Ik had geen keus

'Hier sta ik. Voor eeuwig vastgezet in een leeuwenkuil. Toen ik er werd ingegooid was het niet de bedoeling dat ik die kuil levend zou verlaten.
Met hulp van de Voorzienigheid is dat wel gelukt. Ik leef, maar sta voor altijd oog in oog met die kwijlende meute en moet hun gebrul dag en nacht aanhoren. De stank die ze verspreiden is niet te harden. Ik begrijp dat mijn verhaal zo tot de verbeelding spreekt  dat ik in verschillende kledij en houdingen ben vastgelegd.  Geschilderd door Peter Paul Rubens zit ik als een smekende gespierde vent in mijn blootje tussen de kwijlende leeuwen.
Het enige voordeel aan dat kunstwerk is dat ik mijn handen vrij kan bewegen. Zo lijkt het of ik die, naar mensenvlees stinkende, meute eigenhandig van mijn lijf kan houden.

De kunstenaar Briton Rivière zet me geboeid en wel op twee doeken te kijk. Van de gespierde vent is niets over. Briton maakt een mager aftands scharminkel van me waar de moed niet bepaald van afdruipt. De grijze vormloze jurk maakt het nog erger. Op het ene doek sta ik geboeid en wel met mijn rug naar de leeuwen. Zo dom! Je moet het beest in de bek kijken om het te kunnen overwinnen.
Op het andere lijkt het alsof ik de beesten vriendelijk toespreek. Het moet wel haast een bezweringsformule zijn want de leeuwen lijken als tamme lammetjes naar me te luisteren. Behalve die bloeddorstige rechtsboven in beeld, die ziet nog altijd een hapklare brok in me. Het zou heel wat opschudding geven als ik die weet te temmen. Door die kunstwerken heb ik het gevoel nog iets zinnigs aan de wereld bij te dragen, maar naarmate de jaren vorderen voel ik me steeds minder serieus genomen. 

Tegenwoordig sta ik in felle kleuren op covers van kinderboeken afgebeeld met leeuwen die eerder in een poezenmand thuishoren. Die tekenaars doen alsof zo'n leeuwenkuil een feestje is. Met de komst van de bioscoop en YouTube ben ik verworden tot een tekenfilmfiguur en ligt mijn dreigend gezelschap op één hoop met types als de Lion King.
Soms denk ik dat de leeuwen me beter hadden kunnen verscheuren dan was me deze afgang bespaard gebleven. Hoewel, nu ik een opdracht voor een schrijfcursus ben, kikker ik weer een beetje op.
Er wordt tenminste met aandacht naar me gekeken. De schrijvers moeten bedenken wat ik hier sta te doen en hoe ik me voel. Een van de vragen luidt. Voelt hij zich voor het blok gezet? Het antwoord is ja, want hoe je het wendt of keert, ik heb geen keus.' 

foto internet

Schrijfcursus: We kregen bovenstaande foto aangereikt met de opdracht,
schrijf een monoloog interieur. Ik vond het vandaag mooi samenvallen met de schrijfveer: 'Ik had geen keus.' Voor meer schrijfveren klik op de schrijfveer rechts op de pagina.

Het spookt in de Efteling

Het belletje op de balie in de bibliotheek wordt diverse keren met volle kracht bewerkt. Odile laat haar boekenwagentje staan om de ongeduldige klant te woord te staan. Gekleed in een wijde joggingbroek en zwart T-shirt met een schreeuwerige opdruk, beent een opgewonden man van een jaar of dertig voor de balie op en neer. Vanonder zijn opgeschoren kapsel kijkt de tatoeage van een doodshoofd haar dreigend aan.  Zodra de man haar ziet steekt hij van wal. 'Wat is dit voor toko, een onbemande balie en als er dan iemand komt, sturen ze een jonge meid op me af. Zeker vrijwilliger hier. Je ziet er niet uit als iemand die verstand van boeken heeft.'
Razend snel repeteert Odile de lessen hoe om te gaan met een ontevreden klant. Ze negeert zijn houding en vraagt vriendelijk; 'Wat kan ik voor u doen, meneer.' Ze hoopt dat de man de lichte beving in haar stem niet opmerkt.
Met een agressief gebaar schuift de man het boek  'Sprookjes van de Efteling'  over de balie naar haar toe. 'Ik eis dat je dit boek uit de schappen haalt, het is een schande zoals de verhalen in dit boek worden verteld. Mijn zoontje hier is helemaal van streek. Een klein jochie met net zo'n opgeschoren kapsel als zijn vader klemt zich verlegen vast aan de rechter broekspijp. Vorige week waren we samen in De Efteling en hij wilde daar dolgraag nog eens over voorgelezen worden. Nou is dat niet mijn favoriete bezigheid, maar je doet wat om zo'n knulletje een lolletje te bezorgen.
Wat denk je? In dit boek heeft Assepoester haar glazen muiltjes geruild tegen de zevenmijlslaarzen van Klein Duimpje omdat de man die een vrouw zoekt geen prins is maar een boer. Een variant op boer zoekt vrouw, zal ik maar zeggen. Nou ja, moet kunnen denk ik, tenslotte krijgt mijn zoontje ook al te maken met lessen in lentekriebels. Heb ik ook mijn zegje over gedaan bij de directeur. Maar om mijn ventje, vanwege die seksuele voorlichting, naar een andere school te sturen blijkt een hoop gedoe te geven en daar heb ik geen zin in. Maar goed, ik blader snel door naar het volgende sprookje. Nou dame, daar werd ik niet vrolijker van. Roodkapje heeft geen fles wijn en appeltjes in haar mandje. Nee, Roodkapje vertelt aan de wolf, die eruit ziet als een schurftige hond, dat ze haar oma een doosje wiet en een verpakkinkje coke gaat brengen. Die verslaafde hond wacht niet eens tot ze haar vrachtje heeft afgeleverd, hij rukt het mandje uit haar handen en gaat er met de buit vandoor. Ik denk nog het gaat wel ver in deze moderne versie, maar je wilt niet kinderachtig zijn. Ik ben zelf ook niet vies van een snuif en tenslotte krijgt mijn joch via het jeugdjournaal ook het nodige mee van de verrotte maatschappij.  Maar als ik ontdek dat niet Sneeuwwitje in haar glazen kist ligt, maar een vent met opgepompte tieten en lippen en dat er geen zeven dwergen, maar zeven geiten op die kist liggen te janken is bij mij de maat vol. Dit kan een volwassen vent amper aan laat staan een kind van zes. Ik eis dat dit boek niet meer wordt uitgeleend en als je daar geen gehoor aan geeft ga ik naar de krant. Weet je wat haal er meteen je baas maar bij, ik heb helemaal geen zin om met zo'n snotneus te onderhandelen. Om zijn woorden kracht bij te zetten hangt de man voor over en plant zijn ellebogen op de balie.
Odile slikt, het klamme zweet breekt haar uit. Alle geleerde lessen over ontevredenheid en agressief gedrag glijden als een geest uit de fles tussen de ellebogen door over de balie. Lamgeslagen door het relaas van de klant is ze niet in staat iets te zeggen. Met zijn volle vuist ramt de man op het belletje.
Het geluid haalt haar terug naar de werkelijkheid. 

