Van gevelsteen tot grafzerk

Graaf Heem van Dordogne was een trouw leenman van zijn zwager Karel de Grote. De graaf had vier zonen Ritsaert, Writsaert, Adelaert en Reinout. Reinout was de slimste, hij wist het driftige Ros Beiaard te temmen. Uitgevoerd als standbeeld of afgebeeld op een gevelsteen zijn de vier zonen tot op de dag van vandaag in diverse plaatsen in België en Nederland in het straatbeeld terug te vinden.
Volgens de legende bezoeken de broers op een dag hun oom Karel de Grote.
Een schaakpartij aan het hof loopt echter noodlottig af. Na een ruzie slaat Reinout hun neef Lodewijk dood met het zilveren schaakbord.
Gezeten op hun ros slaan de vier gebroeders op de vlucht voor Karel de Grote en verschansen zich in de Ardennen.
Tot zo ver het verhaal over de vier broers die in Alkmaar op twee plaatsen zijn te vinden.

Op de hoek van de Mient en het Waagplein is een kleine gevelsteen met hun afbeelding ingemetseld. De steen is afkomstig uit een huis dat oorspronkelijk aan het Verdronkenoord stond. Daar oefende Maerten Cornelisz het beroep van ‘Coeckebacker’ uit. Destijds was de gevelsteen een middel om je beroep aan te duiden, maar toen hij het huis kocht in 1609 zat de gevelsteen al in het pand. In dit geval was er geen overeenkomst tussen afbeelding en beroep. Maar dat de koekenbakker waarde aan de afbeelding hechtte is wel zeker.
Hij ligt samen met zijn vrouw begraven in de Grote Kerk. Op hun grafzerk prijken de Heemskinderen op hun ros. Het opschrift luidt: ‘Hier Leit Begraven Maerten Cornelisz Coeckebacker’.

Mocht u bij gelegenheid de kerk bezoeken, de grafzerk bevindt zich direct links van de ingang tegenover het buffet.

In 1707 moest het huis aan het Verdronkenoord met de gevelsteen worden afgebroken om plaats te maken voor een nieuwe ingang van de Kapelkerk.
De steen is bewaard gebleven en na enige omzwervingen in andere panden in de stad uiteindelijk op zijn huidige plek beland.
In mei 2004 is de steen in kleur gezet. 

   

    
alleen de foto van de grafzerk is
door aanklikken te vergroten
de foto's van de gevelstenen zijn al eens bewerkt.

En dan is alles anders

8 oktober. De datum waarop Alkmaar’s Ontzet wordt gevierd.
De overwinning op de Spanjaarden in1573.
Wij waren fervente vierders. Van receptie de avond voorafgaand aan de festiviteiten tot de zuurkoolmaaltijd tot besluit.
Kortom we waren altijd van de partij.
Vorig jaar overleed mijn echtgenoot in januari, we wisten niet dat oktober 2024 ons laatste Onzetfeest samen was geweest.
De viering van 2025 sloeg ik over, totaal geen zin en bang voor ontmoetingen en confronterende gesprekken met ons bekende vierders. Op die emoties zat ik niet te wachten. Ik vluchtte zelfs een paar dagen de stad uit.
Maar dit jaar besloot ik er toch weer voor te gaan. De Alkmaarvlag ging uit, de sjaal kwam tevoorschijn en mijn rood-witte outfit kwam uit de kast.
Ik zag er tegenop en nam me voor naar huis te gaan als het me niet zou bevallen. Het werd een warm bad. Woorden als: ‘Wat fijn dat je er weer bent, of ik heb naar je uitgekeken.’ Het deed zo goed.

Ja, het was anders en op sommige momenten emotioneel. Maar deze, zeer gevoelige, hindernis heb ik ook genomen. Geen spijt van.

Van op water en brood tot logies/ontbijt

Vroeger zijn gevangenen in Alkmaar opgesloten in de kelder onder het stadhuis. Daar zijn de schout en zijn trawanten gevestigd en daar wordt rechtgesproken.
Vanaf begin 16e eeuw doet de Kennemerpoort dienst als gevangenis.
Als deze poort in 1868 wordt gesloopt verhuizen de gedetineerden weer naar de kerker onder het stadhuis, waar inmiddels de commissaris van politie Jan Van Breemen met zijn manschappen kantoor houdt. Van hem bestaat de anekdote dat als een bedelaar huzaar was geweest hij een nacht gratis logies kreeg in een cel. Voorzien van een gratis treinkaartje werd de gast de volgende dag op de trein gezet.

