Praten met De Nachtwacht

Bij Bertiebo hier  zie ik de trailer "Praten met De Nachtwacht" en denk wat leuk, dat wil ik zien en koop meteen online een ticket voor het filmhuis. Woensdagmorgen zit ik met nog 15 toeschouwers eerst een bak reclame te verstouwen, maar daarna wordt het interessant. 
Rasinterviewer Coen Verbraak ontvangt aan zijn tafel belangrijke figuren die staan afgebeeld op De Nachtwacht. Het is fascinerend om te zien hoe de vragen van Verbraak deze mensen tot leven wekken.
Gestoken in hun 17 eeuwse dracht wordt door alle figuren in onze moderne taal gesproken. Kapitein Banninck Cocq, luitenant Willem van Ruytenburch, musketier Jan van de Leede, vaandeldrager Jan Visscher en trommelaar Jacob Jorisz, maar ook Saskia Uylenburgh, Rembrandt zijn vrouw, worden ondervraagd. De heren zijn behoorlijk zelfingenomen en niet vrij van ijdelheid. Allemaal hebben zij hun eigen verhaal over het ontstaan en hun rol op het beroemde schilderij. Saskia vertelt over haar huwelijk met Rembrandt en haar kinderen die al heel vroeg zijn overleden.
Ook Rembrandt zelf komt uitgebreid aan het woord. Ramsey Nasr is zo overtuigend in zijn rol dat ik op een goed moment het gevoel krijg echt naar Rembrandt te kijken. Maar als hij, daartoe uitgelokt door de vraagstelling van Verbraak, Banninck Cock voor 'lamlul' uitmaakt land ik weer in de bioscoopstoel. Ik heb dan al leerzame, serieuze, komische, emotionele en aan de actualiteit gerelateerde momenten beleefd. Voor wie in de gelegenheid is, is "Praten met De Nachtwacht" een aanrader en anders maar afwachten tot hij op de televisie wordt uitgezonden.

foto's internet

Wie een voorproefje wil
https://www.youtube.com/watch?v=ZseOw7_-vTA

Sint Sebastiaan

Schuttersvereniging Sint Sebastiaan viert honderdste verjaardag

Van onze plaatselijke verslaggever

In ons dorp is gisteren de viering van het 100-jarig bestaan van de schutterij met een feestelijk toernooi afgesloten.  Op deze zonnige windstille dag, waardoor de feestvlaggen er wat slapjes bij hingen, waren vrijwel alle dorpsbewoners op het feestterrein verzameld om dit spektakel bij te wonen. De afsluitende feestelijkheden namen pas een aanvang na de officiële plechtigheid waarin de overleden schutters van het afgelopen jaar werden herdacht. Vooraf gegaan door het vlagvertoon vaandels op en vaandels neer, werd een minuut stilte in acht genomen.
Daarna heette de burgemeester alle aanwezigen van harte welkom.
De sponsoren werden in lovende woorden bedankt voor hun aandeel in het voortbestaan van de vereniging en ook de schuttersverenigingen en burgemeesters uit de buurdorpen kregen een warm onthaal.
Waar tijdens de toernooien sprake is van rivaliteit tussen diverse schutterijen, was dat deze middag geenszins aan de orde. Gebroederlijk stonden alle schutters naast elkaar om afscheid te nemen van koning Xander du Bois, onze keurslager en zij zagen hoe de nieuwe koning Franske van Bemel, eigenaar van bouwbedrijf ‘Beter Werk’, werd omhangen met blinkende versierselen. Vervolgens was er nog de prijsuitreiking voor de nummers twee en drie, respectievelijk Teus Kraaienhof en Maurice Maaskant, die hun schietvaardigheid ook hoog in het vaandel hebben staan.
Na al deze plichtplegingen kon het feest eindelijk losbarsten en de bierpompen worden geopend. Sommige schutters waren zo dorstig dat ze moeite hadden om het startschot tot feesten af te wachten, zij waren al naar de bierwagen afgezwaaid voor de laatste woorden werden gesproken.

Tot in de kleine uurtjes werd er in de feesttent gedronken en gedanst op de muziek van het onvolprezen orkest ‘De Holzhacker Buben’.
Schutterij Sint Sebastiaan kan terugkijken op een geslaagd feest.

Meer sportnieuws op de sportpagina van het Vierlands weekblad.

foto ferrara

klik aan voor vergroten

De opdracht was: schrijf een bericht alsof je een verslaggever van een plaatselijke krant bent. Ik gebruikte daarvoor een schuttersfeest dat we ooit tijdens een vakantie in Duitsland meemaakten.