Fel maanlicht schijnt door een kier in de slaapkamergordijnen en trekt een streep tussen haar bed en de volgestouwde boekenkast.
'Volle maan, ook dat nog'.
Wat staat er ook weer in het psychologieboek over de invloed van volle maan en slecht slapen. De ene wetenschapper acht het bewezen, terwijl de andere de theorie in twijfel trekt. Hoewel de onrust die haar nachtrust teistert meer heeft te maken met het sollicitatiegesprek voor een functie als bibliothecaresse in de plaatselijke bibliotheek, vindt ze dat de eerste gelijk heeft. De verlichte cijferplaat van de digitale wekker op het nachtkastje wijst twee uur aan. Nog een een flink aantal uren te gaan voor ze, liefst, uitgerust aan het gesprek moet beginnen. Ze spreekt zichzelf toe.
'Kom op, ontspan, adem in, adem uit, je bent geslaagd met een mooie cijferlijst, wie doet je wat.'

De aantekening dat ze aan haar verlegenheid moet werken, wil ze de klanten goed van dienst zijn, probeert ze te negeren.

De schrijfopdracht was: schrijf een verhaal met de volgende gegevens.
We konden kiezen uit vier mogelijkheden ik koos voor de onderstaande.
Omgeving:         maanverlichte nacht
Karaktertrek:      verlegen
Personage:        bibliothecaresse
Situatie:              bezocht door een spook 

De schrijfveer voor vandaag is ongekende taferelen komt dat even mooi uit.              

Een klein strijdje

'Een klein strijdje' is de schrijfveer vandaag.  https://heldenreis.nl/schrijfveren
Het is inmiddels een week geleden dat ik met pijnstillers en het oppakken van de oefeningen de strijd met rugklachten aanging, maar tot nu toe ben ik aan de verliezende hand. Er is blijkbaar toch iets anders gaande dan het bekende kwaaltje dat soms de kop opsteekt. De klachten zijn toegenomen en er treden ook andere verschijnselen op, zoals acute vastlopers van rug en heup en traplopen wordt er niet prettiger op.  De huisarts heeft me aan een onderzoek onderworpen en stuurt me naar de fysiotherapeut, die gelukkig geen wachtlijst heeft. Maandag de eerste afspraak. Ik heb een blogpauze overwogen, want lang zitten bevalt me nog steeds niet. Maar staand voor de strijkplank en zodoende de laptop op goede hoogte betreed ik toch, met mate, het vredelievende strijdtoneel in blogland.

Opwarming

Eind jaren 50 van de vorige eeuw wordt in de bodem onder de provincie Groningen een gigantische gasbel gevonden. In de jaren 60 gaat heel Nederland op de schop om ieder huishouden en elk bedrijf van gasleidingen te voorzien. Door de vondst wordt ook de jonge, kersvers gehuwde Harry opgestuwd in de vaart der volkeren. Met het aardgas stroomt de vooruitgang in Harry's huis en leven binnen. De kruik die zijn bed voorverwarmt en de dikke sokken die hij aan zijn koude voeten schuift raken geleidelijk aan in onbruik. Hij laat zich het gemak niet vergallen door een rapport dat al in een vroeg stadium waarschuwt voor bodemdaling en mogelijke aardbevingen.
Het geschrift verdwijnt in een hele diepe la.
Op verjaardagen steken zijn zusters elkaar de ogen uit met hun snoeverij over de Jaarsma gashaard. Ook bij Harry is de zwarte kolenkachel met zijn gezellige rondingen vervangen door een vierkante doos in twee saaie kleuren grijs. Het stemt hem tevreden dat hij de voorraad gasbussen niet meer op peil hoeft te houden. Het aardgas uit Groningen stroomt voortaan gewoon uit de muur naar het tweepitsgastoestel. Hij moet alleen zijn nostalgische vrouw Hermien nog zover zien te krijgen dat ze het petroleumstel de deur uitdoet.
Ze heeft in de Libelle gelezen dat je het als versiering in de vensterbank kunt zetten. 'Sommigen zetten er zelfs een plant op', zegt Hermien. Met moeite voorkomt hij dat ze de vieze kolenkit grondig uitsopt om er een paraplubak van te maken. De houten kolenbak in de schuur heeft hij al afgebroken.
Dat de kolenhandelaar zijn bedrijf verliest en moet omscholen ziet Harry als vooruitgang. Met het aanleggen van de gasleidingen is er werk genoeg te vinden. 'Wat let de man om gasfitter te worden.' Harry ligt er ook niet wakker van dat door de sluiting van de mijnen veel Limburgers zonder werk komen te zitten. Harry en Hermien kunnen zelfs wat later opstaan, want met één draai aan de knop is de woonkamer snel verwarmd. Harry raakt zo snel aan de luxe gewend dat hij maar al te graag vergeet dat deze mensen zich stoflongen hebben gegraven om zijn tochtige huis met enkele beglazing te verwarmen. Ondanks de Club van Rome, die in 1968 al begint te waarschuwen over de uitholling van Moeder Aarde, vindt elke nieuwe uitvinding in het huishouden van Harry en Hermien zijn weg. De voorraadkast staat vol met plastic flessen. Ze gebruiken elk hun eigen tandpasta en shampoo. En bij een schappelijke deal van de garage ruilt Harry zijn auto graag om voor een groter exemplaar. Het kan niet op.
Als ze zestig jaar na de vondst van de aardgasbel op hoge leeftijd eindigen met dubbele beglazing in de sponningen, zestien zonnepanelen op het dak en een elektrische auto voor de deur zijn ze meer dan tevreden dat ze zo milieubewust zijn. Hopelijk is het niet te laat nadat ze jarenlang hebben meegewerkt om Moeder Aarde naar de Filistijnen te helpen.

