vanuit dat de pesterijen hiermee tot het verleden behoren. Blijven jullie voor het buurtfeest of gaan jullie liever naar huis?’

Klaas gaat liever naar huis, zijn vader wil met Tim’s ouders graag een bekertje glühwein drinken om vrede te sluiten.

Buiten hebben zich rond de Kersthaas heel wat buurtgenoten verzameld, de schalen oliebollen gaan van hand tot hand en er wordt geklonken op een vredig kerstfeest.

Sjoerd Koedijk doet de volgende dag verslag van een sfeervol buurtfeest, inclusief foto.

Sander de Kleine heeft, zonder dat Terpstra het in de gaten heeft, de opstelling voor de Kersthaas zo gemanipuleerd dat hij en vader Terpstra samen proostend de voorpagina halen.

Tegenstelling

Lente-Herfst

op het terrein van 

Quinta dos Moinhos

Vila Nune Portugal

foto ferrara

Gastblog

Gedicht van Grietje Holthuis

Voor even

Ik wil graag een dik pak sneeuw.

Een zachte deken die alles bedekt

en de wereld ongerept laat lijken.

Ik weet het, als de dooi invalt,

dan zwoeg ik weer door de prut.

en wordt al dat wit grijs en grauw

Maar toch. Straks is het kerst.

Het feest van licht en vrede.

Ik hoop op dwarrelende sneeuwvlokken

Voor even

Lieve Lezers,

Met dit gedicht neem ik afscheid van jullie als vaste gast van het blog van Ferrara. Fijn dat jullie me de afgelopen tijd gevolgd hebben en dank voor jullie reacties. Het ga jullie goed.

Hartelijke Groeten,

Grietje