Vuilnis

elke dag paraat

Gordon, Joling, Bauer, Smit

beeldbuisvervuiling

Wassend Water

Tijdens een fietstochtje door Noord-Holland zie ik ze liggen. De dijken die ons moeten beschermen tegen het wassende water.

De Waker oftewel, De Hondsbossche Zeewering tussen Camperduin en Petten is aangelegd na de St-Elizabethsvloed van 1421 waarbij Petten van de kaart werd gespoeld.

Verder landinwaarts ligt de, inmiddels tot Slaper geworden, Westfriese Omringdijk.

Voor het geval de Waker het niet mocht houden moet de Slaper zijn werk doen. Vroeger was er daarna nog de Dromer die voor eventuele bescherming moest zorgen.
De Westfriese Omringdijk is fantastisch om te fietsen en biedt een prachtig uitzicht over de polder. Niemand rekent er nog op dat het water zo ver landinwaarts zal komen.
Hoewel, nu blijkt dat de dijk bij Petten een zwakke schakel is in de bescherming tegen de zee, zal er toch iets moeten gebeuren om het volk achter die dijken van droge voeten te verzekeren.

Dertig miljoen kubieke meter zand wordt vanuit zee opgespoten om de Waker te verstevigen.

Een knap staaltje noeste arbeid en een imposant schouwspel dat door veel toeschouwers vanaf de dijk wordt gadegeslagen. Sommige kijkers komen elke dag en brengen de dagtoerist van de vorderingen op de hoogte, alsof ze er zelf aan meewerken. Het aanzicht van de kustlijn zal blijvend veranderen. Zo hier en daar zijn al zandbanken te zien en is de branding niet meer wat het is geweest. Meeuwen en aalscholvers hebben al bezit genomen van de poeltjes die verschijnen.
De strandvonder bij Camperduin staart over zee en denkt er het zijne van.

(Ge)tijden veranderen!

foto internet

   

foto ferrara

Tegenstelling

Goed-Fout

Quilttentoonstelling 2004

foto ferrara

Miet en Griet 11

Miet en Griet zagen het journaal

Gek, ik had genoeg van de zusters en hun eeuwige strijd om voorrang.

Nu ik heb besloten ze het zwijgen op te leggen staan ze hevig aan mijn deur te rammelen.

Ze duiken overal op en voeren om het hardst het hoogste woord. Ik kan niet om ze heen.

Het zijn net vliegen die je niet van je af kunt meppen. Ze landen daar, waar jij ze niet wilt.

Ze zitten onder mijn huid en bezorgen me jeuk. Lastige tantes zijn het.

En nu is Twan ook nog eens in het nieuws. Geheel hersteld van zijn blessure haalt hij meteen de voorpagina van de krant. Hij was zelfs in het journaal. Hebben jullie gezien hoe hij aan de Alkmaarse grachten zijn patatje scoorde? Dat is hij tijdens zijn revalidatie, met volledig pension, niet verleerd. Maar hij kan maar beter op Terschelling blijven want Twan en zijn soortgenoten worden op het vaste land in hun bestaan bedreigd. Weg met die schreeuwers, afschieten, terugdrijven naar zee, ze bezorgen overlast. 

Dat de mens zelf, met zijn vervuilende gedrag, voor een deel schuldig is aan de brutaliteit van de meeuwen vergeten we gemakshalve maar even.

Twan is een enthousiaste, maar niet de meest slimme meeuw, die is in staat in zeven netten tegelijk te vliegen. Miet en Griet maken zich grote zorgen.

foto ferrara

Tegenstelling

Op-Onder

Romeins aquaduct in Cogne

Aostadal Italië

foto huisarchief

Wat er misging op die camping

Willy kampeert met zijn vrouw Kate en hun drie kinderen op een camping aan de Loire.

Hij is een grote, blonde, sportieve vent. Kate is stevig gebouwd en neemt het met haar uiterlijk niet zo nauw. Blijkbaar hebben de handelingen om er een beetje leuk uit te zien ook vakantie. De zoontjes Nat en Jamie trappen graag een balletje of hangen rond in het speeltuintje. Dochtertje Angel is de jongste in het gezin en een blokje aan de benen van haar broers.

Ze is moeders oogappel.

Kate houdt overduidelijk vakantie en steekt geen vinger uit. Ze heeft thuis de bibliotheek geplunderd en leest de hele dag. Er komt alleen wat leven in haar als dochter Angel haar rol van oogappel weet uit te buiten. Vader Willy is dan meestal niet in de buurt, hij staat in het sanitairgebouw aan de afwas of doet een boodschap in de kampwinkel.

Willy regelt de gang van zaken in en om de tent. Hij besluit steevast de dag met het voorlezen van zijn kroost, dat moe gespeeld op de luchtbedden ligt.