Nu zij, na ruim 60 jaar uitholling en verstikking, krachtig aan haar stutten trekt worden de gebruikers wakker. Wie niet horen wil en waarschuwende rapporten verdoezelt moet maar voelen. Letterlijk en figuurlijk werpt zij haar verspillers terug naar vroeger tijden.
Ze dwingt ze gas terug te nemen. De kraan moet dicht. Ook Harry en Hermien doen hun best energie uit andere bronnen te halen. Ze trekken sneller een dikke trui aan, doen 's avonds de gordijnen weer dicht en zetten de verwarming wat vroeger een standje lager. De warme kruik en de dikke sokken van destijds hebben plaats gemaakt voor een elektrisch dekentje dat aan het voeteneind van hun bed voor een warm welkom zorgt. 

De schrijfveer van vandaag is : Hou het heel.
Hij valt mooi samen met de schrijfopdracht voor de schrijfcursus.
Schrijf over een omstandigheid die bepalend is geweest en die de vraag opwerpt hoe het verder zal gaan.

Een ei hoort erbij

Aan de voet van de vuurtoren in Egmond aan Zee bevindt zich restaurant ‘Zeeschuim’. Eigenaar Sjef Kokkel zit met zijn tante Wiertje, tevens zijn souschef, aan een tafeltje aan het raam. Het uitzicht over strand en zee boeit het tweetal niet. Tussen hen in ligt de menukaart van het winterseizoen die, met het voorjaar voor de deur, aan vervanging toe is. Sjef en Wiertje zijn het eens dat de erwtensoep met stokbrood moet wijken. Menig strandwandelaar heeft zich daaraan tegoed gedaan, het ging er zogezegd in als koek.
Maar binnenkort zal er beslist vraag komen naar minder zware kost.
Wiertje vindt dat de 'Tosti Extra', waaraan meer kaas en ham is toegevoegd, moet blijven. Die is geschikt voor de gast die voor de snelle hap komt om daarna de strandwandeling te vervolgen.
Voor de clientèle die wat langer blijft om van het uitzicht te genieten of onder genot van een drankje met vrienden wil bijkletsen is een lichte lunch aan te bevelen of nog beter, gerechten die je de hele dag kunt serveren.
‘Wat denk je van een gewone uitsmijter?' wil Sjef weten.
Wiertje haalt haar neus op, een dergelijk gerecht is geschikt voor de kaart van eetcafé 'De Branding'. Uit haar keuken komt geen ordinair spiegelei. Het moet op zijn minst, net als de tosti, iets speciaals hebben zodat de gasten niet alleen het uitzicht, maar ook het ei als het ware beleven.
‘Wat nou beleven, een ei is een ei en moet gewoon lekker smaken, van geneuzel over beleven gaat mijn omzet niet omhoog. Er komen hier strandwandelaars en hopelijk straks flink wat badgasten met gezonde stevige trek. We zijn geen sterrenrestaurant, hoewel ik moet toegeven dat jij de sterren van de hemel kookt.’
‘Sjef, er komen in het zomerseizoen ook trendy gasten. Dertigers die dure bladen lezen en elkaar gek maken met nieuwe trends. Die komen niet om hun chique schoenen vol zand te laten lopen, die willen op het terras zitten en gezien worden. Gasten met extra geld in de knip. Als je die te simpele kost voorschotelt blijven ze weg en zitten ze in Bergen voor je er erg in hebt.
Onze kaart moet voor elk wat wils bieden, maar wel de kaart van de snackbar en het eetcafé overstijgen.
Ik stel voor: Brood naar keuze, besmeren met een pesto van gemalen Hollandse garnalen en zeegras, daarop een bedje van zeekraal en vervolgens een spiegelei met een snufje zeezout. Drankadvies een bijzonder biertje of een glaasje droge witte wijn. We zorgen desgewenst ook voor speltbrood dat schijnt bij het jonge volk nogal in trek te zijn. We vragen je meest kritische vrienden voor een proeverij en als die hun mening hebben gegeven en ik deze nieuwigheid heb verfijnd voegen we jouw wens toe aan de menukaart.’

En zo gebeurt het dat er gedurende twee avonden voor speciale gasten spiegelei uit de keuken van restaurant ‘Zeeschuim’ komt.
Het eindresultaat komt na enig wikken en wegen van de ingrediënten op de menukaart als ‘Uitsmijter van Jewelste’ en is vanaf de eerste dag een veelgevraagd gerecht. Als een culinair journalist een positief artikel over de uitsmijter schrijft kan de stemming niet meer stuk.
De aanloop naar het zomerseizoen is goed begonnen.

Na een bedrijvig weekend zitten Sjef en Wiertje ’s avonds laat met een drankje op hun terras na te praten. Ze zijn tevreden over het succes van de nieuwe menukaart. Vuurtoren Jan van Speyk strijkt zijn licht over de spiegelgladde zee en ziet dat het goed is.

De schrijfveer van vandaag: 'Het hogere segment'.
Voor de goede orde restaurant 'Zeeschuim' is aan mijn fantasie ontsproten en komt voor in de verhalencyclus van de gezusters Zandvlo Miet en Griet die sinds 2017 van een winterslaap genieten. https://ferrara-mietengriet.blogspot.com/
Iedere overeenkomst met een restaurant op de bewuste plek berust dus op toeval. 

