Zonder schrijven, geen lezen

De opdracht luidt. Schrijf een column over lezen. Schrijven mag dan mijn hobby zijn, maar lezen is dat ook. Uitgerekend nu ik een boek heb dat al mijn aandacht vraagt wil de schrijfdocent een combinatie zien. Pedant laat ik weten dat ik voor lezen geen tijd maak, maar tijd neem. Nu lezen even voorgaat, moet ik voor schrijven toch tijd zien te vinden. Waar ik met gemak de afwas nog een uurtje laat staan of de strijkplank opschuif naar een later tijdstip melden nu de huishoudelijke zaken zich treiterig aan. Ik zoek uitvluchten om niet te hoeven schrijven over lezen.

Mijn geweten drenst: ‘’Zeur niet mens, aan de slag. Wie niet schrijft zal niet lezen, zo simpel is het.’

Ondertussen lonkt: “De Trooster” van Esther Gerritsen naar me. 
‘Kom op neem mij ter hand en lees hoe het mij vergaat. Je was nog maar net aan mij begonnen en toch al nieuwsgierig geworden naar mijn belevenissen.’

Dat is de kracht van een schrijver, als je in hoofdstuk één door middel van prachtige zinnen het boek wordt ingetrokken is de schrijver geslaagd in de missie. Gek genoeg waren het niet de allereerste zinnen die boeiden. Schrijftechnisch niets op aan te merken. Lange zinnen afgewisseld met korte. Nee, het was de zin onderaan de eerste bladzij: ‘Op dat moment kwam Henry Loman binnen. Zo op het eerste gezicht een vermoeide man van middelbare leeftijd met overgewicht.’

Net genoeg detail om mij nieuwsgierig te maken. Wie is die man, wat is er met hem en waarom zoekt hij zij heil in een klooster? Moet ik dat boek niet eerst lezen voor ik er in een column iets over kan zeggen? Vanwege de deadline gaat dat niet lukken.

Ik kan goed mijn huishouden laten voor wat het is, maar er zijn leukere verplichtingen, die zowel het lezen als het schrijven in de weg staan.

Wat te denken van een lezing over de Librije van Alkmaar die in de 16^e eeuw is aangelegd. In de leerzame uren waarin ik word onderwezen over de Latijnse school, oude handschriften en boeken die, om diefstal tegen te gaan, aan de ketting zijn gelegd, is de gedachte aan een column schrijven ver weg.

Tot de spreker zegt. ‘Een schrijver probeert de tekst zo mooi mogelijk en begrijpelijk op te schrijven.’

Ik duik in mijn tas, haal pen en notitieboekje tevoorschijn en noteer de zin.

Je weet maar nooit of dat citaat nog van pas kan komen.

Dan volgt Open Monumentendag, het jaarlijks gebeuren waarbij echtgenoot en ik nooit verzuimen. We zien met heerlijk nazomerweer prachtige tuinen, oude interieurs met keurig gerangschikte boeken waarvan ik de ruggen probeer te lezen. Om zo weinig mogelijk te missen spoeden we ons op de fiets van het ene naar het andere boeiende monument. Zelfs in een omgeving als de Remonstrantse kerk waar het zand op de vloer onder tientallen schoenen kunstige patronen aanneemt en waar vanaf de kansel de opengeslagen Bijbel me belerend toegrijnst, lukt het me om het kritselkratselende geweten onder mijn schedeldak te negeren.

Aan het eind van de fantastische dag zittend op een terras met een fonkelende rode wijn voor mijn neus realiseer ik me dat het vandaag met die column niks meer gaat worden.

Eén troost, “De Trooster” ligt geduldig naast mijn bed te wachten. 
Even word ik wakker van de plof waarmee het boek op de grond valt.

Tegenstelling

Donker-Licht

Convento de Cristo

Tomar-Potugal

foto ferrara

Jong geleerd

De deurbel gaat. Achter het matglas van de voordeur zie ik de vage contouren van een man. Naast hem staan twee kleine figuurtjes. Hun hoge stemmetjes zijn in druk overleg gewikkeld. Ik kan niet goed verstaan waar het over gaat. Dan hoor ik hoor de man zeggen. ‘We komen voor de Nierstichting.’ Ik verbaas me over deze vroege aankondiging en trek de conclusie dat ik met een ongeduldige collectant heb te maken. 