In 1882 krijgt de gemeente Alkmaar toestemming een strafgevangenis te bouwen. In de Alkmaarderhout, verrijst een zogenaamde cellengevangenis naast de voormalige oefenweide van de schutterij. De gasten van Schutterswei wonen gescheiden, als ze buiten hun cel komen voor bijvoorbeeld kerkbezoek krijgen ze gezichtskappen op, men hoopt dat volledige afzondering tot inkeer zal leiden.
In 1997 krijgt Schutterswei de status van Huis van Bewaring. Bewoners verblijven er dan maximaal 60 dagen om na een gerechtelijke uitspraak de vrijheid tegemoet te gaan of om naar elders te vertrekken om de opgelegde straf uit te zitten.

In 2012 sluit Schutterswei de deuren en wordt een andere bestemming gezocht. Na gesteggel over parkeerruimte en verlies van groenstroken gaat boetiekhotel The Fallon in 2020 open. Boetiek staat voor luxe en intimiteit, zaken die in Schutterswei nooit op de voorgrond hebben gestaan. Fallon lijkt op het Engelse woord felon dat misdadiger betekent. Inmiddels is het pand door hotelketen Fletcher in gebruik genomen en heeft het nu de naam Hotel-Restaurant De Oude Gevangenis en zo zijn we, wat naam betreft, terug bij de oorsprong van het gebouw.
Logies, ontbijt en een eventueel treinkaartje zijn hier echter niet gratis.

Voor de bedelende huzaar onder de hoede van Jan Van Breemen was het destijds beter geregeld.


Van 2013 tot 2016 is het gebouw gebruikt voor de opnames van de SBS-serie Celblok H.

Schutterswei

Stadhuis Alkmaar

foto's ferrara
klik aan voor vergroten

De schort van Sint Elisabeth

Boven de vroegere ingang van het voormalige Elisabeth ziekenhuis prijkt nog altijd de afbeelding van Sint Elisabeth. Deze Elisabeth van Hongarije wordt op jonge leeftijd uitgehuwelijkt aan Lodewijk van Thüringen waarmee ze in 1221 in het huwelijk treedt. Ze krijgen drie kinderen, daarnaast besteedt zij veel aandacht aan de werken van barmhartigheid. Zo zorgt Elisabeth ervoor dat tijdens de hongersnood van 1226 voldoende brood wordt gebakken dat ze persoonlijk onder de armen verdeelt.
De legende vertelt dat haar schoonfamilie de verspilling van geld en goed van kasteel Wartburg maar slecht kan verdragen.
Op een dag wordt ze door haar eigen man staande gehouden die wil weten wat ze in haar schort verbergt. Elisabeth laat hem weten dat het de liefde van Christus is. Als ze haar schort opent liggen er, in plaats van broden, rode rozen in. Verschillende bronnen doen verslag van de legende waarin de belager, die de inhoud van haar schort wil zien, steeds iemand anders is. Maar dat broden in rozen zijn veranderd blijft in elk verhaal overeind. Nadat haar echtgenoot tijdens een kruistocht overlijdt aan de gevolgen van de pest, wijdt Elisabeth zich als lid van de derde orde van Franciscus aan verzorging van zieken en armen. Zij geldt als patrones van de liefdadigheid. Menig ziekenhuis is naar haar vernoemd. Zo ook in Alkmaar waar haar beeltenis boven de achterdeur van het verpleeghuis dat er nu is gevestigd enigszins uit het zicht is geraakt. Haar verbleekte aureool en de verkleurde rozen in haar schort doen vermoeden dat ze glorieuzer tijden heeft gekend. De glans is eraf.

foto ferrara
klik aan voor vergroten
dit verhaal is een zeer verkorte weergave van haar leven 

  https://nl.wikipedia.org/wiki/Elisabeth_van_Th%C3%BCringen

Alfabet

 H
Hijsbalk

het mechaniek aan de binnenkant

foto's ferrara
klik aan voor vergroten

Bijgaand een column uit 2023 geschreven voor de Historische Vereniging Alkmaar.

