Tussendoortje

Gaan jullie dagen ook zo snel. Om te voorkomen dat ik voor het Alfabet van de ene foto naar de andere rol plaats ik een schrijfopdracht van het afgelopen seizoen. De opdracht was een gedicht te schrijven met wonderlijke woorden, liefst zelf bedacht. Dat laatste wilde niet erg lukken, maar de opdracht niet uitwerken was me de eer te na. 

Aglipaat

poëet zou ik willen zijn
rijmbreier van wonderlijke woorden als
kadekadollekekada
of zimpezampozompen
zodat dat men zegt ‘wataptja’
poëet van humor en van gein
dat zou ik willen zijn
rijmbreien met wonderlijke woorden als
hieperdepiep en hoeperdepoep
van klitsen en van klanders
en dat men vindt ‘sweriswadanders’
in rijmelarie hier neergeschreven
ben ik helaas niet erg bedreven
‘k ga op bovenstaand niet prat
want ’t is allemaal gejat 

En dan is alles anders

Vandaag is het een jaar geleden dat alles anders werd.
Onderstaand gedicht van Willem Munters stond 31 december in de krant op de pagina met overlijdensberichten. Voor mij zegt het alles. 

Tranen

wees niet bang voor mijn tranen
dat ben ik ook niet
ik kan ook lachen
maar nu niet
niet als ik het gat in mijn ziel voel

wees niet bang voor mijn tranen
die doen geen pijn
maar het verdriet om jou
dat brengt gemis

wees niet bang voor mijn tranen
die doen geen pijn
ze zijn mijn pijn

wees niet bang voor mijn lachen
dat doet geen pijn
het verzacht mij

Zo'n dag

Door de gordijnen kiert grauw daglicht
Ik strek me uit en weet, dit wordt
Zo'n dag met stramme spieren en
onder de warme douche ontdekken
dat je de lege shampoo fles niet hebt aangevuld
Zo'n dag waarop de krant nat van de regen
te laat op de mat valt en de brievenbus nog wijd openstaat
Zo'n dag met meeuwenpoep op het onbereikbare raam
en de glazenwasser die pas over twee weken komt
Zo'n dag waarop de vakken bij de supermarkt
slecht gevuld zijn en bejaarde klanten voor je voeten lopen
Zo'n dag met alle stoplichten op rood terwijl jij haast hebt
Zo'n dag dat schrijven niet lukt
waardoor de pestbui, met de deadline in zicht, toeneemt
Zo'n dag waarop je 's avonds denkt
ik duik vroeg onder de wol
Morgen weer een dag

Het sieraad

Op de smalle boezem van mijn oma
prijkte een speldje van goud
aan die boezem lag mijn moeder
en na haar nog vier monden
Toen ik er troost vond
was ze qua omvang flink toegenomen
ik had meer oma
dan haar kinderen
ooit een moeder hadden
Het sieraad bleef een kleinood
dat op haar omvangrijke boezem mee bewoog
Een ernstige ziekte maakte haar smaller
dan ze ooit was geweest
Zij ging, haar sieraad werd een gouden herinnering