Terug naar de zolder

Als Marius de laatste krakende traptrede achter zich heeft gelaten, duwt hij met de neus van zijn schoen de kierende zolderdeur voorzichtig verder op. Door een scheur in het  donkere gordijn dat voor het enige raam hangt, glijdt een dunne streep zonlicht over de stoffige vloer. Voorzichtig stapt hij over de drempel. Zou het nog net zo benauwend zijn als vroeger toen hij er, tegen zijn zin, wel eens speelde met zijn neefje dat hem angst aanjoeg met enge verhalen over geesten die er zouden wonen. Om zijn vage angstgevoel te bedwingen laat hij de deur openstaan. Behoedzaam loopt hij naar het midden van de zolder. Het diepe profiel van zijn sneakers maken grillige patronen in het stof. Waar de lichtstreep eindigt blijft hij staan en geeft zijn ingehouden adem de vrije loop. Langzaam draait hij om zijn as. Het weinige aan huisraad dat hier tijdens zijn jeugd al stond staat nog op zijn vaste plek. De muffe geur van stro onder de zitting van de antieke stoel, dringt zijn neus binnen.
Vanaf  de plek waar hij staat ziet hij dat muizen gaten in de vergane stof hebben gevreten. Ongedierte ... meteen zet de vage angst die hij voelde zich vast in zijn lijf. De opgezette kop van het everzwijn hangt nog altijd naast de verweerde spiegel. De donkere ogen kijken hem bloeddorstig aan. Op de vacht van de jachttrofee van zijn opa bewegen een paar zwarte bromvliegen. Bij een van de de oren vormen de afgezette eitjes een witte laag. De geur van verrotting valt niet te ontkennen. Tussen de slagtanden hangt een harige spin van formaat roerloos in het centrum van zijn web op prooi te wachten. 
Boven Marius zijn hoofd maakt een kleine vleermuis zich los van de hanenbalk. Verstijfd van angst staat hij aan de rand van een opgerold tapijt. Zijn gespannen zenuwen zetten alle zintuigen op scherp, maar zijn reactievermogen is tot het nulpunt gedaald.  Marius slikt en strijkt met zijn tong over zijn bovenlip, angstzweet laat een zoute smaak achter. Hij merkt dat de streep zonlicht in felheid toeneemt en de verweerde spiegel in een spookachtige glans zet. Ziet hij het goed? Zweeft het vage contour van zijn grootmoeder vanaf de spiegel naar hem toe? Ze strekt haar doorzichtige handen naar hem uit.  Met een ijzige gil komt hij uit zijn starre houding en neemt een sprong naar de deur. Zijn schoen haakt in een losgeraakte rafel van het tapijt. Voor zijn lichaam met een doffe klap het stof op de houten vloer doet opdwarrelen gaat bij Marius het licht uit.  

De schrijfveer van vandaag is "Weerzinwekkend"
Een opdracht voor schrijfcursus van het afgelopen seizoen moest gaan over een enge zolder. Ook dit stuk lag te wachten op een geschikt moment om te plaatsen.

Overdadigheid

De buurvrouw van hiernaast
die vindt het mens van nummer negen
geen sieraad voor de straat
haar schoenen zijn te hoog gehakt
ze wiebelt met haar kont
haar nagels zijn te rood gelakt
ze is te dik, ze is te blond
haar borsten zijn, net als haar billen
voor een normaal mens niet te tillen
daarbij heeft ze een foute hond
zo’n krullerug op korte pootjes
een roze strikje in de nek
en valse tandjes in de bek
de vuilnisbak wordt onverlet
door haar te vroeg op straat gezet
geen plant komt in haar tuin tot bloeien
want op kunstgras wil niks groeien
het is mij om het even
ik laat haar graag haar eigen leven
ik geef het je te doen
bij haar is ‘t gras voortdurend groen
misschien geeft zij van nummer negen
meer kleur aan onze straat
dan de buurvrouw van hiernaast

De schrijfveer van vandaag is 'Overdadigheid'
Bijgaand gedicht maakte ik vorig jaar voor schrijfcursus en lag op de plank te wachten op een geschikt moment.

Een zwaar gemoed

Ze heeft zichzelf met een opdracht opgezadeld. Meeschrijven aan de uitdaging WE-300. Het is nog geen eind van de maand dus de deadline, zo heet dat zo mooi, in schrijversland is nog lang niet inzicht.
Leonardo da Vinci zei ooit: 'Als geest en hand niet samengaan, ontstaat er geen kunst.'
We plukken nog dagelijks de vruchten van wat die man bedacht en gemaakt heeft.  Allemaal goed en wel, maar als blogger moet je het zelf maar zien uit te vinden. Ze hoort de gebiedende toon van de innerlijke stem. 'Zeur niet, begin gewoon. Daag jezelf uit.'
Voor de zoveelste keer neemt ze een duik in haar jeugd en bespeurt ze tegenzin om over dat onderwerp te schrijven. Die fase in haar bestaan is tijdens de cursus 'Schrijven van  levensverhalen', voldoende uitgediept. 
Hinderlijk dreint de innerlijke stem. 'Je uitgangspunt deugt niet.'
'Goh, je meent het, wat een ontdekking en nu?'
'Je hebt nog geen idee, maar er dient zich vast iets aan.'
'Tja, en als geest en hand niet samengaan, heb ik een probleem, dan geef ik het op.' Nu vraagt de stem van haar moeder om aandacht.
‘Opgeven, sinds wanneer is die karaktertrek van je vader actief?’
Ai, dat komt aan. Daar komt het beladen deel van het verleden toch om de hoek kieren. Haar vader was een man van twaalf ambachten en dertien ongelukken. Omdat hij te snel opgaf, bracht hij de meeste opdrachten, waar hij enthousiast aan begon, niet tot een goed einde. Voor hem ging het citaat:
'Om creatief te leven, moet je fouten durven maken', niet op. Meestal was hij voortijdig afgehaakt. Dat erfgoed van haar vader drukt soms lichtjes op haar schouders. Ze wordt er niet graag aan herinnerd laat staan dat ze die ballast uit het verleden met zich wil meedragen.

