Overheersend-Onderdanig
Rome
foto ferrara
dinsdag, april 30, 2019
dinsdag, april 23, 2019
zaterdag, april 20, 2019
Daar komen de schutters 2
Donderdagmiddag ben ik weer
even gaan kijken naar de restauratie van het eerste schuttersstuk van Caesar
van Everdingen. De dames hadden hard gewerkt. Ze houden elkaar door middel van een dagboekje, dat ter inzage ligt, van hun
vorderingen op de hoogte. Ik mocht er een foto van maken en heb geprobeerd de
foto’s van het schuttersstuk op het dagboekje aan te sluiten. Vandaar de
detailfoto’s van de veer op de hoed en de landkaart.
Ik nam ook de gelegenheid te baat de vraag te stellen die op het blog voorbij kwam. ‘Kunnen ze zich niet vergissen in teveel weghalen of toe te voegen.’ ‘Dat kan’, zei Erika. ‘Als we teveel doen, dan halen we het weer weg, we werken met reversibel materiaal dat gemakkelijk verwijderd kan worden.
En bij te weinig voegen we het toe.’
Zo te zien hebben Erika en Johanneke nog wel een en ander op te vullen.
Ik nam ook de gelegenheid te baat de vraag te stellen die op het blog voorbij kwam. ‘Kunnen ze zich niet vergissen in teveel weghalen of toe te voegen.’ ‘Dat kan’, zei Erika. ‘Als we teveel doen, dan halen we het weer weg, we werken met reversibel materiaal dat gemakkelijk verwijderd kan worden.
En bij te weinig voegen we het toe.’
Zo te zien hebben Erika en Johanneke nog wel een en ander op te vullen.
foto's ferrara
met toestemming
klik voor vergroten op de foto's
Voor wie wil gaan kijken raadpleeg de website van het museum
vrijdag, april 19, 2019
Bewijs geen robot te zijn
š¤
In februari schreef ik over de hindernissen die sommige bezoekers van mijn blog moesten nemen om te kunnen reageren. Na het opheffen van Google+ kwamen er meer klachten. De enige oplossing die nog restte was overgaan op het zogenaamde modereren.
Ik doe dit nu tien dagen en het lijkt te helpen. Voor mij een reden hiermee door te gaan.
Goedkeuren van reacties is in mijn geval dus geen teken van wantrouwen, maar heeft de bedoeling hindernissen weg te nemen. Het is even wennen want ik moet nu regelmatig kijken of er reacties zijn die ik moet publiceren.
In mijn Gmailbox komen ze namelijk niet meer binnen, daar verschijnen ze pas na plaatsing. Als iemand voor dit euvel nog een oplossing weet, hou ik me aanbevolen.
In februari schreef ik over de hindernissen die sommige bezoekers van mijn blog moesten nemen om te kunnen reageren. Na het opheffen van Google+ kwamen er meer klachten. De enige oplossing die nog restte was overgaan op het zogenaamde modereren.
Ik doe dit nu tien dagen en het lijkt te helpen. Voor mij een reden hiermee door te gaan.
Goedkeuren van reacties is in mijn geval dus geen teken van wantrouwen, maar heeft de bedoeling hindernissen weg te nemen. Het is even wennen want ik moet nu regelmatig kijken of er reacties zijn die ik moet publiceren.
In mijn Gmailbox komen ze namelijk niet meer binnen, daar verschijnen ze pas na plaatsing. Als iemand voor dit euvel nog een oplossing weet, hou ik me aanbevolen.
dinsdag, april 16, 2019
zaterdag, april 13, 2019
Daar komen de schutters 1
In het Stedelijk Museum Alkmaar is een interessant restauratieproject gaande dat op vaste dagen toegankelijk is voor publiek.
Gistermiddag namen we even een kijkje. Het was niet druk en dus konden we goed de verrichtingen van de restaurateur zien.
Gezien de beschadigingen aan het vroegste schuttersstuk van Caesar van Everdingen zijn de dames nog wel even bezig.
Meneer F. en ik hebben ons voorgenomen regelmatig even binnen te lopen om de vorderingen te zien. Voor de bezitters van de museumkaart is dat gemakkelijk te doen.
In de bijgevoegde link wordt duidelijk tekst en uitleg gegeven, daar ga ik me als leek niet aan wagen.
https://stedelijkmuseumalkmaar.nl/nu-te-zien/tijdelijk/project-caesar
Gistermiddag namen we even een kijkje. Het was niet druk en dus konden we goed de verrichtingen van de restaurateur zien.
Gezien de beschadigingen aan het vroegste schuttersstuk van Caesar van Everdingen zijn de dames nog wel even bezig.
Meneer F. en ik hebben ons voorgenomen regelmatig even binnen te lopen om de vorderingen te zien. Voor de bezitters van de museumkaart is dat gemakkelijk te doen.
In de bijgevoegde link wordt duidelijk tekst en uitleg gegeven, daar ga ik me als leek niet aan wagen.
https://stedelijkmuseumalkmaar.nl/nu-te-zien/tijdelijk/project-caesar
foto ferrara
met toestemming
klik voor vergroten op de foto
dinsdag, april 09, 2019
donderdag, april 04, 2019
Denktank
In de fietsenwinkel, waar we
maandag onze nieuwe E-bikes ophalen, is het zoals gewoonlijk een drukte van
belang. Als je daar binnenloopt, weet je dat het tijd gaat kosten. Eerlijk is
eerlijk elke klant krijgt de aandacht die wordt verlangd. Afleveren van nieuwe fietsen
is een zaak die nauwkeurig wordt afgehandeld.
