Een ei hoort erbij

Aan de voet van de vuurtoren in Egmond aan Zee bevindt zich restaurant ‘Zeeschuim’. Eigenaar Sjef Kokkel zit met zijn tante Wiertje, tevens zijn souschef, aan een tafeltje aan het raam. Het uitzicht over strand en zee boeit het tweetal niet. Tussen hen in ligt de menukaart van het winterseizoen die, met het voorjaar voor de deur, aan vervanging toe is. Sjef en Wiertje zijn het eens dat de erwtensoep met stokbrood moet wijken. Menig strandwandelaar heeft zich daaraan tegoed gedaan, het ging er zogezegd in als koek.
Maar binnenkort zal er beslist vraag komen naar minder zware kost.
Wiertje vindt dat de 'Tosti Extra', waaraan meer kaas en ham is toegevoegd, moet blijven. Die is geschikt voor de gast die voor de snelle hap komt om daarna de strandwandeling te vervolgen.
Voor de clientèle die wat langer blijft om van het uitzicht te genieten of onder genot van een drankje met vrienden wil bijkletsen is een lichte lunch aan te bevelen of nog beter, gerechten die je de hele dag kunt serveren.
‘Wat denk je van een gewone uitsmijter?' wil Sjef weten.
Wiertje haalt haar neus op, een dergelijk gerecht is geschikt voor de kaart van eetcafé 'De Branding'. Uit haar keuken komt geen ordinair spiegelei. Het moet op zijn minst, net als de tosti, iets speciaals hebben zodat de gasten niet alleen het uitzicht, maar ook het ei als het ware beleven.
‘Wat nou beleven, een ei is een ei en moet gewoon lekker smaken, van geneuzel over beleven gaat mijn omzet niet omhoog. Er komen hier strandwandelaars en hopelijk straks flink wat badgasten met gezonde stevige trek. We zijn geen sterrenrestaurant, hoewel ik moet toegeven dat jij de sterren van de hemel kookt.’
‘Sjef, er komen in het zomerseizoen ook trendy gasten. Dertigers die dure bladen lezen en elkaar gek maken met nieuwe trends. Die komen niet om hun chique schoenen vol zand te laten lopen, die willen op het terras zitten en gezien worden. Gasten met extra geld in de knip. Als je die te simpele kost voorschotelt blijven ze weg en zitten ze in Bergen voor je er erg in hebt.
Onze kaart moet voor elk wat wils bieden, maar wel de kaart van de snackbar en het eetcafé overstijgen.
Ik stel voor: Brood naar keuze, besmeren met een pesto van gemalen Hollandse garnalen en zeegras, daarop een bedje van zeekraal en vervolgens een spiegelei met een snufje zeezout. Drankadvies een bijzonder biertje of een glaasje droge witte wijn. We zorgen desgewenst ook voor speltbrood dat schijnt bij het jonge volk nogal in trek te zijn. We vragen je meest kritische vrienden voor een proeverij en als die hun mening hebben gegeven en ik deze nieuwigheid heb verfijnd voegen we jouw wens toe aan de menukaart.’

En zo gebeurt het dat er gedurende twee avonden voor speciale gasten spiegelei uit de keuken van restaurant ‘Zeeschuim’ komt.
Het eindresultaat komt na enig wikken en wegen van de ingrediënten op de menukaart als ‘Uitsmijter van Jewelste’ en is vanaf de eerste dag een veelgevraagd gerecht. Als een culinair journalist een positief artikel over de uitsmijter schrijft kan de stemming niet meer stuk.
De aanloop naar het zomerseizoen is goed begonnen.

Na een bedrijvig weekend zitten Sjef en Wiertje ’s avonds laat met een drankje op hun terras na te praten. Ze zijn tevreden over het succes van de nieuwe menukaart. Vuurtoren Jan van Speyk strijkt zijn licht over de spiegelgladde zee en ziet dat het goed is.

De schrijfveer van vandaag: 'Het hogere segment'.
Voor de goede orde restaurant 'Zeeschuim' is aan mijn fantasie ontsproten en komt voor in de verhalencyclus van de gezusters Zandvlo Miet en Griet die sinds 2017 van een winterslaap genieten. https://ferrara-mietengriet.blogspot.com/
Iedere overeenkomst met een restaurant op de bewuste plek berust dus op toeval.