Van hijsbalk tot verhuislift

In sommige columns van de Historische Vereniging Alkmaar wordt u gevraagd naar boven te kijken. Deze keer wordt de aandacht gevestigd op de vele hijsbalken die Alkmaar nog rijk is. Tot ongeveer 1600 werd handelswaar opgeslagen in de huizen van kooplieden op  zogenaamde pakzolders.
Omdat vervoer over water plaatsvond waren die huizen veelal aan de stadsgrachten gebouwd. Doordat de handel steeds belangrijker werd, denk aan de VOC, nam de behoefte aan opslagruimte toe. In het begin van de 17e eeuw werd begonnen met de bouw van hoge pakhuizen. Zowel de koopmanswoningen als de pakhuizen waren voorzien van hijsbalken. Eeuwenlang is de hijsbalk gebruikt om goederen naar hoger gelegen vertrekken te hijsen en indien gewenst in tegenovergestelde richting.
Dat gebeurde met behulp van touw en blok oftewel een combinatie van hijstouw en katrol. Tegenwoordig ligt handelswaar opgeslagen in magazijnen langs de grote verkeersaders en is het vervoer geregeld met vrachtwagens al dan niet voorzien van een liftje met daarop een kleine heftruck. De oude pakhuizen staan er nog, maar doen geen  dienst meer als opslagruimte.
Vele zijn omgebouwd tot woon- of kantoorruimte, maar de hijsbalken zijn in takt gebleven. In de binnenstad van Alkmaar steken heel wat exemplaren van hout of gietijzer hoog uit diverse gevels. Een enkele met overkapping.
Bij sommige is de hijshaak, waar de katrol aan werd bevestigd, nog aanwezig. 

Mits goed onderhouden en gekeurd kan de hijsbalk nog gebruikt worden bij verhuizingen. Navraag leert echter dat de moderne verhuizer zijn toevlucht zoekt tot de verhuislift.

De hijsbalk, monumentje uit het verleden, hou hem in het oog.

Zonsverduistering

Vanavond beleefde ik mijn derde zonsverduistering. Ik word oud …
Mijn eerste is in 1955. Ik ben 6 jaar en sta samen met medeleerlingen uit alle klassen op het schoolplein met de negatieven van zwart-wit foto’s voor onze ogen. De meesters en juffen zien erop toe dat we niet met het blote oog kijken. Of we tekst en uitleg hebben gekregen kan ik me niet herinneren en of ik diep onder de indruk ben weet ik ook niet meer.

Mijn tweede is die van 1999 en van een ander kaliber. Meneer F. koopt het boek over de zonsverduistering en daarin zit ook een brilletje dat ik vandaag weer gebruik. We reizen met een bevriend echtpaar af naar België om daar te overnachten en de volgende ochtend zetten we vroeg koers naar Frankrijk. Vriend E. is gewapend met een telescoop. Jammer genoeg is het licht bewolkt, maar neemt niet weg dat het een geweldige belevenis is.
Ik herinner me de reactie van de natuur. Het wordt doodstil, het gaat schemeren en alle bloempjes in de berm sluiten zich. De magische sfeer wordt doorbroken door de plop van de kurk van een fles champagne die een eindje verderop wordt ontkurkt. We zijn tenslotte wel in Frankrijk!

Voor mijn derde zonsverduistering fiets ik in mijn eentje naar de polder tussen Alkmaar en Egmond. Het gezelschap uit 1999 is niet meer. Ik zal ze vanavond extra missen.
Al snel vind ik een bankje waar een mevrouw zit. Zij vertelt dat ze gisteravond al is geen kijken naar de stand van de zon en inderdaad op dat bankje heb je vrij uitzicht over een groot deel van de polder. Ik schuif bij haar aan en zij zal nooit weten hoe ze met haar gezellige babbel het gemis naar de achtergrond schuift. Het blijft op deze plek redelijk rustig, de meeste mensen zijn op weg naar Egmond aan Zee. Later op de avond horen we over filevorming en geen parkeerplek meer te vinden.
Wij krijgen gezelschap van nog twee dames en zitten volstrekt eerste rang bij een spectaculair schouwspel boven de polder.  Aan een wolkenloze, blauwe hemel zien we hoe de maan langzaam voor de zon schuift tot er aan de bovenkant nog een klein gebogen streepje zonlicht is te zien. Het licht neemt een beetje af en geeft een aparte kleur en sfeer boven het weidse landschap.
De temperatuur daalt een paar graden. 

