Tegenstelling

Verschillend-Gelijk
uithangteken touwslagerij
in Gorssel

foto ferrara
klik aan voor vergroten 

Passend bij de leeftijd

Met de digitaal verkregen inlogcode meld ik me aan bij de zuil op de poli KNO. Ik moet wachten tot ik een piep hoor, maar die komt niet. Dus doe ik een nieuwe poging, waarop de zuil meldt dat ik al ben ingelogd. Ik kom hier duidelijk met een reden …

De audicien van Specsavers heeft mij om twee redenen doorverwezen naar de KNO-arts. Zij is niet helemaal zeker over de uitslag van mijn rechter oor, mogelijk dat er wat vocht achter het trommelvlies zit. Reden twee, mijn zorgverzekeraar vergoedt een eventueel hoortoestel alleen als een KNO-arts ook zijn oordeel heeft gegeven. Zelf vrees ik dat ik een dagje ouder word.
De dokter grijnst als ik de laatste opmerking maak.
Hij laat me plaatsnemen in een grote draaistoel en begint zijn inspectie.
Het eerste toetertje is te groot voor mijn smalle gehoorgangen. Het tweede past beter, achter de  trommelvliezen is geen ongerechtigheid zichtbaar.
Mijn hoop op het flesje oordruppels dat mijn hardhorendheid snel zal oplossen, vervliegt. Ook de proef met de stemvork naast beide oren en bovenop mijn hoofd verloopt zoals het hoort. Ik hoor het geluid aan beide kanten op gelijk niveau. De volgende gang is de akoepedist die het werk van de audicien overdoet. De aangeboden piepjes komen wisselend door. 
Bij twijfel moet ik ook de knop bedienen en ik heb het gevoel dat dit te vaak het geval is. Ook nu heb ik problemen met woorden als pijn/fijn, maan/maas, lies/lief, ik noem maar wat voorbeelden. De grafiekjes laten nagenoeg dezelfde uitslag zien als die van de audicien. Zij heeft haar werk dus goed gedaan.
'U zit op het randje, passend bij uw leeftijd', zegt de dokter als ik weer voor zijn bureau zit. De verloren hoop krijgt weer vat op me. 'Ik zou dus nog een tijdje kunnen wachten met een hoorstoestel?'
'Beter wordt het niet meer mevrouw, ik raad u aan er wel een te nemen. Zou u dat willen?'
'Liever niet, maar ik vrees dat de buurvrouw binnenkort over geluidshinder komt klagen, want ik merk dat ik het volume van de tv hoger zet.'
Opnieuw grijnst de dokter. 'Ik zou het maar doen, mevrouw. Als u langer wacht wordt het alleen maar lastiger.'
Voor mezelf vul ik in dat ik nu nog in staat ben op het gebied van techniek iets aan te leren, want tegenwoordig kun je veel via de app op je telefoon regelen, dat geldt ook voor het bijstellen van een hoortoestel.

Met een getekende brief om de ziektekostenverzekeraar tevreden te stellen verlaat ik de poli en fiets meteen door naar Specsavers. Onderweg besluit ik de aanschaf van het toestel uit te stellen tot na onze vakantie. Maar de eerste afspraak op weg naar de aanpassing voor een ouderdomskwaal is gemaakt. Jullie horen er te zijner tijd nog wel over. 

ATC-ruil

Dit jaar deed ik voor de vijfde keer mee aan de ruil die Mieke hier ieder jaar organiseert. Ik maakte vier series. Elke serie bestaat uit drie kaartjes.
Een voor Mieke en twee om te ruilen. Zelf verzamel ik ze niet, maar beleef veel plezier aan het maken.
Hieronder het resultaat en de titels die ik ze gaf. Van links naar rechts.
Het zijn de kleine dingen die het doen, Wijsheid, Zwart-Wit en Anton Pieck