Wanneer ik de deur opendoe staat voor mijn neus het jonge gezin dat verderop in de straat woont. Moeder blijkt ook mee te zijn, maar zij is druk doende hun jonge zwarte katje uit de tuin van de buurvrouw te plukken.

Een heel gezin inclusief huisdier uit collecteren.

Het is weer eens wat anders dan de vrijwilliger die, het liefst tijdens het eten, een collectebus onder je neus duwt. Ik deed dat jaren geleden zelf ook, want je weet dat  je dan de meeste mensen thuis treft.

De jongste telg, een kordaat meisje van een jaar of drie, stapt zonder aarzelen over de drempel en posteert zich naast me op de deurmat.

In het portiek spoort vader zijn oudste kind aan om te zeggen wat ze komen doen. ‘Wat zou je nou zeggen?’ ‘Ik durf niet zeg jij het maar.’ piept het ventje dat hooguit twee jaar ouder is dan zijn zusje. ‘Wij komen voor de Nierstichting.’ zegt de vader terwijl hij de collectebus in mijn blikveld manoeuvreert. Dan valt bij mij het kwartje over de opmerking die ik achter de nog gesloten deur hoorde.

Naast de bedragen die we jaarlijks gireren hanteer ik een vast bedrag aan muntgeld voor de diverse collectebussen die voorbij komen.

Het jongetje kijkt nieuwsgierig toe hoe ik in mijn knip sta te grutten. Ik duw hem een aantal munten in zijn handen en zeg: ‘Stop jij ze maar in de gleuf.’ Glunderend laat hij het geld in de bus verdwijnen.

Dat laat het meisje, dat nog steeds naast mij staat, niet op zich zitten. Ze steekt haar handjes omhoog. ‘Ik ook, ik ook.’ Ik vis nog een euro op en maak ook dit kind gelukkig.

Vader kan de actie wel waarderen en onderwijst zijn kroost in het bedanken van deze aardige mevrouw. (zijn woorden)

Ondertussen heeft moeder het zwarte dragondertje naar huis gebracht. 
Ze voegt zich bij haar man die met twee enthousiast kwetterende collectantjes op weg is naar de voordeur van mijn buurvrouw.

Open Monumentendag

Dit jaar was het thema, plekken van plezier.

Veel particulieren hadden hun tuinen voor bezichtiging opengesteld.

Als je van tuinieren houdt, maar ook als je er heerlijk in wilt zitten, zijn het met recht plekken van plezier. In bijgaand prieeltje stond de tafel gedekt en waren de wanden bekleed met blauw serviesgoed. Werkelijk een plaatje.

Ik stond er te mijmeren en dacht aan mijn blauwe Lange Lijsservies, erfenis van mijn oma, dat in de kamer in de verzamelkast te pronk staat. hier
In onze tuin, formaat postzegel vergeleken bij dit landgoedje , is geen plaats voor een prieeltje.

Tegenstelling

Kort-Lang

Zwolle

foto ferrara

voor je in Zwolle via deze steeg 
naar het schavot werd gebracht 
had je een lange adem nodig om 
acht dagen cachot door te komen
klik hier voor de link

Tegenstelling

Nat-Droog

Ootmarsum

foto ferrara

Mejuffrouw C.J. Wannée

In mijn keukenkast staat de degelijke Wannée. Het kookboek dat is geschreven door mejuffrouw C.J. Wannée, lerares koken en later directrice aan de Amsterdamse Huishoudschool. Ik krijg het boek van mijn moeder cadeau wanneer ik in 1971 op kamers ga wonen en de beschikking krijg over een keukentje inclusief tweepits gasstel. Net als zij ben ik geen liefhebber van de kookkunst en waarschijnlijk hoopt ze dat de 19^e druk van de Wannée daar verandering in zal brengen.

Bij het lezen van het voorbericht neemt mijn weerstand alleen maar toe.