Een combinatie van de schrijfveer van vandaag en de WE-300.
De schrijfveer is: 'Een zwaar gemoed'. 
En de WE-300:  Schrijf in 300 woorden over het woord belasten zonder dat woord te gebruiken. Ik twijfelde hevig aan dit stuk tot ik de schrijfveer zag. Krijgt de innerlijke stem toch gelijk, er dient zich wel iets aan.

Het cruciale hekje

Tussen Sneek en Ysbrechtum meandert een wandel/fietspad in de weilanden die knalgeel zien van de boterbloemen. Aan weerszijden staat een klaphek dat voor fietsers moeizaam te bedienen is. Het echtpaar Grutto heeft in het hoge gras een nestje met kroost dat luidkeels beschermd wordt. Fietsers en wandelaars worden getrakteerd op een duikvlucht boven hun hoofden en de vogels schromen niet wat witte vlekken op ze neer te flatsen. Niettemin is het prachtig fietsen in dit gebiedje. Totdat je aan het eind zo'n zwaar klaphek op je pad vindt dat eindigt op een dam over een brede sloot. Meestal gaat het goed maar nu is er toch een campinggast die nog een laatste klapje van het hekje meekrijgt. De man doet alle moeite om in de benen te blijven, maar zijn voertuig is niet van zins enige medewerking te verlenen en hij duikelt onder onze ogen met fiets en al in de prutsloot. Gelukkig staat hij snel overeind, het vieze water reikt tot halverwege zijn borstkas, de grijze haren zitten vol groenige slierten, zijn bril staat scheef en zijn handen zien blauw van de modder.
Met vereende krachten helpen we samen met een scholier, die over de doorgaande weg voobijfietst, de drenkeling inclusief fiets op het droge. Druipnat en vanaf zijn middel onder de stinkende, vette prut, fietst hij samen met ons naar de camping. Daar stapt de man onder de warme douche en gaat  zijn kleding inclusief sportschoenen in de wasmachine. Er zijn een spoelprogramma vooraf en twee wasbeurten nodig om de gore lucht te verjagen. Daarna zorgt een stevige Friese wind voor een zuiverende werking.
Ondanks ruim gebruik van zeep ruiken wij de blauwe modder uren later nog aan onze handen.
Onder duizend dankbetuigingen in onze richting verklaart het slachtoffer voortaan over Ysbrechtum naar Sneek te fietsen. De grutto's zullen het toejuichen.

De schrijfveer van vandaag 'het cruciale hekje' past wonderwel bij bovenstaand verhaal. 

Stoofpeertjes

Bij het woord stoofpeertjes valt een herinneringsluikje open.
Op een zondagochtend in de jaren zestig van de vorige eeuw krijgt mijn moeder het onzalige idee nog één keer ter kerke te gaan met het voornemen, als het haar weer niet bevalt, het voor eens en voor altijd is afgelopen.
Ze vindt het een mooie gelegenheid mij wat kookkunsten bij te brengen en sommeert me tijdens haar afwezigheid de stoofpeertjes, die op een petroleumstelletje staan, in de gaten te houden. Af en toe onder het deksel kijken en zorgen dat ze niet droog koken. Hoe simpel wil je het hebben.
Voor de zekerheid posteer ik mezelf met een boek op schoot in de keuken. Gek genoeg wil de titel me niet meer te binnen schieten, maar het moet boeiende lectuur geweest zijn. Als moeder na haar kerkbezoek thuiskomt vindt ze mij verdiept in het boek terwijl een lichte brandlucht de keuken vult. Het is een van de weinige keren dat ze niet in de lach schiet na een stommiteit van mijn kant. Haar doorgaans goede humeur is door de predikant verpest, die ziet haar nooit meer terug en dan heeft ze ook nog een kind dat te stom is om op stoofpeertjes te letten. Dominee en ik hebben haar zondag vakkundig naar de filistijnen geholpen. De peertjes zijn niet meer te redden en op de bodem van de pan zijn de donkere sporen, ondanks een badje met soda, nog lang zichtbaar. Die dag eten we slappe weckboontjes uit de keldervoorraad.
Dat stoofpeertjes, sinds ik een eigen huishouding voer, kant-en-klaar uit een glazen potje komen kan ik moeilijk op het bordje van de dominee schuiven. 

Mijmeringen

 
afbeelding internet

Daar sta ik als oudste dochter in ons gezin aan de zoveelste vaat van deze week. Een heel andere dan ik gewend was te doen in de pastorie. Het servies in de pastorie is van fijn aardewerk en beschilderd met afbeeldingen. Mevrouw zegt dat het Wedgwood heet. Ik ben altijd bang geweest iets te breken. Hier in huis is dat niet mogelijk met alle borden en kommen van email. Mijn vader en twee broers hebben zich na het eten teruggetrokken. Denk maar niet dat ze de moeite hebben genomen hun eigen spullen naar de keuken te brengen, laat staan dat ze iets over het eten hebben gezegd. Dat doen ze alleen als het ze niet zint. Zoals vorige week toen ik raapsteeltjes had gekookt met een sausje. Dat vinden ze maar dure fratsen die ik heb overgenomen uit de pastorie en die horen hier niet thuis. Het lijkt of voor de mannen hier in huis het leven niet is veranderd na het overlijden van moeder. Voor mij is het leven er niet leuker op geworden. Afgezien van het feit dat ik moeder moet missen ben ik ook mijn dienstje in de pastorie kwijtgeraakt. Vader wil dat ik het huishouden hier verzorg.

Dominee en zijn vrouw hebben nog geprobeerd hem op andere gedachten te brengen, maar het leek wel of vader daar nog dwarser van werd. Hij is er altijd op tegen geweest omdat mevrouw mij ook andere dingen leerde dan alleen huishouden. Vader vindt dat voor vrouwen niet nodig, daar worden ze maar eigenwijs van zegt hij. Moeder was er juist blij mee, dat ik na de lagere school nog iets bij leerde. Ze vroeg me vaak haar voor te lezen uit de boeken die ik meekreeg uit de pastorie. Ze negeerde vaders commentaar en nam het voor me op. Moeder zou nooit hebben toegestaan dat ik nu voor mijn vader en broers zorg.