Het enige moment dat hij voor zichzelf neemt, is een dagelijks ritje op zijn racefiets.

Hij suist de helling af en trapt de ergernis van zich af op het fietspad langs de Loire.

Terwijl het zweet zijn fietskleding doordrenkt, overdenkt hij de eerste vakantiedagen en vraagt zich af waarom Kate de gemaakte afspraken zo letterlijk neemt. Natuurlijk heeft hij beloofd tijdens de vakantie een deel van de zorg op zich te nemen, maar dat zij dat vertaalt naar de hele dag lezen en amper beweegt, is zijn bedoeling niet geweest. Hij neemt zich voor om vanavond, als de kinderen slapen, een ruzie te riskeren om de resterende tien dagen zelf ook nog iets aan de vakantie te hebben. Als hij op de camping langs het zwembad fietst, ziet hij dat zijn kinderen zich kostelijk vermaken, terwijl Kate op een ligstoel ligt te lezen.

Buiten de tent treft hij een chaos aan die hem van kleur doet verschieten, binnen is het, tot zijn grote opluchting, keurig opgeruimd. Zijn zwemspullen zijn zelfs klaargelegd.

Hij besluit meteen om de lieve vrede te bewaren en van een gesprek af te zien.

In het zwembad wordt hij door zijn kinderen met luid gejuich begroet. 

Kate begint aan een nieuw hoofdstuk

Ode aan de ui

ik ben tot tranen

toe bewogen wanneer het

mes jouw huid doorklieft

afbeelding internet

Het lekkerste ijsje ooit

Het is voorjaar 1970, de afronding van de verpleegstersopleiding is nabij.

Er is een oefenavond voor de eindgesprekken georganiseerd die ik niet zal halen.

Als ik onder de douche vandaan kom glijd ik, met nog iets vochtige voeten onderuit, val recht op mijn stuit en breek een borstwervel. Ik beland met vijf weken ‘platte bedrust’ in een ziekenhuisbed op de klassenafdeling. Dat laatste is een schrale troost voor de leerling-medewerker die ik dan nog ben. Tegenwoordig verlopen de behandelingen van dergelijke wervelfracturen op een andere manier en voor zo ver ik weet bestaan klassenafdelingen niet meer, maar dit terzijde.

Ik lig de vijf weken braaf uit met alle ongemakken van dien. Ik ervaar wat het is om gewassen te worden en op zij moet draaien met hulp van twee collega’s. Dat ik niet bij het tuitbekertje water kan, omdat het nachtkastje buiten handbereik staat. Het is geen pretje om op een speciale po je behoefte te doen en als je urine tot aan je nek voelt lopen weet je niet hoe snel je op de bel moet drukken. Het sleetje bleek niet helemaal goed in stelling gebracht.

Elk vouwtje in het laken voel je op den duur. Het is een harde leerschool, maar voor de rest van mijn loopbaan hebben mijn patiënten er plezier van. Het is mij maar zelden overkomen dat ik vergat het nachtkastje op de goede plek te zetten en ben fanatiek gebleven op gladtrekken van onderlakens. En zo kan ik nog wel meer dingen noemen die mijn begrip voor de patiënt vergroot hebben.

Reuze blij ben ik met de prismabril die me in staat stelt, liggend op mijn rug, alle boeken te lezen die de dames van het UVV (unie voor vrijwilligers) mij wekelijks komen aanreiken.

Op het bedtafeltje aan het voeteneind prijkt een stapel studieboeken, maar echt zin heb ik niet in dat leesvoer. Mijn examen is drie maanden uitgesteld dus daarover hoef ik me voorlopig niet druk te maken. Ik breng de saaie dagen liever door met de capriolen van de Gebroeders Beekman van Toon Kortooms en ik herinner me dat ik ‘Het kan niet altijd kaviaar zijn’ van Simmel wel een toepasselijke titel vond en het boek met plezier heb gelezen.

Na vijf weken wordt een controlefoto gemaakt en mag ik geleidelijk aan in een andere stand. Dat betekent glooiend liggen en zelfstandig draaien, wat een vrijheid…niet meer hoeven bellen als ik op een andere zij wil liggen. De dag dat ik met behulp van een rugsteun, waar de kussens tegenaan zijn geschikt volgens het, inmiddels antieke verpleegkundeboek van Quanjer en van der Molen, rechtop zittend de warme maaltijd geniet, heugt me als de dag van gisteren. Het toetje is een vanille-ijsje met slagroom. Het lekkerste ijsje ooit.

Tegenstelling

Dom-Slim

vanuit mijn keukenraam

domme wesp, slimme spin

foto ferrara

De werkelijkheid is anders

Kijk ze gaan die twee.

Ze lijken gelukkig.

De werkelijkheid is anders.