.
bijpassende envelopjes

klik aan voor vergroten
Wie meer wil weten over de kaartjes klik hier

Tegenstelling

 Losmaken-Bevestigen
Er hangen in Alkmaar
veel verweesde fietssloten

foto ferrara
klik aan voor vergroten

Mijmeringen van een ijscoman

'In het dorp noemen ze mij "De IJspegel" omdat ik, gekleed in een witte jas,
's zomers op het marktplein of op een hoek van de straat waterig schepijs verkoop. Toen ik veertien was werd ik door mijn vader van school gehaald.
Hij was op het onzalige idee gekomen om de ijsmachine en het ijscowagentje inclusief witte jassen en pet van Guiseppe Talamini over te nemen. De dikke Italiaan moest bij gebrek aan opvolging zijn ijssalon sluiten. Mijn vader wilde met een ijsloket naast zijn bruine dorpskroeg de schamele verdiensten wat opkrikken. Ik zou in de zomermaanden in het dorp ijs kunnen verkopen en
's winters  in het café goede diensten kunnen bewijzen. Hij vond dat zijn rug genoeg had geleden onder het gesjouw met volle biervaten. De directeur van de ambachtsschool heeft alle mogelijke moeite gedaan om mijn vader op andere gedachten te brengen. Hij zag in mij een goede metselaar, maar mijn vader was niet te vermurwen. Zelf had hij ook niet kunnen doorleren, dus waarom zou zijn enige kind dat wel doen, als hij later een goed belegde boterham aan het café kon verdienen. Mijn moeder deed nog een zwakke poging me op school te houden, door te zeggen dat het café nou niet bepaald een vetpot was.
'Dat klopt,' zei mijn vader. 'Des te meer reden om Bertus van school te halen, dat scheelt een slok op een borrel. Naai jij die jassen van Talamini maar op maat voor hem, de omzet stijgt waarschijnlijk als hij er als een echte ijscoman uitziet.' Sindsdien verkoop in de zomermaanden ijs aan de dorpsjeugd. Het enige voordeel is dat ik niet uren in de lucht van verschraald bier en sigarenrook hoef te staan. Maar als ik heel eerlijk ben haat ik mijn uiterlijk en mijn jeugdige klandizie nog meer. Soms houdt zo'n snotaap me op straat al staande als ik moeizaam trappend mijn ijskarretje naar een standplaats fiets. Als ik dan een lik waterijs op een bekertje van vijf cent sta te smeren voel ik me eerder de slaaf van de dorpsjeugd dan een ijsverkoper en heb ik spijt als haren op mijn hoofd dat ik mijn school niet heb afgemaakt. Ik heb met de vaders en moeders van die ettertjes in de klas gezeten. 

Sommigen moesten net als ik zo snel mogelijk van school om te gaan werken, maar zij kregen tenminste van hun bazen normaal loon uitbetaald en konden sparen. De één na de ander kocht zich een brommer, kreeg verkering en ging trouwen. Nu hangt de oudste snotblaag van Rieks Dekker, met zijn plakkerige vingers over mijn fietszadel te wachten op zijn waterijs. Ik zou hem het liefst een tik over de vingers geven, maar dan staat zijn vader binnen de kortste keren voor mijn karretje om verhaal te halen. De treiterkop die me na schooltijd buiten het oog van de meester altijd wist te vinden, als ik hem zie voel ik nog zijn vingers achter mijn bretels die hij met een klap losliet op mijn rug. Hoeveel knikkers ik niet heb verloren aan de valsspeler. Rieks mocht wel doorleren en ging naar de MULO. Terwijl ik me stond te vervelen in die rotkroeg hengelde hij daar met gemak zijn middenstandsdiploma binnen.
En nog erger de mazzelaar hengelde ook Rineke Smit binnen. Zij heeft het nooit geweten, maar zij was het enige meisje in het dorp waar ik een oogje op had. 

Nee, Bertus Kremer heeft het nakijken. Er is in het hele dorp geen vrouw te vinden die haar dagen met mij achter de toog komt slijten, in de wankele wetenschap dat ik ooit de bruingerookte zooi zal erven. Dan is moeder Kremer toch uit ander hout gesneden. Terwijl haar jongen zit opgezadeld met het verwende kroost uit de huwelijken van zijn klasgenoten staat zij iedere dag de flauwe praatjes aan te horen van de notoire

jeneverzuipers en poetst ze 's avonds de bierpomp weer glimmend voor de volgende dag. Daarbij voorkomt ze met haar toeziend oog dat de kastelein zelf teveel uit zijn eigen vaatje tapt. Dat scheelt in elk geval een slok op een borrel in mijn toekomstige huidhoudkas.'