Vader moest eens weten dat ik elke woensdagmiddag naar de pastorie ga om aan een boek te schrijven. Mevrouw helpt me daarbij en haar neef, die uitgever is, heeft na het lezen van de eerste hoofdstukken gezegd dat hij het boek, als het klaar is, wil uitgeven. Dat boek moet de springplank naar mijn vrijheid worden. Vader zal woedend zijn en me pas laten gaan als ik meerderjarig ben. Ik heb nog drie jaar om me voor te bereiden op een zelfstandig bestaan. Ooit zal ik voor mezelf kunnen zorgen en zal mijn droom uitkomen. Schrijven en daarmee de kost verdienen. Desnoods betaal ik de huishoudelijke hulp die mij moet vervangen uit eigen zak.
Moeder zou trots op me zijn geweest.

De schrijfveer voor vandaag is 'mijmermooi'. Bovenstaand verhaal is een schrijfopdracht uit 2013 die ik de titel Mijmeringen meegaf.

Complicatiespreekuur

‘Goedemorgen meneer van Dijk. Hoe gaat het met u?’

‘Ach, dokter ik mag niet mopperen. De linker band van mijn rolstoel is lek en de remmen zijn gebroken, maar gelukkig was de buurman zo aardig mij naar uw praktijk te rijden. Als ik op de lange afstand ga, gebruik ik de booster. Gisteren begaf de accu het terwijl ik midden op het fietspad in de duinen stond. Toen ik de servicedienst wilde bellen bleek dat ik had vergeten mijn telefoon op te laden. Uiteindelijk heeft de boswachter er voor gezorgd dat de servicedienst me vlot kwam trekken. Het werd al aardig donker en tot overmaat van ramp begon het te regenen. Aangezien mijn laptop stuk is had ik niet op buienradar kunnen kijken en had ik de gok gewaagd geen regenkleding mee te nemen. Doorweekt kwam ik thuis en toen ik een warme douche wilde nemen struikelde ik over de rand van de douchebak en stootte mijn grote teen. Ik zal u de woorden besparen die uit mijn mond kwamen. Vervolgens bleef de traplift halverwege de trap hangen, maar gelukkig had ik mijn alarmmedaillon om en dus verscheen de buurman om me uit die benarde positie te redden. Hij was zo vriendelijk mij in de relaxstoel te parkeren, de afstandsbediening van de TV binnen handbereik te leggen en omdat hij er toch was heeft hij ook maar even koffie gezet.  Al met al was het best een vermoeiende dag geweest en toen de wijkzuster kwam om mijn elastische kousen uit te trekken lag ik compleet voor pampus met de TV op volle sterkte want de batterijen van mijn gehoorapparaat waren leeg.’ 

'Lastig al die techniek, maar wat kan ik voor u doen meneer van Dijk?’

‘Naar die blauwe teen kijken die ik heb gestoten, dat vertelde ik toch?’

Dit is een oud verhaal uit januari 2016 en staat in mijn archief als een WE-300 met de titel Struikelblok. WE-300 was destijds een schrijfuitdaging waarbij je een woord kreeg aangereikt waarover je in 300 woorden moest schrijven zonder het woord te noemen. Toen was het woord gezondheid. Zes jaar geleden had ik geen idee dat het verhaal ongewijzigd vandaag als schrijfveer dienst kan doen. 

Opsmuk

Van alle losse spulletjes op het houten kastje in de slaapkamer van mijn moeder is alleen het setje sieraden bewaard gebleven. De geslepen hanger van carneool en de bijpassende oorknoppen liggen al jaren in mijn sieraadkistje.
Gekleed in haar eigengemaakte jurk van grijsblauwe glanzende stof en met het donkere haar in een enorme knot op haar achterhoofd komen de bruin gekleurde  sieraden mooi tot hun recht. In mijn ogen ziet ze eruit als een rijke mevrouw. Op dat moment in haar leven is het echter haar enige set sieraden dat ze bezit. Ze draagt het alleen op zondag en bij een enkel feest dat ons gezin te beurt valt. Op het kastje ligt ook een goudkleurige poederdoos met een zacht sponsje waar ik mijn frisse wangen wel eens mee mag insmeren. Ze gaan er prompt dof van zien. Naast de poederdoos is er de knalrode lippenstift die ik met graagte hanteer, hoewel dat goedje op mijn lippen niet lang blijft zitten. Met de paarse bus waarin Vinolia talkpoeder zit weet mijn kinderhand wel raad. Ik strooi er zo rijkelijk mee rond dat het zeil op de slaapkamervloer er wit van ziet. Mijn moeder maakt geen bezwaar tegen mijn drang tot versieren, maar op de sieraden ligt een verbod. Natuurlijk probeer ik op een dag stiekem de oorknoppen uit. Met de schroefdraad aan de achterkant draai ik de bruine bolletjes zo stevig vast dat mijn oorlelletjes er paars van kleuren. Pijnlijk zijn ze ook. Ik probeer de opsmuk los te draaien, maar in paniek draai ik de schroefjes nog strakker aan. Huilend van pijn roep ik mijn moeder te hulp. Zoals wel vaker gebeurd als ik iets doms uithaal, schiet ze eerst in de lach voor ze me van de pijnduiveltjes verlost. Met een nat washandje koelt ze mijn pijnlijke oren en leert me het gezegde. ‘Wie mooi wil gaan, moet pijn uitstaan.’ Af en toe gebruik ik de oorknoppen nog. Het laat zich raden waar ik aan denk als ik de schroefdraad voorzichtig aandraai.

foto ferrara

De schrijfveer voor vandaag schuift een herinneringslade open.
Wie meer wil weten over dagelijkse schrijfveren klik op het schrijfveertje rechts op de pagina.

Vergeetgeuren

Van een bekende drogisterijketen ontvang ik een boekje met interessante kortingsbonnen. Vooral de aanbiedingen met 40 % korting op een Eau de Toilette trekken mijn aandacht. Mooie gelegenheid eens een ander geurtje uit te proberen en er een klein flesje van aan te schaffen. Achterop de bonnen staat dat ze niet gebruikt kunnen worden met andere kortingsacties.