Daarin valt onder andere te lezen:

“Dit kookboek wil ook tegemoet komen aan de moeilijkheden, waarmede zo menige huisvrouw te kampen heeft bij de samenstelling van het dagelijks menu”. Om vervolgens te vertellen dat alle recepten berekend zijn voor vier personen. Lekker dan, als alleenstaand kamerbewoner met nul verstand van koken moet je alle recepten eerst omrekenen. 

Dat laatste is niet mijn sterkste kant.

Mejuffrouw Wannée giet er ook nog een weinig smaakmakend literair sausje over door Vader Cats te citeren:

"Wat heeft er menig vrou, door onverstandig koocken

Een goede beet vermorst, en alle lust gebroken!"

In de eerste hoofdstukken passeren diverse onderwerpen, zoals verstandige voeding, de inhoud van de provisiekast, kopen en bewaren, koken en wat erbij te pas komt, de revue.

Ze bevatten tal van open deuren en zijn doorspekt met belerende zinnetjes als: “De beschikbare ruimte in de provisiekast is bepalend voor de hoeveelheid aan te schaffen artikelen.”

Ik maak ik zelf wel uit of ik de schaars aanwezige planken in mijn keukentje wil volproppen of voor de helft wil leeg laten.

In het hoofdstuk Koken en wat erbij te pas komt vind ik de volgende zin: “Koken is het gereed maken van voedingsmiddelen voor menselijke consumptie.”

Ja, wat dacht je anders, dat wij vrouwen al die moeite doen om het eindresultaat aan de kippen op te voeren?

“Een eerste vereiste voor een goed geslaagd gerecht is altijd het plezier in koken.”  Van dat zinnetje raak ik aangebrand. Mejuffrouw Wannée bepaalt maar niet waar ik plezier aan moet beleven.

Ondanks de moderne bewerking hangt in dit deel van het boek nog steeds een sfeertje van: “We leggen het de eenvoudige huisvrouw nog één keer uit”.

De spruitjeslucht uit de jaren van weleer stijgt er bijna uit op. Ik raak er, in de roerige jaren zeventig van de vorige eeuw, opstandig van.

Aan het eind van de inleiding wenst de schrijfster dat het boek een plaats krijgt in vele keukens. Aan die wens voldoe ik in elk geval.

Op internet lees ik dat bij het honderdjarig bestaan van het kookboek in 2010 een nieuwe uitgave is verschenen. Wikipedia meldt dat het boek bij elke heruitgave aan de inzichten van de tijd wordt aangepast en daardoor onverminderd populair is gebleven. Ja, bij de oude garde waarschijnlijk.

Ik vermoed dat er heel wat dertigers zijn die nog nooit van het kookboek voor de Amsterdamse Huishoudschool hebben gehoord. Mejuffrouw Wannée zou zich omdraaien in haar graf als ze weet had van kant-en-klare maaltijden, de pizzakoerier en de box van “Hello Fresh”

Anno 2019 moet ik eerlijk bekennen dat het haar niet is gelukt een volleerde keukenprinses van mij te maken. Voor een eenvoudige doch voedzame maaltijd draai ik mijn hand niet om, maar culinaire hoogstandjes en prachtige taarten moet je van mij niet verwachten.

Een keukenmachine is aan mij niet besteed, bakvormen liggen in de schuur te roesten en voor de messen van Jamie Oliver loop ik niet warm.

Het moge duidelijk zijn dat ik alleen al van het kijken naar “Heel Holland Bakt”

de zenuwen krijg. En als Yvette van Boven weer eens met haar mandje aan de arm kruiden gaat plukken, zap ik weg.

foto ferrara

Op en Rond de Deur

Interieur
Klik voor het blog op de deurklink rechts op de pagina
of:https://ferrara-openronddedeur.blogspot.com/2019/09/interieur.html

Tegenstelling

Gekleurd-Kleurloos

Hangend in het groen wijst dit kleurloze type 

je de weg naar het gelijknamige restaurant

in Zwiep in De Achterhoek

foto ferrara

Taalcuriosa

Toepasselijke namen

klik voor vergroten op de afbeelding