De reactie van de natuur heb ik, in tegenstelling tot Frankrijk, hier op het bankje in de gortdroge berm niet gemerkt. Er groeit enkel verdord gras.
Het geluid van het drukke verkeer op de ring achter ons werkt ook niet mee.
Ik wacht niet af tot de zon weer in haar volle glorie verschijnt, nadat ik afscheid van de dames heb genomen fiets ik door het park Alkmaarderhout naar huis. Daar is het opvallend stil. Geen vogel laat zich horen.

Het was te verwachten dat foto’s zouden mislukken. Kijk voor mooie plaatjes maar op internet. Als bewijs wel twee foto’s van mij met brilletje.
Eentje uit 1999 en eentje van vanavond.
Met dank aan de dame op het bankje.

Lepelaars

In het park Alkmaarderhout strijkt sinds 2024 in maart een kolonie lepelaars neer om er te broeden. Vorig jaar maart deed ik mijn uiterste best er eentje mooi voor de lens te krijgen. Het mislukte schromelijk. Je zag alleen witte vlekken tussen het groene gebladerte. Maar vandaag had ik meer geluk. Naast me stond een man met een flinke lens op zijn fototoestel, zijn foto’s zijn vast beter, maar ik ben al blij met het resultaat van mijn Sony met 30x zoom.
Nu is het wachten op jong grut. Ik las dat lepelaars vier eieren per nest leggen, maar dat er meestal maar één jong groot wordt. Waarom de natuur dat zo heeft geregeld vermeldt de geschiedenis niet.

foto's aanklikken voor vergroten

En dan is alles anders

Woensdag is het 8 oktober de datum dat Alkmaar het Ontzetfeest viert.
Na 80 jaar eindelijk verlost van de Spanjaarden.
Echtgenoot en ik waren fervente ontzetvierders. Wij waren 37 jaar getrouwd en hebben in die jaren zeker 35 vieringen meegedaan. Van receptie de avond voorgaand aan de festiviteiten tot de zuurkoolmaaltijd als besluit. Tot nu toe ben ik weinig confrontaties uit de weg gegaan, maar dit jaar het Alkmaars Ontzet vieren gaat me niet lukken. Ik duik een paar dagen onder de radar.
Kortom even blogpauze. 

Elck sijn waerom

‘Elck sijn waerom.’ De lijfspreuk van Maria Tesselschade Roemers Visscher, een bijzondere 17e-eeuwse vrouw met een bijzondere naam. Haar vader geeft haar die tweede voornaam ter herinnering aan de enorme schade die hij lijdt bij Texel als zich daar in 1593 een grote scheepsramp voltrekt.
Roemers Visscher is een rijk man en lid van de Amsterdamse Rederijkerskamer D’Eglantier. Zijn huis wordt een trefpunt voor iedereen die op cultureel gebied iets te betekenen heeft. Brederode, Hooft, Vondel en Constantijn Huygens komen er vaak over de vloer. In dat artistieke, intellectuele milieu groeien de drie dochters, Anna, Geertruy en Maria op.
Zij leren Frans, Italiaans, dichten, musiceren, zingen, borduren en glas graveren. Ik vertel dit allemaal omdat ik een paar weken geleden ben benaderd met de vraag of ik een groep dames die lid is van de ‘Koninklijke Vrouwenvereniging Tesselschade Arbeid Adelt’ een rondleiding door Alkmaar wil geven en dan vooral de plekken laten zien waar zij gewoond heeft of relatie mee had. Er hebben zich nogal wat dames aangemeld en eigenlijk is er een gids te weinig. Via, via is men bij mij uitgekomen. Terwijl ik de organisator van het gebeuren nog aan de lijn heb trek ik uit ons huisarchief een kaartje waarop de levensgeschiedenis van Maria Tesselschade staat beschreven. Ik zeg spontaan mijn medewerking toe en moet eind van die week het verhaal van Maria Tesselschade voldoende machtig zijn om dat aan belangstellenden over te brengen. Samen met de twee andere gidsen lopen we het traject voor en ik denk, ondanks de korte voorbereidingstijd, dat het wel gaat lukken.