Op naar de drogist en wat denk je, hebben die slimmeriken alle kleine verpakkingen in de aanbieding, zodat je een grote fles moet aanschaffen wil je plezier van de kortingsbon hebben. Ik voel me op zijn zachtst gezegd belazerd en gebruik van nijd een parfumtester op beide polsen. Voor deze daad word ik rijkelijk gestraft want als ik al lang de winkel heb verlaten, ruik ik het opgespoten geurtje nog steeds. Als ik iets vervelend vind, is het parfum ruiken van iemand die al honderd meter verder is. Nu trek ik zelf een geurspoor door het winkelcentrum. Een dag later hangt er in de auto nog de vage lucht van mijn handeling. Een ding weet ik zeker, dit goedje koop ik zelfs niet in kleine verpakking in de aanbieding. Wat een lucht…

Voor de schrijfveer van vandaag heb ik een ouwetje uit februari 2011 van stal gehaald. Na 11 jaar kan hij na een beetje schaafwerk nog wel een keer in de aanbieding.
Voor meer dagelijkse schrijfveren klik op het schrijfveertje rechts op de pagina.

Aftakeling

Als
de bingoballetjes draaien
de klaverjaskaarten zijn geschud
de sjoelschijven halverwege de bak blijven steken
de advocaat met slagroom klaarstaat
de vrijwilliger iets te enthousiast
de gezelligheid opkrikt
dan weet dat ik op het laatste toneel zit
en vluchten uitgesloten is

Jeugdvlam

gloeiend vlammetje
na uitslaande brand gedoofd
tot nasmeulend as

Zwolle

met toestemming van

http://gevelstenen.net/kerninventarisatie/

Een vrouw die schrijft

Geachte mevrouw de Olde,

‘Voor de zoveelste keer kijk ik naar uw foto die onderdeel is van het cursusmateriaal voor de cursus ‘Creatief schrijven’. Hoewel u een blauw jasje draagt, een van mijn lievelingskleuren, heb ik verder niets met uw kreukelkop, uw zuinige mondje en uw uitgezakte permanent. Met de dag irriteert u me meer. Ik moet over u schrijven, maar ik zou niet weten wat. Al mijn creativiteit kijkt u aan gort. Behalve op papier, bent u zittend op mijn schouder pesterig actief om elke poging iets van deze opdracht te maken, af te breken. Ik weet nu al dat de schrijfcoach hier in blauw zal zetten. ‘Oh ja en wat zei mevrouw de Olde dan?’

'Nou ze zei bijvoorbeeld dat ik niet moet denken dat ik kan schrijven, het is maar wat gefröbel in de marge.’
Dat weet ik al lang. U wilt niet weten hoe vaak ik na het lezen van een mooi boek denk.
‘Ik kruip nooit meer achter de laptop en de volgende schrijfcursus sla ik over.’
Lees het cursusmateriaal adviseert u. Dan kom ik uw hoofd weer tegen, sputter ik nijdig. Ik begrijp uw advies, maar vandaag werkt het niet.
U lijkt inmiddels op het rode monster uit de reclame om je verkoudheid te verdrijven.
Bij mij verdrijft u niets. U helpt me aan een pesthumeur van hier tot Tokio.

Als ik mijn nood klaag bij mijn echtgenoot reageert hij amper op mijn woorden.
Twee uur later vraagt hij of de schrijverij al wil lukken. Venijnig constateer ik dat hij me dus wel heeft gehoord. 'Ja hoor, maar het is telkens hetzelfde riedeltje, meestal zie je op zondag, twee dagen voor de deadline, het licht.' Narrig antwoord ik dat het dit keer anders is. Zijn blauwe ogen kijken me met lichte spot aan, laconiek haalt hij zijn schouders op en verlegt zijn aandacht weer naar de krant. Wijze raad hoef ik van hem niet te verwachten. Ik ben volledig op mezelf aangewezen.
Als ik mijn schrijfvriendin een mailtje met een noodkreet stuur, schrijft ze terug dat zij al iets in de steigers heeft staan. Zij wel …
We zitten met elkaar opgescheept mevrouw de Olde. Dit is vast weer zo’n overbodige zin, want dat heeft de lezer uit bovenstaande klaagzang heus begrepen.

Wat zegt u? Heb ik toch iets geleerd de afgelopen jaren.

Over het bestrijden van het verlammende opwippertje lees ik niets in het cursusmateriaal. Opwippertje heb ik gejat uit het boek ‘Vanuit hier zie je alles’. Een boeiend boek van Mariana Leky,  met bij-personages en zijpaden die allemaal hun eigen belangrijke, begrijpelijke rol hebben. Kijk en hier werk ik me dus in de nesten want hoe leg ik uit dat mijn  bij-personage van belang is. Ik weet niet eens of u of ik het hoofdpersonage in dit schrijven vertegenwoordigt.  
Want u mevrouw moet onderwerp zijn van dit schrijven, maar u bent ook het opwippertje en tevens oorzaak van mijn frustratie. U bent drie in een. Volgt u mij nog?
Als schrijver maak ik hier een knoeperd van een fout. Ik lees dat de bijfiguur het hoofdpersonage kan overschaduwen en dat het dodelijk kan zijn voor het verhaal.
De lezer raakt het spoor bijster. De schrijver in mij doet dat in elk geval.

Terug naar mijn frustratie die sinds vanochtend is toegenomen. In haar tomeloze enthousiasme heeft de schrijfcoach haar cursisten een mooi verhaal gestuurd wat ze begeleidt met het zinnetje dat het een prachtig plotgestuurd verhaal is.
Tot overmaat van ramp knikt Stephen Fry, de schrijver van het bewuste verhaal, me vanaf de weekendbijlage van de krant nog eens bemoedigend toe. Tjonge, wat word ik daar vrolijk van.

Ziet u dat, ik heb bijna een A-4tje vol geschreven, de helft van wat is toegestaan.'
Voor vandaag stop ik.