foto internet

Tegenstelling

Vast-Vloeibaar
wijnkelder in Saint-Émilion

foto ferrara
klik aan voor vergroten

Ruilhandeltje

De bel gaat, ik laat mijn knutselwerkje even rusten en daal de trap af.
In het portiek staan twee jongetjes van een jaar of acht. 
De kleinste herken ik als het fanatieke voetballertje dat dagelijks op het pleintje voor ons huis zijn balletje trapt. Zijn vriendje komt me vaag bekend voor, maar woont niet onze straat. Vriendje doet het woord. 'Mevrouw wij doen het ruilspel, we hebben een lamp die u kunt ruilen voor iets dat u kwijt wilt.'
Het voetballertje showt een eivormig gedrocht waarvan hij de schakelaar op de bodem bedient. 'Het werkt ook nog.' zegt hij vastberaden en houdt het ei onder mijn neus, waar een vaag flakkerend schijnsel uit oplicht. Ik weet zo snel geen voorwerp uit mijn huisraad ter ruiling aan te bieden, maar met die smoes nemen de heren geen genoegen. De ruil kan van alles opleveren. Het vriendje vertelt dat ze met een pen zijn begonnen, die hebben ze geruild voor mandarijnen en die hebben ze weer geruild voor het ei. Of ik geen boek heb, want dat mag ook. 'Liefst eentje voor grote mensen',  zegt het voetballertje. Altijd al gedacht dat het een slim ventje is want op de volgende adressen van het blok waar wij wonen, wonen al lang geen kinderen meer.
Ik bedenk dat  'De Wandelaar' van Adriaan van Dis in een uitgave van de bieb, in het kader dat heel Nederland leest, als dwarsligger op het origineel in de kast ligt. Ik sprint de kamer in en kom met het boekwerkje terug.
De handelaren vinden het een prima ruil en wenden de boeg naar het tuinhek van de buurvrouw. Met het flakkerende geval in mijn handen kijk ik ze enigszins verbouwereerd na. Weliswaar ligt er een dun boek minder in de volle kast, maar zit ik wel met een ei.

foto ferrara

WE-300

Vooruitgang

'Klaartje ben jij vandaag al buiten geweest? Het is heerlijk weer, ik kom net terug van mijn rondje in de wei. Wat hebben wij toch een geluk dat onze boer is overgestapt op een uitloopstal. Je kan gaan en staan waar je wil. Heel wat beter dan binnen op een kluitje stalpoten kweken en met je kop door het hek aan voer zien te komen. Het verse gras doet de melkproductie ook goed, ik verbeeld me dat ik tegenwoordig vaker een rondje melkrobot doe. 
Kijk, Stientje gaat ook alweer, die is hele dagen buiten alleen als de druk tussen haar achterpoten te groot wordt, komt ze binnen. Als onze voorouders dit eens  konden zien, die kwamen niet verder dan een boer op een krukje en dan moesten ze nog uitkijken dat ze de emmer met melk niet omver schopten. Het kon zomaar gebeuren dat je je eigen dagproductie naar de gallemiezen hielp, was al dat getrek van zijn ruwe vingers voor niets geweest. Nee, geef mij die robot maar, wat een gemak. Voor de boer een rijke zegen want op deze manier kost het minder tijd en kan hij meer koeien houden.'

'Dat zeg je allemaal wel Carolien, maar het heeft ook zo zijn nadelen. Vroeger stonden de koeien met mooi weer altijd in de wei. 's Winters met een klein koppeltje op stal met achter je een put waarin de inhoud van ingewanden en blaas de vrije loop kregen. Ik vraag me af of al dat moderne gedoe wel zo goed is. Toen de boerenbedrijven groter werden is het gezeik over onze uitlaatgassen begonnen, vroeger hoorde je daar nooit over.'   
'Ja hoor Klaartje, we weten onderhand wel hoe jij denkt. "Vroeger was alles beter".Je bent de enige milieuactivist onder de koeien.
Stientje is klaar, ik ben weg.'

WE-300: schrijf in 300 woorden over het woord uitstoot zonder het woord te gebruiken. Voor meer info en verhalen: klik hier

Tegenstelling

Vallen-Opstaan
Lytsewierrum-Friesland

foto ferrara
klik aan voor vergroten

Op en Rond de Deur

Windwijzers Heiligen en Goden
Klik voor het blog op de deurklink rechts op de pagina
of:  https://ferrara-openronddedeur.blogspot.com/2023/03/windwijzers.html