Een van de jongste bediendes
heeft onze aanwinst klaargezet in de buurt van de koffiehoek.
Terwijl we staan
te wachten op de verkoper met verstand van zaken, zie ik op de bank in de
koffiehoek een oudere man zitten. Zijn weinige haar ziet er vettig uit en piekt
alle kanten op. Zijn kleding is van vervallen snit.
Ik stal hem in de categorie
‘morsig type’. De man is weliswaar verdiept in een tijdschrift over fietsen,
maar ik vermoed dat hij meer voor de koffie en de altijd verse cake komt. Even
later schuift een jonge scholier bij hem aan. Hij oogt als een brugklasser. Zijn
donkere krullenbol buigt zich over zijn rugzak en hij diept een pakje chocomel
op, vervolgens neemt hij een plakje cake van de schaal en begint op zijn gemak
aan de lekkernij.
Meneer Morsig kijkt op van zijn lectuur en begint een praatje
met het knulletje. Waar het onderwerp zo snel vandaan komt is me een raadsel
maar ik hoor de man zeggen.
’Ik heb dagen dat ik me Amerikaan voel. Dan word ik
’s morgens wakker en denk aan Amerika. Ik ben er nooit geweest, maar ik weet
dat het een mooi land is.’
De scholier vraagt
belangstellend of hij soms een poster in zijn slaapkamer heeft hangen. Hij geeft
een beschrijving van Uncle Sam in zijn kostuum van stars en stripes, met hoge
hoed. ‘Weet u wel die man met die strenge ogen en wijzende vinger.’ En passant
noemt de knul een handvol presidenten uit vervlogen tijden. Ik hoor onder
andere Lincoln en Jefferson voorbijkomen. Meneer Morsig constateert dat zijn
gesprekspartner verstand heeft van de VS.
‘Ik heb een spreekbeurt
gehouden over alle presidenten van Amerika.’
De knul schudt Kennedy,
Johnson en Nixon ook nog even uit zijn mouw.
‘Vergeet Ronald Reagan niet, dat was ook een goeie. Trouwens wat Trump nu in
zijn eentje allemaal doet, dat vind ik echt heel knap. Die muur die hij bouwt bij
Mexico, dat bokst ie toch maar even voor elkaar.’
Gedecideerd gaat de krullenbol
er op in. ‘Ik ben dat niet met u eens. Ik vind die muur helemaal niet goed.’
De zelfbenoemde Amerikaan verdedigt zijn standpunt
met verve. Hij vertelt over miljoenen arme sloebers die de grens over willen om
werk te zoeken ten koste van de burgers van Amerika. Hij vindt dat Trump groot
gelijk heeft met zijn muur.
De scholier vindt dat de
rijke VS zich best wat vrijgeviger mogen opstellen naar hun buurlanden en dat ze zonder muur tot andere oplossingen moet komen.
Meneer Morsig doet er nog een
schepje bovenop. ‘Wat denk je wel wat dat allemaal kost, daarbij haal je een
hoop misdaad binnen.’
Dapper houdt de brugklasser zijn mening overeind.
’Ik
hoor het al, wij worden het niet eens’, zegt de volwassene.
‘Dat geeft toch niet.’ zegt
het knulletje en neemt nog een plak cake.
‘Daarom kun je nog wel met
elkaar praten.’ Het joch steelt mijn hart.
‘Dag mevrouw en meneer F. u
komt uw fietsen halen?’
Met moeite draai ik me naar
de verkoper en concentreer me op middenmotor, display, versnellingen en een
slim verstopte fietsbel.
Na de nodige instructies en
uiteraard afrekenen begeleidt de verkoper ons naar buiten voor een laatste
proefritje om te zien of alles goed staat afgesteld.
We passeren de bank waar mijn
duo nog steeds in hun politieke kwestie verwikkeld zit.
Op weg naar buiten vertel ik
de verkoper dat ik het stel in de koffiehoek heb afgeluisterd. Ik spreek mijn
bewondering uit over de jonge wijsneus. Enthousiast zegt de man dat de scholier
een pienter ventje is dat drie keer per week komt buurten en hele discussies
houdt met de collega’s uit de werkplaats. Ondertussen doet hij zich tegoed aan
de cake.
‘Die oude man is een beetje een zonderling en komt elke dag voor zijn koffie.’ aldus de
fietsenman. ‘Hij zit ons niet in de weg, hij doet geen vlieg kwaad.’
Een fietsenwinkel in de
sociale opvang, daar kan Trump nog wat van leren.
Onder het toeziend oog van de
verkoper fietsen we een keuringsronde en komen gezamenlijk tot de conclusie dat de verhoudingen tussen zadel, stuur en pedalen kloppen.
De verkoper feliciteert ons met de
nieuwe aanwinst en wenst ons veel fietsplezier.
Voor wij het terrein zijn
afgefietst staat hij alweer bij een volgende klant.
Meneer Morsig neemt vast nog
een kop koffie, het is nog lang geen sluitingstijd.
dinsdag, april 02, 2019
maandag, april 01, 2019
Taalcuriosa
Financiƫn
in Alkmaar is bedelen verboden,
wie dat toch doet krijgt een boete
let op de naam van de cartoonist.
Abonneren op:
Posts (Atom)