Ik begin de wandeling bij haar buste en daar krijgt mijn zelfvertrouwen meteen een flinke boost. Ik zeg dat ik aanneem dat alle dames wel zullen weten hoe Maria aan haar tweede naam komt. Een aantal dames blijkt dat niet te weten. Klinkt gek, maar dan kun je het als gids al bijna niet meer fout doen als je kunt vertellen hoe de vork in de steel zit. Ik loop met de dames door de stad en laat ze plekken zien waar Maria heeft gewoond. Ik neem ze mee naar De Grote Kerk en laat het graf van de familie Duarte zien. Maria en Francesca Duarte, een zangeres, zijn goed bevriend. We staan bij het gebouw van de schutterij waar Maria’s echtgenoot Crombalch lid van was. Voor hem is Maria naar Alkmaar verhuisd. Op haar bruiloft zijn Hooft en Huygens aanwezig. En die laatste heb ik vanmiddag ontmoet.

In Leiden zijn dit weekend de Rembrandtdagen. Blogqueen Rietepietz en ik dwalen door de stad om de 17e eeuw op te snuiven en zo lopen we Huygens tegen het lijf. Onze blikken kruisen elkaar en hij zegt; ‘Dag mevrouw, ik ben Christiaan Huygens.’ Tja, daar ga ik. ‘Ah, u bent een goede vriend van Maria Tesselschade Roemers Visscher?’  Ik denk, hup gooi meteen de hele naam er maar even in. Huygens bevestigt dat hij Maria samen met zijn goede vrienden Hooft en Vondel regelmatig op het Muiderslot ontmoet. De wijsneus in mij kan het niet laten… ‘Ja u bent lid van de Muiderkring, dan kent u haar vriendin Francesca Duarte zeker ook wel.’
Huygens verblikt of verbloost niet en zegt. ‘ Ach mevrouw er komen daar wel meer dames. Maria heeft talent ze kan goed schrijven, borduren en zingen.’ ‘En glas graveren’,vul ik aan. Dat is nieuw voor Huygens. Toen heb ik hem verteld van de grote brand in Alkmaar in de  nieuwjaarsnacht van 2014-2015 en dat in de binnenstad een aantal winkelpanden is uitgebrand waarna de archeologische dienst er als de kippen bij is er een opgraving te doen. Bij die opgraving zijn een half vergaan schoentje gevonden, een ring, maar ook rijk versierde glasscherven. Alle voorwerpen worden na degelijk onderzoek allemaal aan zijn vriendin Maria Tesselschade toegeschreven. 'Als u ooit nog eens naar Alkmaar komt moet u die voorwerpen beslist gaan zien in het Stedelijk Museum daar.' Huygens vindt dat wel een goede suggestie, hij schudt me de hand, wijst ons op een andere activiteit en vervolgt zijn weg.
En Riet maar foto’s maken.

foto rietepietz
klik aan voor vergroten

Bron: Alkmaardersopdekaart Maria Tesselschade Roemers-Visscher.

Bijgaand een foto van de metershoge afbeelding van Maria Tesselsschade.
Voor het project Museum Murals maakte het kunstenaarsduo Telmomiel een muurschildering in de wijk Overdie. De bewoners hadden inspraak in de keuze voor het uiteindelijk ontwerp.

foto internet

Nieuwe muismat

Tjonge wat een blognieuws. Voor mij wel want de oude is bijna 25 jaar meegegaan en die is tot op de draad versleten, maar ik ben er erg aan verknocht. Ongeveer 25 jaar geleden maken echtgenoot en ik een stedentrip naar Barcelona. Helaas hebben we nog geen digitale camera en dus is het fotomateriaal beperkt en opgeslagen in een fotoboekje. Een van de highlights in die prachtige stad is in onze ogen Het Palau de la Música Catalana.
Voor de liefhebber van Jugendstil een absolute aanrader. De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat het misschien wel iets teveel pracht en praal is, maar op mij maakt het een diepe indruk. In het plafond van de concertzaal is een glas-in-loodraam aangebracht waarvan het midden als een druppel naar beneden hangt. Een prachtig schouwspel.

