Mijn eerste verhaaltje

Jaren schreef ik (werk)anekdotes, afgeluisterde gesprekjes en verhaaltjes in een schriftje.

Ik hield ze voor mezelf. Vond ze niet goed genoeg om aan anderen te laten lezen.

Daar kwam verandering toen ik 2008 een schrijfcursus ging volgen. Hoewel het niet zo’n beste cursus was stak ik er toch een en ander op en paste de oude verhaaltjes aan.

De cursus die ik momenteel volg is vele malen leuker en biedt meer uitdaging.

In 2010 trok ik de stoute schoenen aan en maakte een account aan bij de schrijfsite van het dagblad Trouw. Doodeng vond ik het, maar mijn eerste verhaaltje werd goed ontvangen en dat gaf deze burger moed. Ook daar leerde ik het nodige van een aantal vaste schrijvers.

Met sommige is er nog altijd contact. In 2011 startte ik mijn blog en vandaag kwam ik tot de ontdekking dat het eerste verhaaltje nergens meer is te vinden. Ik vermoed dat het bij een reorganisatie verloren is gegaan. Aangezien ik alles bewaar kan ik het toch tevoorschijn toveren. "Roze wolk" was mijn eerste verhaaltje waarmee ik het schrijven in de openbaarheid begon. Het zou dus kunnen dat jullie deze al eerder hebben gelezen.

Roze wolk

Na een stadswandeling strijken we neer in een eetcafé.

De tafel naast ons wordt bezet door een verliefd stel. Hun gedrag doet vermoeden dat ze nog niet lang bij elkaar zijn. Hij lijkt wat ouder dan zij en heeft zin in een gezellige dag.

“Zullen we naar Friesland rijden?”

“Ben je gek, wat moeten we in Friesland?”

“Het is daar mooi met groene weilanden, grote boerderijen en prachtige vergezichten.”

“Kaal zul je bedoelen, zo hier en daar een boom en veel windmolens.”

“Giethoorn dan?”

Zucht: “Zo ver weg. Uren rijden en dan in kneuterig dorp lopen, niets voor mij.”

“Laten we een dijk rijden.”

“Een dijk? Je bedoelt een hooggelegen weg met water links en de polder rechts. Of nog erger water aan weerskanten? Dat is nog saaier dan Friesland.”

Hij kijkt haar diep in de ogen en zegt: “Ik wil graag wat ondernemen vanmiddag, jij mag kiezen.”

Zucht: “Ik weet niets te bedenken.”

Zijn volgende voorstel is een museumbezoek maar al die muffe schilderijen kunnen haar gestolen worden.

Hij streelt haar hand en het gesprek zwaait af naar vakantiebestemmingen en zoals te verwachten is, verschillen ze ook hier van mening. Zij wil op tijd boeken terwijl hij liever een last-minute reis doet.

Pas op het laatste nippertje weten waar je naar toe gaat, lijkt hem wel avontuurlijk.

“Avontuurlijk? En hoe denk je dan je koffer te pakken? Ik bekijk altijd ruim van tevoren wat ik mee wil aan kleding en schoenen. Avontuurlijk…onzeker zul je bedoelen.”

De discussie die dan volgt leidt waarschijnlijk van roze naar donderwolk.

Wij wachten het niet af en gaan naar het museum dat inmiddels zijn deuren heeft geopend.

Tegenstelling

Echt-Vals

Feestweek in Dokkum 2012

foto ferrara

Ik had toen geen idee dat het deze week

zo actueel zou worden.

Italiaanse avond

Een paar weken geleden hadden we vrienden uitgenodigd voor een eenvoudige, doch voedzame maaltijd. We dachten aan boerenkool met worst.

Helaas werd ik ziek en moest de eetafspraak afzeggen. Vervolgens reisden we af naar Toscane, maar wel met een nieuwe afspraak in de agenda.

Aangezien onze vrienden echte Italiëliefhebbers zijn, besloten we om het idee van een eenvoudige maaltijd te laten schieten en er een Italiaanse avond van te maken.

Nou is uitgebreid koken niet mijn sterkste kwaliteit maar een opgeleukte pasta moest lukken.

Lees wat ik er van maakte:

Vooraf een glaasje prosecco en verschillende soorten Italiaanse kaas, mozzarella, geitenkaas met honing, gorgonzola en ciabattabrood.

Aan tafel de zogenaamde antipasta, een bordje met 3 Italiaanse vleessoorten, parmaham, bresaola en salami. Als hoofdgerecht penne met Italiaanse groentemix, kip en tomatenpuree en voor de liefhebber een Italiaanse salade er naast.

Tot slot amandelkoekjes die je in een likeurtje moet dippen. Ik nam de walnotenlikeur die in de voorraad stond, maar de volgende keer koop ik toch amaretto, dat is wat minder scherp.

De wijnen: chianti en voor vriendin, die enkel wit drinkt, een pinot grigio.