Daar komen de schutters 6

In het voorjaar van 2019 liep in het stedelijk museum in Alkmaar het project Caesar. Het zwaar beschadigde vroegste schuttersstuk van Caesar van Everdingen werd onder het oog van publiek stevig onder handen genomen door de restauratoren Erica Smeenk en Johanneke Verhave.

Wij namen er regelmatig een kijkje tot de dames de heren meenamen naar hun atelier om de ruwe restauratie te verfijnen. In vijf afleveringen deed ik verslag van de werkzaamheden met de belofte de thuiskomst van de schutterij melden. Sinds begin januari hangt het schilderij in volle glorie op zijn plek in de Gouden Eeuw Zaal van het museum.

Erica en Johanneke hebben een knap staaltje werk geleverd, want de beschadigingen waren groter en talrijker dan gedacht.

Bijgaande foto’s laten de verschillen zien.

Onder het label schutters links op deze pagina zijn de voorgaande vijf afleveringen te vinden. Voor meer informatie klik hier en hier

Daar komen de schutters 5

We brachten weer een bezoek aan de schutters. Op foto 1 zit Erika in haar, inmiddels  voor ons bekende houding, voor het doek. Het lijkt net of de schutter bij haar linker hand met belangstelling haar werkzaamheden volgt.

Johanneke was er niet, maar had wel haar onderzoek en handelingen in het dagboek achtergelaten. Foto 2 en 3.

Foto 4 heb ik uit een andere foto gesneden, boven het glas is een beschadiging te zien op de kanten kraag van een van de schutters. 

Helaas heb ik die beschadiging bij vorige bezoeken niet beter op de foto gezet. Foto 5 laat zien wat Johanneke al gerestaureerd heeft aan de kraag en wat in het atelier verfijnd gaat worden. 
Het gaat om de schutter in de rode jas.

Voorlopig is dit de laatste aflevering.
Rest me te zeggen dat ik blij ben met jullie belangstelling en reacties, hartelijk dank daarvoor.
Ik zou zeggen komt dat zien als de Schutters eind van het jaar op zaal hangen.

foto's ferrara

met toestemming

klik voor vergroten op de foto's

voor meer info

https://stedelijkmuseumalkmaar.nl/nu-te-zien/tijdelijk/project-caesar

Daar komen de schutters 4

Vrijdagmiddag waren we weer in het museum. Erika kent ons inmiddels.

Ze vindt de reacties van de bezoekers die mijn blog lezen leuk om te horen.

Ik noemde de mogelijkheid die Rietepietz gaf over een eventuele loense schutter, maar de dames waren inmiddels tot de conclusie, gezien een vorige restauratie aan dit doek, dat het toch een beschadiging van de verflaag is.
Ik laat hier twee details van de bewuste schutter zien. Eentje met zware beschadigingen en de inmiddels bijgewerkte versie. Hij zal in het atelier vast nog beter uit de verf komen.

De jonge schutter waar Johanneke vorige week een plakkaat silicone opspatelde staat er nog steeds zo bij. Hem laat ik ook in meer beschadigde toestand zien. 
Nog steeds niet moeders mooiste, maar het gaat heus goed komen.

Twee bladzijden uit het dagboek waarin Johanneke schrijft wat zij heeft gedaan.

Dat de  beschadigingen zo goed zijn te zien komt omdat de restauratoren alle verflagen van vorige restauraties hebben verwijderd. Het vermoeden bestaat dat er eeuwen geleden tijdens verschillende verplaatsingen van de ene naar de  andere locatie niet bepaald zachtzinnig met het doek is omgesprongen. Van Everdingen leefde in de 17^e eeuw en het vervoer van dergelijke goederen was toen vast niet zo goed geregeld als tegenwoordig.

In mijn fantasie zie ik een paar stoere ingehuurde Alkmaarders de schutters onbeschermd liggend op een handkar over hobbelige keien vervoeren. 
Dan moeten ze ook nog eens worden opgehangen in, bijvoorbeeld, het stadhuis. Liefst een beetje hoog zodat je tegen de schutters moet opkijken. Zie je het voor je?  Niks hoogwerkers en beschermende doeken. 
Er zal in die tijd vast wel eens iets mis zijn gegaan.