Dag mevrouw de Olde,

‘Twee dagen zijn verstreken en wij zijn samen geen stap verder. Gisteren heb ik u met opzet geheel links laten liggen, maar helaas het mocht niet baten. Tussen u en mij gaat het niets worden. Op dit moment kijkt u me alweer misprijzend aan. Zal ik u eens wat zeggen? Ik kap er mee. Of ik dit schrijven, conflict zo u wil via de deleteknop laat verdwijnen? Ja, ik ben daar gek, zonde van het werk. Ik bedank u toch maar voor uw aanwezigheid want zonder u was zelfs deze brief niet tot stand gekomen.'

Vriendelijke groet,
F.

Dit verhaal is een jaar oud, maar kan als schrijfveer goed dienst doen.
De titel is de schrijfveer van gisteren.
In verband met beeldrecht plaats ik de foto van de dame niet.
De schrijfcoach heeft haar waarschijnlijk van internet geplukt.

Vraatsporen

zonder vraatsporen

vindt Frits Fruitvlieg moeiteloos

dwarrelend zijn weg

foto internet

Niets hoeft te blijven zo het is

Ken je dat? Gebruik je jaren een shampoo tot volle tevredenheid is de samenstelling van de volgende fles zonder vooraankondiging gewijzigd. Binnen een week wil je haar niet meer voegen.
Iets dergelijks gebeurt bij Blogger met uitzondering dat je wel wordt gewaarschuwd. Bij de eerste melding van de verandering van de interface doe ik net of ik het niet zie. Geen zin in gedoe.
Maar het zinnetje ‘probeer de nieuwe versie’ blijft irritant in het oog springen. Deze week is het zover. Er verschijnt een dikke balk met de mededeling dat eind juni de interface standaard wordt. Je kunt er nog wel voor kiezen bij het oude ontwerp te blijven, maar wie zegt mij hoe lang dat duurt. Uitgerekend op de dag dat ik besluit overstag te gaan doet de schrijfveer ook een pesterig duit in het zakje. ‘Niets hoeft te blijven zo het is.’
Wellicht hebben de bloggers die gebruik maken van deze dienst de verandering al lang ondergaan, maar gek genoeg heb ik er maar bij één collega in Blogland over gelezen. Zij vindt het overzichtelijk. Voorlopig deel ik haar mening niet. Als ik nu op de leeslijst een medeblogger aanklik krijg ik eerst een bericht over een omleiding en de keus terug te gaan naar de vorige bladzij. Vooralsnog zie ik het nut van die omweg niet. De werkbalk boven het schrijfveld is omgegooid en sommige bekende iconen van bijvoorbeeld links/rechts uitlijnen moet je nu zoeken onder de 3 puntjes voor meer opties. Waarom die extra handeling is bedacht is mij een raadsel. Blog weergeven heet nu ‘je blog bekijken’ en ja dat klinkt minder zakelijk. Als je een nieuwe post wilt plaatsen moet je naar een nieuw plusje helemaal onderin je scherm. Toegegeven het item ‘labels’ is een stuk overzichtelijker geworden.

Vroeger leerde ik op mijn werk dat verandering een uitdaging kon zijn.  Daar was ik het vaak mee eens. Maar in dit geval had het wat mij betreft mogen blijven zo het was.
Misschien dat de verandering die de interface van Blogger heeft ondergaan een uitdaging is geweest voor de ontwerper of was er een stagiaire met een studieopdracht.
Maar ach, wat zeur ik. Natuurlijk wil Blogger meegaan in de evolutie van internet zoals ze zelf zeggen. Over een week weet ik waarschijnlijk niet beter en bevalt het prima.
Net als de nieuwe shampoo die ik heb aangeschaft.

Ontmoeting met een beer

Behalve in een dierentuin heb ik in het wild gelukkig nooit een beer ontmoet.

Ik weet van mensen die op wandeling gaan in gebieden waar je beren kunt tegenkomen. Mij zal je niet aantreffen als woudloper met volle bepakking en een belletje in de nek om deze giganten van je lijf te houden. Beetje beer trekt zich van zo’n klingelding niks aan en gaat tot de aanval over.
Nee, geef mij maar een afgedankte beer die op een rommelmarkt voor een sfeervolle plaatje zorgt.

Tegenwoordig kun je de straat niet meer op zonder beren te ontmoeten.

Eigenlijk is het de bedoeling om kinderen te plezieren. Maar als je als oudere even de benen wilt strekken en een frisse neus wilt halen, ontkom je niet aan de beren die in alle soorten en maten tussen de planten in vensterbanken vriendelijk naar je zitten te staren of vanuit een slaapkamerraam op je neer kijken.

Er zitten reuzenberen, waarschijnlijk gewonnen op de kermis en exemplaren die duidelijk zijn opgediept van zolder. Die beren zien er wat verfrommeld uit en hangen vaak in een hoekje. Hier en daar ontbreekt een oog of een oor. 
De beren met strikjes en gebreide dasjes zien er wat meer verzorgd uit, maar het neemt niet weg dat het bij sommige beren qua kleding droevig gesteld is. Volgens mij zijn die blote beren allemaal mannetjes want de vrouwelijk ogende beren zijn meestal gehuld in gehaakte en gebreide jurkjes, liefst uitgevoerd in pasteltinten. 
Behalve Bruintje Beer in zijn rode trui en geblokte broek is een geheel aangeklede mannetjes beer blijkbaar een zeldzaamheid.

Zelfs Ollie B. Bommel hult zich enkel in een geruite jas. Trouwens deze twee beren kom je in de vensterbanken niet tegen. Winny de Pooh, die zijn hele leven al in een kort rood truitje doorbrengt, zag ik zelfs achter een autoraam liggen.
In sommige vensterbanken zitten de beren knus in groepjes bij elkaar. 
Beren mogen dat. Voor hen geldt anderhalve meter afstand niet. 
Het is om jaloers op te worden.

Zag ik dat nou goed? Trok dat blote minibeertje vanachter die geranium een lange neus naar me?

rommelmarkt in Neuf-Brisach-Frankrijk

foto ferrara