In verband met modereren kan het zijn dat het even duurt voor je reactie zichtbaar is.

zondag, mei 12, 2019

Daar komen de schutters 4

Vrijdagmiddag waren we weer in het museum. Erika kent ons inmiddels.
Ze vindt de reacties van de bezoekers die mijn blog lezen leuk om te horen.
Ik noemde de mogelijkheid die Rietepietz gaf over een eventuele loense schutter, maar de dames waren inmiddels tot de conclusie, gezien een vorige restauratie aan dit doek, dat het toch een beschadiging van de verflaag is.
Ik laat hier twee details van de bewuste schutter zien. Eentje met zware beschadigingen en de inmiddels bijgewerkte versie. Hij zal in het atelier vast nog beter uit de verf komen.


De jonge schutter waar Johanneke vorige week een plakkaat silicone opspatelde staat er nog steeds zo bij. Hem laat ik ook in meer beschadigde toestand zien. 
Nog steeds niet moeders mooiste, maar het gaat heus goed komen.

Twee bladzijden uit het dagboek waarin Johanneke schrijft wat zij heeft gedaan.


Dat de  beschadigingen zo goed zijn te zien komt omdat de restauratoren alle verflagen van vorige restauraties hebben verwijderd. Het vermoeden bestaat dat er eeuwen geleden tijdens verschillende verplaatsingen van de ene naar de  andere locatie niet bepaald zachtzinnig met het doek is omgesprongen. Van Everdingen leefde in de 17e eeuw en het vervoer van dergelijke goederen was toen vast niet zo goed geregeld als tegenwoordig.
In mijn fantasie zie ik een paar stoere ingehuurde Alkmaarders de schutters onbeschermd liggend op een handkar over hobbelige keien vervoeren. 
Dan moeten ze ook nog eens worden opgehangen in, bijvoorbeeld, het stadhuis. Liefst een beetje hoog zodat je tegen de schutters moet opkijken. Zie je het voor je?  Niks hoogwerkers en beschermende doeken. 
Er zal in die tijd vast wel eens iets mis zijn gegaan.

Volgende week vrijdag kan ik voor het laatst gaan kijken om nog een keer verslag te doen. Ik beloof, dat als het stuk te zijner tijd in volle glorie op zaal hangt, ik met een afsluitende foto zal komen. Maar zoals ik vorige week al zei, dat gaat nog wel even duren.



foto's ferrara
met toestemming
klik voor vergroten op de foto's
Voor meer informatie:
https://stedelijkmuseumalkmaar.nl/nu-te-zien/tijdelijk/project-caesar
Posted by at
Labels: , , ,

8 opmerkingen:

  1. Anoniem12 mei, 2019 12:49

    Echt vakwerk. Leuk dat je de blogreacties doorgeeft.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. rietepietz12 mei, 2019 17:37

    Er zat ook al schade op de neus zie ik nu pas, maar als ogen twee verschillende kanten op kijken is loensen een optie;-) Mijn broer zij altijd dat hij met zijn linkeroog in in z'n rechter broekzak kon kijken. Maar de dames hebben natuurlijk het schilderij voor hun neus én de vakkennis om te te beoordelen of het al dan niet schade is. Maar erg leuk deze wisselwerking.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Walter12 mei, 2019 17:47

    Toch mooi dat ze extra eer van hun werk hebben via jouw blog! Mooi..

    BeantwoordenVerwijderen
  4. AnneMarie Winter13 mei, 2019 09:04

    Monnikenwerk. Knap dat ze het kunnen, ik zou helemaal gek worden om steeds met de neus bovenop een schilderij te moeten zitten.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Marlou13 mei, 2019 12:30

    Hoi Ferrara,

    dat lijkt me écht mooi werk, maar niet voor iedereen weggelegd.
    Je moet niet bibberen en een vaste hand hebben.
    En kennis hebben van materialen natuurlijk.
    Dit gaat heeeel mooi worden!

    groetjes van Marlou

    .

    BeantwoordenVerwijderen
  6. miekequilt13 mei, 2019 16:50

    Leuk dat je onze reacties doorgeeft en dat er ook terug gereageerd wordt. Als het schilderij af is, kom ik zeker kijken.

    BeantwoordenVerwijderen
  7. In de weer13 mei, 2019 22:13

    Het lijkt me ook wel leuk voor de restaurateurs dat er zo’n belangstelling is voor het prachtige werk dat ze verrichten.

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Nicole Orriëns15 mei, 2019 10:48

    Wat een bijzonder beroep lijkt me dat, schilderijen restaureren. En ook een hele verantwoordelijkheid!

    BeantwoordenVerwijderen

Abonneren op: Reacties posten (Atom)