Eigenlijk hadden we moeten afsluiten met espresso, maar ik ben niet in bezit van dergelijke apparatuur. Het mocht de pret niet drukken, de avond was een succes.

Nu ik het intik denk ik dat ik aardig heb uitgepakt.

Bertolli kan er nog van leren.

Seizoensgebonden

het gaat sluipend maar

caravankoorts neemt langzaam

bezit van ons brein

foto ferrara

WE-300

http://platoonline.wordpress.com/
Thema Manipuleren.
In het stuk van 300 woorden komt dit woord niet voor

EEN MAATJE MEER

Susan stapt uit de kleedkamer en gaat voor de spiegel staan die, wat betreft lichtinval, voordelig is opgehangen. Wat ze ziet stemt haar niet tevreden, het jurkje wat ze heeft gekozen is minstens één maat te klein.

Achter haar duikt een jonge verkoopster op die kirrend in alle toonaarden het felgroene jurkje bejubelt. “Wat staat u die kleur prachtig mevrouw, het haalt uw teint helemaal op. Dit groen is de kleur voor deze zomer. Het zit u als gegoten.”

Die laatste zin is een pertinente leugen. Susan ziet de oneffenheden van haar lijf op diverse plekken uitpuilen. Ze draait opzij en probeert haar buik wat in te trekken. De spiegel zegt dat het niet echt helpt. “Ik zou toch liever een maatje groter willen passen.”

De verkoopster gaat de winkel in, maar komt onverrichter zake terug.

In de bewuste groene kleur is een grotere maat jurk niet in voorraad.

“Met een goede foundation is het probleem met die rimpelingen wel op te lossen.” denkt ze.

“U bedoelt zo’n harnas waarin je amper kunt ademhalen?”

“Oh dat valt reuze mee hoor, daar raak je snel aan gewend.”

“Aan dat niet ademhalen?” vraagt Susan met ergernis in haar stem.

“Mevrouw we hebben ze in de winkel, u zou het kunnen proberen om het resultaat te zien.”

In gedachten ziet Susan een superslank model in een vleeskleurige body staan, zo’n wezen waar geen vetribbel aan te vinden is en een keurslijf dus niet nodig heeft.

Ja, ze is daar gek en laat zich door deze gedreven verkoopster daden opdringen die ze helemaal niet wil. Daarbij, Jules zal zich gek lachen als ze met een dergelijk kledingstuk thuiskomt.

Vrijademend verlaat Susan de winkel en loopt, halverwege de winkelstraat, binnen bij haar favoriete leverancier Peter. Hij is altijd eerlijk in zijn oordeel.

Op en Rond de Deur

neemt met straatmeubilair een aanloop naar de boekenweek
klik voor het blog op de deurklink rechts op de pagina

Pincode

Meneer van Langen verkeert in een vroeg stadium van de ziekte van Alzheimer. Hij woont nog thuis, maar bezoekt dagelijks de dagopvang die bij hem in de buurt is gehuisvest. Het lukt hem om daar op tijd aan de koffie te schuiven omdat hij ’s ochtends door een verzorgende telefonisch wordt herinnerd dat hij wordt verwacht. Als hij het vaste toestel thuis niet opneemt probeert ze zijn mobiele nummer te bellen. Van zijn kinderen heeft meneer van Langen een mobiele telefoon gekregen. Een modern hulpmiddel dat prima werkt zolang je de pincode kunt onthouden. Maar als meneer van Langen zijn telefoon heeft uitgeschakeld is hij voor de buitenwereld op die manier niet meer te bereiken omdat hij is vergeten hoe je het toestel weer op gang krijgt. Ook vandaag reageert hij niet op de telefonische oproep, maar hij verschijnt desondanks op tijd voor de koffie.

De verzorgende vertelt hem dat ze heeft gebeld en dat zijn toestel waarschijnlijk uitstaat.

Meneer van Langen haalt zijn mobiel tevoorschijn en vraagt haar de boel weer op orde te brengen. Dat wil ze graag doen maar zonder pincode lukt dat niet.

Ze stelt hem de overbodige vraag of hij de pincode weet. ‘Vier of vijf sterretjes’ is het antwoord.

Ze legt geduldig uit dat ze voor het zien van die vier sterretjes cijfers moet indrukken.  

‘Doe nou maar die sterretjes, dan werkt ie weer.' Verdere uitleg van haar kant is zinloos.
Ze waagt de gok met 4x0 en het blijkt de juiste code te zijn.

Ze leest voor dat er twee gemiste oproepen zijn.

Het telefoontje van de dagopvang dat het tijd is om van huis te gaan en dat T-Mobile een bericht heeft achtergelaten. Dat laatste interesseert de klant niet. Terwijl hij het mobieltje in zijn achterzak stopt, zegt meneer van Langen; 'T-mobile, die ken ik niet.'


Enkele jaren geleden was ik als vrijwilliger lid van een cliëntenraad en ging derhalve wel eens op de koffie bij de dagopvang. Verbeterde versie van een oud verhaal dat ik op mijn blog nooit heb geplaatst.