Voor we naar huis vliegen snuffel ik nog wat in de winkel van de luchthaven en laat ik daar nou een muismat vinden met die druppel afgedrukt. Sindsdien is de muismat niet meer bij mijn computer vandaan geweest.
Eerst op mijn werk en later thuis. In de loop der jaren vervagen de kleuren, ontstaan er barstjes en heb ik de bovenlaag ontelbare keren opnieuw vastgeplakt. Hier in huis zijn voldoende muismatten aanwezig. Je kent het wel van die vierkante saaie krijgertjes via de werkgever, maar mij bevallen ze niet. Ik wil mijn ronde muismat, een ander model is geen optie.

Op 10 september 2021 onthult kunstenares Fiona Tan haar ontwerp voor een nieuw glas-in-loodraam voor de Grote Sint Laurenskerk in Alkmaar.
Het gigantische project gaat een paar centen kosten en wordt door de nodige sponsoren gesteund, maar er zijn ook andere bronnen nodig. Aan de genodigden wordt gevraagd ideeën voor merchandising aan te dragen.
Tijdens de receptie ben ik er als de kippen bij om bij de organisatie van dit spektakel de ronde muismat als idee op te voeren. Twee jaar later wordt Het Grote Raam feestelijk onthuld en sindsdien is er van alles te koop met afbeeldingen van het raam. Notitieblokjes, postpapier, boekenleggers, magneetjes en documentatiemappen. De muismat heeft het niet gehaald.

Begin deze week loop ik voor een voorbereiding voor een stadswandeling even in De Grote Kerk en zie opeens de mogelijkheid tot een muismat.
Ik koop een documentatiemap. Na wat knip-en-plakwerk en 5 kilo sprookjesboeken als drukpers (herinneren jullie  je mijn rugklachten nog) is dit mijn nieuwe muismat. 

Stom genoeg vergeet ik een foto van de oude te maken, maar internet biedt uitkomst. Zo ongeveer zag hij eruit. Ik weet niet hoe lang mijn nieuwe muismat meegaat, maar voor nu ben ik er blij mee.

Voor de liefhebbers twee linkjes. Het Palau de al  Música de Catalana in Barcelona en Het Grote Raam in Alkmaar. hier en hier
De bijgevoegde foto's zijn aanklikbaar.

De Kremer Collectie

Sinds 1994 bouwt het echtpaar George en Ilone Kremer aan een kunstverzameling.
Bijna vijftig van de door hen verzamelde meesterwerken zijn nog tot 1 juni in het Stedelijk Museum in Alkmaar te zien. Topstukken van Rembrandt, Frans Hals en Honthorst, om er maar een paar te noemen. Er hangen schilderijen van landschappen, portretten, stillevens enz.
Ik zag de expositie twee keer en vond mezelf steeds terug bij de portretten. Verfijnd geschilderd, lichtinval, sfeer, verstilling, eenvoud, ze trokken meer mijn aandacht dan bijvoorbeeld de koeien van Albert Cuyp of het stilleven van Judith Leyster.
Het was een beetje zoals Ilone Kremer zei; 'Soms vind je een schilderij, gewoon niet mooi.' Een verademing om dat uit de mond van een kunstverzamelaar te horen.
Tijdens een speciale avond voor vrienden van het museum stond ik lang voor het vrolijke portretje van het rokende jongetje. Van alle indrukwekkende schilderijen die ik op dat moment had gezien sprak dit jongetje me het meest aan. Georg Kremer wees me op een detail wat mij niet was opgevallen.
Het jongetje rookt niet echt. Hij houdt zijn vinger op de opening van de kop.
Nu ik naar de foto kijk vraag ik me af of de vloeistof in het glas niet gewoon water was. 

klik aan voor vergroten

Tijdens mijn tweede bezoek maakte ik veel foto's met mijn telefoon maar ze zijn kwalitatief niet goed genoeg om hier te laten zien. Daarom een link naar het virtuele museum van de familie  Kremer. 
https://thekremercollection.com/paintings/ 

Straattheater

Afgelopen weekend werd in Alkmaar het Wereldkampioenschap Levende Standbeelden georganiseerd. Vergezeld door een najaarszonnetje namen wij zondagmiddag een kijkje. De stad was tot de rand gevuld met toeschouwers die op sommige plekken voetje voor voetje langs de levende standbeelden trokken. Oud en jong gewapend met een formulier waarop je jouw favoriete standbeeld kon invullen. De route liep over de boomrijke vestingwallen langs de Grote Kerk het centrum in, om weer op de vestingwallen te eindigen.
Zodra je geld in een bakje, emmertje, tas of hoed had gegooid kwam het standbeeld tot leven. De een kort, de ander wat langer. Sommigen betrokken kinderen in hun actie en ook daar was verschil te bespeuren. Van verlegen of angstig tot stoer op een figuur afstappen om een high five te geven. 