Volgende week vrijdag kan ik voor het laatst gaan kijken om nog een keer verslag te doen. Ik beloof, dat als het stuk te zijner tijd in volle glorie op zaal hangt, ik met een afsluitende foto zal komen. Maar zoals ik vorige week al zei, dat gaat nog wel even duren.

foto's ferrara
met toestemming
klik voor vergroten op de foto's
Voor meer informatie:
https://stedelijkmuseumalkmaar.nl/nu-te-zien/tijdelijk/project-caesar

Daar komen de schutters 3

Gisteren waren Erika en Johanneke samen bezig aan het schuttersstuk.

Erika werkte aan de kaart waarover de dames nog steeds twijfel hebben hoe hij aan het bovenste puntje precies moet aansluiten.

Johanneke was bezig met een strijkijzertje een silicone laagje aan te brengen op een zware beschadiging. Door middel van een op maat gemaakte mal beschermde ze het doek tegen de warmte. Later maakte ze met een verwarmde spatel de silicone zo glad dat het een geheel werd met het schilderij. In een later stadium wordt de verf aangebracht. 
Johanneke vertelde dat er vroeger hars en bijenwas werd gebruikt. 
De zogenaamde Hollandse methode wordt tegenwoordig niet meer toegepast.
Wie meer wil weten:https://www.schilderijenrestaurator.nl/bedoeken-verdoeken.htm

Ik heb de vraag over het gebruik van oorspronkelijke verf gelanceerd.

Vroeger werd verf op oliebasis gebruikt, maar dat droogt op den duur uit en veroorzaakt barsten en kleurverschil. Ook de aanwezigheid van giftige stoffen zoals lood is aanleiding om ander materiaal te gebruiken.

Eigenlijk zie je in deze periode in het museum de grove werkzaamheden.
Enige toelichting staat hieronder.

10 juni gaat het doek naar het atelier van Erika voor het fijnere werk.

In het midden van het stuk staat een schutter afgebeeld waarvan het rechter oog afwijkend is. Vraag is, is dit een beschadiging of was de schutter blind aan het oog? Naar het antwoord moeten de dames nog op zoek.

Erika werkt aan de kaart, 

rechtsboven is de groene mal te zien die 

Johanneke gebruikt bij het aanbrengen van de silicone

detail van de kaart deze week

detail van de kaart 

twee weken geleden

Johanneke bewerkt de siliconelaag 

met een warme spatel

de schutter met het afwijkende rechter oog

toelichting

foto's ferrara
met toestemming
klik voor vergroten op de foto's
Voor meer informatie:
https://stedelijkmuseumalkmaar.nl/nu-te-zien/tijdelijk/project-caesar

Daar komen de schutters 2

Donderdagmiddag ben ik weer even gaan kijken naar de restauratie van het eerste schuttersstuk van Caesar van Everdingen. De dames hadden hard gewerkt.  Ze houden elkaar door middel van een dagboekje, dat ter inzage ligt, van hun vorderingen op de hoogte. Ik mocht er een foto van maken en heb geprobeerd de foto’s van het schuttersstuk op het dagboekje aan te sluiten. Vandaar de detailfoto’s van de veer op de hoed en de landkaart. 
Ik nam ook de gelegenheid te baat de vraag te stellen die op het blog voorbij kwam. ‘Kunnen ze zich  niet vergissen in teveel weghalen of toe te voegen.’ ‘Dat kan’, zei Erika. ‘Als we teveel doen, dan halen we het weer weg, we werken met reversibel materiaal dat gemakkelijk verwijderd kan worden. 
En bij te weinig voegen we het toe.’ 
Zo te zien hebben Erika en Johanneke nog wel een en ander op te vullen.

foto's ferrara

met toestemming

klik voor vergroten op de foto's

Voor wie wil gaan kijken raadpleeg de website van het museum

https://stedelijkmuseumalkmaar.nl/plan-uw-bezoek/activiteiten/project-caesar-restauratoren-aanwezig

Daar komen de schutters 1

In het Stedelijk Museum Alkmaar is een interessant restauratieproject gaande dat op vaste dagen toegankelijk is voor publiek.
Gistermiddag namen we even een kijkje. Het was niet druk en dus konden we goed de verrichtingen van de restaurateur zien. 
Gezien de beschadigingen aan het vroegste schuttersstuk van Caesar van Everdingen zijn de dames nog wel even bezig.
Meneer F. en ik hebben ons voorgenomen regelmatig even binnen te lopen om de vorderingen te zien. Voor de bezitters van de museumkaart is dat gemakkelijk te doen.
In de bijgevoegde link wordt duidelijk tekst en uitleg gegeven, daar ga ik me als leek niet aan wagen. 
https://stedelijkmuseumalkmaar.nl/nu-te-zien/tijdelijk/project-caesar

foto ferrara

met toestemming

klik voor vergroten op de foto