Tegenstelling

Kunst en Kitsch

Wel-Niet 

veel waard

foto huisarchief

Fluiten

een belediging

om zingen van de merel

fluiten te noemen

Voor Kleurrijk

Op verzoek van Kleurrijk (kleurrijkaquarellen.blogspot.nl) enkele afbeeldingen 

van een andere hobby die ik beoefen.

Je ziet hier gedroogde geperste bloemen tot een compositie gemaakt.

Het huisje is een detail uit een kaart.

Voor de achtergrond heb ik staaltjes van gordijnstof gebruikt.

Ik verstuur ze als kaart of lijst ze in en geef ze als cadeautje.

Direct zonlicht is funest dan verbleekt de afbeelding snel.

Marais Poitevin

klein fotoverslag van dit oude moerasgebied

je kunt er eindeloos wandelen en fietsen 

jammer dat ik het geluid van vogels en kikkers niet kan leveren

Saint-Emilion

Het oude stadje dat, samen met de wijngebieden rondom, op de werelderfgoedlijst staat heeft nog veel bezienswaardigheden te bieden. Enkele kerken, een kloostergang, poorten en een oud vakwerkhuis. 

Vanaf het donjon heb je een prachtig uitzicht over de omgeving.

Het is prettig dwalen door de kleine straatjes, je kunt heerlijk even uitrusten op een terras of bij een overkapt waterbekken.

Voor de wijnliefhebber met verstand van zaken is dit het Mekka van de Grand Cru.
Overal wijnwinkels waar je wijnen kunt proeven met de bedoeling dat je een stuk of wat flessen aanschaft. Buiten de plaats kun je op ieder Château, al of niet afgesproken, bij de wijnboeren terecht. Op elke oprit prijkt een bord met de term: “Vente directe” 

Wij beperken ons tot fietstochten tussen de wijngaarden. Ik hoor de (echte) wijnkenner nu grommen. “Onvoorstelbaar, hier vertoeven en dan geen wijnen proeven.” 

Fietsend over kleine wegen en soms zandpaden genieten we van het mooie weer en de omgeving.

Een enkele keer worden we luid blaffend begroet door een waakhond, maar gelukkig blijven die gevangen achter een hekwerk of muurtjes.

We lezen klinkende namen op de bordjes bij de wijngaarden zoals Château Clos Trimoulet of Château Vieux Larmande. Dat de boerderij niets heeft wat op een château lijkt is hier geen uitzondering. Eigenlijk vinden wij dit leuker dan die pompeuze gebouwen met kilometers lange opritten, waar de nodige vlaggen wapperen en dure auto’s geparkeerd staan. Daar durf je op je fiets in vakantiekleding niet eens aan te komen. Geef ons maar de wijnboer die vanaf zijn trekkertje naar je zwaait.

We eindigen na zo’n fietstocht met een glas wijn (nee, geen Grand Cru)  en een kaasje onder ons luifeltje.

Leven als God in Frankrijk.

Op en Rond de Deur in Bordeaux

klik op de deurklink rechts op de pagina

Pas de deux

Op de camping arriveert, in de stromende regen, een Duits echtpaar.

Uitermate vervelend weer om je caravan met toebehoren neer te zetten. Het onderkomen van Helmut heeft een fors formaat en met enige moeite manoeuvreert hij, met behulp van de mover, de boel op de aangewezen plek.

Zijn vrouw Gretl heeft haar laarzen aangetrokken, dat stapt wat makkelijker rond op het doorweekte grasveld.  

Helmut zet haar in de juiste stand om hem te helpen de luifel op te zetten. Terwijl zij aan het doek hangt om het strak te houden, fröbelt hij de stokken aan elkaar. Er lijkt iets te ontbreken want wat hij ook probeert het frame wil niet passen. Helmut’s bewegingen worden steeds driftiger en zijn gezicht staat op onweer. Gretl verzet geen stap, maar lijkt wel te krimpen onder het gedrag van haar echtgenoot. Na lang passen en meten wordt de luifel weer in zijn cassette gerold.

Het weer leent zich niet voor buiten zitten dus waarom zou je verder nog moeite doen.

Met een boek, droog en warm in je caravan is op dit moment de beste plek.

Niet voor Helmut. Binnen zitten zonder tv gaat hem niet lukken.

Ik ga er achter mijn gordijntjes nog eens goed voor zitten. Het ballet met de schotelantenne wil ik niet missen. Helmut zwiert met het ronde geval zijn hele veldje over terwijl Gretl het tv-scherm in de gaten houdt. Buiten blijft het regenen en binnen sneeuwt het op het scherm gezien het feit dat Helmut’s bühne steeds groter wordt. Hij heeft inmiddels het veldje van de buren bereikt.