Omdat er ook gepauzeerd moest worden waren sommige podia leeg, daardoor hebben we een aantal deelnemers, waaronder de winnaars, gemist. Er was verschil in aanbod en acts, bij een enkeling had het meer weg van een pantomime, aankleding doet daarbij ook veel. Naar mijn idee waren sommige kostuums te kleurig om voor een standbeeld te kunnen doorgaan.
Neemt niet weg dat het een knappe prestatie is om geruime tijd stil te zitten of te staan al dan niet met een attribuut in je handen. Ik had drie favorieten.
De man alleen, weinig trucjes, geen muziek, enkel zijn stok als hulpmiddel.
In het Portugese stel op hun rots, die bij een donatie toenadering tot elkaar zochten, zag ik toch een beetje Chris en Jacintha en tot slot het zelfgebreide duo dat bij een gift weer een steekje verder kwam.

Maar de twee jongens die, nadat ze in de gracht hadden zitten vissen, zich elk aan een kant van een boom met gebogen hoofd doodstil hadden opgesteld, bezorgden mij een schaterlach. Hengel in de ene hand en een doosje, vermoedelijk voor de vishaakjes, aan hun voeten. Zodra er betaald was keken ze even op, staken hun vrije arm gelijktijdig omhoog om vervolgens weer in hun oude stand terug te vallen. Wat een creatieve manier om het zakgeld voor de herfstvakantie wat aan te vullen. Ik heb ze uit privacyoverwegingen niet gefotografeerd. Het was sowieso lastig om foto’s te maken zonder publiek herkenbaar in beeld te krijgen.
Bijgaand een impressie van wat er zondag te zien was. Niet gemakkelijk een goede keuze te maken. Wie tijd en zin heeft om meer ‘levende beelden’ te zien, klik hier 

als je uilen hebt verzameld
mag deze niet missen

juffie voor het stadhuis

ragtime voor en

na een muntje

betoverde tuin

 zonder opsmuk

romantiek

 onder de klanken van de fado

geen steekje laten vallen

foto's ferrara
klik voor vergroten

Verbindende kunst in de kerk

In de Grote Kerk in Alkmaar ligt momenteel op het hoogkoor een kunstwerk van Nynke Koster. Zij maakt van voorwerpen en afbeeldingen afgietsels die ze op een bepaalde manier bij elkaar brengt. In de kerk is dat een omgekeerd gewelf geworden, waarin objecten uit stadswijken en gebruiksvoorwerpen van de wijkbewoners zijn terug te vinden. Ook gebruikte ze elementen uit het interieur van de kerk. Het kunstwerk is opgebouwd uit zacht schuim en rubber waarop de bezoeker, zonder schoeisel, mag plaatsnemen. Kinderen vinden het een prachtige speelplaats, maar ook volwassenen wagen zich op de verende ondergrond. Volgens Koster beweeg je letterlijk tussen de verhalen van Alkmaar, die door haar kunstwerk aan elkaar worden verbonden.
Zelf zocht ik de verbinding in de kerk en ging op zoek naar ornamenten die ik in het omgekeerde gewelf had gezien. Bijgaande foto’s zijn daar het bewijs van. De schelp en de Alkmaarse burcht vond ik terug in het houtsnijwerk van de banken. De burcht is als stadswapen op veel plekken buiten de kerk waarneembaar. De Vier Heemskinderen op hun paard Beiaard staan afgebeeld op de grafzerk van Maerten Cornelise de coeckebacker die deze afbeelding als gevelsteen in zijn pand had. Ook die steen is in een gevel aan de rand van het Waagplein in Alkmaar nog steeds te zien. Wat mij betreft is dit project met betrekking tot verbinding met de stad zeer geslaagd, daarbij is het ook nog eens prachtig om te zien.