Hij denkt aan haar, ver weg.

Zij denkt: 'Wat is er met hem, hij is zo zwijgzaam de laatste tijd.'

Kijk ze gaan die twee.

Ze lijken gelukkig.

De werkelijkheid is anders

Hij denkt: 'Binnenkort is ze terug, dan zal ik moeten praten.'

Zij denkt: 'Hij zou moeten stoppen met werken dat zal hem goed doen.'

Zo kabbelen de dagen voort.

De werkelijkheid is anders. 

Alleen zij weten het niet.

Deze schrijfveer kwam 2 januari 2011 ook voorbij

Ik had toen nog geen eigen blog en schreef bovenstaand bij Trouwschrijvers

Een mooie gelegenheid dit nu hier te plaatsen.

Wie wat bewaart...

In verband met een 50-jarig huwelijk, waarvoor we een A-viertje moeten inleveren, heb ik vier dozen met kaarten doorgeworsteld. Ik vond wat ik zocht en het gaat vast een originele bijdrage worden.

Ik vond ook de wereld aan lief en leed. Een van de dozen bevat alleen maar rouwcirculaires.

De veranderingen die dergelijke kaarten in de loop der jaren hebben ondergaan is op zich al een studie waard.
Het formaat, van gitzwarte omlijning naar grijs, of een foto van de overleden geliefde.

En van alle trouwkaarten die er door mijn handen zijn gegaan, zijn een deel van de verbintenissen in echtscheiding geëindigd. Opvallend daaraan is, dat het vooral de huwelijken van recenter datum zijn die maar kort hebben stand gehouden.
Ik vond zelfs nog een aankondiging van een huwelijk door wederzijdse ouders.
Het had iets chics en stamt uit de tijd dat er van samenwonen nog geen sprake was.
Je trouwde uit huis, zo heette dat.

Ook het uiterlijk van de geboortekaartjes is in de loop der jaren sterk veranderd.

Van absoluut tuttig tot kleurrijk en modern. Die van echtgenoot en schoonzussen, klein strak en op een apart kaartje de naam dat met een roze of blauw strikje was bevestigd.  

De standaard wollige kinderkopjes. Met de hand geschreven exemplaren om kosten te besparen, maar de laatste jaren ook hele leuke eigen ontwerpen. Tegenwoordig is via internet bijna alles mogelijk. Blij en dankbaar zijn veel jonge ouders, maar er zijn ook broertjes of zusjes die vertellen van de gezinsuitbreiding en zij hebben met viltstift aan de afbeelding mogen bijdragen. 

Mijn eigen geboortekaartje was voor die tijd al redelijk modern. (1949) Er waren zelfs twee verschillende afbeeldingen. Mogelijk hebben mijn ouders niet kunnen kiezen en hebben ze het zo opgelost.

Op en Rond de Deur

Fietsen
Klik voor het blog op de deurklink rechts op de pagina

Tegenstelling

Vol-Leeg

uithangteken verfwinkel in Leerdam

foto ferrara

Sportclubs

Sportclubs, ik moet er niet aan denken. Van kindsbeen af houd ik niet van gezamenlijk sporten. Vroeger op school had ik al de pest aan teamsporten. De competitie, het afdekken, het rennen, de bal over een net smashen, homeruns maken, ik vond het allemaal niks en stelde me verre van fanatiek op. Het gevolg was dat ik altijd als laatste werd gekozen bij het samenstellen van de teams, want met mij in je team had je dik kans op verlies.

Lid worden van een sportclub kwam in mijn gedachten dan ook niet op.

Voer voor psychologen?  Zal best, maar ik heb er niet onder geleden en voor mijn ontwikkeling is het geen ramp gebleken. In mijn opleidingen en werksituaties heb ik altijd te horen gekregen dat ik aangenaam gezelschap was in groepsverband.

Ach, ik heb nog eens een tijdje regelmatig op de tribune gezeten bij basketbalwedstrijden, je doet wat met een verliefd hoofd.

Nee, leg mij in een zwembad, bind me ski’s onder of zet me op een paard, ik ga ervoor. Hoewel, dat laatste is niet helemaal waar, skiën en paardrijden zijn helaas verleden tijd.

Voor mijn fysiek is zwemmen de ultieme sport. Al moet ik eerlijk bekennen dat het gehannes in zo’n te krap badhokje een pracht excuus is om niet te water te gaan.

Ook op mijn ouwe dag ben ik, wat betreft sporten, nog steeds niet fanatiek.  

Sterker nog, ik ben een luilak.

Mijn infrarood sauna valt vast niet in de categorie sport. Die is voor het welbevinden, daarnaast doe ik keurig iedere dag mijn oefeningen voor spieren en gewrichten.

Nee, niet in de sportschool. Ik voel me goed, dank u.

foto internet