Uiteindelijk eindigt de dans in drift en kwakt hij de schotelantenne in de achterbak van zijn auto.

Arme Gretl, zij zit een hele avond met een narrige Helmut opgescheept. Ik benijd haar niet.

Met stralend weer ben ik op onze volgende pleisterplaats opnieuw toeschouwer van een Pas de deux. Deze keer is het een Belgische toerist die plek zoekt voor zijn schotel. Bertrand doet dit echter met meer geduld dan Helmut. Daarbij reist hij in een groep en heeft dus een Corps de ballet dat voor ondersteuning zorgt. Maar op de boomrijke camping is er voor Bertrand’s schotel geen doorkomen aan om in contact te komen met de gewenste satelliet. 

Ook bij hem blijft het sneeuwen.

Deze dans eindigt met een gelaten ophalen van de schouders. Het Corps de ballet waaiert uit.

Terwijl ik me weer verdiep in “Ceasarion” van Tommy Wieringa, gaat de schotel terug in de verpakking.

Vogels spotten

We maken een fietstocht in het natuurgebied Le Brenne.

In de reisgidsen en de folders hebben we gelezen dat je hier in diverse meren bijzondere vogels kunt zien.

Vrijliggende fietspaden zijn er niet en in dit ‘beschermde’ gebied is normaal autoverkeer toegestaan. Om ons goed zichtbaar te maken hijst echtgenoot zich in een knaloranje hesje waar zelfs de koeien van opkijken.

Volgens mij jaagt hij de vogels de stuipen op de veren als hij in deze outfit een observatiepunt betreedt, maar op die plek zijn we nog lang niet. Veel grond blijkt privé-eigendom en is voor publiek niet toegankelijk, maar er blijft genoeg over om fietsend van te genieten. We fietsen door bossen, langs weilanden met prachtig bruine koeien en velden die geel zien van de boterbloemen.

We horen voortdurend zingende vogels en ook de krekels laten zich evenals de kikkers niet onbetuigd.

De observatiepost die we als einddoel hebben ligt goed verscholen en het laatste stuk leggen we te voet af over een modderig pad. Echtgenoot legt ook het hesje af en stilletjes betreden we het houten gebouwtje. Een echte vogelaar in camouflagekleding staat met een enorme telelens het meer af te turen. Onze kleine kijkertjes lijken opeens belachelijke speeltjes. De vogelaar houdt het na zo’n tien minuten voor gezien en vertrekt. Achteraf begrijpen we waarom. Hoe we ook kijken door ons speelgoed, we komen niet verder dan twee waterhoentjes met een jong, een enkele fuut en wat kleine meeuwtjes. Allemaal grut dat bij ons thuis in de gracht dobbert. Een illusie armer stappen we weer op de fiets en maken het rondje af.

Le Brenne, een ervaring om nooit te vergeten.

Op weg naar Santiago de Compostela

In het sanitairgebouw staat een vrouw één pannetje en één bord af te wassen. Ze ziet er moe en verwaaid uit. Ze vraagt of het hier, in de buurt van Auxerre, ook al dagen slecht weer is.

Ik beantwoord haar vraag met een bevestiging en vertel er meteen bij dat het in Verdun, onze vorige pleisterplaats, zo mogelijk nog slechter was. Daar blijkt ze alles van te weten want dat heeft ze daar zelf aan den lijve ondervonden.

Vandaag is ze uit Troyes komen fietsen. Dat verklaart haar verwaaide uiterlijk.

Voor ze het zelf zegt weet ik het al, een pelgrim op weg naar Santiago de Compostela.

Ze noemt de datum van vertrek uit Nederland en ik weet, uit ervaring, dat het daarna alleen maar slecht weer is geweest. Zelfs in onze comfortabele caravan hebben we af en toe schoon genoeg van de regen en de zompige grasveldjes.

Hoe moet dat zijn in je eentje op je fiets. Ongeveer 100 kilometer per dag maken en ‘s avonds op doorweekte grond in je kleine tentje kruipen. Waarom onderneem je zo’n expeditie en wat doet zo’n tocht met je? Natuurlijk stel ik die vragen niet in deze korte ontmoeting. 

In dat sanitairgebouw komen we niet verder dan een praatje over leuke ontmoetingen en de grote solidariteit onder pelgrims met hetzelfde einddoel.

Om 20.00uur ritst ze haar tentje dicht. Vroeg in de slaapzak om morgen fit aan een nieuwe etappe te beginnen.

Als ik de volgende morgen op weg ben naar de douche, zit zij al minstens twee uur in het zadel.

Wat de reden van een dergelijke pelgrimage ook mag zijn, ik bewonder het zeer.

Zelf zal ik er nooit aan beginnen. Zelfs met mooi weer zou ik halverwege de eerste 100 kilometer al afstappen en opgeven.

foto ferrara