foto's ferrara klik voor vergroten op de foto
de laatste is met toestemming van
http://www.gevelstenen.net/kerninventarisatie/plaatsenNed/%25Alkmaar.htm 

https://grotekerk-alkmaar.nl/agenda/seizoen-21-22/nynke-koster-common-ground/

Hoog Bezoek

Zeg kaas, zeg Alkmaar

‘Ik vind hem zielig’, zei Riet, die een dagje Alkmaar kwam doen.
Haar vers gescoorde paraplu bracht zijn geld dik op en bood de kaasdrager voor een fotomoment bescherming. Lees haar verslag van een gezellige dag vol buien. Ik kan het haar niet verbeteren.

https://rietepietz.wordpress.com/2021/08/18/kerks/

foto ferrara
klik voor vergroten op de foto

Sint Laurentius van Rome

Dinsdag 24 november plaatste ik naar aanleiding van de tegenstelling Heet-Koud een gevelsteen met de beeltenis van Sint Laurentius. Uit enkele reacties blijkt dat deze heilige wel wat nadere uitleg kan gebruiken.

Laurentius leefde in de derde eeuw in Rome.
Het is de tijd van de christenvervolgingen. Hij is diaken en belast met de kerkelijke administratie en de zorg voor de heilige boeken. Daarnaast beheert hij de giften die binnenkomen voor de arme kerkleden.
In het jaar 257 ontneemt keizer Valerianus de christenen het recht op vergaderen.
Hij laat alle kerken en begraafplaatsen sluiten.

Als in 258 paus Sixtus in het geheim het Heilig Misoffer opdraagt en daarbij wordt verraden, maakt de keizer korte metten met de Kerkvader en zijn dienaren met de dood tot gevolg. Laurentius echter als schatbewaarder wordt gevangen genomen. Voor hij hem ter dood brengt wil Valerianus eerst de rijkdommen van de kerk in zijn bezit krijgen. Hij geeft Laurentius toestemming de schatten te halen. Deze benut de vrijheid om de rijkdommen onder de armen te verdelen. Met een grote groep arme mensen in zijn kielzog verschijnt Laurentius voor de keizer. Wijzend op zijn achterban zegt hij: ‘Ziedaar de schatten van de kerk.’

Voor straf wordt Laurentius gegeseld maar hij laat niets los. Vervolgens legt men hem op een rooster boven het vuur waar hij de legendarische woorden gesproken zou hebben: ‘Ik ben al gaar, keer mij om en eet mij op.’
Een deel van deze tekst is in het Latijn op de gevelsteen terug te vinden.

Deze geschiedenis verklaart waarom Laurentius het rooster als attribuut heeft.
Evenals het feit dat hij beschermheilige is geworden van veel ambachten waar met vuur gewerkt wordt. Kortom overal waar gestookt moest worden werd Laurentius aangeroepen. Maar niet alleen daar want, mogelijk als gevolg van zijn zorg over de heilige boeken van de kerk, is hij ook patroonheilige van alles wat met boeken, lezen en schrijven heeft te maken. 

Laurentius is beschermheilige van de stad Alkmaar. In totaal zijn daar drie kerken naar hem genoemd waaronder de Grote Sint Laurenskerk. De gevelsteen is ingemetseld in een pand aan de Sint Laurensstraat die uitkomt bij voornoemde kerk.

Bijgaand twee foto’s.
Op de eerste staat Sint Laurentius in een van de kapellen van de kerk.
Het beeld is uit 1850 en komt uit Zuid-Frankrijk. Na restauratie werd het door de gemeente aan de kerk geschonken.
Op de tweede is Laurentius hoog in de gevel te zien. Het rooster is van redelijk recente datum. Het oorspronkelijke is verloren gegaan, maar in het kader van de viering van 750 jaar stadsrechten krijgt de beschermheilige in 2004 zijn attribuut terug.

 Bij alle weersomstandigheden heet of koud. Sint Laurentius waakt over de stad.

foto's ferrara 

Rondje Corona

Aan de gemeente ligt het niet

Eenrichtingsverkeer is nog wennen

Zij moet erop toezien

door meneer F. omgedoopt tot 

BOA-restrictor

In het gelid wachten op betere tijden

De meest karakteristieke winkel van de stad

windt er geen doekjes om. 

Meer ruimte is er niet

Toppunt van solidariteit

 Zelfs de meerkoet zit achter beschermend plastic

foto's ferrara

klik voor vergroten op de foto's